Πότε θα συμβεί αυτό;

Άν και τα περισσότερα παιδάκια βγάζουν το πρώτο τους δοντάκι γύρω στους 6 μήνες, άλλα γεννιούνται με 1-2 δοντάκια, ενώ κάποια άλλα τεμπέλικα βγάζουν δοντάκια μετά τους 12 μήνες! Γενικός κανόνας, λοιπόν, δεν υπάρχει!

Η οδοντοφυΐα των 20 πρώτων παιδικών δοντιών ολοκληρώνεται γύρω στον 3ο χρόνο περίπου, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη σειρά εμφάνισης κάθε δοντιού. Η ανατολή του πρώτου δοντιού πάντως, συνοδεύεται από διάφορα ενοχλητικά συμπτώματα , έκκριση μεγαλύτερης ποσότητας σάλιου, κόκκινα και πρησμένα ούλα, εκνευρισμό, ανορεξία, ανησυχία στον ύπνο...Όλα είναι φυσιολογικά!

Η ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΦΥΤΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ

6 - 16 μηνών : ΚΑΤΩ ΚΕΝΤΡΙΚΟΙ ΚΟΠΤΗΡΕΣ

8 - 12 μηνών : ΑΝΩ ΚΕΝΤΡΙΚΟΙ ΚΟΠΤΗΡΕΣ

9 - 13 μηνών : ΑΝΩ ΠΛΑΓΙΟΙ ΚΟΠΤΗΡΕΣ-ΚΑΤΩ ΠΛΑΓΙΟΙ ΚΟΠΤΗΡΕΣ

Συμπτώματα εμφάνισης των πρώτων δοντιών

Τα συμπτώματα που αναγγέλλουν την εμφάνιση των πρώτων δοντιών ποικίλλουν ανάλογα με το παιδί, τον οργανισμό και τις αντιστάσεις του καθώς και το δόντι που φυτρώνει κάθε φορά.

Τα συνήθη , πάντως, συμπτώματα είναι:

- Η διάθεση του παιδιού να βάζει αντικείμενα συνέχεια μέσα στο στόμα του ή τα χέρια του , η έντονη ανάγκη να δαγκώσει για να απαλύνει και να ανακουφίσει τον πόνο του.
- Ανησυχία, νευρικότητα και γκρίνια.
- Ερεθισμένα, σκληρά και διογκωμένα ούλα.Έντονη σιελόρροια που προκαλείται από το αίσθημα φαγούρας στα ούλα του. Η έκκριση μεγάλης ποσότητας σάλιου περιορίζει και μειώνει τις ενοχλήσεις στη στοματική κοιλότητα και λειτουργεί θεραπευτικά για το παιδί.
- Ανορεξία και αλλαγή στο πρόγραμμα διατροφής του παιδιού.
- Ανησυχία στον ύπνο. Διαμορφώνει διαφορετικό από το συνηθισμένο ωράριο ύπνου, ξυπνά ξαφνικά κλαίγοντας, αρνείται να κοιμηθεί.

Πώς μπορείτε να ανακουφίσετε το μωράκι σας από τον πόνο;

Παγωμένα παιχνίδια οδοντοφυΐας

Βάλτε τα παιχνίδια οδοντοφυΐας του μωρού στην κατάψυξη και δίνεται του ένα από αυτά κάθε φορά που πονά. Αν δεν έχετε τέτοια παιχνίδια διαθέσιμα δώστε του κάτι άλλο παγωμένο, π.χ. κάποιο φρούτο που θα έχετε βάλει στην κατάψυξη. Μπορείτε, ακόμα, να βάζετε στην κατάψυξη και τις πιπίλες του. Οτιδήποτε παγωμένο μπορεί να μασήσει το μωρό την στιγμή που πονά θα το ανακουφίσει τρομερά. Ωστόσο, μην αφήσετε το παγωμένο αντικείμενο πολύ ώρα στο στόμα του μωρού, για να μην τραυματίσει τα ούλα του από το υπερβολικό κρύο.

Παυσίπονο

Μόνο εφόσον έχετε την έγκριση του παιδιάτρου σας και ο πόνος του μωρού είναι πραγματικά ανυπόφορος, δοκιμάστε να του δώσετε λίγο παυσίπονο. Ζητήστε από τον γιατρό σας να σας ενημερώσει για την ποσότητα και την συχνότητα του παυσίπονου που θα χορηγήσετε.

Ζεστό μπανάκι

Το πλατσούρισμα στο ζεστό νεράκι, με ένα αρωματικό βρεφικό αφρόλουτρο θα ενθουσιάσει το μωρό σας και θα το κάνει να ξεχάσει στο λεπτό τον πονόδοντο! Μάλιστα, καθώς μερικές φορές όταν πονούν τα δόντια «τρέχει» και η μυτούλα, το ζεστό νερό θα βοηθήσει και σε αυτό.

Δακτύλιοι οδοντοφυΐας και πιπίλα

Το μωρό σας, την στιγμή που πονά, έχει ανάγκη να δαγκώσει κάτι σκληρό. Στο εμπόριο θα βρείτε δακτύλιους οδοντοφυΐας, οι οποίοι υπάρχουν ακριβώς γι'αυτόν τον σκοπό. Δώστε του να «μασήσει» έναν τέτοιον, καθώς η πίεση που θα ασκηθεί στα ούλα θα το ανακουφίσει. Η πιπίλα μπορεί, επίσης, να ηρεμήσει το μωρό σας, αλλά και να το βοηθήσει να καταπίνει τα πολλά σάλια που δημιουργούνται λόγω του πονόδοντου.

Αποσπάστε την προσοχή του

Όταν το μωρό δεν έχει με κάτι να ασχοληθεί, θα επικεντρωθεί στον πόνο του και θα ενοχλείται ακόμα περισσότερο. Προσπαθήστε, λοιπόν, τις στιγμές εκείνες να το απασχολείτε με κάποιο παιχνίδι για να ξεχνιέται!

Τζελ ανακούφισης ούλων για μωρά

Στο φαρμακείο θα βρείτε φυτικά και μη φυτικά τζελ για την ανακούφιση των ούλων του μωρού. 

Τα βρέφη μπορούν να προστατευθούν από την εμφάνιση άσθματος, αν έχουν αποκτήσει στον οργανισμό τους τέσσερα είδη βακτηρίων έως την ηλικία των τριών μηνών, σύμφωνα με μια νέα καναδική επιστημονική έρευνα.

Η νέα μελετη, για πρώτη φορά, δείχνει ότι ορισμένα βακτήρια παίζουν ρόλο-κλειδί στο άσθμα, ήδη από πολύ νωρίς στη ζωή ενός παιδιού, όταν ακόμη το ανοσοποιητικό σύστημά του βρίσκεται στη φάση της ανάπτυξης.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή μικροβιολογίας και ανοσολογίας Μπρετ Φίνλεϊ του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό "Science Translational Medicine", ανέλυσαν με γενετικές τεχνικές δείγματα κοπράνων από 319 παιδιά.

Η ανάλυση έδειξε ότι τα βρέφη που αντιμετώπιζαν αυξημένο κίνδυνο άσθματος, ήσαν αυτά που είχαν στο έντερό τους χαμηλότερα επίπεδα τεσσάρων συγκεκριμένων βακτηρίων. Τα περισσότερα μωρά συνήθως αποκτούν αυτούς τους μικροοργανισμούς με φυσικό τρόπο από το περιβάλλον τους, όμως μερικά παιδιά όχι, με συνέπεια μετά να κινδυνεύουν περισσότερο από άσθμα.

Τα περιστατικά άσθματος έχουν αυξηθεί δραματικά στις ανεπτυγμένες χώρες (αλλά όχι στις πιο βρώμικες αναπτυσσόμενες χώρες) μετά τη δεκαετία του ΄50 και σήμερα πια σχεδόν ένα στα πέντε παιδιά (το 20%) στη Δύση εμφανίζει άσθμα σε λιγότερο ή περισσότερο σοβαρή μορφή.

«Η έρευνά μας ενισχύει την ‘υπόθεση της υγιεινής', σύμφωνα με την οποία τείνουμε να κάνουμε υπερβολικά καθαρό το περιβάλλον μας», δήλωσε ο Φίνλεϊ, ο οποίος επιβεβαίωσε τα ευρήματα και με πειράματα σε ποντίκια.

Η νέα ανακάλυψη ανοίγει το δρόμο για την ανάπτυξη προβιοτικών θεραπειών για τα βρέφη. Ακόμη, μπορεί να επιτρέψει τη δημιουργία ενός νέου τύπου διαγνωστικού τεστ για την έγκαιρη πρόβλεψη των παιδιών που κινδυνεύουν περισσότερο από άσθμα, ανάλογα με την μικροβιακή σύνθεση του εντέρου τους.

Ετυμολογικά η λέξη σημαίνει στραβό κρανίο και αποτελείται από τα συνθετικά (ραιβό+κρανίο).

Βασικό σύμπτωμα είναι η κλίση του κεφαλιού προς το ένα πλάγιο του σώματος με ταυτόχρονη στροφή αυτής προς το αντίθετο πλάγιο από συρρίκνωση ή σύσπαση του ενός στερνο – κλειδομαστοειδή.

Η παθολογική αυτή κατάσταση είναι εμφανής από τις πρώτες 6-8 εβδομάδες της ζωής του και αναγνωρίζεται από το εξόγκωμα που υπάρχει στην πλευρά του βραχυμένου ή τραυματισμένου μυός.

Ο μυς αυτός πήρε το όνομά του από τις περιοχές στις οποίες εκφύεται και δρα -στέρνο, κλείδα, μαστοειδής απόφυση- που είναι πολύ σημαντικός μυς την περιοχής για την στήριξη και την κίνηση της κεφαλής.

Τι μπορεί να προκαλέσει το ραιβόκρανο

Συνηθέστερη αιτία είναι ο τραυματισμός ή βράχυνση (κόντεμα) του στερνο-κλειδομαστοειδή μυός. Αυτό μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, εξαιτίας της κακής θέσης του παιδιού στην μήτρα ή κατά τη διαδικασία του τοκετού, όπου ο μυς τραυματίζεται κατά την προσπάθεια εξώθησης.

Το ραιβόκρανο παρατηρείται σε περιπτώσεις δίδυμης κύησης, όπου το παιδί που βγαίνει πρώτο τραυματίζει το αδερφάκι του με τα πόδια στην προσπάθεια της εξώθησης.

Φυσικά, η πάθηση μπορεί να παρουσιαστεί και σε ενήλικες από τραυματισμό.

Ποια είναι ο θεραπεία του ραιβόκρανου

Η πάθηση έχει καλή πρόγνωση αν αντιμετωπιστεί έγκαιρα. Αλλιώς θα μπορούσε να οδηγήσει σε δευτερογενή προβλήματα, όπως ασυμμετρία σε πρόσωπο και μάτια κ.α.

Η φυσικοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει να αποκατασταθεί άμεσα το πρόβλημα. Νευρομυϊκές τεχνικές, σαν τη bobath θα μπορούσαν να βοηθήσουν πολύ, αλλά και ολιστικές θεραπείες, όπως η μέθοδος Bowtech που είναι πλήρως ανώδυνη.

Σε αντίθετη περίπτωση ίσως χρειαστεί κολάρο και επέμβαση.

Πηγή:onmed.gr

Για τις ανάγκες της καμπάνιας, δάνεισαν τις φωνές τους οι Βρετανοί ηθοποιοί David Walliams, David Mitchell, Johnny Vegas και Sir John Hurt.

Η ομάδα του St John Ambulance στο Ηνωμένο Βασίλειο που ονομάστηκε Τhe Chokeables, δείχνει τους ηθοποιούς να υποδύονται τα αντικείμενα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πνιγμό σε ένα μωρό, όπως ένα καπάκι από στυλό, ένα φιστίκι και ζελές.

Αφορμή για την καμπάνια αποτέλεσε μία έρευνα που αποκάλυψε ότι το 79% των γονέων δεν γνωρίζουν τη σωστή τεχνική για να σώσουν ένα μωρό από πνιγμό παρά το γεγονός ότι σχεδόν το 58% φοβούνται μη τυχόν και συμβεί στο παιδί τους ενώ το 40% παραδέχονται ότι το έχουν ζήσει.

Γνωρίζοντας τι μπορεί κανείς να πράξει σε μια περίπτωση εκτάκτου ανάγκης, μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου ειδικά σε μια περίπτωση όπως είναι ο πνιγμός.

Αφιερώνοντας μόλις 40 δευτερόλεπτα του χρόνου σας για να μάθετε την τεχνική, μπορείτε να σώσετε τη ζωή του παιδιού σας

Αν το μωρό σας από την λαιμαργία του στραβοκαταπιεί το γάλα του, πνίγεται, βγάζει γάλα από τη μύτη, κοκκινίζει ή μελανιάζει, μην τρομάζετε. Είναι κάτι που συμβαίνει σε πολλά μωρά.

Αν δεν επανέλθει από μόνο του σε μερικά δευτερόλεπτα, πιάστε το από τους αστραγάλους και κρεμάστε το ανάποδα, ακριβώς όπως το κρατά ο μαιευτήρας την ώρα που γεννιέται. Με αυτόν τον τρόπο τα υγρά που βρίσκονται στην αναπνευστική οδό κυλάνε προς τα έξω.

Αν το μωρό δυσκολεύεται να αναπνεύσει ή πνίγεται από κάποιο αντικείμενο, θα χρειαστεί να κάνετε κάποιες άμεσες κινήσεις για να το βοηθήσετε να απαλλαγεί από το αντικείμενο που του φράσσει τη δίοδο του αέρα.

Το μωρό μπορεί να έχει μελανιάσει, να δυσκολεύεται να αναπνεύσει ή να βγάζει τσιριχτούς ήχους.

1) Ξαπλώστε το μωρό, με το πρόσωπο προς τα κάτω, πάνω στο βραχίονά σας, στηρίζοντας το κεφάλι του και το λαιμό του με το ένα χέρι. Κρατήστε το κεφάλι χαμηλότερα από το σώμα.

2) Δώστε του 5 μικρά χτυπήματα στην πλάτη, ανάμεσα στις ωμοπλάτες, με τη βάση της παλάμης.

3) Εάν δεν καταφέρετε να αποβάλετε το αντικείμενο που, γυρίστε το ανάσκελα έτσι ώστε η πλάτη του να ακουμπάει στο βραχίονα σας. Και εδώ, κρατήστε το κεφάλι χαμηλότερα από το σώμα.

4) Κάντε του 5 πιέσεις στο στήθος (ανάμεσα στις θηλές του περίπου 2 εκατοστά πιο κάτω) όπως στην τεχνητή αναπνοή, αλλά με πιο αργό ρυθμό.

5) Κοιτάξτε μέσα στο στόμα του βρέφους και αφαιρέστε οποιοδήποτε αντικείμενο, αν είναι ορατό, με τα δάχτυλά σας. Σε μεγαλύτερα παιδιά μπορείτε να κάνετε το χειρισμό Heimlich. Σταθείτε πίσω από το παιδί, τυλίξτε τα χέρια σας γύρω από τη μέση του ενώνοντας τις παλάμες σας για να δημιουργήσετε μια ζώνη πίεσης πάνω από τον αφαλό. Πιέζετε δυνατά προς το σώμα σας και προς τα πάνω.

Προσοχή:

1) Συνεχίστε τα χτυπήματα στην πλάτη και τις πιέσεις στο στήθος έως ότου το αντικείμενο αφαιρεθεί ή έως ότου το μωρό μπορέσει να αναπνεύσει.

2) Αν το βρέφος χάσει τις αισθήσεις του, ξεκινήστε τεχνητή αναπνοή. Εάν βήχει, αυτό σημαίνει ότι το μωρό αναπνέει. Δώστε ελαφρά χτυπήματα στην πλάτη και τίποτε άλλο.

3) Κρατείστε όσο γίνεται την ψυχραιμία σας και μην δείξετε ταραχή προς το παιδί.

4) Αν με τις παραπάνω πρώτες βοήθειες δεν καταφέρετε να βγάλετε το ξένο σώμα, καλέστε αμέσως τις πρώτες βοήθειες.

Το πιο πάνω άρθρο, γράφτηκε με τη συνεργασία της κας Χρυσάνθης Λαθήρα (παιδίατρος).

Είναι δύσκολο για εμάς τους γονείς να το βλέπουμε να βράζει μέσα στον καύσωνα αλλά με λίγη προσοχή μπορούμε να το βοηθήσουμε.

Μετρήστε την θερμοκρασία του σώματος του με ένα θερμόμετρο.

Αν έχει πράγματι πυρετό (38°C και πάνω) το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να φροντίσουμε να ρυθμίσουμε τη θερμοκρασία και στο περιβάλλον αλλά και στο σώμα του!

Ρυθμίστε τη θερμοκρασία δωματίου! Η κατάλληλη θερμοκρασία δωματίου για ένα παιδάκι που έχει πυρετό είναι γύρω στους 26-28°C. Χρησιμοποιήστε το κλιματιστικό ή τον ανεμιστήρα προσέχοντας να μη πέφτει ο αέρας πάνω του!

Όχι στα πολλά ρούχα! Καλύτερα να μην αφαιρέσουμε λίγα ρούχα αλλά να το αφήσουμε εντελώς γυμνό. Αν είναι μωράκι αφήστε το με την πάνα για να μη λερώσει κι αν είναι παιδάκι με το βρακάκι του. Με αυτό τον τρόπο θα ρίξετε τη θερμοκρασία του σώματος του. Σε περίπτωση που ο πυρετός ανεβαίνει υπερβολικά και το παιδί έχει ρίγος σκεπάστε το με ένα λεπτό σεντονάκι.

Χλιαρό μπάνιο! Ένα χλιαρό ντους μπορεί να βοηθήσει να πέσει η θερμοκρασία σε ικανοποιητικά επίπεδα! Βρέξτε το σώμα και το κεφαλάκι του με τρεχούμενο νερό από χλιαρό έως δροσερό μέχρι που να το αντέχει το παιδί. Στη συνέχεια σκουπίστε τα περισσότερα νερά με μια πετσέτα και αφήστε το να στεγνώσει μόνο του.

Διατροφή! Να του δίνετε να πίνει άφθονα υγρά για να αναπληρώνει αυτά που χάνει (νερό, χυμούς, τσάι, γάλα) και να καταναλώνει ελαφριές τροφές όπως φρούτα και λαχανικά.

Κομπρέσες! Βρέχουμε μερικές βαμβακερές πετσέτες με δροσερό νερό και τις τοποθετούμε στο μέτωπο, στο λαιμό στα χέρια και στα πόδια του για να το δροσίσουμε.

Δεν ξεχνάμε ποτέ να επικοινωνήσουμε με τον παιδίατρο πριν χορηγήσουμε κάποιο αντιπυρετικό.

Ο πυρετός μπορεί να είναι σύμπτωμα μιας γενικότερης ίωσης γι'αυτό η συμβουλή του είναι σημαντική.

Από τα πιο βασανιστικά συμπτώματα είναι η ρινική συμφόρηση…

Οι μεγάλοι είμαστε μέσα στα νεύρα και τη γκρίνια, δε μπορούμε να κοιμηθούμε, τα χαρτομάντιλα μας εκνευρίζουν και κυκλοφορούμε με ένα σταθερό βογκητό στο στόμα για την «απίστευτη ταλαιπωρία» μας…

Και σκεφτείτε πως οι ενήλικες ξέρουμε να αναπνέουμε από το στόμα , και μπορούμε να φάμε χωρίς πρόβλημα.

Τώρα σκεφτείτε ένα βρέφος, που δεν γνωρίζει ακόμη να αναπνέει από το στόμα (ναι, πιστέψτε με, δεν είναι εκ γενετής αυτή η ικανότητα), με ρινική συμφόρηση: δεν μπορεί να κοιμηθεί, και για να ανοίξει το στόμα να πάρει ανάσα πρέπει να… κλάψει! Δεν είναι σε θέση να φάει, αλλά και σε μικρότερη ηλικία δεν μπορεί να πιει ούτε το γάλα του, καθώς με το γάλα «αποφράσσεται» το στόμα και πάλι πρέπει να αρχίσει να κλαίει για να αναπνεύσει.

Η ρινίτις (ο επιστημονικός ορισμός της βουλωμένης μύτης) συνηθέστερα οφείλεται σε ιώσεις.

Στα μεγαλύτερα παιδιά θα πρέπει να σκεφτούμε και αλλεργίες, αλλά στα βρέφη η αλλεργική ρινίτις είναι –αν όχι ανύπαρκτη- εξαιρετικά σπάνια ως οντότητα.

Μικροβιακή ρινίτις επίσης στα βρέφη είναι σπάνια, εκτός και αν η ρινίτις κρατήσει πολύ καιρό και επιμολυνθεί.

Φάρμακα θεραπείας – ίασης της ρινίτιδας πρακτικά δεν υπάρχουν.

Και όσες μελέτες και αν έχουν γίνει, το μόνο «φάρμακο» που πραγματικά βοηθάει χωρίς να βλάπτει την βρεφική μυτούλα, είναι ο φυσιολογικός ορός και τα υπέρτονα διαλύματα- που λειτουργούν με την ίδια λογική.

Ρίχνουμε ορό ή υπέρτονα διαλύματα μέσα στη μύτη, προκειμένου

-να παρασύρουμε τις εκκρίσεις προς το ρινοφάρυγγα και να τις καταπιεί το μωρό οπότε να τις αποβάλλει με τις κενώσεις του και να ελευθερώσουμε τη μύτη του

-να ενυδατώσουμε τον εξαιρετικά ερεθισμένο ρινικό βλεννογόνο

-να κάνουμε λιγότερο παχύρρευστες τις ρινικές εκκρίσεις (κοινώς τη μύξα του)…

Προσοχή: χρησιμοποιούμε αμπούλες μιας χρήσης ώστε να είμαστε σίγουροι ότι ο ορός που βάζουμε είναι αποστειρωμένος και δεν έχει επιμολυνθεί. Αντίθετα, αν χρησιμοποιούμε μεγάλες φιάλες ορού που μένουν για καιρό, αυτές επιμολύνονται από τους δικούς μας χειρισμούς αλλά και από την παραμονή τους ανοιχτά για μέρες.

http://i.imgur.com/BlVmxvg.jpg

Ακόμη και αν δεν καταφέρουμε με τον ορό να ανοίξουμε εντελώς την μύτη, κάνοντας πιο ρευστές τις εκκρίσεις, διευκολύνουμε το παιδί να φυσήξει τη μύτη του και να την καθαρίσει μόνο του.

Αν πάλι λόγω ηλικίας δεν μπορεί να το κάνει, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για το βρεφάκι κάποιο μίνι σύστημα αναρρόφησης , με στόμιο ειδικά φτιαγμένο από υλικό σιλικόνης ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού (πχ αμπούλες και ρινικός αποφρακτήρας Clinofar).

Τις ρινοπλύσεις τις κάνουμε πάντα ΠΡΙΝ τα γεύματα- ώστε να βοηθήσουμε το παιδί να φάει, και να μην του προκαλέσουμε εμετό όταν έχει γεμάτο στομάχι.

Τα αντιισταμινικά και κορτιζονούχα σπρέι στις ιογενείς ρινίτιδες δε φαίνεται να κάνουν και σπουδαία πράγματα, σε σχέση με την ποσότητα του φαρμάκου που απορροφάται από τη μύτη του βρέφους.

Όσο για τα αγγειοσυσπαστικά φάρμακα τύπου ψευδοεφεδρίνης και οξυμεταζολίνης, αυτά θέλουν προσοχή, μπορεί να προκαλέσουν διέγερση στα μικρά παιδιά (τυπικά απαγορεύονται κάτω των 2 ετών) και δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για περισσότερο από 4 συνεχόμενες ημέρες.

Η περαιτέρω χρήση τους προκαλεί αντιδραστική ρινική συμφόρηση από μόνη της (rebound).

Τονίζεται πως σε μια απλή ιογενή ρινίτιδα τα αντιβιοτικά δεν έχουν καμία θέση, ακόμη και αν αυτή συνοδεύεται από πυρετό και κακουχία- ο ιός δεν περιορίζεται μόνο στη μύτη, εκτείνεται σε όλο το αναπνευστικό.

Το ίδιο ισχύει και για τα διάφορα γαληνικά («φτιαχτά») διαλύματα ρινοπλύσεων ( αντιβιοτικό κολλύριο-αγγειοσυσπαστικό-ορός κοκτέιλ).

Οπλιστείτε λοιπόν με υπομονή, επιμονή, χαρτομάντιλα και αμπούλες για να αντιμετωπίσετε τη βουλωμένη μυτούλα…

Κουράγιο, όπου να ‘ναι έρχεται το καλοκαίρι…

Όπως γράφουν στο περιοδικό «Pediatrics», ερευνητές ανακάλυψαν ότι παιδιά που έκαναν ακόμα χρήση μπιμπερό στους 24 μήνες είχαν 30% περισσότερες πιθανότητες να είναι παχύσαρκα στην ηλικία των 5,5 ετών.

Ανέλυσαν στοιχεία σχεδόν 7.000 παιδιών στις ΗΠΑ.

Η έρευνα ανακάλυψε ότι ποσοστό 22% των παιδιών ηλικίας 2 ετών χρησιμοποιούσε ένα μπιμπερό ως το κύριο σκεύος ροφήματος ή πήγαινε για ύπνο με μπιμπερό που περιείχε ρόφημα γεμάτο θερμίδες.

Σχεδόν το ένα τέταρτο της συγκεκριμένης ομάδας φάνηκε να είναι παχύσαρκο στην ηλικία των 5 ετών σε σύγκριση με ποσοστό 16% των παιδιών που δεν χρησιμοποιούσαν το μπιμπερό στην ηλικία των 2 ετών.

Οι ερευνητές, από το Πανεπιστήμιο του Οχάιο και τη Φιλαδέλφεια, υπολόγισαν τις πιθανότητες παχυσαρκίας στα παιδιά που χρησιμοποιούσαν μπιμπερό στους 24 μήνες, 1,33 φορές υψηλότερα σε σχέση με παιδιά που δεν χρησιμοποιούσαν μπιμπερό.

Υποδεικνύουν ότι οι γονείς θα πρέπει να ενθαρρυνθούν να σταματήσουν τη χρήση μπιμπερό μέχρι τα πρώτα γενέθλια του παιδιού λόγω του κινδύνου υπερσίτισης.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι η παρατεταμένη χρήση μπορεί ενδεχομένως να οδηγήσει το παιδί στην κατανάλωση πολλών θερμίδων, ιδιαίτερα όταν οι γονείς χρησιμοποιούν το μπιμπερό για να ανακουφίσουν το παιδί παρά για να απαντήσουν στις διατροφικές του ανάγκες.

Ειδικοί δήλωσαν ότι η διατροφή με μπιμπερό μπορεί να οδηγήσει στην κατανάλωση πολλών θερμίδων.

Η ερευνήτρια Rachel Gooze, του Πανεπιστημίου Temple στη Φιλαδέλφεια, δήλωσε ότι ένα κορίτσι 2 ετών, μέσου βάρους και ύψους, που πηγαίνει για ύπνο με μπιμπερό που περιέχει γάλα, θα λάβει περίπου 12% των καθημερινών θερμιδικών του αναγκών από το μπιμπερό.

iatronet.gr

Υπάρχει η άποψη πως ο ομφάλιος λώρος πρέπει να τέμνεται τάχιστα μετά τον τοκετό και η άποψη της όψιμης απολίνωσης του ομφάλιου λώρου.

Ως όψιμη απολίνωση του ομφάλιου λώρου ορίζεται η απολίνωση, που λαμβάνει χώρα 1 έως και 3 λεπτά μετά από τον τοκετό.

Αρχικά η άμεση μετά τον τοκετό απολίνωση και διατομή του ομφάλιου λώρου είχε ενταχθεί στην «ενεργή αντιμετώπιση του τρίτου σταδίου», ώστε να περιορισθεί η απώλεια αίματος για τη μητέρα και να επισπευσθεί η ανάνηψη (πρώτη περιποίηση) του νεογνού.

Όμως σήμερα υπάρχουν στοιχεία από μελέτες σε μεγάλο αριθμό κυήσεων, που καταδεικνύουν, πως η όψιμη απολίνωση του ομφάλιου λώρου είναι σε γενικές γραμμές επωφελής για το νεογνό, χωρίς να αυξάνει στην πραγματικότητα τους κινδύνους για τη μητέρα.

Το βασικό όφελος για το νεογνό, είναι πως με την όψιμη απολίνωση του ομφάλιου λώρου δίνεται χρόνος στην λεγόμενη «πλακουντιακή μετάγγιση».

Κατά την ενδομητρική ζωή, ο πλακούντας και ο ομφάλιος λώρος αποτελούν τη «γραμμή ζωής για το έμβρυο» και μέσω αυτών μεταφέρονται στο έμβρυο τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά.

Παρατείνοντας την επικοινωνία του πλακούντα με το νεογνό μέσω του ομφάλιου λώρου, όταν η απολίνωση του είναι όψιμη, δίνουμε την ευκαιρία στο νεογνό να δεχθεί μεγαλύτερη ποσότητα αίματος, που θα του είναι χρήσιμη στα πρώτα στάδια της ζωής του.

Τα οφέλη της όψιμης απολίνωσης του ομφάλιου λώρου φαίνονται και από το γεγονός πως τα επίπεδα στο αίμα τελειόμηνων νεογνών (που γεννήθηκαν μετά τη συμπλήρωση 37 εβδομάδων κύησης) της αιμοσφαιρίνης είναι υψηλότερα σε αυτά, στον τοκετό των οποίων εφαρμόσθηκε η όψιμη απολίνωση του ομφάλιου λώρου.

Η αιμοσφαιρίνη είναι η πρωτεΐνη του αίματος, που μεταφέρει το οξυγόνο.

Έτσι όσο πιο υψηλά (μέχρι ενός σημείου βεβαίως) είναι τα επίπεδά της, τόσο αυξάνεται η ικανότητα του αίματος να μεταφέρει οξυγόνο στου ιστούς.

Αντίθετα, χαμηλά επίπεδα αιμοσφαιρίνης είναι δείκτης αναιμίας.

Τα οφέλη της όψιμης απολίνωσης του ομφάλιου λώρου είναι ακόμα μεγαλύτερα για τα πρόωρα νεογνά, δηλαδή αυτά, που γεννήθηκαν πριν τη συμπλήρωση των 37 εβδομάδων κύησης.

Τα νεογνά αυτά έχουν αυξημένες πιθανότητες να χρειαστούν μετάγγιση αίματος κατά τις πρώτες ημέρες της ζωής τους.

Συγκεκριμένα, το ποσοστό των νεογνών, που γεννήθηκαν πριν από τη συμπλήρωση 32 εβδομάδων κύησης και χρειάζονται μετάγγιση κυμαίνεται για τις αναπτυγμένες χώρες μεταξύ του 60% και του 80%. Τα ποσοστά των πρόωρων νεογνών, τα οποία χρήζουν μετάγγισης, μειώνονται σημαντικά με την όψιμη απολίνωση του ομφαλίου λώρου.

Φυσικά όπως και σε κάθε ιατρική πράξη, έτσι και στην όψιμη απολίνωση του ομφάλιου λώρου φαίνεται πως υπάρχουν και κάποια εν δυνάμει μειονεκτήματα.

Καταρχήν, έχουν εκφρασθεί ανησυχίες σχετικά με το ενδεχόμενο της εμφάνισης ίκτερου στο νεογνό.

Εντούτοις, δεν φαίνεται η όψιμη απολίνωση του ομφάλιου λώρου να συνδέεται με αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης ίκτερου, ο οποίος σε κάθε περίπτωση αντιμετωπίζεται χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η υγεία του νεογνού.

Ανησυχίες σχετικά με την πιθανότητα η καθυστέρηση της απολίνωσης του ομφάλιου λώρου να συνδέεται με την εμφάνιση αιμορραγίας στη μητέρα μετά τον τοκετό δεν φαίνεται να επιβεβαιώνονται από τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα.

Προκειμένου να αυξηθεί η πλακουντιακή μετάγγιση, έχει προταθεί παράλληλα με την όψιμη απολίνωση του ομφάλιου λώρου και η τοποθέτηση του νεογνού αμέσως μετά τον τοκετό και πριν από τη απολίνωση του λώρου σε επίπεδο χαμηλότερο από αυτό της μητέρας.

Όμως χρειάζονται επιπλέον έρευνες, προκειμένου να αξιολογηθεί η χρησιμότητα του χειρισμού αυτού.

Φυσικά υπάρχουν και περιπτώσεις, που η απολίνωση του ομφάλιου λώρου πρέπει να γίνει άμεσα.

Η άμεση απολίνωση του λώρου επιβάλλεται, όταν το νεογνό δείχνει σημεία δυσχέρειας, προκειμένου να περιέλθει άμεσα στη φροντίδα του προσωπικού, που είναι επιφορτισμένο με την ανάνηψή του.

Υπάρχει και η περίπτωση πέριξ του λαιμού του νεογνού να υπάρχουν περιτυλίξεις του ομφάλιου λώρου, που εμποδίζουν την έξοδο των ώμων του από τον κόλπο.

Στην περίπτωση αυτή, η απολίνωση του ομφάλιου γίνεται άμεσα, διότι οι περιτυλίξεις πιέζουν τα αγγεία του λαιμού του νεογνού.

Τέλος συχνά η όψιμη απολίνωση του ομφάλιου λώρου είναι δύσκολη στην καισαρική τομή, διότι ο πλακούντας δυσκολεύει τους χειρισμούς για τον έλεγχο της ενδεχόμενης αιμορραγίας της γυναίκας.

Τέλος, ως λαογραφικό στοιχείο, αξίζει να αναφέρουμε πως υπάρχουν λαοί που εφαρμόζουν την αρχή της μη απολίνωσης του ομφάλιου λώρου, αυτός είναι ο λεγόμενος τοκετός του λωτού (lotus birth).

Ο πλακούντας καλύπτεται με διάφορα βότανα και παραμένει μέσω του ομφάλιου λώρου συνδεδεμένος με το νεογνό για περίπου 7 ημέρες, μέχρι να αποκολληθεί μόνος του ο ομφάλιος λώρος.

Αυτή η πρακτική είναι σπάνια στις αναπτυγμένες χώρες και μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρότατες λοιμώξεις του νεογνού, λόγω των ουσιών, που απελευθερώνονται από τον πλακούντα, ο οποίος σταδιακά αποσυντίθεται.

Η όψιμη απολίνωση του ομφαλίου λώρου, δηλαδή η απολίνωση του 1 έως 3 λεπτά μετά τον τοκετό, είναι μία πρακτική επωφελής για το νεογνό, ενώ δεν συνδέεται με κινδύνους για τη μητέρα.

iatropedia.gr

Οι έρευνες για τον εντοπισμό και τη θεραπεία τους δεν έχουν σταματήσει λεπτό.

Η απόφαση να ελεγχθεί κάποιος για μια γενετική ασθένεια συχνά είναι δύσκολη και μπορεί να περιλαμβάνει πολλά ηθικά και δεοντολογικά ζητήματα.

Η κληρονομικότητα περνά από τους γονείς και τους παππούδες και επηρεάζει τη ζωή ενός ατόμου και τη ζωή των δικών του παιδιών.

Οι χειρότερες κληρονομικές ασθένειες είναι ανίατες.

1. Κυστική ίνωση

Η κυστική ίνωση είναι μία θανατηφόρος κληρονομική ασθένεια. Κάνει τον οργανισμό να παράγει παχιά, κολλώδη βλέννα που φράζει τους πνεύμονες, οδηγεί σε μόλυνση και επηρεάζει το πάγκρεας. Η αναπνοή είναι δύσκολη και τα πεπτικά ένζυμα μπλοκάρονται και αναστέλλουν την απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών των τροφών.

2. Σύνδρομο Tay-Sachs

Το σύνδρομο Tay-Sachs προκαλεί το θάνατο σε οποιαδήποτε μικρή ηλικία, συνήθως όμως στην ηλικία περίπου των πέντε ετών. Πρόκειται για την απουσία ενός ενζύμου που ονομάζεται Hex-Α. Tay-Sachs. Αυτή η απουσία προκαλεί προοδευτική καταστροφή του νευρικού συστήματος και του εγκεφάλου. Δεν υπάρχει θεραπεία, παρά μόνο διαχείριση των συμπτωμάτων.

3. Αλκοολισμός

Θεωρούμενος ασθένεια, ο εθισμός στο αλκοόλ είναι πιο πιθανό να έχει υποστεί ένα γενετικό (κληρονομικό)… make up. Αν ένας ή και οι δύο γονείς είναι εθισμένοι στο αλκοόλ, στη συνέχεια τα παιδιά τους έχουν περισσότερες πιθανότητες να εθιστούν κι αυτά στο αλκοόλ. Μέχρι το 2010, δεν είχαν αναγνωριστεί συγκεκριμένα γονίδια ως αιτία του αλκοολισμού.

4. Καρκίνος του μαστού και του παχέος εντέρου

Μία στις οκτώ γυναίκες έχει την πιθανότητα να αναπτύξει καρκίνο του μαστού. Τα κληρονομικά γονίδια BRCA1 και BRCA2 προδιαθέτουν μια γυναίκα σε μια μεγαλύτερη πιθανότητα καρκίνου του μαστού ή των ωοθηκών. Ωστόσο, δεν οφείλονται όλοι οι καρκίνοι του μαστού σε γενετικούς λόγους. Ένα οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου σημαίνει ότι υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι μπορεί να είναι κληρονομικός. Όπως και με άλλους καρκίνους, όμως, η κληρονομικότητα μπορεί να μην είναι ο μόνος λόγος για την ανάπτυξη του καρκίνου.

5. Δρεπανοκυτταρική νόσος

Το να έχει κάποιος την ενιαία έκφραση του γονιδίου της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας δεν σημαίνει ότι θα του προκαλέσει τη νόσο. Το γονίδιο εξελίχθηκε για να προστατεύσει τους ανθρώπους από την ελονοσία. Ωστόσο, αν πάρει κάποιος το γονίδιο και από τους δύο γονείς, αυτή η «διπλή δόση» επηρεάζει την παραγωγή των ερυθρών αιμοσφαιρίων που χάνουν το σχήμα τους, γίνονται άκαμπτα και εμφανίζονται σαν μισοφέγγαρο, σαν δρεπάνι, κατά τη διάρκεια μιας επώδυνης κρίσης. Τα δρεπανοκύτταρα κολλάνε σε μικρά τριχοειδή αγγεία και καταστρέφουν τις αρθρώσεις και τα όργανα. Τελικά το θύμα θα πεθάνει από ανεπάρκεια οργάνων.

6. Παχυσαρκία

Η παχυσαρκία εξελίσσεται γρήγορα στην υπ’ αριθμόν ένα κληρονομική ασθένεια. Είναι μια περίπλοκη ασθένεια που προκύπτει από τη γενετική και τα περιβαλλοντικά ερεθίσματα. Τα παιδιά των παχύσαρκων γονέων έχουν πολύ μεγαλύτερο του μέσου όρου κίνδυνο να είναι κι αυτά παχύσαρκα. Καμία οριστική έρευνα δεν έχει ανακαλύψει ακόμα το συγκεκριμένο γενετικό υλικό που εμπλέκεται, αλλά αυτό φαίνεται να έχει στοιχεία και των δύο κληρονομικών γενετικών τάσεων και των διατροφικών συνηθειών των γονέων.

7. Καρδιακό νόσημα

Πολλοί τύποι των καρδιακών παθήσεων μεταβιβάζονται γενετικά. Ένας απ’ αυτούς, που ονομάζεται σύνδρομο Brugada, είναι θεραπεύσιμος ως μια γενετική ασθένεια. Αν κάποιος στην οικογένεια έχει Brugada, ένα ειδικό μη φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό, οι πιθανότητες είναι αρκετές για τα άλλα μέλη της οικογένειας να φέρουν το γονίδιο και όλα τα αδέλφια θα πρέπει να κάνουν τεστ ηλεκτροκαρδιογραφήματος. Το ηλεκτροκαρδιαγράφημα Brugada είναι αναγνωρίσιμο και διαγνωστικό. Ένας βηματοδότης εμφυτεύεται για να διορθώσει τον ανώμαλο καρδιακό ρυθμό.

8. Αιμοφιλία

Η αιμοφιλία, μια αιμορραγική διαταραχή που προκαλείται από την απουσία των γενετικών παραγόντων πήξης, κληρονομείται από τον έναν ή και τους δύο γονείς. Η αντικατάσταση των ελλειπόντων παραγόντων είναι ο τρόπος για να διαχειριστεί κανείς τις διάφορες αιμορραγικές διαταραχές. Ειδικά τεστ είναι διαθέσιμα για να καθορίσουν ποιοι παράγοντες πήξης λείπουν.

9. Νόσος του Huntington

Είναι μια κληρονομική, προοδευτική διαταραχή του εγκεφάλου. Υπάρχει ένα γονίδιο που την προκαλεί και το έχει ο καθένας, αλλά σε ορισμένες οικογένειες ένα ανώμαλο αντίγραφο του συγκεκριμένου γονιδίου περνάει από το γονέα στο παιδί. Εάν κάποιος έχει έναν γονιό με νόσο του Huntington έχει 50% πιθανότητες να διαθέτει το παθολογικό γονίδιο και να αναπτύξει τη νόσο.

10. Αιμοχρωμάτωση

Η κληρονομική αιμοχρωμάτωση επηρεάζει την ικανότητα του σώματος να ρυθμίζει την απορρόφηση του σιδήρου. Σοβαρή βλάβη των οργάνων μπορεί να προκύψει από την έλλειψη της θεραπείας. Η αφαίρεση του πλούσιου σιδήρου από το αίμα είναι ο πιο γρήγορος και ασφαλής τρόπος για τη θεραπεία αυτής της ασθένειας.

medinova.gr

Ωστόσο, οι επιπτώσεις του μπορεί να είναι ολέθριες.

H ειδικευμένη παιδίατρος κ. Μαρία Παπαδάκη μας εξηγεί τι είναι το σύνδρομο ανατάραξης μωρού, πού οφείλεται και με ποιόν τρόπο μπορεί να προληφθεί.

Τι είναι το σύνδρομο ανατάραξης μωρού

Το σύνδρομο ανατάραξης μωρού (shaken baby syndrome) είναι, σύμφωνα με την κ. Παπαδάκη, μια μορφή κακοποίησης του παιδιού. Πρόκειται για σοβαρή εγκεφαλική βλάβη που συμβαίνει όταν ένας ενήλικας τινάζει βίαια μπρος-πίσω ένα μωρό ή ένα μικρό παιδί. Ουσιαστικά, από το έντονο κούνημα ο εγκέφαλος χτυπά από τη μια μεριά του κρανίου στην άλλη και μπορεί να προκληθεί αιμάτωμα, αιμορραγία, μώλωπας στο εγκέφαλο ή μόνιμη εγκεφαλική βλάβη (μεταξύ άλλων). Αφορά βρέφη κάτω του ενός έτους αλλά θεωρητικά μπορεί να συμβεί και σε παιδάκια έως 4 ετών.

Μπορεί το σύνδρομο αυτό να μην αποτελεί μια «συνηθισμένη κατάσταση», αλλά όπως λέει η κ. Παπαδάκη έχουν σημειωθεί αρκετές περιπτώσεις στην Ελλάδα με θύματα βρέφη.

Υπολογίζεται επίσης ότι στις ΗΠΑ 3.000 παιδιά κάθε χρόνο υποφέρουν από το σύνδρομο της ανατάραξης μωρού λόγω κακοποίησης.

Το 25% αυτών των μωρών θα πεθάνει, ενώ το 60% θα έχει μόνιμες αναπηρίες για την υπόλοιπη ζωή του.

Ποια είναι η αιτία του συνδρόμου

Συνήθως το σύνδρομο ταρακουνημένου παιδιού συμβαίνει όταν ο ενήλικας είναι θυμωμένος και προσπαθεί να κάνει το μωρό να σταματήσει να κλαίει. Ή μπορεί να συμβεί και όταν ο ενήλικας είναι εξουθενωμένος από κάποια ζημιά ή ξέσπασμα του παιδιού. Τότε πιάνει και ταρακουνάει το μωρό με πολύ έντονο και σχεδόν βίαιο τρόπο.

Έρευνα στο Colorado των ΗΠΑ κατέδειξε ότι οι πιθανότεροι «δράστες» που προκαλούν το σύνδρομο της ανατάραξης του μωρού με αποτέλεσμα τον εγκεφαλικό τραυματισμό του είναι:

-ο βιολογικός πατέρας (37%),

-ο φίλος της μητέρας (20,5%),

-οι γυναίκες μπέιμπι σίτερ (17,3%)

και, τέλος, η μητέρα (12,6%).

Το παρακάτω video περιγράφει γλαφυρά την αιτία και τις επιπτώσεις του συνδρόμου:

Ποια είναι τα συμπτώματα του ταρακουνημένου μωρού

Όταν ένα μωρό υφίσταται βίαιο ταρακούνημα τότε μπορεί να εμφανίσει τα εξής συμπτώματα:

-Επιληπτικές κρίσεις

-Μειωμένη ενεργητικότητα

-Μεγάλη νευρικότητα

-Απώλεια αισθήσεων

-Απώλεια όρασης

-Χλωμό ή κυανό δέρμα

-Έλλειψη όρεξης

-Εμετός

-Θάνατος

Αν το βρέφος επιβιώσει, μπορεί να εμφανίσει μακροπρόθεσμα κάποιο από τα παρακάτω:

Ζημιά στα μάτια ή τύφλωση

Προβλήματα στην ακοή

Προβλήματα με την ομιλία

Ζημιά στο λαιμό και τη σπονδυλική στήλη

Μαθησιακές διαταραχές

Προβλήματα συμπεριφοράς

Μόνιμη φυτική κατάσταση

Αναπτυξιακά προβλήματα ή νοητική υστέρηση

Επιληπτικές κρίσεις

Παράλυση

H κ. Παπαδάκη υπογραμμίζει ότι η διάγνωση γίνεται με αποκλεισμό όλων των άλλων παραγόντων.

Οι τεχνικές εγκεφαλικής απεικόνισης (MRI, CT scan), η ακτινογραφία κεφαλιού και η οφθαλμολογική εξέταση θα αποκαλύψουν αν πρόκειται για σύνδρομο ταρακουνημένου παιδιού.

Η θεραπεία γίνεται συμπτωματολογικά και ανάλογα με την περίπτωση ο γιατρός προσπαθεί να θεραπεύσει τα προβλήματα υγείας που έχουν δημιουργηθεί.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς για να το αποφύγουν

To πιο σημαντικό, σύμφωνα με την κ. Παπαδάκη, είναι να είναι καλά ενημερωμένοι οι γονείς και όλος ο περίγυρος τους για το πώς πρέπει να πιάνουν το μωρό. Οφείλουν επίσης να γνωρίζουν πως απαγορεύεται να το πετούν στον αέρα και να το ταρακουνούν.

Εξίσου σημαντικό είναι να γνωρίζουν πώς να διαχειριστούν τον θυμό και την κούρασή τους.

Το κλάμα μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι το μωρό θέλει φαγητό ή καθαρή πάνα, έχει πυρετό, είναι κουρασμένο, θέλει να κοιμηθεί, δέχτηκε πολλά ερεθίσματα κ.λ.π.

Αντί να το κουνήσετε (κάτι που δεν θα το κάνει να σταματήσει) δώστε του μια πιπίλα, πηγαίνετε το μωρό μια βόλτα, πάρτε το αγκαλιά, καθίστε λίγα λεπτά μόνοι μέχρι να ηρεμήσετε.

Η κ. Παπαδάκη συνιστά στους γονείς να βρίσκουν τρόπους για να εκτονώνουν την πίεσή τους και ΠΟΤΈ να μην την «βγάζουν», με οποιονδήποτε τρόπο, στο μωρό ή στο παιδί.

Ο παιδίατρος, παίζει τον ρόλο του οικογενειακού σας γιατρού, και στην αρχή ιδιαίτερα, η σχέση του μαζί σας θα είναι ιδιαίτερα στενή.

Θα πρέπει να βλέπει το παιδί, μια φορά τον μήνα , να παρακολουθεί την υγεία του, να εξετάζει την ψυχοκινητική του κατάσταση και να συζητάει μαζί σας ό, τι σας απασχολεί.

Ο καλός παιδίατρος, πρέπει να αποπνέει εμπιστοσύνη και να σας δώσει το "πράσινο φως", έτσι ώστε να μπορέσετε να τον "ενοχλήσετε" σε ώρα ακατάλληλη και εκτός ιατρείου, όταν το μικρούλι σας ανέβασε απότομα πυρετό ή επειδή θα βήχει και η ώρα είναι ...2 τα ξημερώματα!

Πρέπει να είναι επιμελής, να καταγράφει σε κάθε σας επίσκεψη στο προσωπικό του αρχείο και να ενημερώνει το βιβλιάριο υγείας του παιδιού, όλα τα στοιχεία της εξέτασης.

Φυσικά, πρέπει να είναι ...άνθρωπος της εποχής του, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να ενημερώνεται για τα καινούργια επιτεύγματα της ιατρικής, να παρακολουθεί τις εξελίξεις στον τομέα του, τις νέες μεθόδους θεραπείας, τη νέα γενιά αντιβιοτικών και εμβολίων.

Εσείς, φροντίστε σύμφωνα με τις δικές σας απαιτήσεις να διαλέξετε κάποιον γιατρό που έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά, έχοντας στο μυαλό σας και το γεγονός ότι πρέπει να είναι κοντά ώστε να μπορείτε να τον επισκέπτεστε και να σας επισκέπτεται σύντομα.

Πυρετός

Ο πυρετός δε θα πρέπει να μας ανησυχεί. Αντίθετα είναι ένα καλό σημάδι που δείχνει ότι ο οργανισμός του μωρού έχει ενεργοποιηθεί για να καταπολεμήσει το μικρόβιο ή τον ιό. Αν ο πυρετός δεν υπερβαίνει τους 38 °C και δεν υπάρχουν και άλλα συμπτώματα, όπως εμετός και διάρροια, δεν είναι απαραίτητη η χορήγηση φαρμάκων. Αντίθετα όμως αν ο πυρετός αυξάνετε και συνοδεύετε με μεγάλη αδιαθεσία και από τα συμπτώματα που αναφέραμε θα πρέπει να συμβουλευτείτε απαραίτητα κάποιον παιδίατρο.

Συνάχι

Η μπουκωμένη μυτούλα είναι συχνό σύμπτωμα έναρξης ενός κρυολογήματος. Αρχικά οι ρινικές εκκρίσεις είναι διάφανες και στη συνέχεια γίνονται κιτρινο-πράσινες. Δεν αποτελεί σοβαρό λόγο ανησυχίας αλλά δυσκολεύει το μωράκι κυρίως στο φαγητό και στον ύπνο και αυτό μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση τους. Για να βοηθήσουμε το μωράκι και να αποσυμφορήσουμε τη μυτούλα του ο πρώτος τρόπος είναι να κάνουμε αρκετές ρινικές πλύσεις την ημέρα με φυσιολογικό ορό. Πολύ σημαντικό επίσης είναι να προσαρμόσετε τη θερμοκρασία και την υγρασία του σπιτιού σας.

Χρησιμοποιήστε κάποιον υγραντήρα για να αντιμετωπίσετε την ξηρή ατμόσφαιρα και φροντίστε να αερίζετε τακτικά το δωμάτιο του μωρού. Τέλος, το μωράκι με μπουκωμένη μυτούλα δυσκολεύετε πολύ όταν είναι ξαπλωμένο. Για το λόγο αυτό φροντίζουμε να το ανασηκώνουμε το κεφαλάκι του ελαφρώς με μερικές πετσέτες ή σεντόνια κάτω από το μαξιλάρι του.

Βήχας

Ένα απλό κρυολόγημα μπορεί να προκαλέσει βήχα στα μωρά επειδή δε ξέρουν και δε μπορούν ακόμα να φυσήξουν τη μυτούλα τους και μένουν ξαπλωμένα καταπίνοντας τη βλέννα τους. Ο βήχας συνήθως προμηνύει για κάποια λοίμωξη του αναπνευστικού και μπορεί να οφείλεται σε ιογενείς ή μικροβιακές λοιμώξεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις αποφύγετε να δίνετε στο παιδί βρογχοδιασταλτικά ή αντιβηχικά σιρόπια χωρίς να συμβουλευτείτε πρώτα κάποιο παιδίατρο.

Πόνος στο αυτί

Όλοι ξέρουμε πως ο πόνος στα αυτιά είναι από τους πλέον επώδυνους για τα μωράκια. Αν λοιπόν τραβάει το αυτάκι του και αν ξεσπάει σε ανεξέλεγκτο κλάμα και ουρλιαχτά, τότε πολύ πιθανόν να υποφέρει από κάποια μορφή ωτίτιδας, που είναι από τις πιο συχνές παθήσεις στα παιδιά. Για να αντιμετωπίσετε την ωτίτιδα σωστά και αποτελεσματικά θα πρέπει να επισκεφτείτε κάποιον ωτορινολαρυγγολόγο, ο οποίος θα διαγνώσει το είδος της ωτίτιδας και θα χορηγήσει αντιβίωση αν είναι απαραίτητο. Η ωτίτιδα δεν είναι δύσκολο να θεραπευτεί αρκεί να δώσετε μεγάλη σημασία από την αρχή για να μη διαιωνιστεί και εξελιχθεί σε χρόνια κατάσταση.

Πονόλαιμος

Η πλειονότητα των πονόλαιμων οφείλεται σε ιογενείς λοιμώξεις, όπως ένα κρυολόγημα ή η γρίπη. Αν το μωράκι δυσκολεύετε να καταπιεί και εμφανίσει μέτριο πυρετό μάλλον πρόκειται για φαρυγγίτιδα. Αν πάλι εμφανίσει υψηλό πυρετό πρόκειται για αμυγδαλίτιδα. Τόσο η αμυγδαλίτιδα (φλεγμονή των αμυγδαλών) όσο και η φαρυγγίτιδα (φλεγμονή του φάρυγγα, δηλ. του λαιμού) είναι βακτηριακές ή ιογενείς λοιμώξεις στο πίσω μέρος του λαιμού και στις 2 περιπτώσεις οι αμυγδαλές διογκώνονται και εμφανίζουν φλεγμονή.

Αν υπάρχουν λευκές κηλίδες στις αμυγδαλές ή αν οι αμυγδαλές είναι πρησμένες και περιορίζουν το άνοιγμα του λαιμού, καλέστε τον παιδίατρο. Αν οι αμυγδαλές είναι απλά κόκκινες βοηθήστε το μωράκι να αισθανθεί καλύτερα με αναλγητικά φάρμακα που θα σας συστήσει ο γιατρός, δίνοντας του πολλά υγρά, ελαφρύ φαγητό και με χλιαρά μπάνια ή κομπρέσες για να πέσει ο πυρετός. Αν η φλεγμονή οφείλεται σε βακτηριακή λοίμωξη, ο γιατρός θα σας χορηγήσει κάποιο αντιβιοτικό.