Μπορεί το παιδί μου να ακολουθήσει κάποιο άθλημα σε αγωνιστικό επίπεδο;

Είναι σωστό το παιδί να κάνει ένα άθλημα αυτού του τύπου; Δεν είναι απλό να λύσουμε αυτό το πρόβλημα. Θα πρέπει να σκεφτούμε καθένα παιδί ξεχωριστά και γνωρίζοντας το χαρακτήρα του και τις φυσικές του ικανότητες να αποφασίζουμε για κάθε περίπτωση.

Ο κύριος σκοπός του αγωνίσματος είναι η σύγκριση που γίνεται αναπόφευκτα μεταξύ περισσότερων ατόμων. Συγκρίσεις μεταξύ προσωπικοτήτων, φυσικού παρουσιαστικού, αθλητικής επίδοσης.

Ο σκοπός που επιδιώκεται στον αγώνα είναι η νίκη. Κανένας δεν πρέπει να αισθάνεται νικημένος από την αρχή. Εδώ όμως μπορούν να δημιουργηθούν πολλά προβλήματα. Ένας μόνο νικάει. όλοι οι άλλοι χάνουν! Πώς θα δεχτεί το παιδί μια νίκη; Μια ήττα; Μια επόμενη σύγκριση πώς θα αντιμετωπιστεί; Ποια θα είναι η συμπεριφορά του απέναντι στους υπόλοιπους ανάλογα με τα αποτελέσματα του αγωνίσματος; Το παιδί αντιμετωπίζει τον αγώνα σαν ένα παιχνίδι ή σαν ένα γεγονός υπερβολικά σημαντικό;

Το άθλημα για το παιδί πρέπει να είναι μια διασκέδαση και όχι αιτία σωματικού και ψυχολογικού στρες.

Τώρα αναρωτηθείτε:

Μια ήττα θα κάνει το παιδί μου να κλειστεί στον εαυτό του;

Θα νιώσει ντροπή;

Θα αισθανθεί κατώτερο;

Θα απογοητευτεί και θα πληγωθεί σε μεγάλο βαθμό;

Και μια νίκη θα το κάνει ευτυχισμένο και να αισθάνεται ανώτερο;

Και αν πάλι στον επόμενο αγώνα δε νικήσει πάλι, δε θα συμβεί το αντίθετο γεγονός, δε θα αποθαρρυνθεί ολοκληρωτικά;

Την ημέρα του αγώνα την περιμένει με ηρεμία ή με φυσιολογική αγωνία ή με νευρικότητα;

Αν τα καταφέρετε να απαντήσετε σε όλες αυτές τις ερωτήσεις σύμφωνα με το χαρακτήρα του παιδιού σας, μπορείτε να αποφασίσετε με ελαφριά καρδιά αν θα το κάνετε να επιδίδεται στο άθλημα που προτιμά σε αγωνιστικό επίπεδο ή όχι.

Στην αντίθετη περίπτωση πρέπει να είστε έτοιμοι να βοηθήσετε το παιδί σας όταν το έχει ανάγκη. Το ιδανικό θα ήταν ίσως να το προετοιμάζετε για να δέχεται οποιοδήποτε αποτέλεσμα βάζοντας τις σωστές διαστάσεις τους στον αγώνα, την νίκη και την ήττα.