το χοντρό μπιζέλι

Ε ναι, κάπως έτσι το σκέφτομαι και γω. Χαλαρά και προσεκτικά.

@melitiniღ , με υπομονή και επιμονή θα το πετύχεις, είμαι σίγουρη. Και γω στα μπιμπερό έχω πάρει το Νο1 στις πιπίλες, που και πάλι με την πείνα που έχει γρήγορα το πίνει το γάλα! @eva96 , πολύ ωραία που πήρε η ζουζουνίτσα! Και μας λογικά αυτή τη βδομάδα θα μας ξαναδεί η παιδίατρος γιατί κλείνουμε έναν μήνα! (απίστευτο μου φαίνεται ρε κορίτσια, πώς περνά έτσι ο καιρός!) Εγώ σαραντίζω Κυριακή των Βαΐων, οπότε λογικά μέσα στο Πάσχα θα κάνουμε την ηρωική μας έξοδο. Ελπίζω! Εσείς περιμένετε να σαραντίσετε για να βγείτε έξω;

Εντωμεταξύ, ενώ έχω περάσει όλο αυτή τη φάση πρόσφατα σχετικά (ο μικρός μας είναι 2 χρονών!) έχω ξεχάσει πώς ήταν η όλη διαδικασία. Και δεν μπορώ να θυμηθώ πότε μπήκαμε σε ένα πιο φυσιολογικό πρόγραμμα. Θυμάμαι δηλ. ότι ο μικρός άρχισε να κοιμάται σερί το βράδυ απ' όταν σαράντισε. Αλλά δεν θυμάμαι τι κάναμε με τα γεύματα. Γιατί αυτό το ανά 3ωρο είναι σκότωμα. Μισή ώρα+ στο στήθος (αναλόγως τις ορέξεις της και πόσο δυνατά έχει γραπώσει τη ρώγα!) και μετά μπιμπερό και μετά άλλη τόση ώρα για να ρευτεί... Πάλι κοντεύει η ώρα για το επόμενο τάισμα.

Δεν μπήκα στη διαδικασία να δοκιμάσω θήλαστρο (ούτε τώρα ούτε και στον μικρό), γιατί... φοβάμαι ότι θα πονάω περισσότερο απ' ό,τι τώρα! Δεν στηρίζεται πουθενά αυτό που λέω, είναι απλά ένας αδικαιολόγητος φόβος για κάτι καινούργιο. Οπότε παραμένω στο γνωστό μοτίβο της μεικτής διατροφής, που μου δίνει μια ασφάλεια ότι το παιδί τρώει και από τις δύο πάντες! Της το λέω άλλωστε "διπλό ταμπλό" παίζει η κυρία! Τώρα σε ό,τι αφορά τις επισκέψεις, και γω τις αποφεύγω μέχρι να πάρουμε το οκ από την παιδίατρο. Οι κολλητές μου θέλουν να έρθουν, κυρίως για να μου κάνουν παρέα, γιατί είδαν ότι ζορίστηκα πολύ ψυχολογικά το πρώτο διάστημα, αλλά επειδή έρχονται σε επαφή με πολύ κόσμο δεν θέλω να το ριψοκινδυνέψω. Ήδη ο άντρας μου επέστρεψε στη δουλειά του και ε΄χουμε ένα μέτωπο από εκεί, καθώς είναι εκπαιδευτικός. Φορά μάσκα όπου μπορεί, αλλά δεν είναι πολύ εύκολο. Σε ό,τι αφορά τα ξενύχτια, παράπονο δεν έχω, με βοηθά πολύ ο άντρας μου. Κομμάτια εγώ, κομμάτια και κείνος. Δεν νομίζω πως θα μπορούσα να αντεπεξέλθω μόνη μου στο βραδινό. Κατεβάζω ρολά από ένα σημείο κι έπειτα. Βάζω ξυπνητήρι και δεν το ακούω! Μόνο το κλάμα της μπέμπας και του μικρού ακούω. Γι' αυτό κιόλας και δεν έχω πετύχει ακριβώς το ανά τρίωρο τάισμα. Ούτε τη νύχτα (μα ούτε και την ημέρα, για να πω του στραβού το δίκιο!) Δεν νομίζω πως θα ήμουν καλά αν δεν είχα στήριξη από τον άντρα μου (και τη μαμά μου, που έχει αναλάβει τον μικρό).

Το πιστεύεις ότι το ίδιο πράγμα ένιωσα -- και το νιώθω ακόμη δηλαδή;! Ότι μεγάλωσε απότομα ο μικρός, ότι ωρίμασε. Βλέπω ένα παιδάκι πια, χωρίς να του έχει φύγει τελείως και το μωρουδίσιο. Περνάει ο καιρός... Το έλεγα και στην πρώτη εγκυμοσύνη, πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός (ειδικά από ένα σημείο και έπειτα, που ξεπεράσαμε τις αγωνίες και τις ανασφάλειες). Σ' αυτή την εγκυμοσύνη, πέρασε ακόμα πιο γρήγορα! Δεν ξέρω τι γίνεται πραγματικά!!

Αχ, αυτός ο θηλασμός... Εμείς καλά ξεκινήσαμε (σχετικά) στο μαιευτήριο, από την άποψη ότι έπιασε αμέσως και καλά το στήθος η μπέμπα και γω το διαχειρίστηκα όλο πολύ κουλ. Αλλά όταν γυρίσαμε σπίτι δεν προχώρησε όπως έπρεπε, με αποτέλεσμα η μπέμπα να χάσει κάμποσα γραμμάρια στο τσεκάρισμα που της έκανε η γιατρός. Και, οκ, είναι φυσιολογικό να χάνουν λίγο και μετά να παίρνουν τα πάνω τους. Εγώ είχα πρόβλημα κυρίως. Δεν την πάλευα καθόλου (και τώρα δηλαδή οριακά είμαι, αλλά δεν έχω τη μαυρίλα που είχα την πρώτη βδομάδα). Το γάλα δεν είχε κατέβει, πόναγα απίστευτα, είχα πετρώματα στον ένα μαστό, τα ξενύχτια δεν τα άντεχα (και δεν τα αντέχω δηλαδή!) και συν τοις άλλοις η μπέμπα να μην τρώει επαρκώς. Τώρα είμαι σε καλύτερη κατάσταση μπορώ να πω. Ευτυχώς η μπέμπα δείχνει να προσαρμόζεται και στον μαστό και στο μπιμπερό (αναγκαστικά της δίνω και ξένο, και μη σας πω ότι νιώθω ανακούφιση που κάνω μεικτή διατροφή, τουλάχιστον τώρα ξέρω και πόσα ml τρώει και δεν τρελαίνομαι). Αρχίζουμε και μπαίνουμε σε μια σειρά. Νιώθω όμως, βρε κορίτσια, ότι όλο αυτό που ζούμε στο σπίτι έχει μεγαλύτερη διάρκεια! Έχουμε κλείσει, ας πούμε, δύο βδομάδες και κάτι στο σπίτι και νιώθω ότι είμαι μέσα πάνω από μήνα! Σαν τη μέρα της μαρμότας είμαι!

Με το καλό στη φωλιά σας! Αχ, το κλάμα που έριξα μόλις μπήκαμε σπίτι και είδα τον μικρό μας... Δεν μπορούσα και να τον σηκώσω αγκαλιά και δεν μπορούσα να εκφράσω όλα όσα ένιωθα εκείνη τη στιγμή... 💓

Περπάτα όσο μπορείς! Θα σε βοηθήσει και στην ενεργοποίηση του εντέρου και στο ξεφούσκωμα. Σιγά σιγά. Ευτυχώς που υπάρχουν τα παυσίπονα και μας γλιτώνουν από τους αφόρητους πόνους!

Θύμισέ μου, έκανες καισαρική;

Μπράβο, @eva96 μου!! Να σας ζήσει, να είναι γερή!!!

Ναι, μας ζήτησαν βεβαίωση για τεστ κόβιντ της προηγούμενης μέρας.

Με το καλό, @eva96 μου! Λίγες ώρες μείναμε που θα το έχεις στην αγκαλιά σου το μικρό σου αστεράκι! Εμείς είμαστε ακόμη στο στάδιο προσαρμογής. Εγώ κυρίως δηλαδή. Έχω πολλές ψυχολογικές διακυμάνσεις, αλλά ευτυχώς βοηθά σε αυτό και ο άντρας μου, έχω και τη μαμά που βοηθά σε όλα και επίσης ο μικρός μας έχει δείξει μια απίστευτα αγαπησιάρικη στάση προς την μπέμπα, που με κάνει να νιώθω τόσο ευτυχισμένη! Τα πρακτικά ζητήματα και ο συνδυασμός όλων μου φαίνονται βουνό η αλήθεια είναι. Και έχω παντελώς ξεχάσει πώς ήταν η φάση αυτή με τον μικρό μας. Και δεν έχει περάσει και καιρός... 2 χρόνια μόνο. Να τα χαιρόμαστε τα παιδάκια μας, @maria_nt μου!! Καλή αποκατάσταση σε όλες μας!! Πώς είστε εσείς; Τι κάνει το ζουζουνάκι σας;

@maria_nt , να σας ζήσει!! Βιαστικός, ανυπομονούσε να σας γνωρίσει φαίνεται!! Καλή δύναμη σου εύχομαι τώρα, η αλήθεια είναι ότι οι ορμόνες θα δώσουν πόνο αυτό το διάστημα. Και γω ήδη έχω αρχίσει και έχω αυτές τις μεταπτώσεις. Χαρές, γλύκες από τη μία, κλάματα και απελπισία από την άλλη.

Γεια σας κορίτσια! Έκλεισε και αυτό το κεφάλαιο! 🥰 Στις 25 μπήκα για καισαρική, όλα πήγαν πολύ καλά, η προετοιμασία, η επέμβαση, όλα! Τα μετά την επέμβαση λίγο με ταλαιπώρησαν, αλλά οκ! Δηλαδή, με κάποιον τρόπο μετακινήθηκε η βελόνα της επισκληριδίου αφού με πήγαν στο δωμάτιο και από το απόγευμα της γέννας άρχισα να πονάω αφάνταστα. Τι να σου κάνουν και τα απλά παυσίπονα; Όταν πια πήραμε χαμπάρι ότι αυτό έφταιγε, το αντιμετωπίσαμε με φάρμακα. Άρχισα να συνέρχομαι κάπως από την επόμενη μέρα. Ούτε να περπατήσω δεν μπόρεσα την πρώτη μέρα, που είναι το σύνηθες. Μετά όμως, όλα καλά. Και τώρα στο σπίτι δεν μπορώ να πω ότι είμαι φουλ λειτουργική, δυσκολεύομαι δηλ. στο να σηκώνομαι από το κρεβάτι, να αλλάζω πλευρό κλπ. αλλά νομίζω πως πιο πολύ είναι ο φόβος που έχω για να μην πονέσω παρά ο ίδιος ο πόνος. Η μικρή... 3.310 τσουπωτούλα! Πολύ καλή! Μια γλύκα! Μάλλον μου μοιάζει. Αυτό λένε οι υπόλοιποι δηλαδή, γιατί εγώ το μόνο που βλέπω είναι ένα ολοστρόγγυλο μουτράκι με τροφαντά μαγουλάκια!! Όλα καλά με τις εξετάσεις της, ευτυχώς τη σκαπουλάραμε και με τον ίκτερο, οι μετρήσεις της ήταν οκ. Βγήκαμε το Σάββατο και τώρα προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στο σπίτι. Τα βράδια είναι λίγο δύσκολα, γιατί και η μπέμπα έχει μια ανησυχία που δεν ξέρω αν είναι από τυχόν πονάκια ή απλά από την πείνα της! (μάλλον το δεύτερο πρέπει να είναι!) Αλλά ήταν κάτι που το περίμενα, γιατί και γω σαν άνθρωπος δεν έχω αντοχές τέτοιου είδους. Όσο δηλ. και να κοιμάμαι μέσα στην ημέρα --που δεν το κάνω-- το βράδυ δεν έχω αντοχές να ξενυχτήσω. Οπότε πιο πολύ με λες ζόμπι παρά ό,τι άλλο. Με τον θηλασμό προς το παρόν πάμε καλά, της δίνω και λίγο ξένο για ενίσχυση. Αλλά τόσο εγώ όσο και κείνη δέσαμε καλά από την πρώτη στιγμή στο θέμα αυτό. Εγώ πες ότι "θυμήθηκα" κάπως τα παλιά, η μπέμπα απορώ πώς με τη μία προσαρμόστηκε! Με τον μικρό μας είχα ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ (και ο ίδιος δυσκολευόταν να πιάσει, οπότε είχα πληγές κλπ κλπ), αν και τελικά καταφέραμε να πετύχουμε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα με μεικτή διατροφή. Πολλές ευχές στα κορίτσια που ακολουθούν!! Όλα να πάνε κατ' ευχήν και να νιώσετε αυτή την υπέρτατη χαρά και πληρότητα μέσα στην αγκαλιά σας!!!

Καλησπέρα, κορίτσια! Και μεις δεν πήγαμε πουθενά, λόγω της κατάστασης. Χαλαρά στο σπίτι, έχουν έρθει και οι γονείς μου για βοήθεια, οπότε είχαμε παρέα. Σήμερα πήγα για προεγχειρητικό έλεγχο, όλα καλά. Αύριο πρωί μπαίνω... Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει...