δε θελω να το αφησω γιατι το μονο που με νοιαζει ειναι να δεθω με το μωρο μου...να το κραταω αγκαλια και να ξερω οτι με αγαπαει κι εκεινο τιποτα αλλο! η απορριψη του ειναι αυτη που μου προκαλει αυτο το συναισθημα παντως...νιωθω οτι κατι δεν κανω καλα και οτι δεν ειμαι καλος γονιος σε συγκριση με τον συζυγο μου που ηρεμει το μωρο μας παντα και η αγκαλια του ειναι λιμανι για εκεινο...

Αγαπημένη μου το να νιώθεις απόρριψη από το παιδί σου είναι σύμπτωμα της επιλοχίας κατάθλιψης. Θέλω να σ πω ότι μπορεί να είναι απλά στο μυαλό και όχι η πραγματικότητα. Καταρχήν να νιώθεις χαρούμενη που τα πάει καλά εστω με έναν από τους δύο γονείς! Παρατήρησε τι κάνει ο μπαμπάς κ κάνε ακριβώς το ίδιο. Οταν θα το έχει ο μπαμπάς κάτσε δίπλα τους και σιγά σιγά να στο δώσει σε σένα. Να είστε και οι 3 κοντά. Με το κομμάτι του θηλασμού είσαι καλύτερα ψυχολογικά;

ναι κοριτσι μου...ευτυχως εχω ηρεμησει με αυτο το θεμα ξερω οτι κανω οτι καλυτερο μπορω για να τραφει το παιδι μου. εκεινος ειναι απλα χαλαρος χωρις ορμονες δεν κανει κατι παραπανω και απλως βολευεται παντα στην αγκαλια του οπως και να το τοποθετησει ενω σε μενα οχι γκρινιαζει δυστυχως....ευχομαι μια μερα να σταματησει αυτο να νιωσουμε ενα γιατι με το που γεννηθηκε και για μεχρι και πριν 2 εβδομαδες ειμασταν ετσι πολυ κοντα και ξαφνικα αυτο...δεν θελω να ζησω ετσι ολη μου την ζωη γιατι οταν επιστρεψει ο συζυγος μου στη δουλεια του θα απελπιστω μιας και δεν μπορω να το παρηγορησω εγω αλλα μονο ο μπαμπας του και τη δικη του αγκαλια αναζητα.....😭

@stel papa πως είσαι κορίτσι μου;

Τι να σου πω κοριτσι μου βλεπω οτι η διαθεση μου παει συμφωνα με του μωρου...δλδ οποτε εκεινο ειναι χαρουμενο και γελαστο μαζι μου ολα τελεια γελαω και λαμπω ολοκληρη...μολις γκρινιαξει σε μενα και τον δινω στον μπαμπα του και αρχιζει παλι να ηρεμει ζηλευω και ξερω οτι αυτο θα ειναι για παντα οσο και να με πληγωνει ειναι ο αγαπημενος του γονιος πρεπει να συμβιβαστω αυτο καταλαβα ....