Iro

Σας ευχαριστώ πολύ όλες για το κουράγιο που μου δίνετε. Ξέρω πως αυτό που πέρασα δεν είναι το χειρότερο, αλλά έχω μια πικρία που δεν λέει να μ' αφήσει. Τα λόγια σας είναι μια μεγάλη παρηγοριά. Ελπίζω να σας γράψω σε λίγους μήνες για ευχάριστα νέα. Εύχομαι σε όλες σας τα καλύτερα και τα όνειρά σας να βγαίνουν πάντα αληθινά.

Σας ευχαριστώ πολύ όλες για το κουράγιο που μου δίνετε. Ξέρω πως αυτό που πέρασα δεν είναι το χειρότερο, αλλά έχω μια πικρία που δεν λέει να μ' αφήσει. Τα λόγια σας είναι μια μεγάλη παρηγοριά. Ελπίζω να σας γράψω σε λίγους μήνες για ευχάριστα νέα. Εύχομαι σε όλες σας τα καλύτερα και τα όνειρά σας να βγαίνουν πάντα αληθινά.

Γεια σας κορίτσια, Διαβάζω το φόρουμ του mammyland εδώ και πολύ καιρό και πραγματικά έχω ενημερωθεί για πάρα πολλά πράγματα που αγνοούσα μέχρι σήμερα. Πήρα το θάρρος να σας γράψω γιατί είχα μια ατυχία που νόμιζα ότι θα την ξεπεράσω πολύ εύκολα. Από τον Σεπτέμβρη προσπαθούσαμε με τον άντρα μου για παιδί και τελικά έμεινα έγκυος πριν από λίγο διάστημα. Ήταν ο μόνος μήνας που δεν αγχώθηκα! Είπα "δεν θα μετρήσω μέρες (έχω σταθερό κύκλο), δεν θα πάρω θερμοκρασίες και θ' αφήσω τα πάντα στην τύχη τους"! Τελικά όμως απέβαλα την 7η εβδομάδα. Μες στην ατυχία μου ήμουν τυχερή γιατί δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα επιπλέον (ήταν σαν να αδιαθετούσα κανονικά). Κι ενώ το εξηγώ με την λογική και ξέρω ότι αυτά συμβαίνουν και παρόλο που δεν πίστευα ότι έχω αναπτύξει κάποιο συναισθηματικό δέσιμο, το σκέφτομαι καθημερινά και με πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι... Το ξέρω ότι υπάρχουν και χειρότερα, αλλά αν κάποια από σας το έχει περάσει και μπορεί να με συμβουλέψει πως να το ξεπεράσω θα με βοηθούσε πολύ. Συγνώμη για το μακροσκελές μήνυμα... Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας.