Γονεϊκότητα

Μια απλή καθημερινή στιγμή — ένα παιχνίδι που δεν λειτουργεί, μια σχολική άσκηση ή μια μικρή δυσκολία — μπορεί να προκαλέσει ένταση και προβληματισμό στους γονείς. Η πρώτη σκέψη συνήθως είναι: «Μήπως βαριέται;» «Μήπως δεν έχει θέληση;» «Μήπως έγινε τεμπέλης;» Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο βαθιά και πολύ πιο ανθρώπινη 🤍. Συχνά, το παιδί δεν αποφεύγει την προσπάθεια επειδή δεν θέλει. Την αποφεύγει επειδή δεν πιστεύει ότι μπορεί. Πίσω από τη φράση «δεν μπορώ» κρύβονται πολλές φορές: φόβος απ

Κάθε γονιός έχει βρεθεί μπροστά σε εκείνες τις στιγμές που το παιδί αντιδρά έντονα, φωνάζει, τσακώνεται ή δείχνει ασέβεια. Και πολύ συχνά, ειδικά όταν υπάρχει κούραση ή πίεση, η αντίδραση είναι η ανοχή, το χαμόγελο ή η αγνόηση. Όμως εδώ κρύβεται μια από τις πιο ύπουλες παγίδες της γονεϊκότητας: 👉 Η ασέβεια δεν είναι φάση. 👉 Η Αλήθεια Πίσω Από Τη Συμπεριφορά Η ασέβεια δεν «περνάει από μόνη της». Δεν είναι ένα αναπτυξιακό στάδιο που εξαφανίζεται με τον χρόνο. Είναι μια συμπεριφορά που εκπαιδεύεται

Λίγο η κούραση στη δουλειά, λίγο η ενέργεια που απαιτούν τα παιδιά...και η ζωή απομακρύνεται από τη διασκέδαση και το γέλιο. Ωστόσο, οι καθηγητές ψυχολογίας μαρτυρούν τα παρακάτω 10 μυστικά για να απαλλαγείτε από το άγχος και να αποκτήσετε μια ευτυχισμένη και υγιή οικογένεια… Κρατήστε την ευτυχία και το πάθος στο γάμο σας «Ναι» μετά από χρόνια γάμου απαιτείται σκληρή δουλειά για να διατηρήσετε το πάθος ανάμεσά σας. Μ

Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να

Ποιος γονιός δεν έχει νιώσει αυτήν την ενδόμυχη ανασφάλεια όταν το παιδί του κοιμάται για πρώτη φορά στον κολλητό του, χάνεται τρέχοντας στην παιδική χαρά ή όταν για πρώτη φορά διασχίζει μόνο του το δρόμο; Το μόνο σίγουρο γεγονός είναι πως όλα τα παιδιά κάποια στιγμή θα μεγαλώσουν και θα φύγουν από την προστατευμένη μας φωλίτσα. Αυτό όμως χρειάζεται δουλειά από πολύ νωρίς μας λέει η ψυχοθεραπεύτρια Gael Lindenfield στο βιβλίο της Confident Children: Help children feel good about themselves. Τ

2. Κατεβαίνουν στο ύψος του Όταν σας μιλάει, «κατεβείτε» στο ύψος του, γονατίστε στο ύψος των ματιών του και ακούστε το προσεκτικά. 3. Κρατούν την ψυχραιμία τους Αν είστε πολύ θυμωμένοι λόγω μιας συμπεριφοράς ή κάποιου περιστατικού, αποφύγετε να επικοινωνήσετε, μέχρι να ανακτήσετε την ψυχραιμία και την ηρεμία σας, γιατί είναι αδύνατον να είστε αντικειμενικοί διαφορετικά. Είναι καλύτερα να σταματήσετε και να μιλήσετε στο παιδί αργότερα. 4. Επιβραβεύουν το παιδί τους Να θυμάστε τα λόγια ενός πι

Ξεχνούν πως αύριο το πρωί έχουν σχολείο. Το παιδί κλαίει και δεν θέλει να κοιμηθεί και εσείς μην θέλοντας να ακούτε τα κλάματα και τις φωνές του το αφήνετε να μείνει μέχρι αργά. Παρόλα αυτά, εάν αυτό γίνεται σε καθημερινή βάση τότε θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στις σχολικές του επιδόσεις. Δεν το ρωτάτε πως πήγε το σχολείο ή τι μαθήματα έχει να διαβάσει. Πιθανόν να θεωρείτε πως μπορεί από μόνο του να διαβάσει και να λύσει τις ασκήσεις καθώς επίσης και να πετύχει καλύτερους βαθμούς χωρίς τη δικ

....«Ηρέμησε.» «Σταμάτα να κλαις.» «Το παράκανες!» Αυτές οι φράσεις βγαίνουν σχεδόν αυτόματα – από τον λεγόμενο «αυτόματο πιλότο». Το παιδί κλαίει, φωνάζει ή δείχνει έντονα συναισθήματα και η πρώτη μας αντίδραση είναι να τα σταματήσουμε, να τα διαχειριστούμε, να επαναφέρουμε την ηρεμία. Όμως, η ουσία δεν είναι να ελέγξουμε απλώς την κατάσταση. Ο στόχος μας ως γονείς δεν είναι να καταστείλουμε τα συναισθήματα, αλλά να τα κατανοήσουμε και να τα στηρίξουμε. Πόσο βοηθάει πραγματικά το παιδί μας ό

Αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να λέει αυτές τις φράσεις, πάρε μια βαθιά ανάσα. Δεν είσαι η μόνη και σίγουρα δεν το κάνεις από κακή πρόθεση. Όταν μεγαλώνεις δύο ή περισσότερα παιδιά και η εξάντληση της καθημερινότητας χτυπάει «κόκκινο», είναι τεράστιος ο πειρασμός να στηριχτείς στο μεγαλύτερο παιδί. Είναι ο μηχανισμός επιβίωσής σου. Όμως, υπάρχει μια αλήθεια που πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα: Τα μεγαλύτερα παιδιά δεν είναι babysitters, ούτε βοηθοί γονέων. Η παγίδα της «Γονεοποίησης» Στην ψυχολογί

- Άκουγε το παιδί σου με προσοχή. Κοίτα το στα μάτια όταν σου μιλάει. - Η γλώσσα που χρησιμοποιείς, οι λέξεις και ο τόνος της φωνής σου να είναι αυτά που θα αποδεχόσουν κι εσύ αν σου μιλούσε το παιδί σου. - Δώσε στο παιδί σου το χώρο να έχει απόψεις και προτιμήσεις διαφορετικές από τις δικές σου (ή από αυτές των άλλων μελών της οικογένειας). - Να εκτιμάς την ανάγκη του παιδιού σου για ιδιωτικότητα. Μην ανοίγεις τα γράμματά του και μην κρυφακούς τις τηλεφωνικές του συνομιλίες. - Χτύπα την πόρ

Ως γονείς, συχνά πιστεύουμε ότι ο ρόλος μας είναι να έχουμε τα παιδιά μας «υπό έλεγχο». Θέλουμε να τα προστατέψουμε, να τα κατευθύνουμε και να βεβαιωθούμε ότι παίρνουν τις σωστές αποφάσεις. Όμως, η πραγματικότητα είναι πιο βαθιά: ο στόχος δεν είναι ο έλεγχος, αλλά η ανάπτυξη παιδιών ικανά να οδηγούν τη ζωή τους με αυτονομία και υπευθυνότητα. Σε αυτό το άρθρο θα δούμε πώς μπορούμε να συνδυάσουμε καθοδήγηση και όρια με χώρο για σκέψη, έκφραση και προσωπική ανάπτυξη, ώστε να μεγαλώσουμε παιδιά που

Η γονεϊκότητα έχει αλλάξει πολύ τις τελευταίες δεκαετίες. Αν στο παρελθόν οι γονείς σε μεγάλη ηλικία αποτελούσαν την εξαίρεση, σήμερα όλο και πιο συχνά συναντάμε γυναίκες και άνδρες που αποφασίζουν να αποκτήσουν παιδί μετά τα 40. Οι λόγοι ποικίλλουν: καριέρα, προσωπική ανάπτυξη, οικονομική σταθερότητα ή απλώς η επιθυμία να βιώσουν την εμπειρία της γονεϊκότητας όταν αισθάνονται έτοιμοι. Η επιστήμη πλέον δείχνει ότι η μητρότητα σε μεγαλύτερη ηλικία δεν είναι απαραίτητα επικίνδυνη. Οι προχωρημένες