Τα προβιοτικά, όπως έχει δείξει πλήθος ερευνών η κατανάλωσή τους βοηθάει τόσο στους κολικούς όσο και στη σημαντική μείωση της διάρροιας.

Περιέχουν «καλά» μικρόβια για το έντερο και μάλιστα μπορεί να είναι ευεργετικά σε περίπτωση γαστρίτιδας.

Η χρήση μάλιστα των προβιοτικών στα πρόωρα νεογνά γίνεται για την πρόληψη της νεκρωτικής εντεροκολίτιδας (ΝΕΚ). 

Τα πρόωρα νεογνά έχουν γενικά χαμηλό αποικισμό από προστατευτικά, «καλά» βακτήρια στο έντερο τους.

Δεδομένου ότι αυτά αποτρέπουν την εισχώρηση παθογόνων μικροοργανισμών στο έντερο, η χορήγηση προβιοτικών («καλών» βακτηρίων) στα νεογνά μπορεί να είναι ιδιαίτερα ωφέλιμη.

Βέβαια χρειάζεται προσοχή! Τα προβιοτικά δεν προστατεύουν από όλες τις ασθένειες. 

Ωστόσο, καλό είναι το μωράκι να έρχεται σε επαφή με το νερό της θάλασσας μετά την ηλικία των 6 μηνών.

Το ανοσοποιητικό των μωρών δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως και μπορεί να αρρωστήσει μπαίνοντας στη θάλασσα.

Τι πρέπει να προσέχουμε:

Για τα μωρά 6 – 12 μηνών

Τα μωρά μέχρι ενός έτους δεν πρέπει να μένουν παραπάνω από 15 λεπτά μέσα στη θάλασσα

Για τα μωρά από 18 – 36 μηνών

Τα παιδιά από 18 μηνών μέχρι 3 ετών δεν πρέπει να ξεπερνούν τα 20 με 40 λεπτά

Επειδή ο ήλιος είναι βλαβερός, καλό είναι να συμβουλευτείτε τον παιδίατρο σας για το τι αντηλιακό θα βάλετε στο παιδάκι σας, σε όλο το σώμα και το πρόσωπό του.

Θα πρέπει να έχετε μαζί σας δύο μαγιό, καπελάκι, και σαμπρέλα η οποία θα είναι προσαρμοσμένη στο βάρος του.

Αν και οι δυο αυτές τελευταίες θέσεις συστήνονται σήμερα, καμία από αυτές δεν εξασφαλίζει 100/100 την ασφάλεια του μωρού κατά την διάρκεια του ύπνου.

Η ασφάλεια ύπνου είναι περίπου 80/100 και γι' αυτό οι γονείς πρέπει να μην επαναπαύονται και να παρακολουθούν το μωρό κατά την διάρκεια του ύπνου, όσο αυτό είναι εφικτό, τηρώντας και άλλους κανόνες ασφαλείας.

Πώς βάζουμε το μωρό στο πλάι:

1. Τοποθετούμε το μωρό στο ένα πλευρό.

2. Βάζουμε στην πλάτη του διπλωμένο ένα μικρό σεντόνι ή κουβερτούλα ώστε να εμποδίζεται να γυρίσει ανάσκελα.

3. Σε κάθε ύπνο αλλάζουμε πλευρό ώστε να μην στραβώσει το κεφάλι του.

Πιο συγκεκριμένα στην δεκαετία του 1980 ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα δύο χρόνια, ενώ ακόμα παλαιότερα ο μέσος όρος έπεφτε στους 18 μήνες.

Η «καθυστέρηση» αυτή σύμφωνα με τους ερευνητές οφείλεται σε διάφορους λόγους:

- Στις περισσότερες σύγχρονες οικογένειας και οι δύο γονείς είναι εργαζόμενοι, με αποτέλεσμα συχνά να μην έχουν τον χρόνο που απαιτείται για να ξεκινήσουν την προσπάθεια.

- Παλαιότερα οι μαμάδες χρησιμοποιούσαν υφασμάτινες πάνες για τα μωρά τους, τις οποίες αναγκάζονταν να πλένουν και να ξαναπλένουν όλη την ώρα.

Συνεπώς, όσο πιο σύντομα εκπαίδευαν τα μωρά τους στη χρήση της τουαλέτας, τόσο πιο γρήγορα απαλλάσσονταν από αυτήν την δουλειά.

- Επιπλέον, στις μέρες μας οι γονείς δεν θέλουν να πιέσουν ή να αγχώσουν τα παιδιά τους με το θέμα της τουαλέτας, καθώς θεωρούν ότι, όταν το παιδί είναι έτοιμο, θα το καταφέρει.

Αντιθέτως, στις προηγούμενες δεκαετίες οι γονείς δεν είχαν τέτοιες ανησυχίες και, πολλές φορές, για να πείσουν τα παιδιά τους να βγάλουν την πάνα, χρησιμοποιούσαν ακόμα και ανορθόδοξες μεθόδους, όπως απειλές, τιμωρίες κλπ.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, καλό είναι να ξέρετε ότι ο έλεγχος των σφιγκτήρων της κύστης και του εντέρου είναι καθαρά θέμα ωρίμανσης του νευρικού συστήματος του παιδιού και θεωρητικά ξεκινά γύρω στους 20 μήνες.

Ωστόσο, επειδή δεν βρίσκονται όλα τα παιδιά στο ίδιο αναπτυξιακό επίπεδο, ορισμένα μπορεί να χρειαστούν περισσότερο χρόνο μέχρι να είναι βιολογικά, αλλά και ψυχολογικά έτοιμα για το μεγάλο βήμα.