Elina Georgakaki

Ευχαριστω παρα πολυ .. ευχομαι να παρω τη σωστη αποφαση..

Αγαπητή Kat- Cat, ευχαριστω και σε ενα για τα λογια σου. Το συντροφο μου το ξερω απο τα 16 μου. Ειμασταν και τοτε μαζι. Ειναι ο μονος αντρας π ειπα πως ναι μπορω να κανω παιδι. Και οταν τ ειπα να προχωρησουμε συνειδητα το εννοουσα το φανταζομουν να το κραταμε αγκαλια το μωρο κ τρελαινομουν απο χαρα . Οταν εμαθα ομως πως ειμαι εγκυος.. ενιωσα απιστευτο φοβο... Απλα ακομα προσπαθω να παρω τη "σωστη " αποφαση..

Σε ευχαριστω για το μνμ σου. Δεν θα διακιολογηθω για το τροπο που το εγραψα (βιαστηκα να μιλησω στη δουλεια που ειμαι και που εμαθα πως ειμαι εγκυος πριν απο 6 μερες και δεν σκεφτομαι τπτ αλλο απο το παρω τη σωστη αποφαση). Κρατω τα λογια σου που μου φανηκαν πολυ σπουδαια και συμφωνω σε πολλα που εχουν να κανω με τα ψυχολογικα και τη μανα μου και σε καμια περιπτωση δεν ειμαι εδω για να θίξω κανεναν.

Αγαπητή Fainareti, Σε ευχαριστώ πάρα πολυ για την απάντηση σου. Η αληθεια είναι πως με συγκίνησε. Απλα προσπαθώ να πάρω τη "σωστή" απόφαση και μου ειναι ειλικρινά απιστευτα δυσκολο, γιατι δεν χωράνε λάθη σε κάτι τετοιο. Εχει απόλυτο δικιο , ειναι δικα μου προβληματα και απλα δεν θελω με τιποτα να τα μεταφερω στο παιδι..

καλησπέρα σας, Είμαι 27 χρονών και η αλήθεια ειναι πως προσπάθησαμε με το φίλο μου (και οχι αντρα μου διοτι δεν ειμαι τυπος του γαμου) να κάνουμε παιδι, και δεν μενουμε καν μαζι ακομα. βασικα εγω επέμενα γιατι ένιωθα πως ήθελα μια αλλαγη ενα νεο βημα να προχωρήσω μπροστα. Οταν προσπαθησαμε λοιπον και οι φορες ηταν μετρημενες στα δαχτυλα του ενος χεριου, του ειπα να μη το συνεχισουμε κ πως δεν θα ενιωθα καλα και ασε να μεινουμε μαζι και συνεχιζουμε μετα (το ειχα μετανιωσει). Οπως καταλαβαίνετε έμαθα πως είμαι εγκυος. Η πρωτη σκεψη εκτρωση, η δευτερη να το κρατησω η τρίτη εκτρωση... και εχει μεινει σε αυτη. Παρ'ολα αυτα δεν το εχω κανει ακομα γιατι πρεπει να με δει η γυναικολογος μου. Ειμαι ολοκληρη γυναικα και ομως οι γονεις μου μου εχουν μεταφερει το μηνυμα πως ειμαι παιδι ακομα παρότι η μανα μου εμενα στη ζωη μου δεν μου σταθηκε μανα αλλα σταθηκα εγω σε εκεινη σα μανα. δεν ημουν ποτε παιδι δεν επαιξα ποτε ξενοιαστα και παντα η μανα μου μου φορτωνε τα θεματα της και εγω τη παρηγορουσα απο τα 12 που θυμαμαι τον εαυτο μου. Φοβαμαι να κανω παιδι δεν ειμαι τελικα ετοιμη, δεν το θελω πραγματικα πιστευω, φοβαμαι πως δεν θα μεγαλωσει σωστα πως θα με κουραζει θα θυμωνω θα το μαλωνω συνεχεια. Φοβαμαι μη παρω τα ψυχολογικα της μανας μου, φοβαμαι πως δεν θα του πω σε αγαπω οπως δεν το εχει κανει εκεινη ποτε αλλα το ξερω πως με αγαπαει. ο συντροφος μου νιωθει ετοιμος και το θελει. Εγω ομως....