«Δεν Ακούει Κανέναν»: 10 Πρακτικές Οδηγίες Για Παιδιά Με Διάσπαση Προσοχής Με Ή Χωρίς Υπερκινητικότητα 🧠🌱

Το παιδί μπορεί να χρειάζεται διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας, περισσότερη οργάνωση και σαφέστερα, μικρότερα βήματα

για να μπορέσει να ανταποκριθεί.

Η φράση «Δεν ακούει κανέναν» ακούγεται συχνά από γονείς που έχουν κουραστεί να επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα.

Όμως ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ μπορεί να δυσκολεύεται να κρατήσει μια προφορική οδηγία στη μνήμη του, να μεταφέρει την προσοχή του από μία δραστηριότητα σε μία άλλη ή να ολοκληρώσει μια εργασία που αποτελείται από πολλά βήματα.

Η ΔΕΠ-Υ δεν εμφανίζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα παιδιά.
Μπορεί να κυριαρχούν η απροσεξία, η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα ή ένας συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών.

Γι' αυτό και η αντιμετώπιση δεν μπορεί να είναι ίδια για όλους.

Ο στόχος δεν είναι να κάνουμε το παιδί να «υπακούει τυφλά».

Ο στόχος είναι να το βοηθήσουμε να ακούει, να κατανοεί, να οργανώνεται και σταδιακά να αυτορυθμίζεται.

🧠 Γιατί Φαίνεται Ότι «Δεν Ακούει»;

Πριν θυμώσουμε, αξίζει να αναρωτηθούμε τι ακριβώς συμβαίνει.

Ένα παιδί μπορεί να κοιτάζει τον γονιό ενώ εκείνος μιλά, αλλά να έχει ήδη χάσει ένα μέρος της οδηγίας.

Μπορεί να ακούσει:

«Πήγαινε στο δωμάτιό σου, βάλε τα βιβλία στην τσάντα, μάζεψε τα πράγματά σου και έλα να φας».

Για έναν ενήλικα αυτή είναι μία απλή οδηγία.

Για ένα παιδί που δυσκολεύεται με την προσοχή και την οργάνωση, μπορεί να μοιάζει με τέσσερις διαφορετικές εργασίες που πρέπει να θυμηθεί και να εκτελέσει με τη σωστή σειρά.

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής και τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων επισημαίνουν τη σημασία των σαφών, σύντομων οδηγιών, των σταθερών ρουτινών και της διάσπασης των σύνθετων εργασιών σε μικρότερα βήματα.

Επομένως, πριν πούμε «δεν ακούς ποτέ», μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο δίνουμε την οδηγία.

1️⃣ Δώστε Μία Οδηγία Τη Φορά

Αντί να δώσουμε πολλές εντολές μαζί, κρατήστε την οδηγία σύντομη και συγκεκριμένη.

❌ «Πήγαινε να μαζέψεις το δωμάτιό σου, βάλε τα βιβλία στη θέση τους, ετοίμασε την τσάντα και μετά έλα να φας».

✔ «Πρώτα βάλε τα βιβλία στη βιβλιοθήκη».

Όταν ολοκληρωθεί αυτό, δίνουμε το επόμενο βήμα.

✔ «Τώρα βάλε τα βιβλία που χρειάζεσαι στην τσάντα».

Με αυτόν τον τρόπο το παιδί δεν χρειάζεται να κρατήσει ολόκληρη τη διαδικασία στο μυαλό του.

Μικρές οδηγίες σημαίνουν λιγότερο μπέρδεμα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μιλάμε στο παιδί σαν να είναι μικρότερο από την ηλικία του.

Σημαίνει ότι προσαρμόζουμε την οδηγία στις ανάγκες της προσοχής και της οργάνωσής του.

2️⃣ Βεβαιωθείτε Ότι Σας Έχει Ακούσει

Το να φωνάζουμε από την κουζίνα:

«Έλα να διαβάσεις!»

δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το παιδί επεξεργάστηκε την οδηγία.

Πλησιάστε το.

Καλέστε το με το όνομά του.

Περιμένετε να στραφεί προς το μέρος σας.

Και μετά δώστε τη σύντομη οδηγία.

Μπορείτε να πείτε:

«Θέλω τώρα να βάλεις το βιβλίο της Γλώσσας πάνω στο γραφείο».

Στη συνέχεια ζητήστε του να επαναλάβει με δικά του λόγια τι πρέπει να κάνει.

«Τι θα κάνεις τώρα;»

Αυτό δεν είναι εξέταση.

Είναι ένας απλός τρόπος για να διαπιστώσετε αν η οδηγία έφτασε πραγματικά μέχρι το παιδί.

3️⃣ Χρησιμοποιήστε Σταθερή Καθημερινή Ρουτίνα

Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ συχνά ωφελούνται από ένα προβλέψιμο πρόγραμμα.

Όσο περισσότερα πράγματα χρειάζεται να θυμούνται από την αρχή κάθε ημέρας, τόσο μεγαλύτερη μπορεί να γίνεται η δυσκολία οργάνωσης.

Μπορείτε να δημιουργήσετε μια απλή καθημερινή σειρά:

✔ Ξυπνάω.

✔ Ντύνομαι.

✔ Τρώω πρωινό.

✔ Ελέγχω την τσάντα.

✔ Φεύγω για το σχολείο.

Το ίδιο μπορεί να γίνει και το απόγευμα:

✔ Ξεκουράζομαι.

✔ Τρώω.

✔ Κάνω την πρώτη εργασία.

✔ Κάνω μικρό διάλειμμα.

✔ Συνεχίζω.

✔ Ετοιμάζω την τσάντα.

Οι σταθερές ρουτίνες βοηθούν το παιδί να ξέρει τι ακολουθεί και περιορίζουν την ανάγκη για συνεχείς υπενθυμίσεις.

4️⃣ Σπάστε Τις Μεγάλες Εργασίες Σε Μικρά Βήματα

Μία εργασία όπως:

«Κάνε τα μαθήματά σου»

μπορεί να φαίνεται τεράστια.

Αντί γι' αυτό, δοκιμάστε:

✔ «Άνοιξε την τσάντα».

✔ «Βγάλε το τετράδιο της Γλώσσας».

✔ «Κάνε τις δύο πρώτες ασκήσεις».

✔ «Δείξε μου όταν τελειώσεις».

✔ «Τώρα συνεχίζουμε με τα Μαθηματικά».

Το παιδί βλέπει έτσι την επόμενη πράξη και όχι ολόκληρο το βουνό της εργασίας.

Το ίδιο μπορεί να εφαρμοστεί στην τακτοποίηση του δωματίου, στην προετοιμασία της σχολικής τσάντας ή ακόμη και σε μια απλή οικογενειακή υποχρέωση.

Η διάσπαση μιας σύνθετης εργασίας σε μικρότερα βήματα αποτελεί βασική πρακτική διαχείρισης που προτείνεται για παιδιά με ΔΕΠ-Υ.

5️⃣ Μειώστε Τις Αποσπάσεις

Δεν χρειάζεται να ζητάμε από το παιδί να συγκεντρωθεί ενώ γύρω του συμβαίνουν δέκα διαφορετικά πράγματα.

Αν κάνει τα μαθήματά του, περιορίστε όσο μπορείτε τους περισπασμούς.

Κλείστε την τηλεόραση.

Απομακρύνετε παιχνίδια που τραβούν την προσοχή.

Κρατήστε πάνω στο γραφείο μόνο όσα χρειάζεται για τη συγκεκριμένη εργασία.

Ένα οργανωμένο και σχετικά ήσυχο περιβάλλον μπορεί να διευκολύνει τη συγκέντρωση.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε παιδί χρειάζεται απόλυτη ησυχία.

Μερικά παιδιά λειτουργούν καλύτερα με λίγη κίνηση ή με συγκεκριμένο ήπιο ερέθισμα.

Παρατηρήστε τι βοηθά το συγκεκριμένο παιδί.

Δεν υπάρχει μία λύση που ταιριάζει σε όλους.

6️⃣ Δώστε Χρόνο Για Μετάβαση Από Μία Δραστηριότητα Σε Άλλη

Ένα από τα δύσκολα σημεία της ημέρας μπορεί να είναι η μετάβαση.

Το παιδί παίζει και πρέπει ξαφνικά να σταματήσει για να διαβάσει.

Βλέπει τηλεόραση και πρέπει αμέσως να ετοιμαστεί για ύπνο.

Είναι απορροφημένο σε μια δραστηριότητα και του ζητάμε να την αφήσει.

Αντί για:

«Κλείσε τα όλα τώρα!»

δοκιμάστε:

«Σε δέκα λεπτά σταματάμε το παιχνίδι και ετοιμαζόμαστε για διάβασμα».

Και στη συνέχεια:

«Σε δύο λεπτά τελειώνουμε».

Οι προειδοποιήσεις πριν από μια αλλαγή δραστηριότητας μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να μεταφέρει σταδιακά την προσοχή του.

7️⃣ Χρησιμοποιήστε Θετική Ενίσχυση

Πολλές φορές οι γονείς μιλούν στο παιδί κυρίως όταν κάτι δεν πάει καλά.

«Δεν άκουσες».

«Πάλι ξέχασες».

«Πόσες φορές θα το πω;»

«Ποτέ δεν προσέχεις».

Έτσι όμως το παιδί μπορεί να ακούει συνεχώς τι κάνει λάθος.

Αντίθετα, προσπαθήστε να αναγνωρίζετε αμέσως τη σωστή προσπάθεια.

✔ «Άκουσες την οδηγία και την έκανες αμέσως».

✔ «Θυμήθηκες μόνος σου την τσάντα».

✔ «Σταμάτησες το παιχνίδι όταν χτύπησε το χρονόμετρο».

✔ «Σήμερα ολοκλήρωσες δύο βήματα χωρίς να σου το θυμίσω».

Η θετική και άμεση ανατροφοδότηση αποτελεί σημαντικό στοιχείο των συμπεριφορικών παρεμβάσεων για παιδιά με ΔΕΠ-Υ.

Δεν χρειάζεται να επιβραβεύουμε κάθε αυτονόητη πράξη για πάντα.

Στην αρχή όμως, η συχνή αναγνώριση της προσπάθειας μπορεί να βοηθήσει το παιδί να καταλάβει ποια συμπεριφορά θέλουμε να επαναλάβει.

8️⃣ Βάλτε Κίνηση Αντί Να Πολεμάτε Την Κίνηση

Ένα παιδί με υπερκινητικότητα μπορεί να δυσκολεύεται περισσότερο να παραμείνει ακίνητο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση.

Σημαίνει ότι μπορούμε να εντάξουμε μικρά και οργανωμένα διαλείμματα κίνησης στην ημέρα του.

Για παράδειγμα:

✔ Μετά από μια περίοδο μελέτης, σηκώνεται και περπατά για λίγα λεπτά.

✔ Πηγαίνει να γεμίσει το ποτήρι του με νερό.

✔ Κάνει μερικές απλές διατάσεις.

✔ Τακτοποιεί κάτι που χρειάζεται στο δωμάτιο.

✔ Επιστρέφει στη δραστηριότητα.

Στο σχολικό περιβάλλον, ανάλογα με τις ανάγκες του παιδιού και τη συνεργασία με τον εκπαιδευτικό, μπορεί να προβλέπονται σύντομα διαλείμματα ή ευκαιρίες κίνησης.

Για ένα παιδί χωρίς υπερκινητικότητα, αντίθετα, μπορεί να είναι πιο σημαντικό να δοθεί έμφαση στην οργάνωση, στις σύντομες οδηγίες και στον περιορισμό των περισπασμών.

Γι' αυτό δεν εφαρμόζουμε μηχανικά την ίδια πρακτική σε όλα τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ.

9️⃣ Χρησιμοποιήστε Οπτικά Βοηθήματα

Μερικές φορές αυτό που δεν μπορεί να κρατήσει εύκολα το παιδί στο μυαλό του μπορεί να το βλέπει μπροστά του.

Ένα απλό χαρτί πάνω στο γραφείο μπορεί να γράφει:

📚 Για Τη Σχολική Τσάντα

✔ Τετράδιο Γλώσσας.

✔ Τετράδιο Μαθηματικών.

✔ Βιβλίο.

✔ Κασετίνα.

✔ Παγούρι.

Το ίδιο μπορεί να γίνει και για την πρωινή προετοιμασία.

🕗 Πριν Φύγω Από Το Σπίτι

✔ Ντύθηκα.

✔ Έφαγα.

✔ Έπλυνα τα δόντια μου.

✔ Πήρα την τσάντα.

✔ Φόρεσα τα παπούτσια μου.

Έτσι το παιδί δεν χρειάζεται να ακούει την ίδια λίστα κάθε πρωί.

Σταδιακά μαθαίνει να ελέγχει μόνο του τι πρέπει να κάνει.

Η εκπαίδευση σε δεξιότητες οργάνωσης και διαχείρισης χρόνου αποτελεί επίσης μέρος των σχολικών παρεμβάσεων που χρησιμοποιούνται για παιδιά με ΔΕΠ-Υ.

🔟 Μιλήστε Με Ήρεμο Και Σταθερό Τρόπο

Όταν ο γονιός έχει επαναλάβει την ίδια οδηγία δέκα φορές, είναι απολύτως ανθρώπινο να νιώθει εκνευρισμό.

Ωστόσο, οι συνεχείς φωνές δεν αποτελούν λύση.

Αντί για:

«Πόσες φορές θα σου το πω; Δεν ακούς κανέναν!»

δοκιμάστε:

«Σταματάμε για λίγο.
Θέλω να με ακούσεις.
Τώρα το πρώτο βήμα είναι να ανοίξεις την τσάντα».

Ήρεμα.

Σταθερά.

Χωρίς μεγάλη διάλεξη.

Η θετική πειθαρχία και οι σαφείς, σταθεροί κανόνες βοηθούν περισσότερο από τις φωνές, τις προσβολές ή τη σωματική τιμωρία.

Το παιδί χρειάζεται να καταλάβει ότι το όριο παραμένει, ακόμη κι όταν ο γονιός δεν φωνάζει.

🏠 Τι Μπορεί Να Κάνει Ο Γονιός Στην Καθημερινότητα;

Οι πρακτικές οδηγίες λειτουργούν καλύτερα όταν εφαρμόζονται σταθερά και όχι μόνο όταν η κατάσταση έχει ήδη ξεφύγει.

Μπορείτε να ξεκινήσετε με τρεις απλές αλλαγές.

✔ Μία οδηγία κάθε φορά.

✔ Μικρά βήματα στις δύσκολες εργασίες.

✔ Άμεση αναγνώριση της προσπάθειας.

Μην προσπαθήσετε να αλλάξετε ολόκληρη την καθημερινότητα μέσα σε μία ημέρα.

Διαλέξτε μία κατάσταση που δυσκολεύει περισσότερο την οικογένεια.

Για παράδειγμα, την πρωινή προετοιμασία.

Δημιουργήστε μια μικρή λίστα.

Χρησιμοποιήστε σταθερή σειρά.

Δώστε σύντομες οδηγίες.

Και παρατηρήστε τι αλλάζει.

Στη συνέχεια μπορείτε να εφαρμόσετε την ίδια λογική στη μελέτη ή στην ώρα του ύπνου.

🏫 Η Συνεργασία Με Το Σχολείο Έχει Σημασία

Το παιδί δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζει τη δυσκολία μόνο στο σπίτι.

Η συνεργασία γονέων και εκπαιδευτικών μπορεί να βοηθήσει να υπάρχει κοινός τρόπος υποστήριξης.

Στο σχολείο μπορούν, ανάλογα με τις ανάγκες του παιδιού και το εκπαιδευτικό πλαίσιο, να χρησιμοποιηθούν πρακτικές όπως σύντομες και σαφείς εργασίες, οργανωτικά βοηθήματα, θετική ανατροφοδότηση, μικρότερες ενότητες εργασίας και περιορισμός των περισπασμών.

Ο στόχος δεν είναι να χαριστούν στο παιδί οι υποχρεώσεις.

Είναι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές.

Είναι επίσης σημαντικό γονείς και εκπαιδευτικοί να αποφεύγουν να χαρακτηρίζουν το παιδί μπροστά στους άλλους

ως «τεμπέλικο», «αδιάφορο» ή «άτακτο».

Η συμπεριφορά είναι κάτι που μπορούμε να δουλέψουμε.

Δεν είναι η ταυτότητα του παιδιού.

🧒 Διάσπαση Προσοχής Με Ή Χωρίς Υπερκινητικότητα: Δεν Είναι Το Ίδιο Παιδί

Είναι σημαντικό να μην θεωρούμε ότι όλα τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.

Ένα παιδί με κυρίως δυσκολίες απροσεξίας μπορεί να φαίνεται ήσυχο.

Μπορεί να ονειροπολεί, να ξεχνά οδηγίες, να χάνει αντικείμενα, να αφήνει εργασίες στη μέση ή να χρειάζεται πολλές υπενθυμίσεις.

Ένα παιδί με υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα μπορεί να σηκώνεται συχνά, να μιλά πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση,

να δυσκολεύεται να περιμένει ή να ενεργεί χωρίς να σκεφτεί αρκετά.

Ένα άλλο παιδί μπορεί να παρουσιάζει συνδυασμό χαρακτηριστικών.

Γι' αυτό η υποστήριξη χρειάζεται να προσαρμόζεται στο συγκεκριμένο παιδί και όχι απλώς στη διάγνωση.

👧 Ηλικιακή Προσαρμογή Για Παιδιά 6–12 Ετών

🧒 6–8 Ετών

Σε αυτές τις ηλικίες οι οδηγίες χρειάζεται να είναι πολύ συγκεκριμένες.

Μία οδηγία κάθε φορά.

Μικρές εργασίες.

Σταθερή ρουτίνα.

Οπτικές υπενθυμίσεις.

Άμεση επιβράβευση της προσπάθειας.

Το παιδί χρειάζεται ακόμη αρκετή υποστήριξη από τον ενήλικα για να οργανώσει τα βήματά του.

👦 9–10 Ετών

Μπορούμε να αρχίσουμε να μεταφέρουμε σταδιακά περισσότερη ευθύνη στο παιδί.

Για παράδειγμα:

«Κοίτα τη λίστα σου και πες μου τι πρέπει να κάνεις πρώτο».

Έτσι ο γονιός δεν δίνει πάντα την απάντηση.

Βοηθά το παιδί να μάθει να οργανώνεται.

👧 11–12 Ετών

Στα μεγαλύτερα παιδιά του Δημοτικού χρειάζεται περισσότερη συνεργασία και λιγότερος συνεχής έλεγχος.

Μπορούμε να χρησιμοποιούμε ημερολόγιο, λίστες εργασιών, υπενθυμίσεις και χρονοδιαγράμματα.

Το παιδί μπορεί να συμμετέχει στη δημιουργία του δικού του προγράμματος.

Ο στόχος είναι να περάσουμε σταδιακά από το:

«Κάνε αυτό τώρα».

στο:

«Ποιο είναι το επόμενο βήμα που έχεις στο πρόγραμμά σου;»

🧩 Βασικά Σημεία Που Πρέπει Να Θυμάστε

✔ Το «δεν ακούει» δεν σημαίνει απαραίτητα «δεν θέλει να ακούσει».

✔ Οι σύντομες οδηγίες είναι συχνά πιο εύκολες να ακολουθηθούν.

✔ Οι σύνθετες εργασίες μπορούν να χωριστούν σε μικρότερα βήματα.

✔ Οι σταθερές ρουτίνες μειώνουν την ανάγκη να θυμάται το παιδί τα πάντα από την αρχή.

✔ Η θετική ανατροφοδότηση βοηθά το παιδί να καταλάβει ποια συμπεριφορά θέλουμε να επαναλάβει.

✔ Τα διαλείμματα και η κίνηση μπορεί να είναι χρήσιμα, ιδιαίτερα όταν υπάρχει υπερκινητικότητα.

✔ Τα οπτικά βοηθήματα μπορούν να στηρίξουν την οργάνωση.

✔ Δεν έχουν όλα τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ τις ίδιες ανάγκες.

✔ Η συνεργασία οικογένειας και σχολείου μπορεί να κάνει την καθημερινότητα πιο σταθερή.

✔ Το παιδί χρειάζεται καθοδήγηση και όχι ταμπέλες.

⚖️ Μύθοι Και Αλήθειες

❌ Μύθος: Το παιδί με ΔΕΠ-Υ δεν ακούει επειδή δεν σέβεται τους γονείς του.

✔ Αλήθεια: Η ΔΕΠ-Υ μπορεί να επηρεάζει την προσοχή, την οργάνωση, την παρορμητικότητα και την ικανότητα να ακολουθεί σύνθετες οδηγίες.

❌ Μύθος: Αν φωνάζουμε περισσότερο, το παιδί θα μάθει να προσέχει.

✔ Αλήθεια: Η αποτελεσματική υποστήριξη βασίζεται σε σαφείς οδηγίες, σταθερά όρια, θετική ενίσχυση και κατάλληλες συμπεριφορικές παρεμβάσεις.

❌ Μύθος: Όλα τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι υπερκινητικά.

✔ Αλήθεια: Η ΔΕΠ-Υ μπορεί να εμφανίζεται κυρίως με συμπτώματα απροσεξίας, κυρίως με υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα ή με συνδυασμό χαρακτηριστικών.

❌ Μύθος: Το παιδί πρέπει να κάνει τα πάντα μόνο του για να μάθει να οργανώνεται.

✔ Αλήθεια: Η οργάνωση είναι δεξιότητα που μπορεί να χρειάζεται εκπαίδευση, καθοδήγηση και σταδιακή μεταφορά ευθύνης από τον ενήλικα στο παιδί.

❓ Συχνές Ερωτήσεις

❓ Γιατί το παιδί μου φαίνεται ότι με ακούει αλλά μετά κάνει κάτι τελείως διαφορετικό;

Μπορεί να άκουσε την αρχή της οδηγίας αλλά να μην κράτησε όλα τα βήματα.
Δοκιμάστε μία σύντομη οδηγία κάθε φορά και ζητήστε του να σας πει τι κατάλαβε.

❓ Πρέπει να επαναλαμβάνω συνεχώς τις οδηγίες;

Η συνεχής επανάληψη δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση.
Πιο χρήσιμο μπορεί να είναι να κάνετε την οδηγία σύντομη, να μειώσετε τους περισπασμούς και να χρησιμοποιήσετε οπτική υπενθύμιση.

❓ Χρειάζεται κάθε παιδί με ΔΕΠ-Υ διαλείμματα κίνησης;

Όχι απαραίτητα με τον ίδιο τρόπο.
Η ανάγκη εξαρτάται από το παιδί και το είδος των δυσκολιών που αντιμετωπίζει.
Τα διαλείμματα κίνησης μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμα όταν η ακινησία για μεγάλο χρονικό διάστημα δυσκολεύει τη συμμετοχή του.

❓ Είναι σωστό να χρησιμοποιούμε ανταμοιβές;

Η θετική ενίσχυση αποτελεί μέρος των συμπεριφορικών παρεμβάσεων για τη ΔΕΠ-Υ.
Οι στόχοι χρειάζεται να είναι μικροί, συγκεκριμένοι και ρεαλιστικοί.

❓ Πότε πρέπει να ζητήσω βοήθεια από ειδικό;

Αν οι δυσκολίες στην προσοχή, στην οργάνωση, στην παρορμητικότητα ή στη συμπεριφορά επηρεάζουν σημαντικά το σχολείο, το σπίτι, τις φιλίες ή την καθημερινή λειτουργικότητα του παιδιού, είναι καλό να συζητήσετε τις ανησυχίες σας με τον παιδίατρο ή τον κατάλληλο ειδικό.
Η αξιολόγηση δεν βασίζεται σε μία μόνο συμπεριφορά, αλλά στη συνολική εικόνα του παιδιού και στον τρόπο με τον οποίο οι δυσκολίες εμφανίζονται σε διαφορετικά περιβάλλοντα.

✨ Μοιραστείτε Την Εμπειρία Σας!

Η καθημερινότητα με ένα παιδί που δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί ή να ακολουθήσει οδηγίες μπορεί να έχει στιγμές κούρασης, αλλά και πολλές μικρές επιτυχίες.

Μερικές φορές μια μικρή αλλαγή στον τρόπο που μιλάμε στο παιδί μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά.

Ίσως μια σύντομη οδηγία, μια εικόνα, ένα χρονόμετρο ή ένα μικρό διάλειμμα να είναι αυτό που βοηθά το παιδί να τα καταφέρει καλύτερα.

Οι εμπειρίες των γονιών μπορούν να δώσουν ιδέες και κουράγιο και σε άλλες οικογένειες που αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες.

Μια μικρή πρακτική που λειτούργησε στο δικό σας παιδί μπορεί να αποτελέσει μια χρήσιμη ιδέα και για έναν άλλο γονιό.

🩺 Ιατρική Ειδοποίηση

Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξατομικευμένη αξιολόγηση και καθοδήγηση από παιδίατρο

ή ειδικό ψυχικής υγείας και ανάπτυξης του παιδιού.

Η δυσκολία συγκέντρωσης, η υπερκινητικότητα ή η παρορμητικότητα μπορεί να εμφανίζονται περιστασιακά και σε παιδιά χωρίς ΔΕΠ-Υ.
Η διάγνωση της ΔΕΠ-Υ δεν βασίζεται σε μία συμπεριφορά, αλλά απαιτεί ολοκληρωμένη αξιολόγηση της συνολικής εικόνας του παιδιού

και της λειτουργικότητάς του σε διαφορετικά περιβάλλοντα.

Αν οι δυσκολίες επιμένουν και επηρεάζουν σημαντικά τη σχολική επίδοση, την οικογενειακή ζωή,

τις φιλίες ή την καθημερινότητα του παιδιού, είναι σημαντικό να αναζητήσετε την κατάλληλη επαγγελματική καθοδήγηση.