Οι ερευνητές των πανεπιστημίων Imperial College, King's College, Έξετερ και Οξφόρδης, με επικεφαλής τον καθηγητή Πολ Ραμστσαντάνι του Τμήματος Ιατρικής του Imperial, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα βρεφικής ψυχικής υγείας "Infant Mental Health Journal", μελέτησαν στοιχεία για τον τρόπο που επικοινωνούσαν 128 πατέρες με τα μωρά τους ηλικίας τριών μηνών.

Στη συνέχεια, αξιολογήθηκε η νοητική ανάπτυξη των ίδιων παιδιών σε ηλικία δύο ετών.

Διαπιστώθηκε ότι όσο περισσότερο ένας μπαμπάς ασχολούνταν ενεργητικά με το μωρό του, τόσο καλύτερες επιδόσεις αυτό εμφάνιζε στα νοητικά τεστ (προσοχής, επίλυσης προβλημάτων, γλώσσας, κοινωνικών δεξιοτήτων κ.α.), που έκανε στα δύο του χρόνια.

Η θετική αυτή επίπτωση αφορά εξίσου τα αγόρια και τα κορίτσια, κάτι που έρχεται να αμφισβητήσει τη διαδεδομένη αντίληψη ότι το παιγνίδι με τον μπαμπά σε πολύ μικρή ηλικία είναι πιο σημαντικό για τα αγόρια από ό,τι για τα κορίτσια.

Διαπιστώθηκε επίσης ότι πιο θετική επίδραση στα παιδιά έχουν μπαμπάδες που είναι ευαίσθητοι, ήρεμοι και λιγότερο αγχώδεις.

Η όραση του είναι θολή πέρα των 30-50 εκ. και δεν μπορεί να δει τα χρώματα.

Οι αποχρώσεις που βλέπει είναι κατά κύριο λόγο γκρι.

Μπορεί να κρατήσει σταθερό το βλέμμα του και επομένως να σας αναγνωρίσει.

Για αυτό να το κρατάτε στην αγκαλίτσα σας και να φέρνετε κοντά το πρόσωπο σας!

Οι πρώτες του ματιές είναι αξέχαστες, γεμάτες συναισθήματα και εσείς είστε το σημαντικότερο πράγμα για το μωράκι σας!

Τον πρώτο μήνα η όραση του μωρού αρχίζει να γίνεται πιο συγκεκριμένη.

Αρχίζει να αντιλαμβάνεται την αλλαγή της κίνησης και τον όγκο. Μπορεί να παρακολουθεί την κίνηση ενός παιχνιδιού που αργά μετακινείτε μπροστά του και λατρεύει να επεξεργάζεται το πρόσωπο σας. 

Στην έκτη βδομάδα αρχίζει να αντιλαμβάνεται τα χρώματα. Αρχικά διακρίνει το κόκκινο και έπειτα το πράσινο.

Στους 4 μήνες μπορεί πλέον να αντιλαμβάνεται την απόσταση καθώς η όραση του έχει αναπτυχθεί και στα δυο του μάτια.

Μπορεί επομένως να πιάνει και να επεξεργάζεται τα αντικείμενα που βλέπει μπροστά του.  

Όσο περνάνε οι μήνες το μωράκι έχει ολοένα και μεγαλύτερη αντίληψη των χρωμάτων.

Μπορεί να ξεχωρίζει τα χρώματα και δείχνει την προτίμηση του στα πιο έντονα και φωτεινά. 

Όταν το μικρούλι σας χρονίσει θα μπορεί πλέον να συντονίζει τις κινήσεις των ματιών και του σώματός του.

Απαραίτητη ικανότητα για να ξεκινήσει την εξερεύνηση του κόσμου μπουσουλώντας και αργότερα περπατώντας.

Από τον 18ο μήνα το πεδίο της όρασης του έχει αναπτυχθεί πλήρως.

Αναγνωρίζει ανθρώπους και αντικείμενα, αντιλαμβάνεται πλήρως τις λεπτομέρειες,εντοπίζει αντικείμενα από απόσταση, μπορεί να ανέβει σκαλιά εκτιμώντας το ύψος τους, αναγνωρίζει μέρη που του αρέσουν.

Σύντομα θα σας εκπλήξει και με τις καλλιτεχνικές του δημιουργίες.

Θα μπορεί να ζωγραφίζει και να σχεδιάσει κάτι που βλέπει.

Το κεφαλάκι του είναι συνήθως μεγάλο, το δερματάκι του λεπτό και κόκκινο, τα ματάκια του πρισμένα, η κοιλίτσα μεγάλη και τα ποδαράκια κοκαλιάρικα.

Ας δούμε όμως ένα ένα αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά

Δέρμα

Το δέρμα του νεογέννητου είναι πολύ λεπτό και συχνά καλύπτεται από τρίχωμα σαν χνούδι.

Τα περισσότερα μωράκια γεννιούνται με κατακόκκινο δερματάκι και με άκρα μελανά.

Αυτό οφείλεται στην πίεση που ασκείται κατά τον τοκετό και πολύ γρήγορα θα φύγει.

Η επιδερμίδα του μωρού που μόλις βγαίνει από την κοιλίτσα της μαμάς είναι αρκετά λιπαρή καθώς καλύπτεται από ένα σμήγμα λευκού χρώματος. Αυτή η λευκή ουσία προστάτευε το μωρό 9 μήνες στον αμνιακό σάκο και λειτουργεί ως ρυθμιστής θερμοκρασίας και ως λιπαντικό κατά τον τοκετό.

Προστατεύει το μωράκι από το κρύο και ταυτόχρονα διατηρεί την εσωτερική του θερμοκρασία σε περίπτωση ζέστης.

Ακόμα μπορεί να παρατηρήσουμε στο δέρμα του παιδιού κάποια σημάδια όπως κοκκινίλες, κόκκινα εξανθήματα, μελανές κοιλίδες στο πίσω μέρος των γλουτών, μικρά άσπρα σπυράκια στη μυτούλα του.

Αυτά τα σημάδια δε θα πρέπει να ανησυχούν τις μανούλες καθώς δεν έχουν καμία παθολογία και μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα υποχωρήσουν.

Κεφάλι

Το κεφαλάκι του είναι συνήθως μεγάλο αναλογικά με το υπόλοιπο σώμα.

Μάλιστα όσο πιο μικρόσωμο είναι τόσο πιο μεγάλο θα μας φαίνεται το κεφάλι του.

Το σχήμα του κεφαλιού του συχνά είναι μυτερό, έχει εξογκώματα και καρούμπαλα.

Αυτά είναι τα λεγόμενα κεφαλαιματώματα τα οποία προκύπτουν από την πίεση που ασκείται στον φυσιολογικό τοκετό και υποχωρούν από μόνα τους μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Στο κεφάλι του νεογέννητου υπάρχουν δύο πηγές, η πρόσθια και η οπίσθια.

Πρόκειται για τις μαλακές περιοχές στο κρανίο του καθώς στα σημεία αυτά τα οστά δεν έχουν ενωθεί τελείως.

Αμέσως μετά τη γέννηση ο παιδίατρος εξετάζει τις περιοχές αυτές για να διαπιστώσει αν υπάρχουν κατάγματα και διογκώσεις.

Το κεφαλάκι του διαμορφώνεται σιγά σιγά μέσα στα 2 πρώτα χρόνια της ζωής του.

Μάτια

Τα ματάκια του συνήθως είναι πρησμένα και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να τα ανοίξει ακόμα καλά.

Το πρήξιμο αυτό κρατά σχεδόν για 3-4 μέρες και υποχωρεί.

Ένας ακόμη λόγος που το νεογέννητο δεν μπορεί να ανοίξει ακόμα τα ματάκια του είναι ότι δεν έχει συνηθίσει ακόμα το φως.

Πολύ σπάνια το νεογέννητο μπορεί να εμφανίσει πύο στα μάτια.

Πρόκειται για τη νεογνική οφθαλμία που οφείλεται στα διάφορα μικρόβια που μπορούν να επικαθίσουν στα μάτια του εμβρύου όταν αυτό διασχίζει τον κόλπο της μήτρας.

Το χρώμα των ματιών του νεογέννητου είναι συνήθως γαλανό.

Αυτό όμως αλλάζει και διαμορφώνεται στους πρώτους 6 μήνες.

Γεννητικά όργανα

Τα γεννητικά όργανα του νεογέννητου είναι αρκετά μεγάλα σε σχέση με το σώμα του.

Αυτό συμβαίνει επειδή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οι ορμόνες της μητέρας περνούν μέσω του πλακούντα στο αίμα του μωρού. Τα κοριτσάκια μπορεί να έχουν πρησμένο αιδοίο και καμιά φορά μπορεί να τρέχει βλέννα ή και μερικές σταγόνες αίμα. Αυτό ονομάζεται ψευτοπερίοδος, κρατάει λίγες μέρες και δεν θα πρέπει να μας ανησυχεί.

Ομφαλός

Μετά τον τοκετό ο γιατρός κόβει τον ομφάλιο λώρο σε απόσταση περίπου 4-5 εκατοστά από την κοιλιά του βρέφους. Το τμήμα του λώρου που έχει μείνει θα αρχίσει να μαυρίζει και σε χρονικό διάστημα 15 με 20 μέρες θα ξεραθεί και θα πέσει από μόνο του.

Στήθος

Και το στήθος του νεογέννητου μπορεί να είναι πρησμένο και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις, τόσο στα αγοράκια όσο και στα κοριτσάκια, να τρέχει λίγο γάλα. Αυτό οφείλεται στις ορμόνες της μητέρας και διαρκεί 4-5 μέρες.

Για παράδειγμα μπορεί να πιάνει μια μπάλα χωρίς να την κοιτάει και να κοιτάει μια μπάλα χωρίς να την πιάνει.

Ο συντονισμός της όρασης και της αφής είναι για το μωράκι μια αρκετά δύσκολη διαδικασία και θέλει χρόνο για να τα καταφέρει αφού πρέπει πρώτα να αποκτήσει ορισμένες κινητικές και νοητικές δεξιότητες.

Το μωράκι αρχίζει να καταλαβαίνει πως μπορεί να χρησιμοποιεί τα χεράκια του για να ανακαλύψει και να μάθει τον κόσμο. Θα πρέπει να αρχίσει να αντιλαμβάνεται την απόσταση μέχρι να πιάσει το αντικείμενο που του κέντρισε το ενδιαφέρον και έπειτα να κατευθύνει τα χέρια του στο σωστό μέρος για να το πιάσει.

Έτσι λοιπόν, κοιτάζει μια το χεράκι του, μια το αντικείμενο, υπολογίζει το αντικείμενο, απλώνει το χέρι του για να το πιάσει αλλά στην αρχή δεν τα καταφέρνει και απογοητευμένο κλείνει πάλι το χεράκι του.

Προσπαθεί όμως δοκιμάζοντας την ίδια διαδικασία πολλές φορές μέχρι που κάποια στιγμή να μπορεί να κοιτάζει το αντικείμενο και να συντονίσει το χεράκι του για να καταφέρει τελικά να το πιάσει.

Το περιβάλλον ακόμα και από τις πρώτες μέρες της ζωής του μπορεί να ευνοήσει ή να επιδράσει αρνητικά στην ανάπτυξη.

Τα παιδιά μαθαίνουν να μιλούν με τη μίμηση και οι τρόποι ανάπτυξης της ομιλίας εξαρτιούνται από τις διάφορες ευκαιρίες μίμησης που εμείς προσφέρουμε στο παιδί.

Το δέκατο μήνα της ζωής, πριν ακόμα είναι σε θέση να καταλάβει το όνομα των πραγμάτων που του δείχνουμε, μπορούμε να έχουμε τις πρώτες συνομιλίες, επαναλαμβάνοντας ήχους που βγάζει, επιβραβεύοντας με ένα γλυκό χαμόγελο τις προσπάθειές του να μιμηθεί και επαναλαμβάνοντας καμιά φορά μαζί με αυτό τη συλλαβή που προφέρει.

Το σημαντικότερο είναι να μιλάτε με το μωράκι σας με τρόπο γλυκό, στοργικό, προφέροντας τις λέξεις αργά, ειδικά τις στιγμές που το κρατάτε αγκαλιά ή το ταΐζετε ή το αλλάζετε.

Να προσπαθείτε να ονομάζετε τα πράγματα πολύ συχνά και επανειλημμένα όταν τα κοιτάζει ή τα δείχνει.

Όταν δείχνει ένα παιχνίδι να του το δίνουμε λέγοντάς του: "Θέλεις τη μπάλα;", "Να η μπάλα!", "Είναι ωραία αυτή η μπάλα!". Με αυτό τον στοργικό και απλό τρόπο το ενθαρρύνουμε σιγά σιγά να καταλάβει την αξία της λέξης, του δίνουμε δηλαδή να καταλάβει ότι είναι καλύτερα να προσπαθεί να κατονομάζει τα πράγματα παρά να τα δείχνει με το δάχτυλο.

Κι αυτό είναι κάτι που μας ξετρελαίνει. Τι συμβαίνει όμως στο εσωτερικό του εγκεφάλου των βρεφών;

Παρακάτω περιγράφονται 10 πράγματα που κάθε γονιός πρέπει να γνωρίζει.

1. Προφύλαξη από τις τοξικές ουσίες

Ο εγκέφαλος ενός μωρού αποτελεί ένα πολύπλοκο όργανο και μάλιστα πιο περίπλοκο από τον εγκέφαλο των ενηλίκων σύμφωνα με τους επιστήμονες, διότι πολύ απλά δεν μπορούν να τον κατανοήσουν. Όταν γεννιέται ένα μωρό, ο εγκέφαλός του έχει ήδη τεράστια ανάπτυξη, αν και βρίσκεται ακόμα σε φάση ανάπτυξης, δεδομένου ότι η σύνδεση των νευρώνων στις περιοχές του είναι ασθενής. Είναι πολύ σημαντικό να προστατέψετε τον εγκέφαλό του. Η ανάπτυξη του βρέφους μπορεί να επηρεαστεί δραματικά από τις περιβαλλοντικές τοξίνες, τη ρύπανση, τις χημικές ουσίες στα τρόφιμα, το νερό ή τα φάρμακα. Σε νεαρή ηλικία, ο εγκέφαλος ενός μωρού αναπτύσσεται με το μητρικό γάλα. Τα μωρά που θηλάζουν έχουν αυξημένη ανάπτυξη όσον αφορά τη γλώσσα, τα συναισθήματα και τη γνωστική λειτουργία. Είναι επίσης σημαντικό να αποφύγετε κάθε έκθεση σε φάρμακα οποιουδήποτε είδους (εάν είναι εφικτό) κατά το πρώτο έτος ζωής.

2. Οι αντιδράσεις των γονέων διεγείρουν τον εγκέφαλο του βρέφους

«Όσο υπάρχουν μωρά, υπάρχουν και γονείς», λέει ο Michael Goldstein, ένας ερευνητής γλωσσικής ανάπτυξης από το Πανεπιστήμιο του Κορνέλ. Ο εγκέφαλος του μωρού έχει εξελιχτεί για να χρησιμοποιεί τις αντιδράσεις των γονέων του προκειμένου να αναπτυχτεί. Ο προμετωπιαίος φλοιός – η λεγόμενη «εκτελεστική» περιοχή του εγκεφάλου – δεν έχει αναλάβει πλήρη έλεγχο, πράγμα που σημαίνει ότι οι προσπάθειες για υπακοή ή η ανησυχία μήπως το κακομάθετε δεν έχουν νόημα σε αυτό το στάδιο. Αντ’ αυτού, τα νεογέννητα μαθαίνουν το αίσθημα της πείνας, τη μοναξιάς, της δυσφορίας και της κούρασης καθώς και την ανακούφιση όλων αυτών των αναγκών. Οι εμπειρογνώμονες συνιστούν στους γονείς να βοηθούν σε αυτή τη διαδικασία με την έγκαιρη ανταπόκρισή τους στις ανάγκες του μωρού.

3. Οι γκριμάτσες και οι ήχοι έχουν τη σημασία τους

Όπως εξηγεί η Alison Gopnik στο βιβλίο της «The Philosophical Baby», όταν τα μωρά μιμούνται τις εκφράσεις του προσώπου των γονέων τους ταυτόχρονα πυροδοτείται και το συναίσθημα. Αυτό τα βοηθά να αναπτύξουν τη βασική έμφυτη κατανόηση της συναισθηματικής επικοινωνίας και εξηγεί το γεγονός ότι οι γονείς έχουν την τάση να κάνουν υπερβολικά χαρούμενες ή λυπημένες γκριμάτσες γιατί τα μωρά είναι πιο εύκολο να τις μιμηθούν. Η ομιλία των γονέων και του μωρού είναι μια άλλη ενστικτώδης αντίδραση που οι ερευνητές θεωρούν κρίσιμη για την ανάπτυξή του. Η αργή και μελωδική ομιλία τονίζει τα σημαντικά στοιχεία μιας γλώσσας βοηθώντας το μωρό να κατανοήσει τις λέξεις.

4. Ο εγκέφαλος του μωρού αναπτύσσεται ραγδαία

Στα νεογέννητα, ο εγκέφαλος των ανθρώπων, των πιθήκων και των ανθρώπων του Νεάντερταλ μοιάζουν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στους ενήλικες.

Μετά τη γέννηση, ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναπτύσσεται με γρήγορο ρυθμό, και φτάνει το 60% του μεγέθους που θα έχει στην ενήλικη ζωή μέχρι να κλείσει το πρώτο έτος ζωής. Μέχρι το νηπιαγωγείο, ο εγκέφαλος έχει αποκτήσει το πλήρες μέγεθός του, αλλά η ανάπτυξη ολοκληρώνεται μέχρι τα 25. Ακόμα και τότε όμως, ο εγκέφαλος δεν σταματά ποτέ να αλλάζει είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο.

5. Διάχυτη αντίληψη

Ο εγκέφαλος των μωρών διαθέτει πολύ περισσότερες νευρωνικές συνδέσεις από αυτόν των ενηλίκων. Έχει επίσης λιγότερους ανασταλτικούς νευροδιαβιβαστές. Ερευνητές όπως η Alison Gopnik θεωρούν ότι η αντίληψη της πραγματικότητας που έχουν τα βρέφη είναι πιο διάχυτη (δηλαδή λιγότερο εστιασμένη) συγκριτικά με των ενηλίκων. Λίγο πολύ αντιλαμβάνονται αμυδρά τα πάντα, πράγμα λογικό αφού δεν γνωρίζουν ακόμη τι είναι σημαντικό. Η Gopnik παρομοιάζει αυτή την αντίληψη με ένα φανάρι, το οποίο σκορπίζει φως σε όλο το δωμάτιο, ενώ η αντίληψη των ενηλίκων είναι περισσότερο σαν φακός, δηλαδή επικεντρώνεται συνειδητά σε συγκεκριμένα πράγματα, αλλά αγνοεί τις λεπτομέρειες του περιβάλλοντος.

Καθώς τα μωρά μεγαλώνουν, ο εγκέφαλός τους περνά από μια διαδικασία κατά την οποία το νευρωνικό δίκτυο είναι διαμορφωμένο και τελειοποιημένο με βάση την εμπειρία τους. Αυτό τα βοηθά να κατανοήσουν τον κόσμο τους, αλλά καθιστά επίσης πιο εύκολο το να είναι επινοητικά.

Οι δημιουργικοί άνθρωποι, όπως υποστηρίζουν διάφοροι ερευνητές, έχουν διατηρήσει την ικανότητα να σκέφτονται όπως τα μωρά.

6. Η φλυαρία και η σημασία της για τη μάθηση

Τα μωρά έχουν την ικανότητα να επικεντρώνονται, αλλά στιγμιαία. Και όταν αυτό συμβαίνει, συνήθως βγάζουν ήχους για να τραβήξουν το ενδιαφέρον. Ειδικότερα η φλυαρία – οι ακατανόητοι ήχοι που βγάζουν τα μωρά – αποτελεί ένα σήμα προς τους γονείς ότι είναι έτοιμα να μάθουν. Οι πιο φιλόδοξοι γονείς ίσως περιμένουν αυτό το σήμα με ανυπομονησία. Πάντως, το μόνο πράγμα που γνωρίζουμε ότι κάνει τα μωρά εξυπνότερα είναι η ομιλία. Ο διάλογος είναι καλύτερος όταν ο γονέας απαντά ανάμεσα στις παύσεις που κάνουν τα βρέφη.

7. Η υπερβολική αντίδραση στα σήματα που στέλνει το μωρό

Μερικοί γονείς προσπαθούν να ανταποκρίνονται 100% σχεδόν σε κάθε αντίδραση του μωρού τους. Σε αυτή την περίπτωση όμως, τα μωρά βαριούνται και στρέφουν αλλού την προσοχή τους. Ακόμη χειρότερα, η μάθησή τους είναι πολύ εύθραυστη. Δεν θα διαρκέσει από τη στιγμή που δεν παίρνουν την αντίδραση που περιμένουν.

Όταν ενεργούν ενστικτωδώς, οι γονείς ανταποκρίνονται σε ένα ποσοστό 50 ως 60% στους ήχους που βγάζει το μωρό. Στο εργαστήριο, έχει βρεθεί ότι η γλωσσική ανάπτυξη μπορεί να επιταχυνθεί όταν η ανταπόκριση φτάνει το 80%. Από εκεί και πέρα όμως η μάθηση μειώνεται.

Επίσης, οι γονείς ενστικτωδώς αυξάνουν τη φλυαρία του μωρού τους με το να ανταποκρίνονται λιγότερο στους ήχους που έχει ήδη κάνει πολλές φορές κι αντιθέτως με το να αντιδρούν με ενθουσιασμό σε έναν καινούριο ήχο που μοιάζει περισσότερο σε μια λέξη. Με αυτόν τον τρόπο, το μωρό αρχίζει σιγά σιγά να συνδέει τα στοιχεία της γλώσσας.

8. Τα εκπαιδευτικά DVD και οι ταινίες πιθανόν δεν έχουν καμία χρησιμότητα

Πρόσφατες έρευνες υπογραμμίζουν ότι οι κοινωνικές αντιδράσεις είναι θεμελιώδους σημασίας για την ικανότητα ενός παιδιού να μάθει πλήρως την ομιλία της γλώσσας.

Ο δρ Goldstein αναφέρει ότι τα μωρά χωρίζουν τον κόσμο στα πράγματα από τα οποία λαμβάνουν ανταπόκριση και σε αυτά από τα οποία δεν λαμβάνουν. Και από τη δεύτερη κατηγορία, δεν μπορούν να διδαχτούν. Μια μαγνητοσκοπημένη ταινία δεν έχει αλληλεπίδραση με το μωρό, κι αυτός είναι ο λόγος που τα DVD είναι αναποτελεσματικά.

Αν θέλετε να βοηθήσετε το μωρό σας να γίνει έξυπνο, καθίστε να παίξετε μαζί του.

9. Ο εγκέφαλος των βρεφών κουράζεται

Η ανάγκη των βρεφών για επικοινωνία δεν σημαίνει ότι πρέπει να ασχολείστε χωρίς λόγο μαζί τους μέρα νύχτα.

Τα μωρά έχουν μικρό διάστημα προσοχής και μπορούν εύκολα να νιώσουν ενόχληση. Έτσι, μερικές φορές το μόνο που χρειάζονται είναι απλώς να τα βοηθήσετε να ηρεμήσουν. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θέλουν να τα νανουρίσετε, να κλείσετε το φως ή να τυλίξετε τα άκρα τους τα οποία τα μωρά δεν ξέρουν ακόμα πώς να τα ελέγξουν. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2010 στο περιοδικό «Child Development», όταν καταφέρνουν όχι μόνο να ηρεμούν αλλά και να κοιμούνται και ειδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, ενισχύεται η ανάπτυξη δεξιοτήτων, τουλάχιστον σε μωρά από 12 μηνών και άνω.

10. Τα βρέφη δεν έχουν ανάγκη μόνο τους γονείς τους

Αν και οι επιστήμονες εστιάζουν συνήθως στη σχέση βρέφους-γονέων, ευρείες μελέτες έχουν δείξει ότι στην πραγματικότητα είναι απαραίτητη η επικοινωνία με πολύ περισσότερα άτομα. Σύμφωνα με μελέτη που παρουσιάστηκε στο περιοδικό «Monographs» της Εταιρείας Έρευνας για την Ανάπτυξη του Παιδιού το 1995, τα παιδιά φαίνεται να λειτουργούν καλύτερα όταν έχουν τουλάχιστον 3 ενήλικες που ασχολούνται μαζί τους.

Ερευνητές όπως η Sarah Hrdy, συγγραφέας του βιβλίου «Mothers and Others», πιστεύουν ότι ο χρόνος που περνούν τα βρέφη με άτομα που τα φροντίζουν εκτός από τους γονείς – πχ παππούς και γιαγιά, δασκάλα στον παιδικό σταθμό, μια οικογενειακή φίλη, μια θεία – τα βοηθά να μαθαίνουν να διαβάζουν διαφορετικές εκφράσεις προσώπου και να επεκτείνουν την ικανότητά τους να καταλάβουν τον τρόπο αντίληψης των άλλων.

Σύμφωνα με την έρευνα, τα μωρά χρησιμοποιούν τις διανοητικές διαδικασίες των ενηλίκων για την αποκρυπτογράφηση των συναισθημάτων των άλλων από την ηλικία των 7 μηνών.

Μέχρι την ηλικία των τριών ετών, το χρώμα της ίριδας σταθεροποιείτε σε αυτό που το παιδί θα έχει για όλη του τη ζωή.

Εάν, ωστόσο, θέλετε να προβλέψετε το χρώμα των ματιών του και αν τελικά θα κληρονομήσει τα γαλανά μάτια της μαμάς ή του μπαμπά σας παραθέτουμε τον παρακάτω πίνακα πιθανοτήτων σύμφωνα με τη γενετική:

http://i.imgur.com/910OQaJ.jpg

Αν, μάλιστα, ένα μωρό έχει γεννηθεί πρόωρα, ο εγκέφαλός του μεγαλώνει ακόμα πιο γρήγορα, αναφέρουν οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο (UCSD) που πραγματοποίησαν τη μελέτη.

Όπως εξηγούν στην επιθεώρηση «JAMA Neurology», έκαναν 211 φορές υπερταχείες μαγνητικές τομογραφίες στον εγκέφαλο 87 υγιών νεογέννητων, αρχίζοντας όταν τα μωρά ήταν μόλις 2 ημερών.

Στόχος τους ήταν να δημιουργήσουν τον πρώτο άτλαντα της ανάπτυξης του εγκεφάλου αμέσως μετά τη γέννηση.

Όπως διαπίστωσαν, τις πρώτες ημέρες της ζωής ο εγκέφαλος μεγαλώνει κατά 1% την ημέρα αλλά ο ρυθμός αυτός προοδευτικά μειώνεται και στο τέλος του πρώτου τριμήνου της ζωής είναι 0,4% την ημέρα.

Συνολικά, κατά τις 90 πρώτες ημέρες της ζωής ο εγκέφαλος αυξάνει το μέγεθός του κατά 64% και από 341 κυβικά εκατοστά γίνεται 558 κυβικά εκατοστά.

Με άλλα λόγια, ενώ ένα μωρό γεννιέται με εγκέφαλο μεγέθους ίσου με το ένα τρίτο που έχει ο εγκέφαλος ενός ενήλικα, μέχρι να γίνει 3 μηνών έχει εγκέφαλο μεγέθους ίσου με το 55% του εγκεφάλου ενός ενήλικα.

Αυτά, όμως, αφορούν τα μωρά που γεννιούνται στην ώρα τους. Εκείνα που γεννιούνται λίγο πρόωρα (την 38η εβδομάδα της κυήσεως), έχουν κατά 5% μικρότερο εγκέφαλο, ο οποίος όμως αναπτύσσεται πιο γρήγορα απ’ ό,τι των τελειόμηνων βρεφών.

Έτσι, στους 3 μήνες της ζωής υπολείπεται σε μέγεθος μόνο κατά 2% σε σύγκριση με τον εγκέφαλο των τελειόμηνων βρεφών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ντόμινικ Χόλαντ, από το Τμήμα Νευροεπιστήμης του UCSD,λένε πως είναι γνωστό εδώ και αιώνες ότι οι πρώτες μέρες και μήνες της ζωής ενός ανθρώπου είναι οι πιο δυναμικές για την ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Ο άτλαντά τους, όμως, είναι ο πρώτος στον οποίο απεικονίζονται οι ραγδαίες αλλαγές που του συμβαίνουν κατ’ αυτή την περίοδο της ζωής, ενώ αποκαλύπτει επίσης με ποιον ρυθμό αναπτύσσονται διάφορα μεμονωμένα τμήματα του εγκεφάλου.

Το ταχύτερα αναπτυσσόμενο τμήμα του είναι η παρεγκεφαλίδα, η οποία βρίσκεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού και ρυθμίζει, μεταξύ πολλών άλλων, την κίνηση και την ισορροπία.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, το μέγεθός της υπερδιαπλασιάζεται κατά το πρώτο 3μηνο της ζωής, γεγονός που πιθανώς αντανακλά την πρώιμη ανάπτυξη του κινητικού ελέγχου στα μωρά.

Αντιθέτως, ο ιππόκαμπος που παίζει ρόλο στη μνήμη, αναπτύσσεται με πολύ πιο αργό ρυθμό: το μέγεθός του αυξάνεται κατά μόλις 47% κατά το πρώτο 3μηνο της ζωής, γεγονός που αφενός υποδηλώνει ότι σε αυτό το στάδιο της ζωής δεν έχουμε ανάγκη τις αναμνήσεις, αφετέρου εξηγεί γιατί δεν θυμόμαστε τίποτα από την βρεφική μας ηλικία.

Πηγή : Web Only

Δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να δει τον εαυτό του, και επιπλέον να δει τον εαυτό του να βλέπει.

Αυτή η «συνάντηση» με την εικόνα του είναι πολύ σημαντική και το βοηθά στη μετέπειτα προσωπική του εξέλιξη, αλλά και στη μετάβαση προς την ενήλικη ζωή.

Από τον πρώτο κιόλας χρόνο, τα περισσότερα μωρά χαμογελούν και γελούν στην αντανάκλαση της εικόνας τους.

Στην πραγματικότητα είναι μία από τις αγαπημένες τους δραστηριότητες, τόσο πολύ ώστε ένας καθρέφτης στο κάθισμα του αυτοκινήτου να έχει γίνει απαραίτητος!

Αλλά στην πραγματικότητα μετά τους 18 μήνες, αρχίζουν τα περισσότερα μωρά να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη.

Μέχρι τότε, χορεύουν, σαλιαρίζουν και πιέζουν το κεφαλάκι τους στον καθρέφτη, μάλλον από κοινωνική δραστηριότητα.

Απολαμβάνουν τη συντροφιά του άλλου προσώπου που τα κοιτάζει, χωρίς να το έχουν συνδέσει με τον εαυτό τους.

Πριν από τη νηπιακή ηλικία, τα μωράκια διασκεδάζουν τόσο πολύ με τον καθρέφτη, γιατί αγαπούν να βλέπουν πρόσωπα και ένα από τα αγαπημένα τους χόμπι, είναι να κοιτάζουν και να εξερευνούν τα χαρακτηριστικά μας.

Πως καταλαβαίνουμε ότι αρχίζουν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους;

Οι ψυχολόγοι έχουν δημιουργήσει μικρά απλά πειράματα για να το καταλάβουν, όπως: σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον εργαστηρίου, σχεδιάζουν μία χρωματιστή κηλίδα στο πρόσωπο ενός μωρού.

Το αφήνουν μετά να παίξει μπροστά σε έναν καθρέφτη.

Εάν κοιτάζοντας τον καθρέφτη, προσπαθήσει το μωράκι να αγγίξει ή να σκουπίσει την κηλίδα, τότε ξέρουμε ότι αναγνωρίζει τον εαυτό του.

Αλλά αν συνεχίσει να παίζει κανονικά, δεν έχει ακόμη φτάσει στο σημείο αυτό.

Πολλοί γονείς αναρωτιούνται γιατί η αναγνώριση του μικρού τους στον καθρέφτη παίρνει τόσο χρόνο για να πραγματοποιηθεί.

Η αλήθεια όμως είναι ότι στην πραγματικότητα απαιτείται ένα πολύ προηγμένο σύνολο γνωστικών δεξιοτήτων.

Η αυτό-επίγνωση πηγαίνει χέρι – χέρι με τη συνείδηση, μία από τις πιο εξελιγμένες και αναμφισβήτητα μοναδικές ανθρώπινες ιδιότητες.

Τα μωρά, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουν ότι είναι ξεχωριστά, φυσικά όντα, με τις δικές τους σκέψεις και συναισθήματα.

Πιστεύετε ότι το μικρούλι σας έχει καταλάβει ότι βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη;

Αν ναι. Μπορείτε να το δοκιμάσετε στο σπίτι σας.

Διαφορετικά, κάντε λίγο υπομονή ακόμη!

enallaktikidrasi.com

Το μωράκι για να μάθει να κάθεται χρειάζεται το χέρι της μανούλας ως σανίδα σωτηρίας και συστηματική προπόνηση.

Όταν σκύψετε από πάνω του την ώρα που είναι ξαπλωμένο ανάσκελα θα δείτε ότι θα αρχίσει να αναζητά το χέρι σας για να μπορέσει να σηκωθεί. Δώστε του λοιπόν την βοήθεια σας σηκώνοντας το σιγά σιγά,μέχρι να μπορέσει τελικά να φτάσει στην καθιστή θέση.

Αυτή την άσκηση μπορείτε να την επαναλάβετε αρκετές φορές την ημέρα για να συνηθίσει ο κορμός του μωρού σας να στηρίζεται.

Μια άλλη ιδέα είναι να βάζετε το μικρούλι σας να κάθεται σε καρεκλάκια με σταθερά τοιχώματα ή στο πάτωμα τοποθετώντας μαξιλάρια γύρω του. Με τον τρόπο αυτό ο κορμός του θα μάθει να στέκεται όρθιος.

Επαναλάβετε αυτή την άσκηση για μικρό χρονικό διάστημα και πολλές φορές την ημέρα.

Τέλος για να βοηθήσετε την κινητική εξέλιξη του μωρού σας μπορείτε να το κρατάτε από τους ώμους ή από τον κορμό και να το στηρίζεται στο πάτωμα. Και αυτή η άσκηση πρέπει να γίνεται πολλές φορές κάθε μέρα για μικρά χρονικά διαστήματα.

Στους 2 μήνες, τα χεράκια ανοίγουν και το μωρό ανοιγοκλείνει τα δάχτυλά του και χρησιμοποιεί το ένα χέρι να παίξει με το άλλο.

Αυτό αποτελεί και το πρώτο του παιχνίδι, που απολαμβάνει ιδιαίτερα όπως και το να πιάνει τα ποδαράκια του.

Περίπου στον 4ο μήνα, το παιδί θα αρχίσει να αρπάζει όποιο αντικείμενο του κεντρίσει το ενδιαφέρον, και η πρώτη κίνησή του θα είναι απευθείας να το βάλει στο στόμα.

Αυτό, το κάνει γιατί με τον τρόπο αυτό, γνωρίζει το μέγεθος, το σχήμα και το υλικό των πραγμάτων.

Από την μεριά σας, βοηθήστε το να γνωρίσει τον κόσμο, δίνοντάς του διάφορα ερεθίσματα, όπως για παράδειγμα δώστε του την ευκαιρία να γνωρίσει διάφορα αντικείμενα σε διαφορετικά χρώματα και μεγέθη, αποφεύγοντας τον πειρασμό να το βοηθάτε σε κάθε του προσπάθεια να πιάσει κάτι.

Από την στιγμή που το παιδί, θα αρχίσει να βάζει διάφορα πράγματα στο στόμα του, είναι ανώφελο να συνεχίζετε την αποστείρωση των μπουκαλιών.Φροντίστε μόνο, ότι πιάνει να είναι καθαρό και όχι επικίνδυνο και μικρό.

Η ικανότητα του παιδιού, να μάθει να πιάνει τα αντικείμενα με όλα του τα δάχτυλα, να κουνά τα δάχτυλά του ανεξάρτητα, και να πιάνει τα πράγματα με το ένα χέρι, είναι ραγδαία.

Και, γύρω στον 6ο μήνα, το μωρό σας θα είναι σε θέση να μεταφέρει το αντικείμενο από το ένα χέρι στο άλλο...

Είχες ακούσει στο παρελθόν, ότι τα μωρά λένε πρώτα μπαμπά αλλά, έλεγες πως το δικό σου θα κάνει την ανατροπή… και δυστυχώς ατύχησες.

Τώρα νευρίασες και ψάχνεις συνεχώς να δεις γιατί είπε μπαμπά αντί να φωνάξει τη γλυκιά του μανούλα!

Σταμάτα να googlάρεις και συνέχισε να διαβάζεις.

Γιατί, όμως, τα μωρά λένε πρώτα μπαμπά και όχι μαμά;

Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του Τέξας και είχε επικεφαλής το γνωστό γιατρό Μπάρμπρα Λ. Ντέιβς μάθαμε πως τα παιδιά (όλου του πλανήτη) κατορθώνουν πιο εύκολα να συνδυάσουν πρώτα το «μπ» και το «ντ» με το α παρά οποιοδήποτε άλλο μεμονωμένο σύμφωνο.

Έτσι, μια από της πρώτες τους λέξεις (έστω για τα παιδιά της χώρας μας) καταφέρνει να είναι το μπαμπά!

Το «μπα» θεωρείται, όπως, τόνισαν οι επιστήμονες πιο εύκολα να ακουστεί από τα παιδιά γιατί για να το πουν χρησιμοποιούν τα χείλη, τη γνάθο και την μαλακή υπερώα -το πάνω κρεατάκι που κρέμεται στο πίσω μέρος του στόματος.