Το παιδί που πάσχει από ΔΕΠΥ μπορεί να φαίνεται στους γονείς και τους δασκάλους ως ένα δύσκολο παιδί, ανυπάκουο, απείθαρχο και ταραξίας μέσα στη σχολική τάξη.

Και παρότι πρόκειται για μια τόσο συχνή κατάσταση, η ΔΕΠΥ συνεχίζει να είναι ελάχιστα κατανοητή στην σχολική κοινότητα και πολλές φορές δεν είναι αποδεκτή από όλες τις επιστημονικές και κοινωνικές ομάδες.

Τα καλά νέα είναι πως τα τελευταία χρόνια έχουν ενταθεί οι προσπάθειες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινωνίας, αναφορικά με τη διαταραχή, από διάφορες επιστημονικές ομάδες και φορείς.

Παρότι, ωστόσο, η ΔΕΠΥ μια από τις πιο μελετημένες και τεκμηριωμένες παιδοψυχιατρικές διαταραχές παγκοσμίως, έχει συγχρόνως προκαλέσει τις περισσότερες συζητήσεις και εξακολουθεί να υποδιαγιγνώσκεται σε πολλές χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Τι είναι η ΔΕΠΥ;

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) - διεθνώς γνωστή ως Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD)- είναι μια από τις συχνότερες νευροβιολογικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας, η οποία συνεχίζεται, κατά ένα σημαντικό ποσοστό, και στην ενήλικη ζωή.

Εμφανίζεται στο 5-7% του μαθητικού πληθυσμού με σχέση συνήθως 3:1 υπέρ των αγοριών.

Αρκετοί επιστήμονες, ωστόσο, πιστεύουν ότι η συχνότητα εμφάνισης είναι περίπου η ίδια και στα δυο φύλα, με τη διαφορά ότι τα κορίτσια συχνά δεν είναι υπερκινητικά και διαχειρίζονται καλύτερα τη διαταραχή τους, γι' αυτό και μπορεί να μη διαγνωστεί η διαταραχή ή η διάγνωση να γίνει αργότερα. 

Τα παιδιά με ΔΕΠΥ εμφανίζονται στους ειδικούς συνήθως, μεταξύ 3 και 7 χρόνων. 

Η αναγνώριση του προβλήματος συμπίπτει, στις περισσότερες περιπτώσεις, με την ένταξη στο σχολείο, εξαιτίας των αυξημένων απαιτήσεων για συγκέντρωση της προσοχής, οργάνωση και συμμόρφωση στους κανόνες.

Γιατί υποδιαγιγνώσκεται η ΔΕΠΥ;

Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της ΔΕΠΥ, δηλ. η διάσπαση προσοχής, η παρορμητικότητα και η υπερκινητικότητα, θεωρούνται τόσο κοινά στην παιδική ηλικία, που συχνά οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν αναζητούν τη συμβουλή ειδικών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις τα προβλήματα που η ίδια η ΔΕΠΥ προκαλεί στη συμπεριφορά, στην κοινωνική προσαρμογή ή στη σχολική απόδοση, αποδίδονται σε άλλες καταστάσεις που μπορεί να συνυπάρχουν.

Έτσι η ΔΕΠΥ παραμένει συχνά αδιάγνωστη ή εσφαλμένα διαγνωσμένη ενώ, ακόμη και όταν γίνεται η σωστή διάγνωση, δεν εφαρμόζεται πάντοτε ένα ολοκληρωμένο μοντέλο συνδυασμού θεραπευτικών προσεγγίσεων που απαιτεί η αντιμετώπιση της.

Γνωρίζετε ότι…

• Τα πρώτα συμπτώματα ΔΕΠΥ εμφανίζονται πριν την ηλικία των 7 ετών

• Το 5%-10% του παιδικού πληθυσμού παγκοσμίως εμφανίζει ΔΕΠΥ 

• Στην εφηβεία, η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα ως συμπτώματα ΔΕΠΥ "υποχωρούν", όχι όμως και η διάσπαση προσοχής 

• Η αναλογία εμφάνισης της διαταραχής μεταξύ αγοριών και κοριτσιών είναι περίπου 3 προς 1. 

• Η ΔΕΠΥ έχει σε μεγάλο ποσοστό γονιδιακή, άρα και κληρονομική βάση. Ωστόσο υπάρχουν περιβαλλοντικοί παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο της διαταραχής (π.χ. το κάπνισμα κατά την κύηση, το χαμηλό βάρος του παιδιού κατά τη γέννηση, τα ψυχολογικά προβλήματα του παιδιού κ.λπ.)

• Τα παιδιά με ΔΕΠΥ μπορεί να παρουσιάζουν και Μαθησιακές δυσκολίες χωρίς να είναι απαραίτητη η συνύπαρξη τους

Και τώρα τι κάνουμε;

Η  διάγνωση της ΔΕΠΥ απαιτεί τη χρήση πολλαπλών μέσων αξιολόγησης και πολλαπλών διαγνωστικών μεθόδων.

Για μια σωστή διάγνωση, χρειάζεται να γίνει από ειδικούς μια λεπτομερής αξιολόγηση του παιδιού σε γνωστικό, συναισθηματικό, κοινωνικό αλλά και μαθησιακό επίπεδο ενώ είναι απαραίτητη η συμμετοχή των γονέων και ίσως των δασκάλων. 

Αν υποψιάζεστε πως το παιδί σας παρουσιάζει ΔΕΠΥ, θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες στον ιστότοπο του Πανελληνίου Σωματείου Ατόμων με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας www.adhdhellas.org

Το φετινό εμβόλιο περιέχει μέσα 3 διαφορετικούς ιούς από τους οποίους προστατεύει και το παιδί.

Η γρίπη είναι μια αρρώστια που μπορεί να εξαπλωθεί πολύ γρήγορα λόγω μετάδοσης από παιδί σε παιδί ή από ενήλικα σε παιδί, όταν το παιδί έρθει σε επαφή με το άτομο που νοσεί. Αυτό γίνεται πολύ εύκολα σε χώρους όπου συνυπάρχουν πολλά άτομα όπως στα σχολεία και τους παιδικούς σταθμούς, σε παιδότοπους, πάρτι, θεάματα κλπ.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος να κολλήσει ένα παιδί τη γρίπη είναι κατά τους χειμερινούς μήνες, δηλαδή από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο. Για αυτό και το εμβόλιο πρέπει να γίνεται εγκαίρως, δεδομένου ότι θέλει και 15-20 μέρες για να “πιάσει» όπως λέμε.

Πώς λειτουργεί το εμβόλιο;

Όταν στο παιδί θα χορηγηθεί το εμβόλιο τότε το αμυντικό σύστημά του θα παράξει την δική του προστασία έναντι της ασθένειας ώστε αν τύχει να έρθει σε επαφή με τον πραγματικό ιό τότε να μην αρρωστήσει. Εννοείται ότι το ίδιο το εμβόλιο δεν μπορεί να προκαλέσει γρίπη.

Τι πρέπει να ξέρεις για το εμβόλιο της γρίπης;

- Το εμβόλιο δεν προστατεύει από τα κοινά κρυολογήματα.
- Το εμβόλιο της γρίπης μπορεί να χορηγηθεί σε όλα τα στάδια της εγκυμοσύνης, αν ο γιατρός το κρίνει απαραίτητο.
- Επίσης μπορεί να χορηγηθεί στη μητέρα κατά την διάρκεια του θηλασμού.
 

Δοσολογία

- Παιδιά ηλικίας από 6 μηνών έως 36 μηνών θα κάνουν 1 δόση των 0.25ml.
- Παιδιά ηλικίας από 36 μηνών και πάνω θα κάνουν 1 δόση των 0,5ml.
- Εάν το παιδί δεν έχει εμβολιαστεί πότε για την γρίπη τότε θα κάνει και μια δεύτερη δόση μετά την πάροδο τουλάχιστον 30 ημερών από την πρώτη δόση.
 

Σε ποια παιδιά δεν πρέπει να γίνεται το εμβόλιο της γρίπης;

- Σε παιδιά που έχουν αλλεργία στο αυγό.
- Σε παιδιά που έχουν αλλεργία σε κάποιο από τα συστατικά του εμβολίου
- Σε παιδιά που έχουν πυρετό, θα αναβληθεί ο εμβολιασμός μέχρι να γίνουν καλά.
- Σε παιδιά που λόγω κάποιου προβλήματος υγείας ο παιδίατρός τους δεν συστήνει τον εμβολιασμό ή τον αναβάλει προσωρινά.

Δρ. Σπύρος Μαζάνης

Πηγή: tlife.gr

Σε κάθε περίπτωση, ο προληπτικός έλεγχος πριν από τη νέα σχολική χρονιά κρίνεται αναγκαίος. Η παιδοδοντίατρος Τζένη Χαρτά, λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι, μας δίνει χρήσιμες οδηγίες για υγιή δόντια και χαρούμενα παιδιά!

- κ. Χαρτά, πολλοί γονείς αναρωτιούνται για το πότε πρέπει να ξεκινήσουν να βουρτσίζουν τα δόντια των παιδιών τους.

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία;

Το συχνό και σωστό βούρτσισμα είναι απαραίτητο για μια ζωή με υγιή δόντια και ούλα.

Τα δόντια των παιδιών πρέπει να βουρτσίζονται τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα για δύο λεπτά με κατάλληλη φθοριούχο οδοντόκρεμα και οδοντόβουρτσα πάντα μετά το γεύμα  (πρωινό ή μεσημεριανό) και οπωσδήποτε πριν πάνε για ύπνο (μετά το βραδινό).

Ξεκινάμε το βούρτσισμα αμέσως μόλις εμφανιστεί το πρώτο δόντι και βοηθάμε το παιδί μέχρι την ηλικία των 7-8 ετών.

Το βούρτσισμα  είναι πολύ σημαντικό, γιατί αφαιρεί την πλάκα από την επιφάνεια των δοντιών.

Τα οξέα, που παράγονται από τα βακτήρια τα οποία συσσωρεύονται στην οδοντική πλάκα, μπορεί να οδηγήσουν στην έναρξη τερηδόνας.

Η μη επαρκής στοματική υγιεινή μπορεί επίσης να προκαλέσει φλεγμονή των ούλων, την κοινώς ονομαζόμενη ουλίτιδα.

–Ποιο ρόλο παίζει η διατροφή στη σωστή ανάπτυξη και στην υγεία των δοντιών;

Η διατροφή του παιδιού είναι πολύ σημαντική.

Όλοι γνωρίζουμε πόσο απαραίτητο είναι το ασβέστιο για τη σωστή διάπλαση των οστών και των δοντιών.

Και ενώ όλοι ξέρουμε πόσο βλαπτική είναι η μεγάλη ποσότητα πρόσληψης ζάχαρης, συχνά αγνοούμε πόσο σημαντική είναι η συχνότητα ως προς την κατανάλωσή της.

Αποφεύγουμε τροφές και ροφήματα με υψηλή περιεκτικότητα σε σάκχαρα.

Προτιμάμε υγιεινά σνακ, όπως φρούτα και λαχανικά.

Αν καταναλώσουμε κάποιο γλυκό, αμέσως μετά βουρτσίζουμε τα δόντια μας και δεν το μοιράζουμε σε πολλά μικρά μέρη κατά τη διάρκεια της ημέρας.

– Έχουν γίνει τελευταία πολλές συζητήσεις για τη φθορίωση και κυρίως για το πόσο ασφαλές είναι το φθόριο για τα παιδιά. Τι ισχύει τελικά;

Εμείς οι παιδοδοντίατροι δίνουμε μεγάλη σημασία στην πρόληψη, αφού η παιδική και η εφηβική ηλικία είναι οι πιο επικίνδυνες ηλικίες για τερηδόνα.

Οι γονείς πρέπει να ενημερώνονται έγκαιρα σχετικά με τη στοματική φροντίδα των παιδιών τους.

Στην ηλικία των 3,5 ετών, περίπου, ξεκινάνε τα παιδιά τις φθοριώσεις, που είναι προληπτικές εργασίες ευχάριστες και εντελώς ανώδυνες, οι οποίες βοηθούν στο να έρθουν για πρώτη φορά τα παιδιά σε επαφή με τον χώρο του ιατρείου, αλλά και με τον ίδιο τον οδοντίατρο, κάνοντας κάτι εύκολο και διασκεδαστικό.

Το φθόριο, ύστερα από πολυάριθμες και πολυετείς μελέτες, έχει επιστημονικά τεκμηριωθεί πως είναι απόλυτα ασφαλές για την υγεία των παιδιών και πολύ αποτελεσματικό ως προς τον έλεγχο της τερηδόνας.

Κατά τη διάρκεια της φθορίωσης, η αδαμαντίνη, που είναι το εξωτερικό στρώμα του δοντιού, απορροφά το φθόριο και γίνεται πιο ανθεκτική στην τερηδόνα, ενώ ευνοείται η επαναμεταλικοποίηση της σε αρχόμενες βλάβες.

Μπορεί, δηλαδή, να αναχαιτιστεί η τερηδόνα, εφόσον βρίσκεται σε πολύ πρώιμο στάδιο.

Επίσης, μαζί με τη φθορίωση συνδυάζουμε και το check up, τον έλεγχο δηλαδή όλων των δοντιών ανά εξάμηνο, ώστε αν προκύψει κάποια τερηδόνα, να αντιμετωπιστεί όσο το δυνατόν πιο νωρίς, άρα πιο εύκολα και αποτελεσματικά.

Επίσης, σημαντικό όπλο στην πρόληψη της τερηδόνας των μασητικών επιφανειών των πρώτων και δεύτερων μόνιμων γομφίων είναι τα sealants ή αλλιώς οι προληπτικές εμφράξεις οπών και σχισμών.

Οι μασητικές επιφάνειες των πίσω δοντιών είναι αυτές που πλήττονται από τερηδόνα στο μεγαλύτερο ποσοστό και μάλιστα από μικρή ηλικία.

Με τη βοήθεια των sealants μπορούμε να εξαλείψουμε την τερηδόνα στις συγκεκριμένες επιφάνειες σε σημαντικό βαθμό, ενεργώντας και πάλι με τρόπο ασφαλή και αποδεκτό από την πλειοψηφία των παιδιών.

Τέλος, σημαντικό είναι να πληροφορήσουμε τους γονείς για την σημασία της έγκαιρης αντιμετώπισης του οδοντικού τραύματος, που δυστυχώς είναι συχνό και που τις περισσότερες φορές η επιτυχής αντιμετώπισή του εξαρτάται από την έγκαιρη προσέλευση του παιδιού στο ιατρείο και την επακόλουθη διενέργεια των απαραίτητων διαδικασιών.

H Τζένη Χαρτά είναι παιδοδοντίατρος, Master of Science University of Liverpool.

Δείτε το Video της Ελληνικής Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας που απευθύνεται σε παιδιά και γονείς για την εξοικείωση με τον οδοντιατρικό χώρο αλλά και τις οδοντιατρικές πράξεις.

Το μικρόβιο ακούει στο όνομα “χρυσίζων σταφυλόκοκκος” και φωλιάζει στα ρουθούνια της μύτης.

Κατά τη διάρκεια των υψηλών θερμοκρασιών και σε συνδυασμό με κάποιους άλλους παράγοντες, όπως τα τσιμπήματα κουνουπιών και εντόμων, η έντονη εφίδρωση και ο συνωστισμός του κόσμου, μπορούν να το ενεργοποιήσουν και να προκαλέσει δερματικές λοιμώξεις.

Το συγκεκριμένο μικρόβιο είναι μεταδιδόμενο.

Μια μολυσμένη από αυτό επιφάνεια ή αντικείμενο, καθώς επίσης και η επαφή με μολυσμένα άτομα ή φορείς παίζουν καθοριστικό ρόλο στη μετάδοσή του.

Θεραπεύεται;

Ανάλογα με την έκταση και την σοβαρότητα της λοίμωξης η θεραπεία του σταφυλόκοκκου περιλαμβάνει χρήση τοπικών ή συστηματικών αντιβιοτικών, ενώ απαραίτητο κρίνεται το αντιβιόγραμμα, αφού μεγάλο ποσοστό στελεχών (περίπου 40%) από νοσοκομειακές αλλά και από εξωνοσοκομειακές λοιμώξεις είναι ανθεκτικά σε πολλά αντιβιοτικά.

Σε ασθενείς με συχνές λοιμώξεις, είναι πολύ σημαντικό να προσδιορισθεί αν υπάρχει αποικισμός της ρινικής κοιλότητας και στην συνέχεια, αν αυτό ισχύει, να αντιμετωπισθεί.

Φροντίδα και προστασία για καλύτερη υγεία:

• Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η σωστή καθαριότητα και ενυδάτωση των άνω άκρων των παιδιών.

• Χρήση ειδικών αντικουνουπικών προϊόντων για την αποτροπή τσιμπημάτων κουνουπιών και άλλων εντόμων.

• Αποφυγή στενών επαφών με άλλα παιδιά που έχουν εμφανείς ανοιχτές πληγές.

• Χρήση προσωπικών ειδών υγιεινής.

• Τακτικό μπάνιο καθώς και αλλαγή ρούχων.

• Εφαρμογή αποστειρωμένου τραυμαπλάστ σε κάθε πληγή του δέρματος.

Πηγή: Life2Day

Κάτι τέτοιο δεν ισχύει απόλυτα και, προφανώς, για να υπάρξουν καλύτερα και πιο άμεσα αποτελέσματα, θα πρέπει να επεκταθεί και… σε άλλα μέρη, όπως το σαλόνι ή η παιδική χαρά…

Η σωματική δραστηριότητα, λοιπόν, είναι ένα σημαντικό εφόδιο για την αντιμετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας, για πολλούς και σημαντικούς λόγους.

Η καθημερινή σωματική δραστηριότητα, όπως το περπάτημα και το παιχνίδι, βοηθάει σημαντικά τα παιδιά στη διατήρηση υγιούς βάρους.

Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η συμμετοχή σε αθλήματα βοηθάει σημαντικά στη μείωση του κινδύνου της παχυσαρκίας στα παιδιά.

Η συντριπτική πλειονότητα των μελετών καταδεικνύει ότι τα παιδιά που συμμετέχουν σε κάποιο άθλημα έχουν χαμηλότερο Δείκτη Μάζας Σώματος (δηλ. και βάρος) σε σύγκριση με τα παιδιά που δεν συμμετέχουν.

Συνεπώς, θα πρέπει οι γονείς να παροτρύνουν τα παιδιά τους και να υποστηρίζουν τις δοκιμές τους στο να βρουν πρώτα από όλα ένα άθλημα που τα ευχαριστεί, για να μπορέσουν να ασχοληθούν εντατικά με αυτό.

Η καθημερινή σωματική δραστηριότητα βοηθάει σημαντικά στη διατήρηση ενός υγιούς βάρους. Με τον όρο σωματική δραστηριότητα, όμως, δεν νοούνται μόνο τα οργανωμένα αθλήματα, αλλά κάθε είδους κίνηση, όπως το περπάτημα και το παιχνίδι.

Είναι, λοιπόν, σημαντικό τα παιδιά να υποστηρίζονται, ώστε να έχουν καθημερινά στη ζωή τους την κίνηση και να την υιοθετούν ως στάση ζωής.

Οι δραστηριότητες που γίνονται με όλη την οικογένεια πάντα έχουν θετική επίδραση προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς αφενός τα παιδιά πιο εύκολα και ευχάριστα συμμετέχουν, αφετέρου βλέπουν τους γονείς τους ως αντίστοιχα πρότυπα.

Βεβαίως, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά, ανάλογα με την ηλικία, το φύλο, το σωματικό του βάρος και άλλα χαρακτηριστικά που μπορεί να επηρεάζουν τη σχέση του με τη σωματική δραστηριότητα.

Πέρα από την αύξηση της σωματικής δραστηριότητας, σημαντικό βήμα για την καλύτερη διαχείριση του σωματικού βάρους είναι ο περιορισμός των καθιστικών δραστηριοτήτων, με εξέχουσα την ενασχόληση με την οθόνη (π.χ. τηλεόραση, κινητό, υπολογιστής).

Είναι αποδεδειγμένο ότι η παρακολούθηση τηλεόρασης είναι μια παθητική δραστηριότητα, η οποία ενισχύει τον καθιστικό τρόπο ζωής και συσχετίζεται ισχυρά με την αύξηση του σωματικού βάρους.

Ο συχνός, δε, συνδυασμός της με την κατανάλωση πρόχειρου φαγητού αυξάνει εκθετικά τον κίνδυνο για πλεονάζον βάρος.

Τα βιντεοπαιχνίδια και η υπερβολική χρήση υπολογιστών και κινητών σχετίζονται επίσης με αύξηση του κινδύνου παχυσαρκίας.

Συνεπώς, μια μείωση του χρόνου ενασχόλησης με την οθόνη και ένας καλύτερος προγραμματισμός στη διαχείρισή του θα έχει άμεση επίδραση και όφελος στην υγεία του παιδιού, ειδικά αν συνδυαστεί με αύξηση της σωματικής δραστηριότητας.

Δεν θέλουμε να σας βάλουμε διλήμματα. Και η πισίνα είναι καλή και διασκεδαστική και η θάλασσα είναι πολύτιμη για την υγεία τους.

Ας δούμε ποια είναι τα σημαντικότερα 4 θετικά που προσφέρει το θαλασσινό νερό στα παιδιά (και όχι μόνο):

1. Κλείνει τις πληγές:

Εκτός του ότι επουλώνει πιο εύκολα τα χτυπήματα και τις γραντζουνιές που παθαίνουν τα παιδιά, επουλώνει και το σώμα από παθήσεις όπως το άσθμα, η βρογχίτιδα αλλά και γενικότερα τους πόνους.

Πώς θα βάλεις το μωρό σου στη θάλασσα και θα το κάνεις να την αγαπήσει;

2. Ενισχύει το ανοσοποιητικό τους:

Όσο περισσότερο κολυμπάνε τα παιδιά στη θάλασσα τόσο πιο ισχυρό γίνεται το ανοσοποιητικό τους σύστημα. Το θαλασσινό νερό έχει ζωτικά στοιχεία, βιταμίνες, άλατα, αμινοξέα που προσφέρουν αντιβιοτική και αντιβακτηριακή δράση.

3. Ενισχύει την κυκλοφορία του αίματος:

Για αυτό ακριβώς το λόγο γίνονται και οι θαλασσοθεραπείες. Η κυκλοφορία του αίματος αυξάνεται και έτσι αποκαθιστώνται μέταλλα που έχουν μειωθεί εξαιτίας του μολυσμένου περιβάλλοντος, της κακής διατροφής και του άγχους.

4. Βοηθάει στον ύπνο και ηρεμεί:

Το θαλασσινό νερό εξισορροπεί τα επίπεδα μιας ορμόνης, της σεροτονίνης, η οποία είναι υπεύθυνη για την καλή διάθεση και το άγχος και επιτυγχάνει ηρεμία και ποιότητα ύπνου.

Πηγή: mytwins.gr

Μπορεί να φοράμε στα παιδιά μας αντηλιακό, καπέλο και μπλουζάκια για να προστατευθούν από τις βλαβερές ακτινοβολίες του ήλιου ωστόσο είναι απροστάτευτα παίζοντας στην άμμο.

Η άμμος δεν είναι αποστειρωμένη γι΄αυτό θα πρέπει να λαμβάνονται οι κατάλληλες προφυλάξεις που θα κρατήσουν μακριά τις μολύνσεις και τους μύκητες από το δέρμα των παιδιών.

Ασθένειες με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι όταν καθόμαστε απροστάτευτοι στην άμμο:

Οι «μυρμηγκιές» είναι κατά κανόνα ανώδυνα εξογκώματα του δέρματος που οφείλονται στην παρουσία ενός ιού.

Εμφανίζονται σε όλο μας το σώμα, από το πρόσωπο έως και τις πατούσες και έχουν την μορφή μικρών ελιών με το χρώμα του δέρματος.

Οι μύκητες «φωλιάζουν» στην άμμο και ευθύνονται για τις μυκητιάσεις τόσο του δέρματος όσο και των νυχιών.

Βοηθήστε το παιδί σας να μη φοβάται την θάλασσα

Η σοβαρότερη όμως επιπλοκή από την μη ασφαλή παραμονή στην άμμο είναι αναμφίβολα η ουρολοίμωξη.

Η εμφάνισή της σχετίζεται άμεσα με το γεγονός ότι καθόμαστε στην άμμο αμέσως μετά το κολύμπι στη θάλασσα όπου το μαγιό μας είναι βρεγμένο καθιστώντας την περιοχή των γεννητικών οργάνων απροστάτευτη.

Η φυσιολογική υψηλή θερμοκρασία της ευαίσθητης περιοχής σε συνδυασμό με το βρεγμένο μαγιό αποτελούν την ιδανική συνθήκη ανάπτυξης μικροοργανισμών που εισχωρούν στη περιοχή και πλήττουν τον οργανισμό.

Τα συμπτώματα μίας ουρολοίμωξης είναι ενόχληση ή και πόνος στην ουροδόχο κύστη κατά την ούρηση (δυσουρία), πόνος στην οσφυϊκή περιοχή δεξιά ή/και αριστερά της σπονδυλικής στήλης, δύσοσμα ούρα και εμφάνιση πυρετού.

Για την αποφυγή μίας ουρολοίμωξης καλό είναι να καταναλώνουμε μεγάλες ποσότητες νερού, ώστε να αυξάνουμε την αποβολή των ούρων από την κύστη και να τηρούνται οι κανόνες τοπικής υγιεινής (τακτικό άλλαγμα μαγιό και επιμελής καθαρισμός των έξω γεννητικών οργάνων αμέσως μετά την θάλασσα).

Πώς θα προφυλάξουμε τα παιδιά από την άμμο:

 - τους αλλάζουμε μαγιό βγαίνοντας από τη θάλασσα και πάντα προτιμάμε να είναι στεγνό
 - απαγορεύουμε στα παιδιά να κάθονται και να παίζουν στην άμμο γυμνά
- πάντα κάνουμε ένα ντους μετά το θαλασσινό μπάνιο

Από την παιδίατρο Dr. Δώρα Ευθυμίου

Πηγή: jenny.gr

Μπορεί να φοράμε στα παιδιά μας αντηλιακό, καπέλο και μπλουζάκια για να προστατευθούν από τις βλαβερές ακτινοβολίες του ήλιου ωστόσο είναι απροστάτευτα παίζοντας στην άμμο.

Η άμμος δεν είναι αποστειρωμένη γι΄αυτό θα πρέπει να λαμβάνονται οι κατάλληλες προφυλάξεις που θα κρατήσουν μακριά τις μολύνσεις και τους μύκητες από το δέρμα των παιδιών.

Ασθένειες με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι όταν καθόμαστε απροστάτευτοι στην άμμο:

Οι «μυρμηγκιές» είναι κατά κανόνα ανώδυνα εξογκώματα του δέρματος που οφείλονται στην παρουσία ενός ιού. Εμφανίζονται σε όλο μας το σώμα, από το πρόσωπο έως και τις πατούσες και έχουν την μορφή μικρών ελιών με το χρώμα του δέρματος.

Οι μύκητες «φωλιάζουν» στην άμμο και ευθύνονται για τις μυκητιάσεις τόσο του δέρματος όσο και των νυχιών.

Βοηθήστε το παιδί σας να μη φοβάται την θάλασσα

Η σοβαρότερη όμως επιπλοκή από την μη ασφαλή παραμονή στην άμμο είναι αναμφίβολα η ουρολοίμωξη. Η εμφάνισή της σχετίζεται άμεσα με το γεγονός ότι καθόμαστε στην άμμο αμέσως μετά το κολύμπι στη θάλασσα όπου το μαγιό μας είναι βρεγμένο καθιστώντας την περιοχή των γεννητικών οργάνων απροστάτευτη. Η φυσιολογική υψηλή θερμοκρασία της ευαίσθητης περιοχής σε συνδυασμό με το βρεγμένο μαγιό αποτελούν την ιδανική συνθήκη ανάπτυξης μικροοργανισμών που εισχωρούν στη περιοχή και πλήττουν τον οργανισμό.

Τα συμπτώματα μίας ουρολοίμωξης είναι ενόχληση ή και πόνος στην ουροδόχο κύστη κατά την ούρηση (δυσουρία), πόνος στην οσφυϊκή περιοχή δεξιά ή/και αριστερά της σπονδυλικής στήλης, δύσοσμα ούρα και εμφάνιση πυρετού.

Για την αποφυγή μίας ουρολοίμωξης καλό είναι να καταναλώνουμε μεγάλες ποσότητες νερού, ώστε να αυξάνουμε την αποβολή των ούρων από την κύστη και να τηρούνται οι κανόνες τοπικής υγιεινής (τακτικό άλλαγμα μαγιό και επιμελής καθαρισμός των έξω γεννητικών οργάνων αμέσως μετά την θάλασσα).

Πώς θα προφυλάξουμε τα παιδιά από την άμμο:

- τους αλλάζουμε μαγιό βγαίνοντας από τη θάλασσα και πάντα προτιμάμε να είναι στεγνό
- απαγορεύουμε στα παιδιά να κάθονται και να παίζουν στην άμμο γυμνά
- πάντα κάνουμε ένα ντους μετά το θαλασσινό μπάνιο

Από την παιδίατρο Dr. Δώρα Ευθυμίου

Πηγή: jenny.gr

Επιπλέον, μπορεί να φαίνονται χλωμά και συχνά να νιώθουν την ανάγκη να μείνουν στο κρεβάτι.

Σε γενικές γραμμές, ο πόνος διαρκεί λίγες ώρες, αν και ορισμένες φορές μπορεί να διαρκέσει μία ολόκληρη ημέρα.

Όπως αναφέρει η Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία, οι πονοκέφαλοι σπάνια αποτελούν σύμπτωμα κάποιας σοβαρής υποκείμενης πάθησης.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι επαναλαμβανόμενοι πονοκέφαλοι των παιδιών οφείλονται σε συναισθηματικό στρες που συνδέεται με κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες στο οικογενειακό ή σχολικό περιβάλλον (π.χ. γέννηση αδελφού ή αδελφής, σχολικές εξετάσεις κ.λπ.).

Εάν το παιδί σας παρουσιάζει συχνά πονοκεφάλους ή έχει πονοκέφαλο που διαρκεί πάνω από μία ημέρα, ενημερώστε τον παιδίατρο που το παρακολουθεί.

Εφόσον δεν υπόκειται κάποια νόσος, ο γιατρός θα σας συστήσει να παρατηρήσετε εάν το παιδί πονάει συνήθως μετά την πρόσληψη κάποιας συγκεκριμένης τροφής, ενώ, στην περίπτωση σοβαρού πονοκεφάλου, μπορεί να σας συστήσει να χορηγήσετε στο παιδί παυσίπονο.

Εάν οι πονοκέφαλοι επιμένουν, μπορεί να οφείλονται σε ψυχολογικά ή συναισθηματικά αίτια.

Συζητήστε αυτό το ενδεχόμενο με το γιατρό που παρακολουθεί το παιδί, ο οποίος μπορεί να σας παραπέμψει σε έναν παιδοψυχίατρο.

Καθώς ωφέλιμη εκπαίδευση για το ανοσοποιητικό των παιδιών αποδεικνύονται τα κατοικίδια.

Τα βρέφη που συμβιώνουν με σκύλους παθαίνουν σπανιότερα ωτίτιδες και λοιμώξεις του αναπνευστικού σε σύγκριση μ’ εκείνα που ζουν σε σπίτια χωρίς κατοικίδια.

Στη σχετική έρευνα, που δημοσιεύεται στην αμερικανική επιθεώρηση «Pediatrics», δεν εξηγείται ο λόγος, υπονοείται ωστόσο ότι η επαφή με σκύλο, ο οποίος περνά έστω κι ελάχιστο χρόνο εκτός σπιτιού, μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού τον πρώτο χρόνο της ζωής του.

Και οι γάτες όμως φαίνεται να παρέχουν προστασία στα βρέφη, αλλά σε μικρότερο βαθμό σε σύγκριση με τους σκύλους.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 397 παιδιών στη Φινλανδία.

Οι γονείς τους κρατούσαν ημερολόγιο κάθε εβδομάδα καταγράφοντας την κατάσταση της υγείας του παιδιού τους τον πρώτο χρόνο της ζωής του και συγκεκριμένα από 9 έως 52 εβδομάδων.

Συνολικά τα βρέφη που ζούσαν σε σπίτι με κατοικίδιο είχαν 30% λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν συμπτωμάτων λοίμωξης του αναπνευστικού και σχεδόν 50% λιγότερες πιθανότητες για ωτίτιδα.

«Εικάζουμε ότι η επαφή με τα ζώα μπορεί να βοηθήσει στην ωρίμανση του ανοσοποιητικού συστήματος οδηγώντας σε πιο συγκροτημένη ανοσοποιητική αντίδραση και μικρότερη διάρκεια των λοιμώξεων» αναφέρει η μελέτη.

Πηγή : petfriends.gr

Ο παιδίατρος, παίζει τον ρόλο του οικογενειακού σας γιατρού, και στην αρχή ιδιαίτερα, η σχέση του μαζί σας θα είναι ιδιαίτερα στενή.

Θα πρέπει να βλέπει το παιδί, μια φορά τον μήνα , να παρακολουθεί την υγεία του, να εξετάζει την ψυχοκινητική του κατάσταση και να συζητάει μαζί σας ό, τι σας απασχολεί.

Ο καλός παιδίατρος, πρέπει να αποπνέει εμπιστοσύνη και να σας δώσει το "πράσινο φως", έτσι ώστε να μπορέσετε να τον "ενοχλήσετε" σε ώρα ακατάλληλη και εκτός ιατρείου, όταν το μικρούλι σας ανέβασε απότομα πυρετό ή επειδή θα βήχει και η ώρα είναι ...2 τα ξημερώματα!

Πρέπει να είναι επιμελής, να καταγράφει σε κάθε σας επίσκεψη στο προσωπικό του αρχείο και να ενημερώνει το βιβλιάριο υγείας του παιδιού, όλα τα στοιχεία της εξέτασης.

Φυσικά, πρέπει να είναι ...άνθρωπος της εποχής του, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να ενημερώνεται για τα καινούργια επιτεύγματα της ιατρικής, να παρακολουθεί τις εξελίξεις στον τομέα του, τις νέες μεθόδους θεραπείας, τη νέα γενιά αντιβιοτικών και εμβολίων.

Εσείς, φροντίστε σύμφωνα με τις δικές σας απαιτήσεις να διαλέξετε κάποιον γιατρό που έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά, έχοντας στο μυαλό σας και το γεγονός ότι πρέπει να είναι κοντά ώστε να μπορείτε να τον επισκέπτεστε και να σας επισκέπτεται σύντομα.

Μερικές χρήσιμες ερωτήσεις που θα σας βοηθήσουν στην επιλογή του κατάλληλου παιδιάτρου!

Τι σπουδές έχει κάνει και που;
Είναι κοντά η μακριά το ιατρείο του από το σπίτι σας; Έχετε την δυνατότητα να τον επισκέπτεστε όποτε χρειάζεται;
Ποιο είναι το ωράριο εργασίας του;
Πόσο κοστίζουν οι επισκέψεις; Μπορείτε να ανταπεξέλθετε οικονομικά;
Είναι συμβεβλημένος με την ασφάλεια σας;
Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του ανά πάσα ώρα και στιγμή; Μπορεί να απαντάει σε επείγοντα τηλεφωνήματα τη νύχτα;
Αν συμβεί κάτι επείγον μπορείτε να τον επισκεφτείτε άμεσα;
Μπορείτε να επικοινωνήσετε τηλεφωνικά μαζί του ή να έχει τη δυνατότητα να επικοινωνεί μαζί σας γρήγορα όταν τον καλείτε; 
Σε περίπτωση που το παιδί σας έχει κάποιο πολύπλοκο πρόβλημα είναι διατεθειμένος να παίξει το ρόλο του συντονιστή και να συντονίσει πολλές ειδικότητες για να έχει το παιδί τη καλύτερη δυνατή φροντίδα;
Το ενδιαφέρον του για την υγεία των παιδιών είναι ουσιαστικό ή απλά κάνει αυτό που έχει σπουδάσει.

Δείχνει να αγαπά τα παιδιά;
Είναι φιλικός και ευγενικός; 
Δείχνει ενδιαφέρον να σας μιλήσει, να σας ακούσει και να συζητήσει το πρόβλημα μαζί σας για να σας ενημερώσει με τον καλύτερο τρόπο;
Αν το παιδί σας χρειαστεί να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο, σε ποιο νοσοκομείο θα το παραπέμψει και ποιος θα το παρακολουθεί;

Θα πρέπει να συμφωνείτε απόλυτα με την φιλοσοφία και την τακτική του γιατρού.

Πρέπει να του έχετε εμπιστοσύνη και να σας δίνει την ασφάλεια ότι ακόμα και στην πιο μικρή ανησυχία σας θα είναι δίπλα σας να σας βοηθήσει με κατανόηση και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Αν δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις σας μην διστάσετε να αλλάξετε γιατρό.

Ο βασικότερος κανόνας είναι ότι μετά από ένα χτύπημα κανένα παιδί δεν πρέπει να επιστρέφει στο παιχνίδι ή στον αγώνα την ίδια ημέρα ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή εάν δεν βεβαιώσει πρώτα ένας γιατρός ότι δεν έχει συμπτώματα εγκεφαλικής διάσεισης.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς», η απόφαση πρέπει απαραιτήτως να λαμβάνεται από τον γιατρό και όχι από τρίτους (γονείς, παιδιά, προπονητές).

Η σωστή διάγνωση της διάσεισης προϋποθέτει ο γιατρός να ξέρει τις νοητικές και σωματικές δεξιότητες του παιδιού πριν από το χτύπημα.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με έναν πλήρη νευρολογικό και νοητικό έλεγχο των παιδιών κατά την έναρξη της αθλητικής χρονιάς, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες οδηγίες της Εθνικής Εταιρείας Προπονητών (NATA) των ΗΠΑ.

Ο έλεγχος αυτός περιλαμβάνει λήψη ιατρικού ιστορικού, σωματικές και νευρολογικές αξιολογήσεις, κινητική κατάσταση (λ.χ. ισορροπία) και τεστ νευρονοητικών λειτουργιών.

Εάν υπάρχουν υπόνοιες εγκεφαλικής διάσεισης, οι προαναφερθείσες εξετάσεις πρέπει να επαναληφθούν και τα αποτελέσματά τους να συγκριθούν με τις αρχικές εξετάσεις.

«Οι κλασικές ερωτήσεις του τύπου «τι ώρα είναι;», «ξέρεις πού βρίσκεσαι;», «πότε έχεις γενέθλια;» είναι αναποτελεσματικές για την αξιολόγηση της νοητικής κατάστασης και δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται» τονίζει η ΝΑΤΑ. «Ούτε έχει νόημα η ερώτηση «είσαι καλά;»».

Η σωστή διάγνωση της διάσεισης χρειάζεται χρόνο, γι” αυτό το παιδί δεν πρέπει να επιστρέψει βεβιασμένα στις αθλητικές του υποχρεώσεις, τονίζει ο δρ Στίβεν Μπρόλιο, διευθυντής του Εργαστηρίου Έρευνας Νευροτραυμάτων στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και κύριος συγγραφέας των οδηγιών της ΝΑΤΑ.

Μετά τη διάγνωση

-Ο ασθενής πρέπει να μένει σε ήρεμο περιβάλλον χωρίς στρες και να κοιμάται αρκετά προκειμένου να αναρρώσει ο εγκέφαλος.

-Ο ασθενής δεν πρέπει να καταπονεί το σώμα και το μυαλό του.

-Απαγορεύονται άσκηση, κοπιώδεις φυσικές δραστηριότητες, βιντεοπαιχνίδια, TV, χρήση κινητών και κομπιούτερ, δυνατή μουσική, κοπιώδες διάβασμα.

-Μόλις εξαφανιστεί κάθε σύμπτωμα (μπορεί να χρειαστούν 1-2 εβδομάδες ή περισσότερο), η επιστροφή στη φυσική δραστηριότητα πρέπει να είναι βαθμιαία.

-Αν επανεμφανιστούν τα συμπτώματα, η δραστηριότητα πρέπει να διακοπεί αμέσως.

Γονείς, προπονητές και παιδιά πρέπει επίσης να ξέρουν τα συμπτώματα που υποδηλώνουν επιδείνωση:

αυξανόμενη σύγχυση, οξυθυμία, διακύμανση στα επίπεδα συνείδησης, επιδεινούμενος πονοκέφαλος και επαναλαμβανόμενοι εμετοί απαιτούν άμεσο επανέλεγχο από τον γιατρό.

Στη διάρκεια της ανάρρωσης, τέλος, ο ασθενής πρέπει να αποφεύγει τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα καθώς και το αλκοόλ και κάθε ουσία που μπορεί να επηρεάσει τον εγκέφαλο.

Σε περίπτωση αμφιβολίας, πρέπει να συμβουλεύεται τον γιατρό του.

Πηγή:onmed.gr