billbas

Κοριτσι μου να το χαιρεσαι το αγορακι σου ,να ναι γερο και καλοτυχο..Ναι εκανα και για θυροειδή και γενικα ολες οι ορμονολογικες που εκανα ηταν φυσιολογικες..Μακαρι να ερθει αυτή η στιγμη .Προς το παρον θα δωσω λιγο χρονο στο σωμα μου να ξεκουραστεί και να ανεβω λιγο ψυχολογικα γιατι με τετοια διαθεση δεν γινεται τιποτα..

Σε ευχαριστω πολύ. Μακαρι να τα καταφερω να το ξεπερασω και να παω παρακατω..

Στεναχωρηθηκα πολύ με την ιστορια σου ..Σου ευχομαι ολα να σου πανε καλα, μεσα από την καρδια μου στην εγκυμοσυνη σου .Για κάθε γυναικα που το θελει τοσο πολύ μακαρι να το χει ..

Το καλο είναι ότι δεν το είχαμε πει σε τριτους παρα μονο στους γονεις μας..Εγω δεν αφησα τον αντρα μου να το πει ,λες και ειχα προαίσθημα..Εγω στην παλινδρομη ουτε αιμα ειδα ουτε τιποτα,απλα μου ανακοινωσε η γυνακολογος οτι δεν ακουει καρδια ...΄μπαμ' μαχαιρια στην καρδια για μενα...Αν το ηξερε περισσοτερος κοσμος πιστευω θα ηταν ακομα πιο δυσκολο για μενα ,γιατι ολοι θα με λυποντουσαν ..

Λυπάμαι και για την δικη σου απωλεια ,μακαρι καμια γυναικα να μην το ζουσε αυτό ..Ακριβως τα ιδια αισθηματα εχω κ γω μεσα μου..Προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου ότι τελειωσε και ότι πρεπει να παω παρακατω αλλα μου είναι εξαιρετικα δυσκολο..Δεν μπορω να το δεχτω μεσα μου επειδη ηταν και η πρωτη μου εγκυμοσυνη φοβάμαι πολύ μηπως δεν τα καταφερω

Καλησπέρα ,το ηθελα και το θελω τοσο πολύ αλλα μεσα μου ποναω ακομα.Δεν θελω οι δικοι μου να με βλεπουν ετσι αλλα δεν μπορω να κανω κάθε μερα τον καραγκιοζη.Στεναχωριεμαι περισσοτερο για το αντρα μου που αναγκάζεται να με βλεπει ετσι ..Δεν ξερω αν μπορω να το ξεπερασω

Σε ευχαριστω πολύ που μου απαντησες ..με τρωει μεσα μου γιατι ολα γιναν τοσο ξαφνικα και απροσμενα. Οι εξετασεις που εκανα βγηκαν ολες καθαρες...εκει που καθομαι και λεω πρεπει να το παρεις αποφαση τελειωσε ..μετα παλι αναρωτιέμαι γιατι .Ευχομαι και για σενα να πανε ολα καλα.

Δεν ξέρω τον λόγο που μπήκα στην διαδικασία να μπω σε αυτό το φορουμ .Ισως γιατι ηθελα να μιλησω με άτομα που δεν γνωρίζω καν .Ισως γιατι περασα και περναω την πιο δύσκολη φάση της ζωής μου .Πριν από λίγο καιρό ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος παρολο που δεν κάναμε ιδιαίτερες προσπάθειες με τον άντρα μου. Μόλις είδα το θετικό τεστ πέταξα από την χαρά μου και εννοείται το ίδιο και ο άντρας μου. Δυστυχώς η χαρά μας δεν κράτησε πολύ. Την 6 προς 7 εβδομάδα παλινδρόμησε. Μόλις που είχα προλάβει να ακούσω την καρδια του ,ειχα αρχισει να κανω τόσα ονειρα και ξαφνικά ένιωσα να τα χάνω όλα..¨-Συχνό φαινομενο'' σου λένε είσαι νέα θα ξαναπροσπαθησεις ...Με τι κουράγιο όμως δεν σου λενε.. Δεν μπηκα σε διαδικασία απόξεσης ,εκανα ακριβως ότι μου ειπε η γυναικολόγος μου, την οποια εμπιστεύομαι αρκετα και αποβλήθηκε από μονο του.Η περιοδος μου ηρθε κανονικότατα μετα από ολο αυτό.Εκανα και εξετασεις και ολες καθαρες όμως εχω τρομοκρατηθεί...Θα μπορεσω ποτε να κανω παιδια?Ενας ΘΕΟΣ ξερει ποσο πολύ το θελω και μετα από αυτό που επαθα το θελω ακομα περισσότερο..Ωρες ωρες αναρωτιέμαι γιατι σε μενα?γιατι σε μενα ενώ άλλες γυναικες τα καταφερνουν αμεσως?γιατι εγω να μην το γεννησω αυτό το μωρο?