Αχ, αυτός ο θηλασμός... Εμείς καλά ξεκινήσαμε (σχετικά) στο μαιευτήριο, από την άποψη ότι έπιασε αμέσως και καλά το στήθος η μπέμπα και γω το διαχειρίστηκα όλο πολύ κουλ. Αλλά όταν γυρίσαμε σπίτι δεν προχώρησε όπως έπρεπε, με αποτέλεσμα η μπέμπα να χάσει κάμποσα γραμμάρια στο τσεκάρισμα που της έκανε η γιατρός. Και, οκ, είναι φυσιολογικό να χάνουν λίγο και μετά να παίρνουν τα πάνω τους. Εγώ είχα πρόβλημα κυρίως. Δεν την πάλευα καθόλου (και τώρα δηλαδή οριακά είμαι, αλλά δεν έχω τη μαυρίλα που είχα την πρώτη βδομάδα). Το γάλα δεν είχε κατέβει, πόναγα απίστευτα, είχα πετρώματα στον ένα μαστό, τα ξενύχτια δεν τα άντεχα (και δεν τα αντέχω δηλαδή!) και συν τοις άλλοις η μπέμπα να μην τρώει επαρκώς. Τώρα είμαι σε καλύτερη κατάσταση μπορώ να πω. Ευτυχώς η μπέμπα δείχνει να προσαρμόζεται και στον μαστό και στο μπιμπερό (αναγκαστικά της δίνω και ξένο, και μη σας πω ότι νιώθω ανακούφιση που κάνω μεικτή διατροφή, τουλάχιστον τώρα ξέρω και πόσα ml τρώει και δεν τρελαίνομαι). Αρχίζουμε και μπαίνουμε σε μια σειρά. Νιώθω όμως, βρε κορίτσια, ότι όλο αυτό που ζούμε στο σπίτι έχει μεγαλύτερη διάρκεια! Έχουμε κλείσει, ας πούμε, δύο βδομάδες και κάτι στο σπίτι και νιώθω ότι είμαι μέσα πάνω από μήνα! Σαν τη μέρα της μαρμότας είμαι!
Από
το χοντρό μπιζέλι, · Δημοσίευση