Mak Maria

Καλησπέρα σας! Εδώ και δυόμιση μήνες έχω γεννήσει ένα κοριτσάκι. Από την αρχή λοιπόν είχαμε αποφασίσει με τον άνδρα μου οτι θα δώσουμε στη μικρή ένα ουδέτερο όνομα. Ούτε από τη δική του οικογένεια ούτε απο την δική μου. Το έχουμε ανακοινώσει και στις δύο πλευρές, οι οποίες έλεγαν και οι δύο γερό να ναι και δώσετε ότι όνομα θέλετε. Οι γονείς του άντρα μου δεν είχαν κανένα προβλημα για το ονομα που αποφάσισαμε, και όντως αυτό έδειξαν. Όταν λοιπόν βρισκόμουν ακόμη στο σαραντισμό με παίρνει τηλέφωνο ο πατέρας μου και μου λεει "αν την βγάλεις... εμένα να με ξεχάσετε. Έτσι στα καλα καθούμενα. Εγώ έμεινα άναυδη. Είχα και πρόβλημα με τον θηλασμό κλπ και όλο αυτό με έκανε ακόμη χειρότερα ψυχολογικά. Μετά με έπαιρνε τηλ. η μαμα μου δεν απαντούσα. Τι να πω εξάλλου; Δεν ήθελα ούτε να μιλήσω ούτε να δω κανένα. Εεε να μην τα πολυλογώ τελοσπάντων, υποτίθεται έκαναν πίσω. Το πρόβλημα μου είναι η μητέρα μου, βρήκε χθες ξανα την ευκαιρία να κάνει νύξεις για το όνομα. Ο τάδε θείος, είπε το όνομα του παδιού λάθος, καθώς μιλούσαν στο τηλ. Ξανά πιάστηκε από αυτό, λέγοντάς μου, οτι αφήσαμε και τις δυο γιαγιάδες με το παράπονο. Μιλώντας με βιντεοκλήση, μου λέει επίσης, ααα τώρα που την ξανα βλέπω, σε μένα μοιάζει (δηλαδή στη μαμα μου) και στον Γιώργο (τον άντρα μου δηλαδή). Ναι ναι σε μας μοιάζει. Τι της λένε τώρα; Όποτε πάμε, θα βρει κατι να με μειώσει, κυριως για τα κιλά μου. Του τύπου, σε σενα δε δίνω θα δώσω στο γαμπρό μου να φάει ειναι αδύνατος, δεν έχει αναγκη. Πραγματικά, έχει αρχίσει να με εκνευριζει αυτή η κατάσταση και δε θέλω να πηγαίνω στους γονείς μου.