AthinaK

Ο πυρετός που δεν έπεφτε χτες ήταν τελικά από τη ...μαστίτιδα! Πήγα σήμερα στο νοσοκομείο και ήθελαν να με κρατήσουν μέσα αλλά ζήτησα να γυρίσω σπίτι. Ξεκίνησα αντιβίωση (flucloxacillin) και περιμένω να γίνω καλά. Χτες η νύχτα ήταν εφιαλτική. Το στήθος ξαφνικά σταμάτησε να βγάζει γάλα, κοκκίνιζε και πονούσα. Ο πυρετός σταθερά στο 39. Το παιδί έκλγαιγε όλη νύχτα και το έβαζα στο στήθος αλλά προφανώς δεν χόρταινε. Σήμερα το πρωί μετά που θήλασα έκλαιγα από τον πόνο και΄έτσι φύγαμε για το νοσοκομείο. Ο γιατρός έκανε υπερηχο στο στήθος και βρήκε έντονη φλεγμονή. Δεν το πήρα χαμπάρι ότι πρόκειται για μαστίτιδα γιατί το στήθος δεν είχε πετρώσει. Εξακολουθεί να είναι μαλακό αλλά δεν βγάζει σταγόνα. Το προσπαθούμε! Επίσης μου είπαν να βάζω κάτι σαν γιαούρτι που έχουμε εδώ. Παιδί και μαστίτιδα είμαι εγω... ευχηθείτε μου καλή τύχη στον γολγοθά μου!

Εγώ που ρώτησα τη μαία μου είπε ότι θηλάζω κανονικά παρόλο που έχω πυρετό. Παίρνω αντιπυρετικά που επιτρέπονται στον θηλασμό και περιμένω να πέσει. Μεγάλη ταλαιπωρία! Θα το επιχειρήσω με το γάλα. Αν και απο την υπερπαραγωγή είναι συχνά υγρά τα επιθέματα και μουσκεμένα με το γάλα! Όσο και αν ζορίζομαι, δεν θέλω να σταματήσω τον θηλασμό. Γιατί όσο και να πονάω κάποια στιγμή θα φτιάξει και μετά θα μπορώ να κυκλοφορώ έξω και να έχω έναν άνετο θηλασμό.

Να ΄μαι πάλι... Το στήθος εξακολουθεί να έχει πληγές. Ένας λόγος είναι η ψυχολογία μου που παλεύεται δεν παλεύεται για να είναι καλή. Η κούραση, η αϋπνία, η ζήλια της μικρής που έχει άσχημα ξεσπάσματα.. Από την άλλη όμως, βάζω λανολίνη συνέχεια και σε ποσότητα, αλλά οι πληγές κολλάνε συνήθως πάνω στα επιθέματα (έχω παρει τα καλύτερα, της Lansinoh) και όταν τα βγάζω για να θηλάσω η πληγή ανοίγει πάλι. Το αποτέλεσμα; Είμαι στα ίδια εδώ και μέρες. Ματώνω, πονάω, φοβάμαι να βάλω το παιδί στο στήθος... Τι να κάνω πια; Αφήστε που αυξήθηκε η παραγωγή για κάποιο λόγο.... κάτι έκανα πάλι. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά από την Παρασκευή όλη η οικογένεια ταλαιπωρείται με μια ίωση. Σήμερα είχα εγώ την τιμητική μου με πυρετό 38,9. Νιώθω λίγο ερείπιο...!

Αν γνωρίζεις ότι δεν είσαι έγκυος μπορείς να το κάνεις. Αλλιώς κάνε το καλύτερα μετά την εγκυμοσύνη. Όσο ασφαλής και να ειναι ο τύπος που θα σου το κάνει, γιατί να πάρεις το παραμικρό ρίσκο; Αν και πιστεύω ότι κανένα σοβαρό στούντιο δεν θα δεχτεί να κάνει τατουάζ σε κοπέλα που είναι έγκυος ή δεν είναι σίγουρη ότι δεν είναι! Και εγώ 12 χρόνια το ήθελα και όλο έλεγα ότι θα το κάνω και το έκανα ενώ ήξερα πως δεν είμαι έγκυος. Η κόρη μου τότε ήταν 16 μηνών και εγώ ετών 30! Το έκανα για να γιορτάσω το πέρασμα στα -άντα!

Εγώ έκανα το τεστ ΠΑΠ 5,5 μηνών έγκυος. Στο πρώτο παιδί μου ήρθε η περίοδος στους 5,5 μήνες και το γάλα μειώθηκε δραματικά. Την ίδια μέρα που ήρθε δεν έφτανε το γάλα να χορτάσει το παιδί και έκλαιγε όλη μέρα. Ήμουν και εγώ με τις ορμόνες μου ανάστατη και την ίδια μέρα έδωσα μπουκάλι. Αν υπήρχε άλλος τρόπος να μου το πείτε για να το αποφύγω αυτή τη φορά!

Καλημέρα! Οι θηλές μου δείχνουν να βελτιώνονται. Ο πόνος εξακολουθεί να είναι οξύς, αλλά τη βάζω πιο εύκολα στο στήθος μου. Το βάρος της είναι καλό. Πήρε σε 16 μέρες 570γρ. Το μπουτάκι ακόμα δεν έχει γεμίσει... Περιμένω να την κάνω φράπα!!!!! Το θέμα είναι ότι δεν έχει σταθερό ωράριο. Δεν ξυπνάει (αν κοιμάται..) κάθε 3 ώρες. Κάποιες φορές ζητάει να φάει κάθε 1-2 ώρες και άλλες πίνει γάλα για 5-6 λεπτά και μετά κοιμάται 3 ώρες. Γενικά κάθεται στο στήθος μου πολύ λίγο, το πολύ 20 λεπτά. Το ερώτημα είναι αν φάει για 5 λεπτά και μετά από 2 ώρες θέλει και άλλο, ποιο στήθος θα βάλω; Το ίδιο για να αδειάσει ή το άλλο;

4 κιλά;;;; Άντε με το καλό! Αλλά να μη ξεχνάς ότι υπάρχει και μια απόκλιση της τάξης του 10%. Εμένα μου το έβγαζαν κάτω από 3 κιλά και με το ζόρι στο τέλος έφτασε τα 3200γρ. Τελικά η μικρή γεννήθηκε 3570γρ.

Ανθή ο θηλασμός είναι απόλαυση! Δεν υπάρχει λόγος καμία κοπέλα να τον φοβάται! Είναι το δέσιμο με το παιδί σου! Είναι μαγικές στιγμές που σου λείπουν στην πορεία! Εγώ έπαθα ό,τι έπαθα και ταλαιπωρήθηκα όσο δεν πήγαινε, πρώτον γιατί δεν έβαλα στην αρχή σωστά το παιδί μου στο στήθος και έκανα αμέσως ραγάδες, είχα ευαίσθητο δέρμα και επίπεδες θηλές. Την μαστίτιδα όμως την έπαθα ύστερα από πόλεμο νεύρων που μου έκαναν τα άτομα που έμεναν στο σπίτι μας για να με "βοηθήσουν"! Και ενώ το πάλευα 2 μήνες με νύχια και με δόντια να θηλάσω, οι πληγές έκλεισαν 2 εβδομάδες αφού έφυγαν οι επισκέπτες και έμεινα μόνη με το μωράκι μου! Παρόμοιες καταστάσεις πέρασα και αυτή τη φορά. Τώρα που είμαι μόνη με το δεύτερο μωράκι μου, οι πληγές κλείνουν σιγά σιγά και εκείνο είναι πολύ πιο ήρεμο! ooIreneoo εγώ να δεις τι άκουγα! Να κάνω ξηρασία για να περάσει η μαστίτιδα (δηλαδή για 2-3 μέρες να μη φάω και να μην πιω τίποτα) ενώ είχα αναιμία και θήλαζα, να δώσω συμπλήρωμα για να ξεκουραστεί το στήθος μου ενώ πονούσα από το πολύ γάλα που δεν έβγαινε και αυτή τη φορά μου είπαν να της δίνω χαμομήλι αντί για γάλα για να μη τη θηλάζω συνέχεια. Βρε κορίτσια πως να μη σου σπάσουν τα νεύρα;;;;;;;

Καλημέρα! Καθε ηλικία έχει τα δικά της. Προσπάθησε να της μιλάς όσο πιο πολύ γίνεται και να της εξηγείς. Είσαι η μητέρα της και εσύ ελέγχεις την κατάσταση και αυτό πρέπει να το νιώσει. Όταν εμάς κάθεται κοντά στην τηλεόραση, απλά την κλείνουμε μέχρι να πάει πιο πίσω. Παραπονιέται αλλά της εξηγούμε ότι δεν κάνει τόσο κοντά. Όταν της λέω να μου φέρει ή να κάνει κάτι και αρνείται, την παίρνω ευγενικά από το χέρι και της λέω "Έλα να το κάνουμε παρέα". Όταν αντιδράει σε κάτι που της έχω πει, την αφήνω να ηρεμίσει και απλά γίνεται το δικό μου. Σέβομαι όμως τι μου λέει και τι θέλει. Αρκεί να μην είναι αντίδραση όσα λέει. Τώρα της ζητάω να διαλέξει τα ρούχα της, να με βοηθήσει σε κάτι και γενικότερα την κάνω να αισθάνεται μεγάλη και ότι κάνει σημαντικά πράγματα μέσα στο σπίτι. Έτσι ηρεμεί και νιώθει εμπιστοσύνη στη μαμά. Δεν την ξεγελάω και δεν της λέω ψέμματα. Οπότε γνωρίζει ότι ο λόγος έχει ισχύ. Και το σημαντικότερο: Το ΟΧΙ παραμένει ΠΑΝΤΑ ΟΧΙ! Δεν υποκύπτω ακόμα και αν είναι να κλαίμε για ώρες. Το συνήθισε από ένα σημείο και αντιδρά λιγότερο στην άρνησή μου, η οποία παντα συνοδεύεται από μια ήρεμη εξήγηση. Το άλλο είναι ότι δεν της κάνω συνέχεια παρατηρήσεις, δεν της λέω συνέχεια ΜΗ και ΜΗ, ή ΠΡΟΣΕΧΕ!! Αυτά την εκνευρίζουν και δεν πετυχαίνω και πολλά. Κουράγιο και θα βρείτε τον τρόπο σας!

Η ιστορία σου μου θυμίζει πολύ τον θηλασμό μου στο πρώτο μου παιδί. Θήλαζα από τις πρώτες μέρες με θηλές σιλικόνης, παρόλα αυτά οι πληγές ξέφυγαν και μάτωνα, κόπηκαν και γενικότερα είχα έναν πολύ άσχημο τραυματισμό ο οποίος άφησε τα σημάδια του! Στις 10 μέρες ανέβασα πυρετό, το γάλα δεν έτρεχε, οι ρώγες μου ήταν σε άθλια κατάσταση και το στήθος μου άρχισε να πετρώνει και λιποθύμησα από τον πόνο. Πήρα αντιβίωση και όσο και αν έκλαιγα συνέχιζα να βάζω το παιδί στο στήθος. Ο πόνος ήταν χειρότερος από 10 γέννες! Αλλά άντεξα! Το στήθος μου άρχισε να βελτιώνεται μετά τους 2 μήνες. Μέχρι τότε κρατούσα την αναπνοή μου, σφιγγόμουν και την θήλαζα. Μόλις έφτιαξε, ο θηλασμός έγινε απόλαυση. Είχα περάσει τόσα και τόσα και επιτέλους θήλαζα χωρίς να πονάω! Το ίδιο ήθελα και τώρα, αλλά το ένα έφερε το άλλο και με την ψυχολογία μου στο πάτωμα, οι ρώγες μου είναι πάλι σε κακιά κατάσταση. Παιρνω παυσίπονα και κάνω υπομονή μέχρι να έρθει η μέρα που δεν θα έχω πληγές και δεν θα πονάω.... Δυστυχώς είμαι από τις μαμάδες που το παλεύουν για να θηλάσουν...

Έψαχνε τη φωτογραφική μηχανή ο άντρας μου και μέσα στη τσάντα μου βρήκε και τα γυαλιά μου! Τα έβαλα για τη φωτογραφία. Τη βγάλαμε για να κάνω διαφήμιση στη μαία μου. Ότι μαζί της οι τοκετοί θυμίζουν σπα! Μόνο που ο χαβαλές σταμάτησε μόλις γέννησα και ξαναρχίζει σιγά σιγά τώρα που ηρεμω.

Χαβαλές λίγο πριν αρχίσουν οι δυνατές συσπάσεις. Και ναι πίναμε καφέ μαζί με τη μαία ενώ ο άντρας μου πήρε έναν υπνάκο. Χαλαρά πράγματα...!

Η μεγάλη μου κόρη δυσκολεύτηκε τις πρώτες μέρες που δεν ήμουν στο σπίτι. Μετά τη ζάλισαν οι γιαγιάδες και εγινε ιδιαίτερα νευρική. Όλο όχι λέει και κλαίει εύκολα. Τη νυχτα δεν κοιμαται καλα. Θα βρουμε τους ρυθμούς μας. Μερικές φορές δεν θέλει την αδερφη της, άλλες πάλι τη φιλάει και τη αλλάζει. Της δινω οση περισσοτερη προσοχη μπορώ και αρχίζει να συνηθίζει ότι το παιδί θηλάζει. Όσο για το θεμα που άνοιξα. Εγώ δεν είμαι άνθρωπος που έχει ανάγκη να ξεσπάσει κάπου. Θέλω χαβαλέ και γέλιο. Να φανταστείτε στον τοκετό πιο πολύ γέλασα από ότι πόνεσα. Όταν αρχίζει όμως το μπίρι μπίρι, η κλεισούρα, οι πόνοι και η έλλειψη ύπνου, κάπου γίνομαι κομμάτια.

Νατάσσα το θέμα είναι ότι το άνοιγα το στόμα μου αλλά γινόμουν αγρίμι! Αλλά όσο να ΄ναι το χιούμορ όταν πονάς περνάει σε δεύτερη μοίρα! Δεν μπορώ να πω ότι τους έκανα τη ζωή εύκολη με τη σειρά μου, αλλά μου χάλασαν την ψυχολογία. Είχα και τη μεγάλη να περνάει δύσκολα. Πόσο πια να αντέξω τις οχι και τοσο αθώες ιδιοτροπίες της κάθε γιαγιάς;

Κορίτσια ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας. Μένω Βερολίνο και οι γιαγιάδες στην Αθήνα. Μετά από δική μου απόφαση ζήτησα να έρθουν και οι δύο ταυτόχρονα για 3 εβδομάδες και όχι μία μία χωριστά. Όπως καταλαβαίνετε μαζευτήκαμε στο σπίτι ΠΟΛΛΕΣ γυναίκες. Δεν είναι ότι έχεις μια βοήθεια για λίγες ώρες. Είναι ότι ζεις με τον άλλον. Όταν γέννησα άρχισαν τα κλασικά: Μην κρυώσει το παιδί, πως το πιανεις έτσι, μην περπατάς, μη σκύβεις, φάε αυτό, κάνε εκείνο, μη το ένα, μη το άλλο. Και πάει καλά μέχρι εδώ. Οι γιατροί να μου δίνουν συμβουλές και να μου λένε οι γιαγιάδες: Εμείς στην Ελλάδα το κάνουμε αλλιώς. Το παιδί στην εποχή μας το κοιμίζαμε στο πλάι, ξαφνικά άλλαξε και το θέλετε ανάσκελα.. Η μεγάλη μου κόρη πάει παιδικό σταθμό και πρέπει εγώ να την πηγαίνω: Πως θα βγάλεις το μωράκι έξω, να πάρεις ταξί, να μην το έχεις μέσα έξω, πρόσεχε γιατι το κρύο το παίρνει το μωρό από το μυτάκι του, πως θα ανέβεις τα 10 σκαλιά με το μωρό...!!!!! Και το χειρότερο; Και αυτό ήταν που μου έκανε το μεγαλύτερο κακό ήταν ότι ξαφνικά άρχισε να τους φταίει η μεγάλη μου κορη! Το διαμάντι μου ξαφνικά έγινε κακομαθημένο! Το καρδούλι μου που προσπαθεί να προσαρμοστεί τους ξίνησε! Χτες έφυγαν. Μετράω ακόμα πληγές. Ακόμα και σήμερα μάτωσα και έκλαψα από τον πόνο. Αλλά όταν γυρνούσα σπίτι από τον παιδικό σταθμό γέλαγα από τη χαρά μου γιατί επιτέλους ΑΝΕΠΝΕΑ! Βοήθεια δεν ζήτησα ποτέ. Βολεύτηκα όταν έβρισκα φαγητό καθημερινά και ήταν όμορφα όταν την κρατούσε η μητέρα μου μισή ώρα για να κοιμηθώ. Αλλά το αντίτιμο ήταν μεγάλο...

Κορίτσια εμένα όλο μικρό μου το έβγαζαν το μωρό. Κάτω από 3 κιλά και μου έλεγαν συνέχεια να φροντίσω να γεννηθεί όσο πιο αργά γίνεται! Τελικά η μικρή ήρθε μόνη της στην ΠΗΤ μου και ήταν 3570γρ! Καθόλου ποντικάκι θα έλεγα!

Αναβολικά παίρνετε και γεννατε τόσο μεγάλα παιδιά; Η μεγάλη γεννηθηκε 3740γρ και 52εκ και τωρα ειναι κοντά 3 και γυρω στα 96εκ, 15 κιλά. Η μικρή γεννήθηκε 3570γρ και 51εκ. Εγω ειμαι μεσαίου μεγέθους: 58 κιλά 167εκ.

Κορίτσια γειά σας! Το παιδάκι μου έγινε αισίως 2 εβδομάδων και ο θηλασμός φαίνεται πως στρώνει. Το έχω γράψει πολλές φορές ότι στο πρώτο παιδί όλα μα όλα πήγαν στραβά με αποτέλεσμα οι θηλές μου να τραυματιστούν πάρα πολύ. Αυτή τη φορά πρόσεξα να μην πάθω τα ίδια, αλλά επειδή το δέρμα μου είναι πολύ ευαίσθητο και οι θηλές κομμένες από την πρώτη φορά, οι νοσοκόμες μου έδωσαν αμέσως θηλή σιλικόνης και είπα να την κρατήσω μεχρι να στρωσει ο θηλασμός. Μέχρι εδώ όλα καλά. Πονούσα αλλά πληγές δεν έκανα μέχρι που.... υπήρξαν εντάσεις μέσα στο σπίτι από πρόσωπα του οικογενειακού μας περιβάλλοντος. Πέρασα 2-3 έντασεις και στεναχώριες με κλάματα και την επόμενη μέρα είδα αίμα στις θηλές και αφόρητο πόνο στον θηλασμό. Και επειδή είχα την εμπειρία από την πρώτη φορά... με πήρε από κάτω ότι πάλι θα παθω μαστίτιδα και τα σχετικά. Αφήστε που το παιδί ήταν ανήσυχο για 2 μέρες και μου το έβγαλαν και νευρικό!!!!! Επίσης άρχισα να έχω έντονο κόκκινο αίμα από κάτω και σε μεγαλύτερη ποσότητα, εκεί που όλα ήταν φυσιολογικά. Αυτές τις μέρες είμαι αισιόδοξη ότι θα περάσουν συντομα οι πόνοι μου και ότι θα έρθει η στιγμή που δεν θα φοβάμαι, δεν θα παίρνω βαθιά ανάσα κάθε φορά που βάζω το παιδί στο στήθος, δεν θα κλαίω, δεν θα σφίγγομαι και θα της λέω λόγια τρυφερά γεμάτα αγάπη όπως το φανταζόμουν από τη στιγμή που έμεινα έγκυος. Το θέμα μου είναι: Δεν είναι κρίμα να θέλουν να βοηθήσουν όλοι τη λεχώνα και το νεογέννητο και να τρωγονται πάνω από το κεφάλι του μωρού; Και να βλέπουν ότι όλα με επηρεάζουν αρνητικά και να μην σταματάνε; Πόσο σημαντική είναι η ψυχολογία της μητέρας στον θηλασμό; Μόνο εγώ τα περνάω αυτά κάθε φορά; Γιατί να πονάω εγώ και να την πληρώνει το παιδί μου, ενώ το μόνο που ζητάω είναι να απολαυσω τις στιγμούλες μου;

Δήμητρα, εγώ είμαι της άποψης ότι ένα παιδάκι θέλει να μεγαλώσει σε μια κοιλιά και όλα να είναι όμορφα! Εσύ πρέπει να είσαι υγιής και δυνατή, να έχεις καλή διάθεση, να γελάς και να απολαμβάνεις τη σχέση με τον σύντροφό σου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ποιό παιδάκι θα έλεγε όχι; Άλλωστε αν δεν το αφήνεις και λίγο στην τύχη, χάνει τη γοητεία του! Άσε να είναι παιδί του έρωτα και όχι παιδί προγραμματισμού! Καλή συνέχεια και θα έρθει η στιγμή που θα κρατήσεις ένα θετικό τεστ στα χέρια σου!

Κορίτσια επειδή στη διάρκεια του τοκετού μου οι πόνοι έρχονταν και έφευγαν συζητήσαμε με τη μαία να κάνω τεχνιτούς πόνους. Μου είπε όμως ότι κάτι τέτοιο θα έφερνε δυνατούς πόνους και με μεγαλύτερη συχνότητα από ότι φυσιολογικά. Κατά έναν περίεργο τρόπο όταν μου το είπε αυτό σοβαρεύτηκε η μικρή και άρχισαν οι κανονικοί πόνοι και γεννησα 1,5 ώρα αργότερα. beroiotisa αν έχεις ΠΗΤ 28/1 γιατί να γεννήσεις στις 22/1; Το περπάτημα κάνει πολύ καλό. Βοηθάει αλλά δεν εγγυάται ότι θα γεννήσεις νωρίτερα. Και εγώ περπατούσα ΠΟΛΥ αλλά η μικρή το αποφάσισε να έρθει ακριβώς στην ημερομηνία της!

AthinaK έγραψε: Τη ζυγισαμε και χτες. 11 ημερών και βάρος 3730γρ. Δηλαδή σε 6 μέρες πήρε 90 γραμμάρια. Βέβαια από τότε που βγήκαμε από το νοσοκομείο, πήρε 390 γραμμάρια σε 9 μέρες. Φαντάζομαι είναι φυσιολογικό... Το περίεργο είναι ότι τρώει ΠΑΡΑ πολύ τη νύχτα και λίγο τη μέρα. Οπότε δεν κοιμάμαι σχεδόν καθόλου τα βράδια. Οι θηλές βελτιώνονται και ελπίζω σε 10 μέρες να βγάλω τη θηλή σιλικόνης. Τελικά η ψυχολογία στον θηλασμό είναι πολύ σημαντική. Κρίμα που δεν γίνεται κατανοητό από τους γύρω μας....

annamaria.b έγραψε: Χρησιμοποιώ θηλές σιλικόνης της Medela σχεδόν από την πρωτη στιγμή που άρχισα να θηλάζω. Με τις πρώτες ραγάδες, μου τις έδωσε η νοσοκόμα για να μην χειροτερέψω. Παρόλα αυτά επειδή οι θηλές ήταν ήδη πληγωμένες από τον προηγούμενο θηλασμό, μάτωσαν και εξακολουθούν να ματώνουν. Θα δοκιμάσουμε να τις βγάλουμε μόλις φτιάξουν πάλι. Κορίτσια σας ευχαριστώ όλες για τις ευχές σας. Ήταν δυνατή στιγμή όταν την πήρα στην αγκαλιά μου. Αγκαλια με την κόρη μου και δεμένη ταυτόχρονα μαζί της με τον λώρο. Αλλά τα καλύτερα πάντα έρχονται! Κάθε φορά που έχω και τα δυο μου παιδιά στην αγκαλιά, νιώθω πολύ τυχερή! Σας εύχομαι με τη σειρά μου τα καλύτερα!

Το δοκίμασα μια φορά με την πιπίλα και ήταν δράμα. Δεν της τη δίνω ακόμα. Είναι όντως πολύ μικρή! Πέρα από το γεγονός ότι για 3 ώρες μπορεί να ζητάει το στήθος μου και πονάω, μερικές νύχτες μέχρι τώρα ήταν πραγματικά δύσκολες. Χτες ήταν ξύπνια 2-8:30!!!! Βέβαια όταν τη ζυγίσαμε είχε πάρει 300 γραμμάρια σε 3 μέρες!

Στην περίπτωσή μου, η μικρή θηλάζει για 10 λεπτά και μετά απο λίγο πάλι τα ίδια... Από το πρώτο παιδί οι θηλές μου είχαν κοπεί και τώρα παρόλο που το βάζω σωστά το παιδί στο στήθος οι πληγές επανήλθαν. Βάζω λανολίνη συνέχεια αλλά πάλι ματώνουν. Τώρα το αφήνω να τρέξει λίγο πριν το πιάσει το παιδί και πονάω λίιιιιιγο λιγότερο. Σκέφτομαι να της δώσω πιπίλα για να ανακουφιστώ λίγο και να προσπαθήσω να της δίνω 1 κανονικό γέυμα και όχι να το σπάει σε 3-4 μικρά! Τι λέτε; Αξίζει να δώσω πιπίλα;

Jolika έγραψε: εμμμμ περπάτησα 3 ώρες μετά γιατί δεν με είχαν πάει ακόμα στο δωμάτιό μου και περίμενα στην αίθουσα του τοκετού. Είναι υποχρεωτικό να μείνω εκεί για παρακολούθηση 2 ώρες. Με έραψαν γιατί κόπηκα λιγάκι, έφαγα πρωινό και κοιμήθηκα καμιά ώρα.....!!!