Χωρίς γονεϊκά κηρύγματα με βαρετά ηθικά διδάγματα.

«Ποιoς ενδιαφέρεται σήμερα να μεγαλώσει ηθικά παιδιά;».

Το ερώτημα το λαθράκουσα από μια παρέα γονέων στην παιδική χαρά.

Έμεινε εκεί να αιωρείται ανάμεσα στην αμμοδόχο και τις κούνιες.

Το ίδιο απόγευμα, την ώρα που διάβαζα στα παιδιά μου την αγαπημένη (μου) σειρά παιδικών βιβλίων – «Ο μικρός φιλόσοφος» (εκδ. Μεταίχμιο) – το ερώτημα σαν να επανήλθε.

Φυσικά, δεν έδωσα απάντηση. Άλλωστε, στο «ηθικός» κάθε γονιός προσδίδει το νόημα που θέλει.

Όπως έγραφε προ καιρού στους «New York Times» o Ανταμ Γκραντ, καθηγητής μάνατζμεντ και ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, παρότι οι δυτικοί γονείς δείχνουμε μια κάποια εμμονή με τις επιδόσεις των παιδιών μας (θυμάμαι έναν γνωστό που ολοφυρόταν επειδή η κόρη του δεν κατόρθωσε να πάρει το Proficiency στην Α΄ Γυμνασίου), η επιτυχία δεν είναι τελικά το Νο 1 στις προτεραιότητες που έχουμε για το μεγάλωμα τους.

Άνθρωποι από 50 χώρες που μετείχαν σε πρόσφατη έρευνα για το ποιες είναι οι βασικές αρχές στη ζωή τους, περιέργως δεν προέταξαν τα επιτεύγματα αλλά το ουσιαστικό ενδιαφέρον για τους άλλους, αυτό που λέμε «ενσυναίσθηση».

Στο άρθρο του αυτό («Raising a Moral Child»), το οποίο προκάλεσε, είναι η αλήθεια, μεγάλο διαδικτυακό κουσκούς, ο Γκραντ υπογραμμίζει ότι η «ηθική ανάπτυξη» του παιδιού δεν είναι εύκολη υπόθεση (αρκεί μια ματιά στις στρατιές ηθικά υπανάπτυκτων ενηλίκων).

Εδώ δεν επαρκούν τα εντατικά ιδιαίτερα μαθήματα, ούτε τα ηθικοπλαστικά γονεϊκά κηρύγματα.

Ούτε καν οι μύθοι του Αισώπου.

Εδώ μιλούν οι πράξεις.

Σε ένα παλαιό κλασικό πείραμα, ο διαβόητος Καναδός ψυχολόγος Τζέι Φίλιπ Ράστον κάλεσε 140 παιδιά (δημοτικού και γυμνασίου) να παίξουν με ένα παιχνίδι, το οποίο στη συνέχεια καλούνταν είτε να κρατήσουν είτε να χαρίσουν σε ένα μη προνομιούχο παιδί.

Στο πρώτο μέρος του πειράματος διαφορετικές ομάδες παιδιών παρακολούθησαν έναν δάσκαλο να παίζει το παιχνίδι.

Σε κάποιες ομάδες παιδιών ο δάσκαλος εξήρε τη γενναιόδωρη συμπεριφορά, σε κάποιες άλλες πάλι σιωπούσε εντελώς.

Μπροστά σε κάποιες ομάδες, ο δάσκαλος χάριζε το παιχνίδι στο φτωχό παιδί, μπροστά σε κάποιες άλλες κρατούσε το παιχνίδι για τον εαυτό του.

Τα αποτελέσματα του πειράματος ήταν πραγματικά εντυπωσιακά.

Η επίδραση του ενήλικου ήταν βεβαίως καταλυτική στη συμπεριφορά των ανηλίκων.

Πιο γενναιόδωρη ομάδα αποδείχθηκε όμως εκείνη με τα παιδιά που απλώς είδαν τον δάσκαλο να χαρίζει το παιχνίδι.

Χωρίς συμβουλές. Πρωτίστως, χωρίς την κουραστική παρλάτα:

«Είναι σημαντικό να μοιράζεσαι με τους άλλους και ιδιαίτερα με εκείνους που έχουν ανάγκη…».

Όμως τo ηθικό IQ του παιδιού δεν βρίσκεται πάντα ψηλά στη γονεϊκή ατζέντα.

«Δίνοντας προτεραιότητα στην ευτυχία των παιδιών μας, συχνά αποφεύγουμε να τα “στριμώξουμε” όταν δεν πάρουν την ευθύνη που τους αναλογεί απέναντι στους συνομηλίκους τους» θα γράψει ο Ρίτσαρντ Βάισμπουρντ, παιδοψυχολόγος και ειδικός σε θέματα εκπαίδευσης στο Harvard Graduate School of Education (HGSE), στο βιβλίο του «The Parents We Mean to Βe» (2009). Είναι, π.χ., ένας αμερικανός έφηβος που έχει πια βαρεθεί την ποδοσφαιρική ομάδα στην οποία παίζει και θέλει να ξεκινήσει βόλεϊ.

Η μητέρα του τον προτρέπει να κάνει αυτό που τον ευχαριστεί.

Ο πατέρας του, πάλι, προσπαθεί να τον αποτρέψει, το ποδόσφαιρο είναι καλό για το CV του στο κολέγιο. Και οι δύο γονείς ενδιαφέρονται για το παιδί, αλλά κανείς δεν ασχολείται με το «ηθικά» προφανές:

Πώς θα επηρεάσει η ξαφνική αποχώρηση του παιδιού τους την υπόλοιπη ποδοσφαιρική ομάδα;

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Βάισμπουρντ, που εδώ και χρόνια ανατέμνει το ζήτημα της ηθικής στην ανατροφή των παιδιών, μεγάλωσε με έναν πατέρα (μεσίτη στο επάγγελμα) που αγαπούσε να φέρνει «τροφή για σκέψη» στο μεσημεριανό τραπέζι.

Είχε μάλιστα αδυναμία στα κλασικά ηθικά αινίγματα.

Ανάμεσά τους το «δίλημμα του Χάινζ»:

πρέπει ο αφοσιωμένος σύζυγος να κλέψει το πανάκριβο φάρμακο που αδυνατεί να πληρώσει αλλά που θα σώσει τη ζωή της βαριά άρρωστης γυναίκας του;».

«Όλα έχουν ένα ηθικό δίδαγμα, αρκεί να μπορέσεις να το βρεις» γράφει ο Λιούις Κάρολ στην «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».

Στην εποχή της βιομηχανοποιημένης παιδικής ηλικίας, με τη σύγχρονη οικογένεια να λειτουργεί σαν εταιρεία που παράγει «τέλεια παιδιά», το ηθικό δίδαγμα είναι ότι οι γονείς επιβάλλεται να δώσουν στα παιδιά τους όχι κηρύγματα περί ηθικής αλλά ηθικό σθένος.

Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino

Βρίσκει όμως έναν αρκετά πρωτότυπο τρόπο. Μέσα σε δύο κουτάκια που τους δίνει, έχει βάλει μέσα το υπερηχογράφημα του μωρού.

Μόλις το δουν, εκείνος τους λέει ότι η μαμά τους είναι έγκυος κι εκείνα θα αποκτήσουν τρίτο αδελφάκι!

Ποια είναι η αντίδρασή τους; Δείτε το βίντεο!

Αναρωτιέστε τι πρέπει να κάνετε ώστε να είναι όσο το δυνατό πιο ανώδυνο το διαζύγιο για το παιδί σας;

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα

"Οι γονείς κάνουν τη διαφορά",

"Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά",

"Οι γονείς χωρίζουν" και

"Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Τι θέλουν τα παιδιά…

Να τους πείτε την αλήθεια για το διαζύγιό σας με απλές εξηγήσεις ανάλογες της ηλικίας τους.

Να τα προστατεύσετε από το "γονεϊκό πόλεμο".

Να τα προτρέπετε να αναπτύξουν και να διατηρήσουν ανεξάρτητη σχέση με τον κάθε γονιό.

Να τα καθησυχάζετε ότι δεν είναι υπεύθυνα για το διαζύγιο.

Να τηρεί ο κάθε γονιός αυτά που έχει δεσμευθεί ως προς το χρόνο που θα περνά μαζί τους.

Να τα αγαπάτε, να είστε υπομονετικοί μαζί τους, να τα καταλαβαίνετε, να τα συμβουλεύετε και να τους θέτετε όρια.

Να τα κάνετε να νιώθουν την άνεση να εκδηλώνουν τα συναισθήματα της αγάπης και της τρυφερότητας προς τον κάθε γονιό τους χωρίς να δυσφορεί ο άλλος.

Να έχουν προσωπικό χώρο στο σπίτι του γονιού που έφυγε, ώστε να κοιμούνται κάποια βράδια εκεί και να φυλάσσουν τα πράγματά τους.

Να υποστηρίζονται οικονομικά και από τους δύο γονείς τους.

Τι δε θέλουν τα παιδιά…

Να τα υποχρεώνετε να πάρουν το μέρος του ενός γονιού προκειμένου να τον υπερασπιστούν ή να τιμωρήσουν τον άλλο γονιό.

Να τους λέτε δυσάρεστες λεπτομέρειες για τη δικαστική διαμάχη στην οποία έχετε εμπλακεί.

Να τα κάνετε να αισθάνονται ένοχα επειδή αγαπούν και τους δύο γονείς τους.

Να παίρνει ο ένας γονιός αποφάσεις που αφορούν το δικαίωμα των παιδιών να επισκέπτονται τον άλλο γονιό.

Να χρησιμοποιούνται ως ταχυδρόμοι μηνυμάτων ή ως κατάσκοποι μεταξύ των γονιών τους.

Να απαιτείτε να κρατούν μυστικά από τον άλλο γονιό.

news.gr

Ακόμη και όταν τα παιδιά δεν αντιδρούν στις αλλαγές με προφανή τρόπο, υποφέρουν σιωπηλά, περιμένοντας από τους γονείς τους και τον στενό περίγυρο να λάβουν τα μηνύματα που προσπαθούν να στείλουν.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ερευνών, το διαζύγιο δεν έχει απαραίτητα τις ίδιες επιπτώσεις σε όλα τα παιδιά.

Ωστόσο, σε ποσοστό πάνω από 40% οι επιπτώσεις στον ψυχισμό τους ήταν αρκετά σοβαρές.

Καταρχάς, αλλάζει η ποιότητα των σχέσεων του παιδιού με κάθε γονιό χωριστά μετά το διαζύγιο, ενώ το παιδί εισπράττει παραμέληση ή ακόμη και αδιαφορία κατά τη διάρκεια του διαζυγίου και μετά, από τους ενήλικες γύρω του.

Τα αρνητικά συναισθήματα των πληγωμένων γονιών συχνά μετατρέπονται σε ξεσπάσματα προς το ίδιο το παιδί, το οποίο σπανίως μένει εκτός πεδίου μάχης στην αντιδικία.

Παράλληλα, η συνεχής υποτίμηση του γονιού που μένει σε άλλο σπίτι από αυτόν που έχει την επιμέλεια, του προκαλεί άγχος και στενοχώρια.

Κάθε παιδί αντιδρά τελείως διαφορετικά σε ένα διαζύγιο και αυτό εξαρτάται από πλήθος παραγόντων όπως η ηλικία, η προσωπικότητα, η σχέση του με τον γονιό που θα φύγει, η θέση που έχει στη σειρά των αδελφών (πρωτότοκος, δευτερότοκος, μοναχοπαίδι) κ.α.

Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας (2,5–6 ετών) έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τους γονείς τους, καθώς είναι αυτοί με τους οποίους αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια, γι' αυτό και δυσκολεύονται να καταλάβουν ότι «η μαμά και ο μπαμπάς δεν ζουν πια μαζί».

Συνήθως αντιδρούν με δάκρυα και θυμό, ενώ παρουσιάζουν διαταραχές στον ύπνο και στο φαγητό, επιθετικότητα, φοβίες.

Μάλιστα όσο μικρότερο είναι το παιδί, τόσο πιθανότερο είναι να νιώθει το ίδιο ενοχές για το διαζύγιο.

Τα μεγαλύτερα παιδιά (7-11 ετών), παρά το γεγονός ότι ξέρουν τι είναι το διαζύγιο, δυσκολεύονται να αποδεχτούν ότι οι γονείς τους αποφασίζουν να ζήσουν χωριστά.

Συνήθως παρουσιάζουν συμπτώματα άγχους, θλίψη και έντονο θυμό, ενώ επηρεάζονται και οι σχολικές επιδόσεις τους, αφού εμφανίζουν αδυναμία συγκέντρωσης και παραμελούν τα μαθήματά τους.

Οι έφηβοι τέλος, μπορεί να δείχνουν ότι αποσύρονται ή αποστασιοποιούνται από τη διαδικασία, συχνά όμως εμφανίζουν συμπτώματα κατάθλιψης, διατροφικές διαταραχές και άγχος για το μέλλον τους.

Ορισμένες από τις τυπικές αντιδράσεις των παιδιών στη φάση του διαζυγίου είναι:

Ενοχή

Αισθάνονται ότι φταίνε για τις διαφορές των γονιών τους. Αυτό ενισχύεται όταν οι γονείς συγκρούονται μπροστά στα παιδιά.

Άρνηση

Δεν δέχονται ότι ο μπαμπάς θα μείνει σε άλλο σπίτι και καλλιεργούν στο μυαλό τους την ιδέα ότι θα είναι πάλι όλοι μαζί.

Θυμός και επιθετικότητα

Μπορεί να εκφράσουν επιθετική συμπεριφορά στους γονείς και τα αδέλφια τους, αλλά και στο σχολείο.

Λύπη

Δείχνουν λυπημένα, κλαίνε ή είναι υπερκινητικά.

Φόβος

Πολλά παιδιά νιώθουν ότι όταν οι γονείς τους χωρίσουν θα τα εγκαταλείψουν. Ανησυχούν για το ποιος θα τα φροντίζει και αυτό εκδηλώνεται με γκρίνια ή θλίψη.

Αλλαγές συνηθειών

Προκαλείται αναστάτωση στην καθημερινότητά τους. Μπορεί να εμφανίσουν συμπτώματα υπνηλίας, διαταραχές στον ύπνο και το φαγητό, τάσεις απομόνωσης.

Ανασφάλεια

Μένουν προσκολλημένα στον γονέα, αρνούνται να πάνε στο σχολείο και υιοθετούν χειριστική συμπεριφορά απέναντι στους γονείς τους, ειδικά όταν πάνε από το σπίτι του ενός γονέα στο σπίτι του άλλου, προβάλλοντας υπερβολικές ή παράλογες απαιτήσεις.

omned.gr

Ο μικρούλης παρά το γεγονός ότι είχε όλη την καλή διάθεση να παίξει, διστάζει να το κάνει γιατί φοβάται την αντίδραση της εκνευρισμένης κυρίας.

Τα παιδάκια καταλαβαίνουν πότε οι ενήλικες είναι θυμωμένοι και οι εντάσεις και τα νεύρα τα κάνουν να φοβούνται και να διστάζουν.

Αφού όσες φορές και... να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω.

Είμαι ένας μπουμπούνας.... Το ‘πε κι ο μπαμπάς..... Τίποτα δεν θα καταφέρω. ....Πάλι μαλώσανε χθες......

....... Η μαμά, του είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα.

Όλο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.

Αμάν κι αυτή η μαμά!

Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί;

Κάθε μέρα με βασανίζει.

Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. ......Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.

Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.

Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν.

Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα.

Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία.

Όταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.

Όμως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει.

Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα.

Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα».

Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο.

Μήπως έχουν δίκιο; ....

Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; ......

Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Β.Κ. – Μαθητής ΣΤ’ Δημοτικού»

(Το γράμμα δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» )

Είναι σημαντικό λοιπόν να καταλάβετε ως γονείς πότε τα παιδί σας δεν αντέχει άλλες δραστηριότητες και χρειάζεται ξεκούραση.

Το παιδί σας έχει φτάσει τα όριά του όταν:

1. Δεν το βλέπετε ποτέ να κάθεται και να μην κάνει τίποτα.

Αν λοιπόν το παιδί σας είναι συνεχώς απασχολημένο με κάτι μάλλον το πρόγραμμά του πρέπει να ελαφρύνει.

2. Το παιδί σας έχει τη συμπεριφορά ενήλικα.

Παράπονα για πονοκέφαλο ή κούραση είναι κυρίως συνήθεια των μεγάλων. Όταν το παιδί σας έχει τέτοια συμπτώματα μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

3. Το παιδί σας δεν ξετρελαίνεται με τις αγαπημένες του λιχουδιές.

Όταν δείτε το παιδί σας να μην βρίσκει χαρά στις απλές καθημερινές συνήθειες που παλαιότερα το ξετρέλαιναν, είναι σημάδι εξάντλησης από την καθημερινότητα.

4. Οι βαθμοί του πέφτουν απότομα.

Μπορεί να το βλέπετε όλη μέρα να πασχίζει με τα βιβλία του, να είστε όμως σίγουροι ότι η απόδοσή του δεν θα είναι η αναμενόμενη αν είναι υπερ-απασχολημένο με μια ντουζίνα επιπλέον δραστηριότητες.

5. Το αυτοκίνητο είναι το δεύτερο σπίτι του.

Αν περνάει περισσότερη ώρα στο πίσω κάθισμα απ’ ότι στο σπίτι τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα. Το παιδί χρειάζεται μία ανάσα!

6. Αν δείτε ότι είναι συνεχώς κακόκεφο ή αγχωμένο, τότε μάλλον έχετε φορτώσει το παιδικό του μυαλουδάκι με έννοιες που δεν αρμόζουν στη ξεγνοιασιά της ηλικίας του.

7. Οι φίλοι του έχουν να εμφανιστούν καιρό.

Ειδικά από μία ηλικία και μετά, όταν το παιδί αρχίζει να κοινωνικοποιείται, οι φίλοι του είναι βασικό κομμάτι της καθημερινότητάς του. Αν λοιπόν έχετε να τους δείτε καιρό μάλλον πρέπει να αντικαταστήσετε μία δραστηριότητα με το ‘παιχνίδι με φίλους’.

8. Το οικογενειακά γεύματα είναι πλέον σπάνια.

Αν το παιδί σας λείπει τις περισσότερες φορές από το τραπέζι την ώρα του φαγητού, τότε καταλαβαίνετε ότι δεν του μένει χρόνος ούτε για τα βασικές καθημερινές συνήθειες.

9. Σας ρωτάει συνέχεια τη γνώμη σας και δεν χρησιμοποιεί τη φαντασία του.

Η φαντασία είναι χαρακτηριστικό της παιδικής ηλικίας. Όταν λοιπόν εξαφανίζεται, πρέπει να ανησυχήσετε.

10. Είστε κι εσείς το ίδιο κουρασμένοι με το παιδί σας, αφού συνεχώς τρέχετε μαζί του.

Είναι ένα βασικό σημάδι που σας κάνει να καταλάβετε ότι το παιδί σας κουράζεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Χαλαρώστε μαζί!

Αυτά τα τρομακτικά επεισόδια εκδηλώνονται κυρίως τα μεσάνυχτα και σύμφωνα με αμερικανική έρευνα εκδηλώνεται στο 39% των παιδιών νηπιακής ηλικίας και συγκεκριμένα μεταξύ δύο και επτά ετών.

Τα παιδάκια σε αυτή την ηλικία δε μπορούν ακόμα να ξεχωρίσουν το φανταστικό από το πραγματικό, το όνειρο από την πραγματικότητα.

Που οφείλονται οι εφιάλτες;

Μπορεί να είναι αποτέλεσμα υπερκόπωσης, έντασης και άγχους, μιας αρρώστιας που πέρασε πρόσφατα το παιδάκι, μιας απότομης αλλαγής στη ζωή του και δυσκολίας να αντιμετωπίσουν τα πρώτα άγχη της παιδικής ηλικίας.

Ο πιο σημαντικός λόγος όμως είναι πως το παιδί έχει αυξημένη φαντασία, η οποία ακόμα δεν πλαισιώνεται από την κοινή λογική.

Το παιδάκι σας την ώρα εκείνη νιώθει ευάλωτο και αδύναμο και φαίνεται πως βιώνει μια κατάσταση στην οποία ο γονιός δεν έχει καμία πρόσβαση.

Όλες οι προσπάθειες να το ηρεμήσετε αποτυχαίνουν και εκείνο εξακολουθεί να κλαίει και να φοβάται δείχνοντας να μη μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας.

Η δική σας βοήθεια όμως είναι επιτακτική.

Το παιδάκι σας χρειάζεται τη δική σας φωνή να το διαβεβαιώσετε ότι δεν υπάρχει τίποτα τρομακτικό γύρω του και ότι μπορεί να κοιμηθεί πάλι με ασφάλεια. Χρειάζεται την συνεχή και ακούραστη διαβεβαίωση σας ότι δεν κινδυνεύει από τίποτα και από κανέναν.

Φροντίστε να πηγαίνει στο κρεβάτι του ήρεμο πριν κοιμηθεί. Αποφύγετε καλύτερα την τηλεόραση, τις ταινίες και τα βιβλία με ιστορίες που μπορεί να το τρομάξουν.

Μια ήρεμη ρουτίνα πριν τον ύπνο, ένα ζεστό του μπάνιο, ένα παραμύθι ή ένα τραγουδάκι και το φωτάκι της νύκτας θα το βοηθήσουν πολύ.

Όταν ξυπνάει τρομαγμένο κατά τη διάρκεια της νύχτας κάντε το να νιώσει ότι είναι απόλυτα ασφαλές.

Ανάψτε το φως, πάρτε το στην αγκαλιά σας και καθίστε για λίγο μαζί του.

Μη φύγετε από το δωμάτιο αν δεν ηρεμήσει και αν αισθανθείτε ότι φοβάται ακόμα.

Το πρωί μόλις ξυπνήσει διαβεβαιώστε το πάλι πως δεν έχει λόγο να φοβάται τίποτα και κανέναν.

Τα παιδιά συνήθως συγκρατούν και θυμούνται τους εφιάλτες περισσότερο από τα άλλα όνειρα.

Ακόμα και αν η ανάμνηση της χθεσινής τρομακτικής του περιπέτειας είναι μικρή πιθανόν να ξυπνήσει με ένα αίσθημα αγωνίας.

Βοηθήστε το λοιπόν να το ξεπεράσει.

Σκεφτείτε πόσο πιο εύκολες είναι οι λύσεις που εξυπηρετούν τις δικές μας ανάγκες εις βάρος, όμως, αυτών των παιδιών μας!

Δύσκολες συμπεριφορές για τον γονιό... υγιείς για το παιδί!

Το παιδί που δεν τρώει εύκολα, θα το βάλουμε μπροστά στην τηλεόραση και το πιάτο θα αδειάσει.

Μας κερδίσαμε χρόνο.

Το εκπαιδεύσαμε, όμως, σε κακές συνήθειες διατροφής.

Το παιδί που δεν πίνει το γάλα του, θα του βάλουμε κακάο. Το παιδί που είναι ζωντανό, ζωηρό, υπερκινητικό -όπως θα έπρεπε ουσιαστικά να είναι- με τις απόπειρες οριοθέτησης μας, θα του «κοιμίσουμε» τη ζωντάνια και την παρόρμηση του, αντί να εφεύρουμε τρόπους να διοχετεύσει την ενεργητικότητά του.

Διαρκώς οι γονείς διαμαρτύρονται για τη ζωηράδα των παιδιών, αντί να την ορίζουν ως ζωντάνια που πυροδοτεί την ανάπτυξή τους. Ελέγχουν πολλές φορές τις φυσικές τους τάσεις… με εργαλεία την τηλεόραση, το μάλωμα, την εξαγορά αντί να τις βοηθήσουν να αναδυθούν και να προσαρμοστούν στο περιβάλλον τους.

Τη στιγμή της υπερέντασης και της νευρικότητας του παιδιού, το μαλώνουν, αντί να αναζητήσουν τις συνθήκες του περιβάλλοντός του και τους λόγους που το κάνουν δυσαρεστημένο.

Έτσι, δεν αναρωτιούνται αν πεινάει, αν είναι κουρασμένο, αν βαριέται, αν ζηλεύει και συμπεριφέρεται έτσι.

Οι εύκολοι τρόποι για το γονιό σπάνια είναι και οι σωστοί, όπως και οι εύκολες συμπεριφορές του παιδιού, σπάνια είναι και οι πιο «υγιείς».

- Το παιδί μου έχει μάθει να λέει ευχαριστώ, παρακαλώ και ορίστε, όταν απευθύνεται σε κάποιον. Συγχαρητήρια, οι άλλοι θα σε θαυμάζουν για τους καλούς τρόπους που του έμαθες.

-Ξέρει να χρησιμοποιεί ασυνήθιστες λέξεις στο λεξιλόγιο του και να μετράει ως το 100 μπροστά και ανάποδα. Υπέροχα! Πρέπει να καμαρώνεις όταν επιδεικνύει τις γνώσεις του και στους άλλους.

- Έχει συνηθίσει να παίζει με τις ώρες μόνο του χωρίς να μου αποσπά την προσοχή. Μπράβο, κατάφερες να κάνεις την καθημερινότητά σου πιο εύκολη.

- Έχει μάθει να συμμορφώνεται μετά που θα το μαλώσω ή μετά που θα υποστεί τις συνέπειες της τιμωρίας. Τέλεια, έχεις βρει τον τρόπο να είσαι αποτελεσματικός στους κανόνες που του ορίζεις.

- Το παιδί μου συνεχώς με διακόπτει την ώρα που μιλάω, κάνοντας εκατοντάδες ερωτήσεις γύρω από αυτά που δεν έχω καν προλάβει να ολοκληρώσω. Κουραστικό, αλλά μεγαλώνεις ένα παιδί και πρέπει να σέβεσαι την περιέργειά του και τη δίψα του για γνώση.

- Είναι ικανό να βάλει τα κλάματα, όταν βλέπει ένα άλλο παιδάκι να το μαλώνουν ή να υποφέρει για κάποιο λόγο. Θλιβερό, αλλά μεγαλώνεις έναν άνθρωπο με αγάπη και ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο του.

- Καταστρέφει τα παιχνίδια του και βρίσκει τους πιο ανορθόδοξους τρόπους για να τα χρησιμοποιεί. Εκνευριστικό, αλλά αναπτύσσει τη δημιουργικότητα του και την φαντασία του.

- Θέλει διαρκώς να με συμπεριλαμβάνει στο παιχνίδι του. Βαριέται μόνο του! Κουραστικό, αλλά έμαθε να απολαμβάνει τα πάντα μέσα από τις σχέσεις του με τους άλλους.

- Στο παιχνίδι λασπώνεται, μουτζουρώνεται, τραυματίζεται. Σου τρώει πολύ χρόνο να το φροντίσεις, αλλά σίγουρα γυρνάει πανευτυχές μετά το παιχνίδι του!

Πηγή: Εύα Θεοδοσιάδου – Ψυχολόγος, flowmagazine.gr

Θα έρθει το παιδί σας να σας εκμυστηρευτεί, ότι έχει πέσει θύμα εκφοβισμού; Ίσως όχι.

«Είναι πολύ οδυνηρό για το ίδιο το παιδί, να βρει τη δύναμη να παραδεχθεί «έχω γίνει στόχος», λέει η Cynthia Lowen, παραγωγός και συγγραφέας του ντοκιμαντέρ, Bully:

«Κι ενώ, γύρω μας υπάρχει πλέον πολύ μεγάλη ευαισθητοποίηση για το φαινόμενο του εκφοβισμού (bullying) τα παιδιά εξακολουθούν να φοβούνται την αντίδραση των γονιών τους, για αυτό που έχουν υποστεί, μήπως και η ομολογία τους χειροτερέψει την κατάσταση», λέει η C.Lowen .

Ένας άλλος λόγος που τα παιδιά μπορεί να μην θέλουν να μιλήσουν για τον εκφοβισμό τους:

«Μπορεί να φοβούνται, ότι εάν παραδεχθούν ότι έχουν πέσει θύματα, θα προκαλέσουν απογοήτευση και στεναχώρια στους γονείς τους », λέει ο Jerry Weichman Β.Μ., PhD , ψυχολόγος που ειδικεύεται στους εφήβους στο Ινστιτούτο Νευροεπιστημών Hoag της Καλιφόρνιας.

Γι “ αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζετε, πώς θα εντοπίσετε τα σημάδια του εκφοβισμού, τα οποία τελικά δεν είναι τόσο προφανή όσο νομίζετε. Στο άρθρο αυτό θα διαβάσετε 8 δυσδιάκριτα σημάδια, που, όμως, αποτελούν «κόκκινες σημαίες» για να εντοπίσετε πιθανό κρούσμα εκφοβισμού στο παιδί σας.

1 . Κοινές φράσεις που δείχνουν εκφοβισμό

Όταν ρωτήσετε το παιδί σας, πώς ήταν η ημέρα του στο σχολείο και σας απαντήσει «δράμα τα πράγματα στο σχολείο» ή «τα παιδιά ήταν πολύ χάλια σήμερα» μπορεί να είναι κωδικοποιημένο, το «Έχω πέσει θύμα εκφοβισμού», εξηγεί η Cindy Miller, σχολική κοινωνική λειτουργός στο New Jersey. Αν ακούτε τέτοιες φράσεις συχνά, ρωτήστε το παιδί σας να μάθετε λεπτομέρειες, προτείνει.

Για παράδειγμα :

« Όταν λες «χάλια τα παιδιά στο σχολείο» ήταν κάποιος που ας πείραξε σωματικά, πχ. σε έσπρωξε; Η΄ μήπως οι φίλοι σου είπαν κάτι κακό για σένα ή σε φώναξαν με κάποιο άσχημο τρόπο και σε πείραξε;», Η΄ «Τι ήταν αυτό που προκάλεσε το «δράμα», που μου λες στο σχολείο;»

Εάν το παιδί σας, εξακολουθεί να παραμένει «κλειστό» μιλήστε του για τη διαφορά μεταξύ του «δίνω πληροφορίες για μένα» και «καρφώνω». «Το να αναφέρεις ότι κάποιος σε πλήγωσε, είναι για να ζητήσεις βοήθεια.

Το «κάρφωμα» έχει στόχο να προκαλέσει πρόβλημα σε κάποιον άλλο κι όχι να λύσει δικό σου πρόβλημα», λέει η C.Miller.

Με αυτό τον τρόπο, το ίδιο το παιδί θα καταλάβει ότι δεν είναι λάθος να αναφέρει κανείς τα γεγονότα που έχουν συμβεί.

2. Επιστρέφει στο σπίτι απ’το σχολείο πεινασμένο

Πριν καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι είναι χάλια το φαγητό στο κυλικείο του σχολείου, σκεφτείτε τι άλλο μπορεί να συμβαίνει στο παιδί σας. Ίσως κάποιος συμμαθητής του, να του παίρνει το φαγητό του. Η’ ίσως το παιδί σας να δίνει μόνο του το φαγητό του σε κάποιο άλλο παιδί για να γίνει αρεστός, ή ακόμη και να αποφεύγει να τρώει μπροστά στους συμμαθητές του γιατί τον κοροϊδεύουν για τα κιλά του ή για το κολατσιό που τρώει, λέει η C.Miller. Και πάλι, το να κάνετε άμεσες ερωτήσεις στο παιδί, αλλά όχι σε επιθετικό τόνο, είναι το μυστικό. Προσπαθήστε να πείτε: «Με ποιόν έκατσες κι έφαγες στο διάλειμμα σήμερα;» «Σου άρεσε το σάντουιτς που σου είχα βάλει σήμερα στο σχολείο;» «Τι συζητούσατε με τους φίλους σου την ώρα του κολατσιού;»

3. Επιστρέφει στο σπίτι από το σχολείο αργά

Μπορεί να νομίζετε ότι αργεί γιατί επιστρέφει με τους φίλους του και χαζεύει στο δρόμο, όμως, μπορεί να έρχεται από άλλη μεγαλύτερη διαδρομή ή να μην παίρνει το λεωφορείο για να αποφύγει κάποιον που τον εκφοβίζει, λέει η C.Μiller. «Μια αλλαγή στη ρουτίνα της επιστροφής από το σχολείο στο σπίτι, με έκανε συνειδητοποιήσω ότι κάτι δεν πάει καλά», λέει για τον γιό της η Τάρα Κέννεντυ Κλάιν από την Πενσυλβάνια των ΗΠΑ.

«Ο γιος μου άρχισε να μου τηλεφωνεί από το λεωφορείο και να με ρωτάει αν κάποιοι μεγαλύτεροι φίλοι του μπορούν να έρθουν στο σπίτι μας μετά το σχολείο», λέει .

Κανονικά , η ίδια επέτρεπε στον γιο της να συναντά τους φίλους του, μόνο όταν αυτός είχε τελειώσει όλες τις εργασίες του για το σχολείο και ποτέ αν δεν είχαν επιστρέψει και οι ίδιοι οι γονείς του στο σπίτι από τη δουλειά.

«Το ότι αγνόησε τους οικογενειακούς μας κανόνες, ήταν για μένα κόκκινη σημαία, ότι κάτι δεν πάει καλά με το παιδί.

Έτσι, ρωτώντας τον αργότερα μου είπε για το περιστατικό του εκφοβισμού του από μεγαλύτερα παιδιά, που συνέβη στο λεωφορείο», λέει η μητέρα.

Γι’αυτό, λοιπόν, εμπιστευτείτε το ένστικτό σας και σκάψτε πιο βαθιά, αν το παιδί σας κάνει κάτι έξω από τις συνήθειες και τον χαρακτήρα του.

4. Χάνει ή φέρνει κατεστραμμένα τα πράγματά του απ’το σχολείο

Σίγουρα, τα παιδιά μπορεί να είναι απρόσεκτα και αδέξια, αλλά τα «χαμένα σχολικά είδη» ή τα «σπασμένα και κατεστραμμένα πράγματα», μπορεί να είναι σημάδι εκφοβισμού. «Σκισμένη τσάντα, κάποιος του έκλεψε κάτι ή του πέταξε το παπούτσι του έξω από το παράθυρο του σχολικού λεωφορείου. Όλα αυτά είναι καταστάσεις που μου έχουν εξομολογηθεί τρομοκρατημένα παιδιά, ότι τους έχουν συμβεί», λέει η κοινωνική λειτουργός και συγγραφέας C.Lowen . «Το χειρότερο, όμως, είναι ότι τα παιδιά φοβούνται να πουν στους γονείς τους ότι καταστράφηκαν τα προσωπικά τους αντικείμενα, όπως τα γυαλιά τους, σε τόσο δύσκολες οικονομικά περιόδους, λέει η C. Lowen, επισημαίνοντας, επίσης, ότι ορισμένα παιδιά δίνουν από μόνα τους τα πράγματά τους για να κερδίσουν την εύνοια πιο δημοφιλών συμμαθητών τους.

«Οι γονείς θα πρέπει να γνωρίζουν το τι λείπει από τα πράγματά τους και να διασταυρώνουν τη δικαιολογία που θα τους πει το παιδί τους, με άλλους γονείς, με τους δασκάλους, ή τους επιστάτες του σχολείου», προτείνει ο Dr. Weichman Β.Μ.

Αν υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ της δικαιολογίας του παιδιού σας και της εξήγησης που δίνει ένας ενήλικας, το παιδί σας μπορεί να καλύπτει την κακή συμπεριφορά κάποιου απέναντί του.

5 . Είναι αναστατωμένος μετά από ένα μήνυμα στο κινητό, ή στον υπολογιστή του.

«Στην εποχή του κυβερνο- εκφοβισμού (cyber-bullying), άν ένας γονέας υποψιάζεται ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο στο παιδί του, πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσει τις ανησυχίες του παιδιού του, αλλά και να διαπιστώσει με ειδικό λογισμικό παρακολούθησης, εάν υπάρχει όντως εκφοβισμός», συμβουλεύει ο Dr. Weichman Β.Μ. . Πέρα από τη χρήση του γονεϊκού spyware, όμως, είναι σημαντικό να κρατάτε όλους τους υπολογιστές σε κοινόχρηστους χώρους στο σπίτι, όπως στην κουζίνα ή καθιστικό , λέει η C.Lowen : » Εάν το παιδί σας είναι στο δωμάτιό του μπροστά στον υπολογιστή περισσότερες από δύο ώρες και όλη αυτή η κατάσταση αρχίσει να γίνεται ολοένα και πιο υπερβολική, το παιδί μπορεί να αρχίσει να αισθάνεται ότι όλος ο κόσμος στρέφεται εναντίον του», προειδοποιεί . Και είναι δύσκολο να αποτρέψετε το παιδί σας από τα αρνητικά συναισθήματα, αν δεν είστε σε θέση να δείτε το πρόβλημα να εκτυλίσσεται.

6 . Φοράει συνεχώς μακριά μανίκια ή καλύπτει το σώμα του, χωρίς σημαντικό λόγο

Προσοχή ! Μπορεί να μπερδέψετε τη επιθυμία του παιδιού σας να μένει καλυμμένο από συστολή ή λόγω της μόδας, με το ότι μπορεί να έχει ορατά σημάδια σωματικού εκφοβισμού, που προσπαθεί να τα κρύψει. Και να γιατί ένα παιδί θέλει να κρύψει τη σωματική που μπορεί να έχει υποστεί: « Μια συνηθισμένη αντίδραση που έχουν οι γονείς συχνά είναι, «χτύπησέ τον κι εσύ», λέει η συγγραφέας C.Lowen . Όμως, ένα παιδί μπορεί να μην είναι σε θέση ή να μην θέλει να ακολουθήσει αυτόν τον τρόπο αντίδρασης, έτσι κρύβει τους μώλωπες και τις γρατσουνιές, για να μην αντιμετωπίσει τις επικρίσεις των γονιών του. Εάν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας κρύβει τραυματισμούς, μην αντιδράσετε με απότομο ή συγκρουσιακό τρόπο. Θα πρέπει να αποφύγετε να πείτε φράσεις όπως «Πες μου τώρα ποιος στο έκανε αυτό! » , Λέει ο Dr. Weichman Β.Μ. Αντί γι’αυτό, βάλτε την ψύχραιμη «μάσκα» στο πρόσωπό σας και ρωτήστε το ήρεμα, τι συμβαίνει και τι του προκάλεσε αυτούς τους τραυματισμούς.

7 . Εξαφανίζονται οι φίλοι του

Οι περισσότεροι γονείς γνωρίζουν ποιοι είναι οι φίλοι των παιδιών τους: ποιος τους παίρνει τηλέφωνο κάθε βράδυ, με ποιους διαβάζουν και κάνουν μαζί τις σχολικές εργασίες, ή ποιοι είναι οι φίλοι που έρχονται στο σπίτι σας να κοιμηθούν μαζί. Αν οι «συνήθεις ύποπτοι» ξαφνικά εξαφανίζονται, θα μπορούσε να σημαίνει κάτι περισσότερο από το ότι μεγάλωσαν και σκορπίζουν σιγά – σιγά. «Αν ο φιλικός κύκλος του παιδιού σας ξαφνικά χάνεται, να ρωτήσετε ευθέως «Πού είναι οι φίλοι σου; Τι κάνουν;» προτείνει η C.Lowen .

Όταν μια οικογένεια μετακόμισε στην παλιά της γειτονιά στη Βόρεια Καρολίνα, η έφηβη κόρη της οικογένειας ήταν ενθουσιασμένη, γιατί θα ξανάβρισκε τους παλιούς συμμαθητές και φίλους της από το παλιό της σχολείο. Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν λειτούργησαν ομαλά. «Μία από αυτές τις παλιές φίλες, αποφάσισε ότι δεν ήθελε πια την κόρη μου για παρέα και υποχρέωσε μία άλλη φίλη τους που έκανε πάρτι, να μην καλέσει την κόρη μου. Κι αυτό ήταν το πρώτο από μία σειρά παρόμοια επεισόδια που είχαν στόχο να αποκόψουν την κόρη μου από την παρέα της», λέει η μητέρα της οικογένειας: «Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν ήταν μία περιστασιακή ακίνδυνη ζήλια, αλλά εκφοβισμός», συμπληρώνει.

8 . Το παιδί σας ισχυρίζεται ότι ακυρώθηκε το εξωσχολικό μάθημα ή τελείωσε νωρίτερα.

Οι ακυρώσεις συμβαίνουν, αλλά αν συμβούν πολλές, τότε το παιδί σας μπορεί να κρύβει ότι έχει σταματήσει να πηγαίνει σε μια δραστηριότητά του, λόγω παρενόχλησης. Αλλαγές στη ρουτίνα και απώλεια ενδιαφέροντος για τις αγαπημένες του ασχολίες είναι συνήθως σημαντικοί δείκτες ότι κάτι δεν πάει καλά.

«Τα παιδιά στέλνουν σήματα κινδύνου όταν έχουν πρόβλημα», λέει η C.Miller. Είναι στο χέρι σας να μείνετε συντονισμένοι και σε επαγρύπνηση ώστε να βοηθήσετε το παιδί σας να φέρει στο φως το πρόβλημά του. Και όταν σας ανοίγει το πρόβλημα καθαρά, κρατήστε στο μυαλό σας δύο πράγματα: «Θα πρέπει να το πιστέψετε και η κατάσταση είναι μάλλον χειρότερη από ό, τι το παιδί σας αφήνει να φανεί» λέει η C.Lowen .

Βλέπετε ή δεν βλέπετε ανησυχητικά σημάδια εκφοβισμού στο παιδί σας, αποφασίστε να αρχίσετε έναν ανοικτό διάλογο μαζί του σχετικά με τον εκφοβισμό, έτσι ώστε να ξέρει ότι μπορεί να βασιστεί επάνω σας, λέει ο Dr. Weichman Β.Μ.

. «Τα παιδιά πρέπει να είναι σίγουρα ότι το μοίρασμα με τους γονείς τους για ό,τι τους συμβαίνει, είναι από τη μία ασφαλές γι’αυτά κι από την άλλη όχι επικριτικό και τιμωρητικό».

Πηγή: www.invitromagazine.gr

Η κρίση κράτησε λίγα λεπτά και στη συνέχεια κοιμήθηκε. Την επόμενη ημέρα δε θυμόταν τίποτα.

Αναρωτιέστε τι του συνέβη και πώς πρέπει να χειριστείτε την κατάσταση;

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα

"Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Οι νυχτερινοί τρόμοι παρουσιάζονται στο 3-4 % των παιδιών ηλικίας από 18 μηνών μέχρι και τα 6 χρόνια ή και πιο αργά.

Όπως αναφέρει η κυρία Καππάτου, σχετίζονται με τη φυσιολογική πορεία ωρίμανσης του νευρικού συστήματος.

Είναι αποτέλεσμα μιας απότομης μετάβασης από τον Non REM ύπνο στον REM και συμβαίνει στην αρχή του ύπνου (15-90 λεπτά).

Το επεισόδιο διαρκεί από 5 μέχρι 20 λεπτά και ενδέχεται να είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο, που δε θα επαναληφθεί ποτέ.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως, τα επεισόδια επαναλαμβάνονται μερικές φορές μεταξύ 3 και 6 ετών και μετά εξαφανίζονται.

Πολύ σπάνια η συχνότητά τους είναι τακτική ή και καθημερινή.

Αν είναι μια κατάσταση επαναλαμβανόμενη, ίσως είναι ένδειξη της αδυναμίας του παιδιού να επεξεργαστεί καλύτερες «ψυχικές άμυνες».

Πιθανόν, το παιδί βιώνει διάφορες συγκινησιακές εντάσεις, που προέρχονται από περιβαλλοντικά προβλήματα ή κάποιο τραυματικό γεγονός και ίσως σε αυτή την περίπτωση χρειάζεται η βοήθεια ειδικού.

Οι γονείς θα πρέπει…

Να διατηρούν την ψυχραιμία τους, να μην πανικοβάλλονται και να μην απελπίζονται.

Να γνωρίζουν ότι πρόκειται για μια παροδική κατάσταση.

Να καθησυχάζουν τα παιδιά τους, τονίζοντας διακριτικά την παρουσία τους.

Να μην προσπαθούν να ξυπνήσουν το παιδί από ένα νυχτερινό τρόμο, γιατί θα του προκαλέσουν σύγχυση.

Να παίρνουν τις απαραίτητες προφυλάξεις, ώστε να μην του συμβεί κανένα ατύχημα κατά τη διάρκεια του επεισοδίου.

Να αποφεύγουν την έκθεση των παιδιών σε φοβογόνα ερεθίσματα, π.χ. προγράμματα ή ταινίες της τηλεόρασης που προορίζονται για ενηλίκους.

news.gr

Υπάρχουν αδελφάκια που τα πηγαίνουν πολύ καλά μεταξύ τους, ενώ άλλα βρίσκονται σε κόντρα!

Σε κάθε περίπτωση πάντως ο αδερφικός δεσμός είναι πολύ δυνατός και γίνεται ακόμα πιο έντονος στο πέρασμα των χρόνων.

Δείτε παρακάτω φωτογραφίες που το επιβεβαιώνουν.

Τα αδέλφια στηρίζουν πάντα το ένα το άλλο στις δύσκολες στιγμές

Υπάρχει πάντα ένα χέρι βοηθείας και ένα επιπλέον χαρτομάντιλο...

http://i.imgur.com/t9ECEmb.jpg

Η αδελφική σχέση διαρκεί για πάντα

Μπορεί να περνάει φουρτούνες, αλλά είναι η σχέση που η αξία της θεωρείται δεδομένη.

http://i.imgur.com/DT17ZXJ.jpg

Με τα αδέλφια σας μοιράζεστε όλες τις καλές και κακές αναμνήσεις

Θυμάστε παιδικά χρόνια, οικογενειακές στιγμές, έχετε αποτυπωμένες τις ίδιες αξίες...

http://i.imgur.com/sy2dJi8.jpg

Με τα αδέλφια περνάς τις καλύτερες διακοπές

Το μαρτυρούν τα λαμπερά χαμόγελα στις φωτογραφίες!

http://i.imgur.com/uals0pC.jpg

...και τις πιο όμορφες εορταστικές στιγμές!

Χριστούγεννα, Πάσχα, γενέθλια... όλες οι γιορτές γίνονται πιο όμορφες χάρη στα αδέλφια!

http://i.imgur.com/OpJOmu2.jpg

Τα αδέλφια γέλουν πάντα διπλά!

Όσο περισσότερα τα αδέλφια, τόσο μεγαλύτερη η χαρά και το γέλιο!

http://i.imgur.com/pafvK6P.jpg

Τα αδέλφια μαθαίνουν να μοιράζονται

Ειδικά τα αδέλφια του ίδιου φύλου...

http://i.imgur.com/axt56IO.jpg

Τα αδέλφια προσφέρουν τις πιο ζεστές αγκαλιές

Θυμάστε μικρή; Όταν νιώθατε μόνη, κάνατε την αδελφή σας μια σφιχτή αγκαλιά και όλα ήταν πάλι όμορφα...

http://i.imgur.com/Jw1Wtm3.jpg

Τα αδέλφια διδάσκουν την υπομονή

... μπορεί τα "μαθήματα" να μην είχαν πλάκα τότε, τώρα όμως είναι όμορφες αναμνήσεις!

http://i.imgur.com/kEpfDNf.jpg

Μαθαίνουν πράγματα ο ένας στον άλλον

Ακόμα και αν δεν έχουν τα ίδια γούστα, ωστόσο πάντα ο ένας έχει κάτι νέο να δείξει στον άλλον.

http://i.imgur.com/AgdIsHm.jpg

Μαθαίνουν να λειτουργούν σαν ομάδα και να προστατεύουν ο ένας τον άλλον

Η πιο δυνατή ομάδα ενάντια στον κόσμο όλο!

http://i.imgur.com/M7tjR90.jpg

Όσο μεγαλώνετε, η αδερφική παρουσία γίνεται ακόμα πιο πολύτιμη.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βοήθεια από την παρουσία μιας αδερφής ή ενός αδερφού όσο μεγαλώνει κανείς. Αξία ανεκτίμητη.

http://i.imgur.com/UtJIYON.jpg

Πηγή: gr.celebrity.yahoo.com