Κορίτσι μου καλησπέρα, μπήκα τυχαία σήμερα γιατί με τη μικρή μου και τη μετακόμιση χρόνος μηδέν. Σε διαβάζω και να ξέρεις ότι ταυτίζομαι απόλυτα. Αλλά να ξέρεις ότι εγώ με τέτοιον άντρα σαν τον δικό σου τα κατάφερα και με εξωσωματική παρακαλώ. Εντάξει, ήταν παλούκι για μένα όλο αυτό 3 χρόνια, αλλά με την υπομονή, την επιμονή και το πίσμα μου τα κατάφερα.
Έτσι ήταν και ο δικός μου στην αρχή.. δεν ήθελε παιδί μέχρι να πατρευτούμε.. μη και δε μου μπαίνει το νυφικό μετά.. κούνια που με κούναγε..
Παντευόμαστε αρχίζει τα διάφορα τύπου να περιμένουμε λίγο μέχρι να τακτοποιηθούμε στο σπίτι μετά το γάμο... ευτυχώς εκεί πάτησα πόδι και του είπα ξεκινάμε προσπάθειες για παιδί χωρίς δεύτερη κουβέντα. ΕΥΤΥΧΩΣ! γιατί άρχισαν να περνάνε οι μήνες χωρίς αποτέλεσμα, είχε περάσει το 6μηνο κοντεύαμε να κλείσουμε χρόνο και παιδί πουθενά. Άρχισα να τον πιέζω για εξετάσεις.. άρχισε να αντιδρά, από φόβο, γιατί μέσα του ήξερε ότι έχει πρόβλημα.. και μετά από πολύ μάλωμα, κόπο, νεύρα, ψυχολόγους και χίλια δύο, διαπιστώνουμε ότι έχει πρόβλημα στο σπέρμα.. στην ουσία δεν έχει σπέρμα.. άσφαιρος ο κύριος.. κλάμα η κυρία...
Αντί να με παροτρύνει εκείνος να πάμε για εξωσωματική, ήταν ανένδοτος, αν δεν έρθει φυσιολογικά δεν έχει παιδί.. δεν κατάλαβες του λέω, αυτά που ξέρεις να τα ξεχάσεις, ή προσπαθούμε για παιδί μέσω της επιστήμης ή παίρνει ο καθένας το δρόμο του.. δεν παρατάω εγώ έτσι τα όπλα επειδή εσύ είσαι λιγόψυχος και απαισιόδος.. και νομίζεις πως έτσι θίγεται ο ανδρισμός σου.
Για να μην στα πολυλογώ, όλη τη διαδικασία την έκανα και την πέρασα μόνη μου. Αυτός στον κόσμο του, στο σκυλί του και στο κυνήγι του. Συναίσθημα κανένα, ούτε μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα λόγο παρηγοριάς, τίποτα. Πιάνω το πρώτο παιδί, σταματάει η καρδούλα στην 9η εβδομάδα, μπαίνω νοσοκομείο, κάνω απόξεση ο κύριος στον κόσμο του.. Ούτε ένα χάδι, όχι αγκαλιά, όχι λόγο παριγοριτικό, τίποτα. Κάνω πάλι εμβρυομεταφορά, πιάνω την κόρη μας, μέχρι να γεννήσω η ίδια συμπεριφορά. Μόλις γέννησα, άλλος άνθρωπος.. μια αυτοπεποίθηση ότι έγινε κι αυτός πατέρας, έχει παιδί.. εμένα κλασμένη όπως πάντα.. ευτυχώς δεν έπαθα επιλόχειο κατάθλιψη. Ήταν οι χειρότερες 40 μέρες της ζωής μου, να φανταστείς δεν είχα στήριξη ούτε για να θηλάσω το μωρό. Είχα γάλα και δεν μπορούσα να θηλάσω τη μικρή από φόβο μην κλάψει το μωρό και τον ξυπνήσουμε τον κύριο και μετά ποιος τον ακούει από τα νεύρα του.
Τελικά τώρα που η μικρή μας κλείνει 3ης μήνες, έγινε ξαφνικά χαζομπαμπάς και το ωραίο στην υπόθεση;;; Εγώ πέρασα τι πέρασα μόνη μου.. έταξα αυτό το παιδί για να ρθει σε αυτόν τον κόσμο στον Άγιο Αρσένιο και ο κύριος επειδή δεν του άρεσε το όνομα ήθελε να το βάλουμε στη μαμάκα του Καλλιόπη, που το είχαμε συμφωνήσει πριν το γάμο ότι το Καλλιόπη δεν αρέσει σε κανέναν από τους δύο μας οπότε δεν θα έμπαινε σαν όνομα σε πιθανή γέννηση κοριτσιού.. αλλά αφού τελικά κατάφερε να κάνει παιδί, να μην το βάλει στη μανούλα του να χαρεί κι αυτή που ούτε στο νοσοκομείο δεν πάτησε το πόδι της για να δει το εγγόνι της.. 😵💫😵💫😵💫😵😵😵
Από
melitiniღ, · Δημοσίευση
