Γενικά η πλατυποδία συνοδεύεται με βλαισοποδία, δηλαδή με κλίση της μύτης του ποδιού προς τα έξω.

Υπάρχουν 2 τύποι πλατυποδίας:

Η εύκαμπτη πλατυποδία , η οποία είναι και η πιο συνηθισμένη και κατά την οποία το παιδάκι δεν νιώθει πόνο και δεν δυσκολεύεται στο περπάτημα και η οποία θα περάσει μόλις διαμορφωθεί το ποδαράκι του, ή αν δεν περάσει δεν θα του έχει δημιουργήσει κανένα πρόβλημα.

Η δύσκαμπτη πλατυποδία η οποία είναι και η πιο σπάνια. Η δύσκαμπτη είναι και επώδυνη και σχεδόν πάντα οφείλεται και σε κάποιο άλλο πρόβλημα το οποίο μπορεί να είναι ανατομικό, αλλά και νευρολογικό.

Η πλατυποδία στα παιδιά προκαλείται από χαλαρούς συνδέσμους μεταξύ των αρθρώσεων και λόγω του ότι στην παιδική ηλικία υπάρχει λίπος μεταξύ των οστών του ποδιού.

Το πρώτο σημάδι αυτής της ανωμαλίας που μπορεί να παρατηρηθεί είναι η μεγαλύτερη φθορά του εσωτερικού μέρους της σόλας του παπουτσιού σε σχέση με το εξωτερικό μέρος.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι στην αρχή η εξαφάνιση της ποδικής καμάρας εκδηλώνεται μόνο εάν το παιδί στέκεται στα πόδια, κάνοντας έτσι να πέφτει όλο το βάρος του σώματός του στο πόδι.

Αν το παιδί τεντώνει ή σηκώνει το πόδι από τη γη, η ανωμαλία εξαφανίζεται.

Και μόνο σε μια δεύτερη φάση, όταν η κατάσταση είναι προχωρημένη, η ποδική καμάρα δεν εμφανίζεται ούτε σε αυτές τις θέσεις.

Αν η ανωμαλία ανακαλυφθεί γρήγορα, η διόρθωση και η αντιμετώπιση θα είναι πολύ εύκολη.

Σε κάθε περίπτωση η εξέταση και η διάγνωση από τον παιδίατρο είναι αναγκαία.

Ο παιδίατρος είναι εκείνος που εξετάζοντας το παιδάκι θα μας πει αν έχει ή όχι πλατυποδία.

Τα ειδικά ανατομικά παπούτσια δεν βοηθούν ιδιαίτερα την κατάσταση και δεν είναι αναγκαία, εκτός από σπάνιες και σοβαρές περιπτώσεις.

Τα παπούτσια αυτά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ποτέ πριν το παιδί συμπληρώσει τα 4 χρόνια, γιατί είναι καλύτερο να γυμνάσει πρώτα τους μυς του ποδιού για να πάρουν τη φυσική θέση χωρίς τεχνητούς περιορισμούς.

Ακόμα πρέπει να ξέρουμε ότι η διάφορες δραστηριότητες δεν μπορούν να επιβαρύνουν και να χειροτερέψουν την κατάσταση.

Δεν υπάρχει κάποιος λόγος για να το περιορίσετε ή να του στερήσετε κάτι, εκτός αν εκείνο παραπονεθεί για πόνο σε κάποια έντονη δραστηριότητα.

Σε περίπτωση που τα παπουτσάκια δεν είναι απαραίτητα, η πλατυποδία στο παιδί μπορεί να περιοριστεί και να αντιμετωπισθεί με άλλους απλούς και χρήσιμους τρόπους.

Μερικοί από αυτούς είναι:

*Στηρίγματα από σιλικόνη. Πρόκειται για ένα ένθετο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε στο εσωτερικό του παπουτσιού του για να σηκώνεται ελάχιστα η καμάρα.

*Πελματογράφημα. Ένα πελματογράφημα μπορεί να βοηθήσει ιδιαίτερα για τη δημιουργία ειδικών ανατομικών πάτων που θα τοποθετήσουμε στα παπουτσάκια του παιδιού.

*Βάδισμα σε ανώμαλες και σκληρές επιφάνειες. Με τον τρόπο αυτό σκληραίνουν οι μύες του πέλματος και το παιδάκι μπορεί να αποκτήσει καλύτερη αίσθηση ισορροπίας.

*Προσοχή στην ποιότητα των παπουτσιών. Πρέπει να φροντίζουμε να φοράμε στο παιδάκι μας άνετα παπούτσια για το ποδαράκι του και πάντα να προσέχουμε να είναι καλής ποιότητας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτά τα ελαττώματα εξαφανίζονται αυθόρμητα, χωρίς θεραπεία.

Αν το παιδάκι ζει σε ένα ήρεμο περιβάλλον και οι γονείς δε δίνουν μεγάλη έμφαση στον τρόπο που μιλάει, το παιδάκι μπορεί να ξεπεράσει πιο εύκολα αυτό το πρόβλημα.

Αν όμως το φαινόμενο του τραυλίσματος διαρκεί πάνω από χρόνο και παίρνει σημαντικές διαστάσεις, αυτό σημαίνει σχεδόν πάντα ότι υπάρχει μια κατάσταση νευρικότητας στο παιδί:

Μερικές καταστάσεις μεγάλης συγκίνησης και ευαισθησίας, όχι απαραίτητα συναφείς με τις λέξεις ή με τα πράγματα που μπορούν να συμβάλλουν στο τραύλισμα.

Τέτοιες είναι η ένταση, η αγωνία, μια πολύ σκληρή η πολύ προστατευτική συμπεριφορά, φόβος, απαιτήσεις πολύ ανώτερες από τις δυνατότητες του παιδιού, εγκατάλειψη μιας συνήθειας ( μπιμπερό, πιπίλα, δάχτυλο στο στόμα).

Γενικά τα παιδάκια που τραυλίζουν εκδηλώνουν αυτή την τάση σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως όταν θυμώνουν, όταν μιλάνε με ξένους, όταν διηγούνται κάτι που μπορεί να επιφέρει μια τιμωρία, όταν είναι φοβισμένα και ντροπαλά, όταν αγωνιούν, όταν διηγούνται κάποιο δυσάρεστο γεγονός και όταν νιώθουν άβολα.

Η παρατήρηση των συνθηκών που προκαλούν αυτή τη δυσκολία μπορεί να μας δείξει τους τρόπους για ουσιαστική βοήθεια. Ένα πρώιμο τραύλισμα μπορεί να ξεπεραστεί σε λίγο χρονικό διάστημα, αν οι γονείς προσπαθούν να αποφεύγουν τις αιτίες έντασης, βιασύνης, ερεθισμού στη ζωή του παιδιού, εάν περνάει ο καιρός μιλώντας με αυτό (αργά) για πράγματα που το ενδιαφέρουν χωρίς να το βιάζουν, να του διορθώνουν τα λάθη και να είναι πρόθυμοι να ακούν φιλικά αυτό που λέει, όπως και να το λέει.

Αν παρ΄όλα αυτά το τραύλισμα παραμένει και δεν υποχωρεί θα είναι καλύτερο να απευθυνθούμε σε έναν ειδικό πριν το πρωτοπαθές τραύλισμα γίνει δευτεροπαθές και είναι δυσκολότερο να θεραπευθεί.

Στην αρχή της ενόχλησης το παιδί δε φαίνεται να καταλαβαίνει ότι κάτι δε πάει καλά με τον τρόπο που μιλάει.

Αν όμως το τραύλισμα παραμείνει και οι άλλοι του το επισημαίνουν, το παιδί αρχίζει να κάνει άλλες χειρονομίες που δείχνουν ένταση για να βοηθιέται να λέει τις λέξεις και όλα γίνονται έτσι δυσκολότερα.

Τα αντιβιοτικά μπορεί να βλάψουν το παιδί μας.

Κάθε φάρμακο είναι δηλητήριο, με πιθανότητα πολλών ανεπιθύμητων ενεργειών και μιας επιθυμητής, εκείνης για την οποία δίνεται.

Κάθε φάρμακο που δίνεται στο παιδί μας άσκοπα μπορεί να επιβαρύνει τον οργανισμό του.

Τα αντιβιοτικά μπορεί να προκαλέσουν άμεσες παρενέργειες, πιθανόν σοβαρές, όπως αλλεργική αντίδραση, διάρροιες, πόνο στην κοιλιά.

Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι μωρά που παίρνουν αντιβίωση συχνά ή χωρίς λόγο, ίσως κινδυνεύουν να αναπτύξουν αλλεργίες στο μέλλον, όπως έκζεμα ή άσθμα.

Στο σώμα μας (στη μύτη, στο λαιμό, στο δέρμα, στο έντερο) κατοικούν «καλά» ή αθώα μικρόβια που αποτρέπουν τα επικίνδυνα να εισβάλουν σ’ αυτό. Τα αντιβιοτικά σκοτώνουν όλα τα μικρόβια χωρίς εξαίρεση, ακόμα και τα καλά.

Έτσι μπορούν να βλάψουν την άμυνα του οργανισμού εάν δεν χρειάζονται και να ανοίξουν το έδαφος σε λοίμωξη από πιο επικίνδυνα μικρόβια.

Τα μικρόβια βρίσκουν τρόπους να αναπτύσσουν αντίσταση στα αντιβιοτικά.

Αν ένα παιδί παίρνει συχνά αντιβιοτικά αλόγιστα, κινδυνεύει να αναπτύξει στο σώμα του μικρόβια ανθεκτικά στα φάρμακα.

Έτσι μπορεί στο μέλλον μια βαριά λοίμωξη να μην μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Η αντίσταση των μικροβίων από την αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών είναι από τα πιο σοβαρά προβλήματα στη σύγχρονη Ιατρική και σημαντική αιτία θανάτου στα νοσοκομεία της χώρας μας.

Γι'αυτούς τους λόγους θεωρήσαμε σωστό να συντάξουμε αυτές τις σύντομες οδηγίες για τα αντιβιοτικά και τη σωστή χρήση τους.

- Τα αντιβιοτικά δεν χρησιμεύουν κατά της γρίπης και του κρυολογήματος.

- Κατά τη διάρκεια της γρίπης μπορούν να χορηγούνται μόνο σε πρόσωπα ηλικιωμένα, σε ασθενής με χρόνιες καρδιακές και πνευμονικές ασθένειες ή ασθένειες που εξασθενούν το άτομο.

Σε αυτήν την περίπτωση χρησιμεύουν όχι για θεραπεία αλλά για προφύλαξη από μολυσματικές επιπλοκές που είναι εύκολο να συμβούν σε αυτά τα άτομα.

- Ο κοινός πονόλαιμος δεν καλυτερεύει με τη χρήση αντιβιοτικών.

- Τα αντιβιοτικά δε χρησιμεύουν για να ρίξουν τον πυρετό, εκτός αν αυτός προέρχεται από μια βακτηριδιακή μόλυνση.

- Να παίρνετε αντιβιοτικά μόνο με τη έγκριση γιατρού και να τηρείτε τις οδηγίες που θα σας δώσει.

- Μην περιμένετε ότι με τη χρήση αντιβιοτικού οι ενοχλήσεις θα εξαφανιστούν αμέσως. Μπορεί να χρειάζονται αρκετές μέρες θεραπείας.

- Μη σταματάτε ποτέ τη θεραπεία με τα αντιβιοτικά αμέσως μετά την εξαφάνιση των συμπτωμάτων.

- Μη παίρνετε άλλα φάρμακα χωρίς ιατρική έγκριση.

- Τα αντιβιοτικά του τύπου της τετρακυκλίνης δεν πρέπει να δίνονται στα παιδιά πριν βγάλουν τα μόνιμα δόντια.

- Μη χορηγείτε καθαρτικά κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αντιβιοτικά.

- Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας για τον τρόπο χορήγησης του αντιβιοτικού και τηρείτε πιστά της ώρες που πρέπει να λαμβάνεται.

- Αν μέσα σε μια ώρα από τη χορήγηση από το στόμα το αντιβιοτικό αποβληθεί, να επαναλάβετε τη χορήγηση γιατί δεν πρόλαβε να απορροφηθεί από τον οργανισμό.

Αν ο εμετός επαναληφθεί ξανά, να σταματήσετε τη χορήγηση και να αλλάξετε αντιβιοτικό ή να πάρετε το ίδιο αλλά σε ενέσιμη μορφή.

Πάντα με τις οδηγίες του γιατρού σας.

- Ειδοποιήστε αμέσως το γιατρό όταν αντιληφθείτε οποιαδήποτε ανεπιθύμητη παρενέργεια, όπως σε περίπτωση κνίδωσης, φαγούρας, εμετού και διάρροιας.

- Κατά τη διάρκεια θεραπείας με αντιβιοτικά να χορηγείτε βιταμίνες μόνο στα νεογέννητα, στα παιδιά που θηλάζουν, στα ανόρεκτα παιδιά ή αν η θεραπεία διαρκεί πολύ λίγο.

Αν το παιδί τρέφεται καλά με φρούτα και λαχανικά δεν είναι αναγκαίες οι βιταμίνες.

- Μερικά αντιβιοτικά δίνουν στα ούρα έναν χρωματισμό διαφορετικό από τον κανονικό.

Το γεγονός δεν πρέπει να σας ανησυχήσει. Είναι φυσιολογικό.

Οι κύριες περίοδοι που μπορεί ένα παιδί να σφίγγει τα δόντια του είναι δύο:

Όταν ανατέλλουν τα πρώτα νεογιλά στο στόμα και όταν, σε μεγαλύτερη ηλικία, τα νεογιλά δόντια αντικαθίστανται από μόνιμα.

Σε καθημερινή βάση το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως τις ώρες του ύπνου και λιγότερο όταν το παιδί είναι ξύπνιο.

Το συνεχές τρίξιμο ή σφίξιμο που κάνει το παιδί υποσυνείδητα μπορεί να ευθύνεται για διάφορες ενοχλήσεις που μπορεί να αισθάνεται ως όπως πονοκέφαλοι, πόνοι στη γνάθο ή και φθορά των δοντιών.

Τι μπορεί να κάνει ο γονιός για να βοηθήσει;

Προσπαθήστε να βοηθήσετε το παιδί να χαλαρώσει πριν πέσει για ύπνο.

Μειώνοντας τα επίπεδα stress είναι λιγότερο πιθανόν το παιδί να αντιδρά σφίγγοντας τα δόντια στον ύπνο.

Δοκιμάστε να του κάνετε ένα απαλό μασάζ στους μύες της γνάθου.

Ασκήσεις τεντώματος και χαλάρωσης διαδοχικά της ομάδας των μυών της στοματικής περιοχής μπορούν επίσης να φανεί χρήσιμες.

Φροντίστε ώστε το παιδί σας να πίνει αρκετό νερό.

Πολλές φορές η συνήθεια του τριξίματος των δοντιών συνδέεται με την αφυδάτωση.

Συμβουλευτείτε τον οδοντίατρο σας, που μπορεί έπειτα από μια εξέταση να σας ενημερώσει εάν το παιδί σας σφίγγει παραλειτουργικά τα δόντια του.

Συνήθως δεν απαιτείται κάποια οδοντιατρική παρέμβαση στην προσχολική ηλικία.

Ωστόσο στα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να είναι χρήσιμη η κατασκευή κάποιων προσωρινών στεφανών ή ενός ενδοστοματικού νάρθηκα (πλαστικό μασελάκι) νυκτός, που θα ανακουφίσει από τα συμπτώματα του προβλήματος.

Οι πιο συχνές αλλεργίες που παρατηρούνται στα παιδιά είναι η αλλεργική ρινίτιδα και το αλλεργικό άσθμα αλλά ενώ οι πιο επικίνδυνες είναι οι τροφικές αλλεργίες, οι οποίες όμως δεν είναι τόσο συχνές.

Κι ενώ η αλλεργική ρινίτιδα, το αλλεργικό άσθμα και η αλλεργία από το τσίμπημα μέλισσας ή σφήκας μπορούν να θεραπευτούν με τη υπογλώσσια ή υποδόρια χορήγηση ανοσοθεραπευτικών φαρμάκων, για την αντιμετώπιση των τροφικών αλλεργιών δεν έχει βρεθεί ακόμη κάποιο φάρμακο.

Η μόνη λύση είναι η αποφυγή των τροφίμων που προκαλούν την αλλεργία.

Τα παραπάνω επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η αλλεργιολόγος Λουκία Μπαλατσινού.

Το ποσοστό της τροφικής αλλεργίας στα παιδιά ανέρχεται στο 8% ενώ στους ενήλικες μόνο στο 1%.

Αυτό, αυτό όπως εξηγεί η κ. Μπαλατσινού, οφείλεται στο ότι τα παιδιά δοκιμάζουν νέα τρόφιμα τα οποία μπορεί να τους προκαλέσουν αλλεργία.

Για το 90% των τροφικών αλλεργικών αντιδράσεων στα παιδιά ευθύνονται το γάλα,τα αβγά,οι ξηροί καρποί-ιδίως τα φιστίκια- τα σιτηρά, τα όσπρια,τα ψάρια και τα οστρακοειδή.

Τα πιο επικίνδυνα από τα τρόφιμα θεωρούνται τα φιστίκια ,τα ψάρια και τα οστρακοειδή.

Το γάλα και τα αυγά μπορεί να προκαλέσουν ατοπική δερματίτιδα και γαστρεντερικά προβλήματα όπως διάρροια και εμετό.

Η ιδανική θεραπεία για τις αλλεργίες στα τρόφιμα είναι η αποφυγή τους για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στον πέμπτο μήνα της ενδομήτριας ζωής ο σχηματισμός αυτός του δέρματος που ονομάζουμε πόσθη είναι πλήρης.

Καλύπτει τελείως τη βάλανο με την οποία και συμφύεται δηλαδή είναι πολύ καλά κολλημένη.

Κάτω από την επίδραση ανδρογόνων σχηματίζονται μικρά κενά διαστήματα μεταξύ της πόσθης και της βαλάνου.

Αυτά τα κενά αυξάνουν σε μέγεθος και ενώνονται το ένα με το άλλο, διαχωρίζοντας τελείως την πόσθη από τη βάλανο.

Η διαδικασία του διαχωρισμού είναι συνήθως ατελής κατά τη γέννηση και συνεχίζεται μέσα στην παιδική ζωή.

Κατά τη γέννηση η πόσθη τραβιέται προς τα κάτω αποκαλύπτοντας τη βάλανο μόνο σε ένα ποσοστό 4% των παιδιών.

Στα μισά νεογέννητα αγόρια δεν μπορεί κανείς να δει ούτε το στόμιο της ουρήθρας.

Έως την ηλικία των 6 μηνών η πόσθη τραβιέται τελείως προς τα κάτω σε ένα ποσοστό 20% των αγοριών.

Μέχρι την ηλικία των 3 ετών 10% των αγοριών έχουν ακόμη πόσθη η οποία δεν μπορεί να τραβηχτεί προς τα κάτω.

Βέβαια σχεδόν σε όλα τα αγόρια μέχρι την ηλικία των 17 ετών η πόσθη έχει ανοίξει κανονικά.

Αν ορίσουμε σαν φίμωση μονάχα την αδυναμία να τραβήξει κανείς την πόσθη προφανώς όλα τα νεογέννητα αγόρια έχουν φίμωση.

Παρ’ όλα αυτά η φίμωση που καθορίζεται μ’ αυτόν τον τρόπο είναι συνήθως μία φυσιολογική οντότητα και δεν έχει καμία παθολογική συνέπεια.

Πρόκειται λοιπόν για τη φυσιολογική νεογνική φίμωση, που δεν χρειάζεται οποιαδήποτε επέμβαση.

Ένα συνηθισμένο λάθος στην απόπειρα να εξετάσει κανείς το πέος είναι να τραβήξει την πόσθη προς τη βάση του πέους, τότε συνήθως βλέπει ένα άνοιγμα σαν κεφαλής καρφίτσας που μπορεί να οδηγήσει λανθασμένα στη διάγνωση μιας αληθινά παθολογικής φίμωσης. Παρόλα αυτά εάν η πόσθη τραβηχτεί περιφερικά προς τα μας τότε μπορεί κανείς να δει ότι το άνοιγμα της πόσθης είναι αρκετά φαρδύ και με κανένα τρόπο δεν εμποδίζει την ούρηση.

Αληθινή παθολογική φίμωση είναι πολύ σπάνια πριν την ηλικία των 5 ετών.

Προκαλείται συνήθως από συνεχείς βαλανοποσθίτιδες οδηγώντας σε μία ίνωση του στομίου της πόσθης και πραγματική στένωση για την οποία η περιτομή είναι απόλυτη ένδειξη.

Παρ’όλα αυτά η βαλανοποσθίτιδα από μόνη της δεν αποτελεί ένδειξη περιτομής γιατί είναι συνήθως ήπια, αυτοπεριοριζόμενη και λίγα παιδιά πάσχουν από παραπάνω από ένα επεισόδια.

Για την αντιμετώπισή της είναι αρκετή η συντηρητική θεραπεία της με αντιβιοτικά.

Από τα παραπάνω μπορούμε να καταλάβουμε ότι και οι συμφύσεις δηλαδή τα σημεία που η βάλανος και η πόσθη είναι ακόμη κολλημένες είναι μία φυσιολογική διεργασία και πρέπει κανείς να τις αφήνει τελείως μόνες τους.

Ο βίαιος διαχωρισμός συνήθως χωρίς αναισθησία οδηγεί σε πόνο, αιμορραγία, και ακόμη σε παραφίμωση.

Αυτή η βίαιη πράξη είναι τελείως αχρείαστη διότι ο αυτόματος διαχωρισμός συμβαίνει φυσιολογικά ούτως ή άλλως μόνος του.

Πρέπει να δώσουμε έμφαση στο γεγονός ότι καμία ειδική φροντίδα δεν χρειάζεται για το πέος ενός αγοριού.

Είναι τελείως αχρείαστη η έλξη της πόσθης σαν ρουτίνα για να βοηθήσει την αποκάλυψη της βαλάνου ή να διευκολύνει τον φυσιολογικό διαχωρισμό.

Αφού η πόσθη έχει χωρίσει μόνη της από τη βάλανο, το αγόρι πρέπει να ενθαρρύνεται να καθαρίζει αυτή την περιοχή όπως και όταν πλένεται πίσω από τα αυτιά του.

Η νεογνική περιτομή και η περιτομή παιδιών που δεν υπάγονται στην κατηγορία της παθολογικής φίμωσης, είναι βάρβαρη μεσαιωνική και ακρωτηριαστική πρακτική.

Ο Παιδοχειρουργός κος Μαρινόπουλος εκπαιδεύτηκε στην Αγγλία στην Νεογνική Χειρουργική και την Λαπαροσκοπική Χειρουργική. Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί του τηλεφωνικώς ή μέσω του email του

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση.

Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Εθνικής Αμύνης 32α Θεσσαλονίκη

54621

τηλ:.2310 240697

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.