Annastasia

Χωρις να σε γνωρισω πονεσα πολυ απο τον τιτλο του θεματος σου... Με πονο ψυχης θελω να σου πω σαν μια γυναικα με μικρο μωρο... μετα απο τρια χρονια προσπαθειας να κανω παιδι, και δυο επιπονες αποβολες στο ιστορικο μου... οτι ολα, ο,τι εχει να κανει με την συλληψη, την εγκυμοσυνη, τον τοκετο, και την γεννηση ενος παιδιου, δεν ειναι στο χερι το ανθρωπινο... οι πιθανοτητες συλληψης ενος παιδιου ειναι εκπληκτικες στο ποσο ακριβεια θελει η συγκεκριμενη στιγμη για να επιτευχθει κατι τετοιο... τιποτα δεν ειναι τυχαιο. Κι αν αλλαξουν τα πραγματα στην πορεια της εγκυμοσυνης σου και ολα πανε καλα, κι αν παλι το μωρακι γεννηθει με προβληματα υγειας... παλι τυχαιο δεν θα ειναι... Αυτη η επιλογη που μας δινουν οι γιατροι δεν θα επρεπε να υπαρχει. Οπως δεν ειναι στο χερι τους η συλληψη, δεν θα επρεπε να ειναι κ η ζωη. Δεν ειναι αναγκη να πεις αντιο... μονο ο Θεος μπορει να αποφασιζει. Κι εγω εκανα ο,τι περνουσε απο το χερι μου να κρατησω τα προηγουμενα δυο μωρα μου, κι οι γιατροι το ιδιο... αλλα αν ο Θεος θελει να φυγουν φευγουν, κι αν ο Θεος θελει να μεινουν μενουν κ ζουν. Οπως θελει ο Θεος να ζησουν ειτε γερα ειτε αρρωστα... εμεις απλα θα τα αγαπαμε παντοτε... ειναι δουλεια μας να τα αγαπαμε οπως ο Θεος θελει να τα εχουμε. Ξερω ενα ζευγαρι που βρεθηκε στην θεση την δικη σου, το κρατησαν το μωρακι... κ ειναι περηφανοι γι αυτο. Και πιο δυνατοι απο ποτε, και με περισσοτερη αγαπη απο ποτε... Μην στενοχωριεσαι καλη μου κοπελα, ασε τα πραγματα να κυλισουν, κι αν θελεις, προσευχησου στον Θεο, αν ειναι να βγει αρρωστο και να μην αντεχεις, ας το παρει Αυτος, οπως πηρε και τα δικα μου... μην κανεις κατι για το οποιο θα μετανιωνεις ολοκληρη την ζωη σου. Τα μωρα μας υπαρχουν κ ζουν παντοτε... Καλη δυναμη, η Παναγια μαζι σου...