Διαπαιδαγώγηση

Ίσως είναι λέξεις και φράσεις που ακούγαμε από τη δική μας μανούλα και τότε λέγαμε "αποκλείεται να τις πω στο δικό μου παιδί". Οι "απαγορευμένες φράσεις" τις περισσότερες φορές είναι αντίκτυπο των νεύρων που προκαλεί η κούραση και η καθημερινή μας ρουτίνα. Μερικές από αυτές μπορεί να πληγώσουν το παιδί χωρίς να το καταλάβουμε και μάλιστα όταν δεν τις χρησιμοποιούμε στο σωστό χρόνο. Εντοπίσαμε τις σημαντικότερες λάθος εκφράσεις: "Με κούρασες με τις ερωτήσεις" Το παιδί ανακαλύπτει και μαθαίνει

Όταν παίρνει ένα αντικείμενο που δεν είναι δικό του το κάνει από άγνοια και το λάθος του δεν πρέπει να αποτελεί ευκαιρία για αποδοκιμασία και τιμωρία. Γύρω στα 6 χρόνια το παιδί έχει αντίθετα αναπτύξει το αίσθημα της ιδιοκτησίας και καταλαβαίνει ότι δεν πρέπει να παίρνει τα αντικείμενα που ανήκουν στους άλλους. Συχνά οι μικροκλεψιές σε αυτή την ηλικία προέρχονται από την αντίδραση για την ανεπαρκή ικανοποίηση της απαίτησης για αποδοχή. Η τιμωρία δε θα εμποδίσει το παιδάκι να επαναλάβει αυτή τη

Δύο γεγονότα, καθ΄ όλα ευπρόσδεκτα, άλλαξαν κατά τη δεκαετία του ΄70 τον ρόλο των παιδιών στις δυτικές κοινωνίες. Το ένα ήταν η επικράτηση της αντισύλληψης: το παιδί, προϊόν πλέον απόφασης και όχι τύχης, τοποθετήθηκε στην κορυφή του οικογενειακού οικοδομήματος. Το άλλο ήταν η μετάβαση από την κοινωνία των στερήσεων στην κοινωνία της αφθονίας. Πριν από τη δεκαετία του ΄70, το κυρίαρχο μήνυμα της ανατροφής ήταν: «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα». Σήμερα, τα παιδιά μαθαίνουν όχι μόνο πώς μπορούν, αλλά

Πολύ πριν το μικρούλι σας αρχίσει να μαθαίνει να διαβάζει, να γράφει ή να μετρά, υπάρχουν πολύτιμες δεξιότητες ζωής που θα πρέπει να του διδάξουμε. Με τη συναισθηματική νοημοσύνη μπορούμε να του μεταδώσουμε την ικανότητα να ερμηνεύει, να κατανοεί και να ανταποκριθεί στις δικά μας συναισθήματα και των άλλων. Είναι η καλύτερη τεχνική που μπορούν να ακολουθήσουν οι γονείς για τη μελλοντική ανάπτυξη και την ευημερία του παιδιού τους. «Θέλουμε τα παιδιά μας να είναι εξοπλισμένα με τις συναισθηματι

1. Απειλώντας τα παιδιά σας ότι θα φύγετε χωρίς αυτά Έχει συμβεί σε όλους μας. Φτάνει η ώρα να φύγετε από το πάρκο και τα παιδιά δεν σας ακούνε. Τρέχουν, κρύβονται, αρνούνται. Εκνευρίζεστε όλο και περισσότερο. Είναι δελεαστικό να ακολουθήσετε αυτή την τακτική εφόσον τα παιδιά δεν συμμορφώνονται με ότι τους λέτε, όμως η απειλή της εγκατάλειψης (δεν έχει σημασία αν θα μπορούσε να φέρει αποτέλεσμα στην συγκεκριμένη περίπτωση) είναι εξαιρετικά επιζήμια για τα παιδιά. Η αίσθηση του δεσίματος με τ

Γιατί μαλώνουν; ....Γιατί δε μπορούν να παίξουν αγαπημένα; .... Είναι ερωτήματα που σας τυραννάνε και σας στεναχωρούν. Όλα τα αδελφάκια μαλώνουν για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά σχεδόν πάντα μετά από λίγο συμπεριφέρονται σαν να μην έγινε απολύτως τίποτα και συνεχίζουν να παίζουν πάλι μαζί και να γελάνε. Γιατί μαλώνουν; Μερικές από τις αιτίες είναι: -Η έλλειψη της αποκλειστικότητας των γονιών -Η στέρηση συναισθηματικής κάλυψης -Η αλλαγή στη στάση των γονιών -Η σύγκριση ανάμεσα στα παιδιά

Οι τιμωρίες είναι το πιο δύσκολο κεφάλαιο της διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι επιπτώσεις θα έχει στην ψυχή ενός παιδιού μια σωματική τιμωρία (ένα σκαμπίλι, ένα τράβηγμα του αυτιού κλπ.), αλλά και μια ηπιότερη τιμωρία, όπως το μάλωμα, ο περιορισμός στο δωμάτιο, η αποβολή από το παιχνίδι ή η αφαίρεση κάποιων «προνομίων» που του έχετε παραχωρήσει. Άλλοτε οι τιμωρίες μπορεί να λειτουργήσουν θετικά, άλλοτε όμως όχι. Μερικές φορές τα θετικά αποτελέσματα μπορεί να διαρ

Η συνήθεια για ψέματα μπορεί να είναι αποτέλεσμα τις επίδρασης πολλών και διάφορων παραγόντων. Ένα παιδάκι μπορεί να καταφύγει στο ψέμα για να αποφύγει μια κατάσταση για την οποία δε βρίσκει μια παραδεκτή διέξοδο ή για να ξεφύγει από μια κατάσταση που φοβάται και το φέρνει σε δύσκολη θέση. Το ψέμα τις περισσότερες φορές αποτελεί ένα σύστημα άμυνας ενάντια στην ανασφάλεια ή ένα μέσο ανταμοιβής σε ένα αίσθημα κατωτερότητας. Στη μυθομανία για παράδειγμα το παιδί επωμίζεται ένα ρόλο που θεωρεί θε

Θυμίζει κάτι σε βομβαρδισμένο τοπίο και αρκούν μόνο λίγα λεπτά για να γίνει. Το θέαμα ενός δωματίου με αραδιασμένα και πεταμένα βιβλία, παιχνίδια και ρούχα σίγουρα προκαλεί πανικό και σύγχυση. Πώς πρέπει όμως να συμπεριφερθούμε και πώς μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση; Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να φτάσουμε σε σημείο κόντρας και φυσικά να στερήσουμε στο παιδί τη δημιουργικότητα του και την ελευθερία της έκφρασης. Το παιδάκι θέλει πάντα να εξερευνά κ

Εμφανίζονται συνεχώς να πρέπει να υπολογίσουν την καθημερινή πραγματικότητα και να πρέπει να διαλέξουν μεταξύ της συγκατάθεσης και της άρνησης, μεταξύ της επιδοκιμασίας και της τιμωρίας, μεταξύ του ναι και του όχι, μεταξύ του διαλόγου και του μαλώματος. Ποιο τύπο διαπαιδαγώγησης είναι καλύτερα να υιοθετήσουν, μέχρι ποιο σημείο είναι καλό να είναι αυταρχικοί ή ανεκτικοί; Εάν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο συμφωνούν εκείνοι που ασχολούνται με μελέτες πάνω στη νηπιακή ηλικία, είναι ότι τα παιδιά έχ

Είναι μια αντίληψη που θα το βοηθήσει να γίνει καλύτερος και πιο ευτυχισμένος άνθρωπος σε όλη του τη ζωή. Μάλιστα, είναι το ίδιο σημαντική για παιδιά που οι γονείς τους δεν έχουν οικονομική ευχέρεια και για εκείνους που δεν έχουν κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα. Για τα πρώτα επειδή μαθαίνουν να είναι ευτυχισμένα ακόμα όταν στερούνται και για τα δεύτερα γιατί μαθαίνουν να εκτιμούν αυτά που έχουν χωρίς να βασίζονται όμως μόνο στα υλικά αγαθά. Πώς θα εμφυσήσεις στο παιδί σου, όμως, την αντίλ

Αν και τα δυο προέρχονται απ᾽ το ρήμα «παιδεύω», στην ουσία πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες. Η εκπαίδευση παρέχεται από τα σχολεία και πιστοποιείται με πτυχία, ενώ η παιδεία είναι αποτέλεσμα τόσο του περιβάλλοντος στο οποίο γαλουχήθηκες, όσο και προϊόν εσωτερικών ζυμώσεων του εκάστοτε ατόμου. Η παιδεία είναι αυτή που σου μαθαίνει να ξεχωρίζεις το καλό α