Πολύ σωστή τοποθέτηση και καλή πάσα για να πω για την 2η καισαρική μου.
Καμία σχέση με την πρώτη από άποψη ψυχολογίας και ανάρρωσης. Καταρχάς ήταν δική μου απόφαση, αφού συζητήσαμε και με τον γιατρό βέβαια ότι δεν βλέπουμε φως στο τούνελ, γιατί οκ αν μου έλεγε ότι είμαι κοντά στο να γεννήσω τελικά φυσιολογικά θα προσπαθούσα κι άλλο. Συζητήσαμε ακόμα και το ενδεχόμενο της βεντούζας αλλά ήταν πολύ πίσω το μωρό που ούτε αυτό γινόταν.
Η καισαρική λοιπόν έγινε σε ένα πολύ ωραίο και ευχάριστο κλίμα. Ίσως επειδή ήταν και 1 τη νύχτα, το προσωπικό όλο ήταν χαλαρό και είχαν και μουσικούλα στο χειρουργείο 😅 Αλλά το κυριότερο ήταν ότι είχα μαζί τη μαία μου, η οποία μου κρατούσε το χέρι σε όλη τη διάρκεια και με ενημερωνε για το τι γινόταν. Ενώ στην πρώτη ήμουν μόνη μου και μέσα στο άγχος για το τι γίνεται. Δυστυχώς ο άντρας μου δεν επιτρεπόταν μέσα στο χειρουργείο. Και μετά είχαν κανονίσει ο γιατρός με τη μαία να κάνω ανάνηψη σε ένα δωμάτιο μαζί με τον άντρα μου και με το μωρό, το οποίο το θήλασα κι εκεί πρώτη φορά. Πάλι καμιά σχέση με την πρώτη φορά που ήμουν μόνη μου αρκετές ώρες στην ανάνηψη, χωρίς καν κινητό να μπορώ να επικοινωνήσω με τον έξω κόσμο και εννοείται δεν μου έφερναν το μωρό ενώ το ζητούσα.
Γενικά με ποιον γιατρό θα την κάνεις έχει μεγάλη σημασία.
Τέλος, επειδή ο γιατρός από ότι μου είπε έκανε μία νέα τεχνική καισαρικής, δεν χρειάστηκα καθόλου παυσίπονα μετά τις 2-3 πρώτες μέρες και γενικά επανήλθα πολύ πιο γρήγορα.
Εννοείται η καισαρική σώζει ζωές και είναι απαραίτητη πολλές φορές, όπως τελικά ήταν απαραίτητη και την πρώτη μου φορά, απλά ο γιατρός τότε δεν μπορούσε να μου μεταδώσει την επικινδυνότητα της κατάστασης.