Καλησπερα κορίτσια!!! Κι εγω στην προσπάθεια... Απο τον Αύγουστο που ξεκινησαμε προσπαθειες με τον αντρα μου σκαρωνω συνεχεια μεθοδους και ανυπομονω να ερθουν οι μέρες που ΔΕΝ περιμενω περιοδο... Και παντα στην ωρα της η ατιμη! Εκοψα τα παντα μη τυχον και ερθει το μπεμπε και το χασω απο την κουραση... Και τελικά εφαγα τα μουτρα μου! Ετσι αποφασισα να ξανα αρχισω το γυμναστήριο, να σηκωνω βαρη και να το εχω στο μυαλο μου σα μακροπροθεσμο στοχο!! Νομιζω οτι φταίει το οτι το σκεφτομαστε συνεχεια και αγχωνομαστε... Τι να πω...