Κοριτσια μου τα ειπατε ολα τοσο μα τοσο ωραια! Οντας μια γυναικα που προσπαθησε να κανει παιδι αλλα δεν τα καταφερε, με πολλα θεματα υγειας διαχειρισιμα μεν αλλα που αφενος σταθηκαν ως ενα βαθμο εμποδιο στην αποκτηση μωρου δεδομενου οτι δεν μπορουσα να παρω καποια φαρμακα και αφετερου αυτα τα θεματα καταστρεφουν την καθημερινοτητα μου, εχω να σας πω το εξης: Ναι λυπαμαι αφορητα που δεν μπορω να γινω μαμα, ναι με πιανει το παραπονο και θα το χω καημο στην ψυχη μου οσο ζω και αναπνεω αλλα νιωθω ευγνωμων για ολα οσα εχω στη ζωη μου...Ακομη και για τα θεματακια που με ταλαιπωρουν, γιατι υπαρχουν ανθρωποι που αντιμετωπιζουν πολυ δυσκολα πραγματα... Και οταν με ριχνει η κατασταση κατω, και οταν με ξαναπιανει το παραπονο, και οταν βλεπω μωρακια και τα λαχταρω, θυμαμαι ποσο πιο δυσκολα πραγματα υπαρχουν και ριχνω μια σφαλιαρα στον ευατο μου...Ξερω πως ετσι θα κυλησει η ζωη μου, μια θα σκεφτομαι ετσι μια αλλιως, μια θα λυπαμαι, μια θα χαιρομαι...Αλλα πρεπει να λεμε Δοξα Το Θεο που ειμαστε σπιτια μας, με τους ανθρωπους μας και εχουμε το δικαιωμα ακομη να "ονειρευομαστε" μικρα, απλα καθημερινα πραγματακια....Καλη δυναμη σε ολες και μακαρι οι προσπαθειες σας να δωσουν καρπους!