Πωπω ρε συ, τι αγωνία και αυτή. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω κ εγώ τι γίνεται με τον τράχηλο και πόσο εύκολο είναι να του συμβεί το οτιδήποτε. Και γιατί δεν το τσεκαρουν πιο συχνά. Επίσης, εμένα μου έχει βγει φόβος για καθετι που νιώθω, κάθε ενόχληση, κάθε τράβηγμα, κάθε πίεση είμαι στα κάγκελα και δεν είναι κ εύκολο να χαλαρώσω ενώ δεν ξέρω πώς εξελίσσεται η κατάσταση.
Και καταλαβαίνω αυτό που λες, ότι δεν γίνεται κάθε 15 εβδομαδες να είσαι στο νοσοκομείο.
Θέλω να πιστεύω ότι όλα αυτά θα είναι κάποτε μακρινές αναμνήσεις, λέω γελώντας ότι μετά από όλα αυτά που περνάω, αν δεν βάζει τη ζακέτα του και δεν τρώει το φαγητό του θα γίνεται χαμός!!
Από
Luna Dust, · Δημοσίευση