Για πολλά παιδιά στα πρώτα χρόνια ο φόβος είναι μια φυσιολογική συμπεριφορά που γεννιέται από τη συνειδητοποίηση της κατωτερότητας τους και της απειρίας τους.

Η προοδευτική κυριαρχία στο περιβάλλον τους τα κάνει να αποκτούν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και να αντιμετωπίζουν ήρεμα καινούργιες καταστάσεις.

Υπάρχουν ωστόσο παιδιά που διατηρούν ακόμα και στη σχολική ηλικία αυτή την αγχώδη συμπεριφορά που εκδηλώνεται με φόβο για τα καθήκοντα που έχουν να κάνουν.

Η αγωνία, όπως και το άγχος, μπορεί να οφείλεται σε οικογενειακούς λόγους, σε μια μητέρα αγχώδη που μεταδίδει αυτό το άγχος και στο παιδί της δημιουργώντας του φόβο, στην αντιμετώπιση μη οικογενειακών καταστάσεων ή σε ένα γεγονός θλιβερό που προκάλεσε στο παιδάκι φόβο και αγωνία που αργότερα γενικεύεται και σε άλλες καταστάσεις.

Μια αποτελεσματική βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε στο παιδί που φοβάται είναι να το ενθαρρύνουμε σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Κάτι τέτοιο του δίνει σιγουριά για όσα γίνονται στην καθημερινή ζωή και απίστευτη αυτοπεποίθηση καθώς βλέπει ότι οι ικανότητές του έχουν αντίκρυσμα.

Το παιδί έχει ανάγκη να αποκτήσει πολλές ικανότητες για να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο ανεξάρτητο.

Συχνά ακόμα και το σχολείο για το παιδάκι μπορεί να είναι μια πηγή μεγάλου άγχους, τόσο που να το κάνει να θέλει να το απορρίψει.

Είναι το ίδιο απαραίτητο το παιδάκι να μάθει να αγαπήσει το σχολείο και να αντιμετωπίσει αυτή την καινούργια εμπειρία, αρχικά με τη βοήθειά μας και έπειτα μόνο του.

Πρέπει να το βοηθήσουμε και αν χρειαστεί να παραμείνουμε για λίγο μαζί του στο σχολείο αλλά να μην υποχωρήσουμε στις ιδιοτροπίες του.

Συχνά το παιδί δε μπορεί να εκφράσει με λόγια κατάλληλα αυτό που το απασχολεί και οι γονείς θα πρέπει να ξεπεράσουν αυτό το εμπόδιο με την διαίσθηση.

Δεν χρειάζεται να το ανακρίνετε και να το πιέσετε, αποκαλύπτοντας τους λόγους που μπορεί να ευθύνονται για την αγχώδη συμπεριφορά του σε προηγούμενες φορές.

Αν δεν μπορείτε να βρείτε τον λόγο μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί με μια ήρεμη και αλληλέγγυα παρουσία, χωρίς να παραβλέπετε τα άγχη του παιδιού ή να αρνείστε τη βάση τους και χωρίς να το υποχρεώνετε να αντιμετωπίζει πολύ αγχώδης καταστάσεις αλλά ταυτόχρονα να υποστηρίζετε τις πιο ανεξάρτητες και λιγότερο παιδιάστικες συμπεριφορές.

Επομένως δε πρέπει να του κρύβουμε την πραγματικότητα. Οι δυσκολίες, τα προσωπικά και επαγγελματικά προβλήματα σίγουρα προκαλούν άγχος στον καθένα μας και μπορεί να έχουν επιπτώσεις στα παιδιά μας με μορφές κληρονομικές και ίσως αυτή η κατάσταση να επιδεινώνεται συνέχεια.

Στόχος θα πρέπει να είναι αρχικά να προσπαθήσουμε να μη μεταφέρουμε το οποιοδήποτε άγχος στο παιδί και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διερευνήσουμε ή να συζητήσουμε τι μπορεί να είναι αυτό που αγχώνει το παιδί για να περιορίσουμε τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις του κακού.

Να το βοηθήσουμε, είτε αλλάζοντας αυτό το «κάτι» στο περιβάλλον ή στη συμπεριφορά του, είτε να το βοηθήσουμε να προσαρμόζεται και να ανταπεξέρχεται σε δυσκολίες της καθημερινότητάς του με μεγαλύτερη σιγουριά.

Ένα παιδί που έχει αυτοπεποίθηση λειτουργεί ανεξάρτητα, αναλαμβάνει ευθύνες, υπερηφανεύεται για τις επιτυχίες του, ανέχεται απογοητεύσεις, δοκιμάζει νέα πεδία και προκλήσεις, ενώ μπορεί να διαχειρίζεται τα θετικά και τα αρνητικά συναισθήματα.

Ακόμη, ένα παιδί που έχει αυτοπεποίθηση είναι ένα παιδί που μπορεί να προσφέρει βοήθεια στους άλλους.

Ωστόσο, ένα παιδί που δεν αποφεύγει τις νέες εμπειρίες, αισθάνεται μονίμως πως δεν το αγαπούν και δεν το θέλουν, κατηγορεί τους άλλους για τις δικές του αδυναμίες, δεν μπορεί να ανεχθεί απογοητεύσεις, αυτομειώνεται και είναι ευάλωτο.

Πώς κτίζεται όμως η αυτοπεποίθηση;

Η αυτοπεποίθηση κτίζεται όταν εκφράζει κανείς σταθερά τις επιθυμίες του, όταν μαθαίνει να παίρνει την ευθύνη για τα συναισθήματα του, όταν εστιάζεται σε αυτά που μπορεί να καταφέρει και όταν φέρεται κανείς στον εαυτό του με τον τρόπο που θέλει οι άλλοι να του φέρονται.

Οι γονείς μπορούν να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση των παιδιών τους όταν δείχνουν ότι χαίρονται με τις επιτυχίες των παιδιών τους και το δείχνουν, και όταν είναι γενναιόδωροι με τους περιγραφικούς επαίνους.

Ακόμη οι γονείς ενισχύουν τα παιδιά τους όταν τα μαθαίνουν να κάνουν θετικές αυτο-δηλώσεις, όταν αποφεύγουν τη γελοιοποίηση των παιδιών, αλλά και όταν διδάσκουν στα παιδιά τους τρόπους για το πώς να λαμβάνουν και να αξιολογούν τις αποφάσεις τους.

Ένας πολύ εποικοδομητικός τρόπος είναι η άσκηση των παιδιών στην αυτοπειθαρχία.

Ένα παιδί το οποίο πιστεύει και εκτιμά τον εαυτό του είναι πιο επιδέξιο σε κοινωνικές δεξιότητες.

Με τον όρο κοινωνικές δεξιότητες ονομάζουμε τις καλές κοινωνικές δεξιότητες που επιτρέπουν στο παιδί να γνωρίζει τι πρέπει να πει και πώς να κάνει καλές επιλογές, αλλά και πώς να συμπεριφερθεί σε διαφορετικές συνθήκες.

Οι καλές κοινωνικές δεξιότητες αποτελούν τη βάση για την καλή σχολική επίδοση, την ορθή συμπεριφορά, τις υγιείς οικογενειακές σχέσεις, καθώς και τη συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες.

Πώς όμως αποκτά ένα παιδί θετικές κοινωνικές δεξιότητες;

Συνήθως η διαχείριση του θυμού και των συγκρούσεων, η κατανόηση κι αναγνώριση της γνώμης των άλλων, η δυνατότητα διαπραγμάτευσης και αντίστασης με τους συνομηλίκους, η ενεργητική ακρόαση και η αποδοχή και ανοχή του διαφορετικού λειτουργούν υποβοηθητικά στη δόμηση θετικών κοινωνικών δεξιοτήτων.

Αν τοποθετούσαμε τις κοινωνικές δεξιότητες σε κατηγορίες, θα αναφέραμε 4 κατηγορίες:

τις δεξιότητες επιβίωσης,

τις διαπροσωπικές δεξιότητες,

τις δεξιότητες λύσης προβλημάτων και

τις δεξιότητες λύσης των συγκρούσεων.

Θα λέγαμε λοιπόν πως ένα παιδί που μπορεί να ακολουθεί οδηγίες και αγνοεί περισπάσεις έχει έναν επαρκή δείκτη δεξιοτήτων επιβίωσης.

Όσον αφορά τις διαπροσωπικές δεξιότητες, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι ένα παιδί που μπορεί να συμμετάσχει στις δραστηριότητες και να περιμένει τη σειρά του έχει μια επαρκή ανταπόκριση διαπροσωπικής επικοινωνίας.

Ακόμη, ένα παιδί που μπορεί να λύνει προβλήματα, να ζητά βοήθεια, να απολογείται και να δέχεται τις συνέπειες των πράξεών του, και ένα παιδί που αντιμετωπίζει την ήττα, τις κατηγορίες και την πίεση της ομάδας μπορεί να χαρακτηριστεί ως κοινωνικά δεξιοτεχνικό.

Οι βασικές δεξιότητες αυτοελέγχου είναι πολύ σημαντικές για να αντεπεξέλθει το παιδί στις κοινωνικές προκλήσεις.

Αναγνωρίζοντας τα συναισθήματά του το παιδί, παρατηρώντας προσεκτικά, καθυστερώντας την αντίδρασή του και γνωρίζοντας εναλλακτικές αντιδράσεις του, μπορεί να ελέγξει τις παρορμήσεις του αποτελεσματικά και να αντεπεξέλθει στις κοινωνικές προκλήσεις!

ΑΡΙΣΤΟΝΙΚΗ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ-ΤΡΥΦΩΝΙΔΟΥ
MA, Msc, MAAT, PgP, PHD, Ψυχολόγος Εξελικτικής-Σχολικής κατεύθυνσης-Ψυχοθεραπεύτρια

Σε μελέτη με χιλιάδες εθελοντές, τους οποίους παρακολούθησαν από την εφηβεία έως την έβδομη δεκαετία της ζωής τους, ανακάλυψαν πως όσοι είχαν γονείς οι οποίοι παρενέβαιναν στην ιδιωτική τους ζωή όταν ήσαν παιδιά, είχαν χαμηλότερο επίπεδο ψυχικής ευεξίας και ευτυχίας όταν μεγάλωσαν.

Μάλιστα οι διαφορές που παρατηρήθηκαν είναι εφάμιλλες με εκείνες που αναμένονται σε άτομα τα οποία πολύ νωρίς στη ζωή τους έρχονται αντιμέτωπα με το πένθος.

Η νέα μελέτη, που δημοσιεύεται στην «Επιθεώρηση Θετικής Ψυχολογίας» (JPP), διεξήχθη από επιστήμονες του University College του Λονδίνου (UCL) σε σχεδόν 2.000 εθελοντές.

Στην ηλικία των 13-15 ετών και εν συνεχεία στα 30, τα 40 και στα 60 τους συμπλήρωσαν ειδικά ερωτηματολόγια για τον ψυχολογικό έλεγχο που τους ασκούσαν οι γονείς τους - λ.χ. αν τους άφηναν να παίρνουν μόνοι τους αποφάσεις, αν παραβίαζαν την ιδιωτικότητά τους και αν εμπόδιζαν την ανεξαρτησία τους.

Τους ρώτησαν επίσης για τον συμπεριφορικό έλεγχο που τους ασκούσαν οι γονείς τους - αν δηλαδή ήταν άτεγκτοι σε θέματα  συμπεριφοράς των παιδιών ή ήταν πιο χαλαροί.

Όπως έδειξαν οι απαντήσεις τους, ο αυστηρός ψυχολογικός έλεγχος σχετιζόταν με χαμηλότερη ψυχική ευεξία και ικανοποίηση από τη ζωή, ενώ ο συμπεριφορικός όχι.

Μολονότι, δε, ο πατρικός έλεγχος κατά την παιδική ηλικία έμοιαζε να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στη ζωή τους, αυτό ίσχυε έως τα 40 - μετά, ο έλεγχος της μητέρας ασκούσε την μεγαλύτερη επιρροή.

Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν πως τα παιδιά με ζεστούς γονείς οι οποίοι σέβονται τις επιθυμίες τους,

«έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν μαζί τους μία ασφαλή συναισθηματική σχέση», σχολίασε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Μάι Στάφορντ, από την Μονάδα Μακροχρόνιας Υγείας & Γήρανσης του UCL.

Αυτή η σχέση «θα τους επιτρέψει να εξερευνήσουν τον κόσμο με ζεστασιά και ασφάλεια, καθώς και να δημιουργήσουν μεγαλώνοντας ανάλογες σχέσεις με άλλους ανθρώπους, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες ευτυχίας και ψυχικής ευεξίας», πρόσθεσε.

Υπάρχουν άνθρωποι που συνηθίζουν να ταυτίζουν το χαιρετισμό μ’ ένα φιλί στο στόμα.

Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι ένα φιλί στο μάγουλο είναι αρκετό μεταξύ φίλων και γνωστών και κρατούν το φιλί στο στόμα για τους αγαπημένους τους, το σύντροφό τους, τους γονείς τους και τα παιδιά τους.

Πολλές μαμάδες συνηθίζουν να δίνουν στα παιδιά τους φιλί στο στόμα όχι μόνο όταν είναι μωρά, αλλά και αργότερα, όταν μεγαλώνουν πια.

Γιατρός τάσσεται κατά του φιλιού στο στόμα από γονείς σε παιδιά προειδοποιώντας ότι αυτό είναι «πάρα πολύ σεξουαλικό».

Πολλοί γονείς θα το δουν ως ένα απλό σημάδι της γονικής αγάπης, αλλά ο Δρ Charlotte Reznick έχει προειδοποιήσει ότι το στόμα είναι μια ερωτογενής ζώνη, η οποία «μπορεί να είναι διεγερτική» και στη συνέχεια να προκαλέσει σύγχυση στα παιδιά.

Ο γιατρός υποστηρίζει ότι τα παιδιά μπορεί να μπερδευτούν από αυτή την κίνηση των γονιών τους, βλέποντας την ίδια κίνηση να κάνουν και ο μπαμπάς με τη μαμά μεταξύ τους.

Σύμφωνα με τον Δρ Charlotte  η κίνηση αυτή θα μπορούσε να προκαλέσει ένα παιδί να σκεφτεί:

«Αν η μαμά και ο μπαμπάς φιλιούνται στο στόμα και το αντίστροφο, τι σημαίνει αυτό, όταν εγώ, ένα μικρό αγόρι ή κορίτσι, φιλώ τους γονείς μου στο στόμα»

Την άποψη αυτή δεν συμμερίζονται πολλοί ψυχολόγοι, που υποστηρίζουν ότι δεν δημιουργείται σύγχυση στα παιδιά από την πράξη αυτή, ενώ αντιπαραθέτουν την πράξη του θηλασμού, που μπορεί να φαντάζει σεξουαλική, αλλά δεν δημιουργεί κάποιο πρόβλημα στα παιδιά.

Άλλοτε αντιδρούν με αγάπη, συγκίνηση. ενθουσιασμό και έκπληξη και άλλοτε με εκνευρισμό και απορία...

Απολαύστε τα!

http://i.imgur.com/m305xMS.jpg

http://i.imgur.com/fi3Lvge.jpg

http://i.imgur.com/qhK3B9w.jpg

http://i.imgur.com/bXvt0AZ.jpg

http://i.imgur.com/KZHDSS8.jpg

http://i.imgur.com/LvoykUf.jpg

http://i.imgur.com/Hzd7jXs.jpg

http://i.imgur.com/SvI7CVX.jpg

http://i.imgur.com/u5xu2w1.jpg

http://i.imgur.com/cYEBoVT.jpg

http://i.imgur.com/OO9U2UW.jpg

http://i.imgur.com/WCeEPrt.jpg

http://i.imgur.com/W0BFv7l.jpg

http://i.imgur.com/DrQ8Z8Y.jpg

http://i.imgur.com/MziWXiW.jpg

http://i.imgur.com/zZSHMba.jpg

http://i.imgur.com/BPAhLks.jpg

Oταν υπάρχει αυτό το υγιές κλίμα, είναι εύκολο για το παιδί να εσωτερικεύσει τα θετικά χαρακτηριστικά των γονιών του, και να αξιοποιήσει τα δικά του συνθέτοντάς τα στην προσωπικότητά του.

Η ταύτιση είναι ένας υγιής μηχανισμός άμυνας, όπου χάρη σε αυτήν ένα παιδί αφομοιώνει τα θετικά χαρακτηριστικά των σημαντικών του προσώπων.

Το εγώ του σχηματίζεται μέσα από ταυτίσεις και συναισθηματικές επενδύσεις και πλάθεται σύμφωνα με αυτές τις διεργασίες.

Όταν οι ταυτίσεις με τα υγιή χαρακτηριστικά των προσώπων έχουν επιτελεστεί ομαλά, ο ψυχισμός του ωριμάζει και οργανώνει την αυτονομία του μέσα σε ένα κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης, πλέκοντας στον ψυχικό του ιστό ένα διχτυωτό ελευθερίας, όπου δένονται αρμονικά η δέσμευση, ο σεβασμός και η ευθύνη προς τον εαυτό του και τους άλλους.

Όταν δηλαδή οι εξαρτήσεις με τα πρόσωπα έχουν επιλυθεί ειρηνικά, νιώθει πως τα χαρακτηριστικά τους υπάρχουν μέσα του και εκείνος τα ορίζει ως δημιουργός του εαυτού του, πλάθοντας την προσωπικότητά του με υλικά που του προσφέρονται απλόχερα και εκείνος τα αναπτύσσει, εξελίσσοντας τα.

Στην αρχή το μικρό παιδί δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί από τα πρόσωπα που σχετίζονται με εκείνο και δεν αισθάνεται ανεξάρτητο από εκείνα. Ενώνεται μαζί τους και όσο πιο μικρό είναι, συγχωνεύεται μαζί τους και υφαίνει την προσωπικότητά του σύμφωνα με τα μηνύματα που του μεταφέρουν με υποσυνείδητο ή συνειδητό τρόπο.

Αναγνωρίζει την ύπαρξή του ως διαφορετική, όταν αισθανθεί πληρότητα μέσα από την ανταπόκρισή και την αποδοχή τους, όταν αισθανθεί ασφάλεια μέσα από την σταθερή τους παρουσία, όταν νιώσει γαλήνη μέσα από την ανταπόκρισή τους, οπότε ενδυναμώνεται η επιθυμία του για ζωή μέσα από την υγιή αγάπη τους που επιτρέπει να απλωθεί στα έγκατα τού «είναι» του.

Νιώθει πως στα συναισθήματά του βρίσκει ανταπόκριση, οπότε αισθάνεται αγάπη για τον εαυτό του και αγάπη για τα πρόσωπα που του προσφέρουν τη συναισθηματική τους κατανόηση, ταυτίζεται λοιπόν με τα χαρακτηριστικά τους, αφομοιώνοντας στοιχεία από αυτά και ανεξαρτητοποιείται έχοντας τα σύμβολα τους φωλιασμένα στον ψυχισμό του.

Για να επιτελεστεί ομαλά η ταύτιση και στη συνέχεια η διαφοροποίηση, χρειάζεται οι γονείς να εγκαταλείψουν την έννοια του ιδανικού παιδιού που είχαν πλάσει στην φαντασίωση τους και να δεχτούν το ίδιο το παιδί όπως είναι, ανταποκρινόμενοι στις δικές του ανάγκες.

Αν οι γονείς δεν έχουν έρθει σε επαφή με τα απωθημένα τους συναισθήματα, αν δεν έχουν ικανοποιηθεί οι βαθύτερες ανάγκες τους, αν δεν έχουν αποκτήσει την ψυχική τους ενότητα ώστε να αισθανθούν ολοκληρωμένοι, τότε προκαλείται ένα ψυχικό ρήγμα στην επαφή με το παιδί τους, όπου η συναισθηματική επικοινωνία μαζί του καταπίνεται από το κενό, στο οποίο το παιδί αφήνεται μετέωρο, χωρίς συναισθηματικά κρατήματα να του δίνουν ώθηση για ζωή.

Αν οι ίδιοι δεν νιώθουν την επιθυμία για την ζωή να αναβλύζει από τον ψυχισμό τους, στην ιδιαίτερη σχέση με το παιδί τους αναδύονται ορμητικά όλα εκείνα τα απωθημένα συναισθήματα, που δεν φανερώθηκαν ποτέ, αλλά και τα κατακερματισμένα κομμάτια του εαυτού τους που γυρεύουν απελπισμένα να ενωθούν και ως μαγνήτης κολλούν πάνω στο παιδί τους, γυρεύοντας ένα κάτοπτρο να επιβεβαιώσει την ύπαρξή τους και μια κόλλα που θα γεφυρώσει τα ρήγματα τους.

Ενώ τα διπολικά συναισθήματα που ταλανίζουν την ψυχή τους (αγάπη – μίσος, έλξη – αποστροφή, χαρά – λύπη κ.ά.) είτε από τους δυο είτε από τον γονιό που χαρακτηρίζεται από ψυχική διαταραχή, αδειάζονται στον ψυχισμό του παιδιού και ό,τι αποβάλλεται απορροφάται στην προσωπικότητά του και τη διαμορφώνει.

Έτσι το παιδί αποτελεί ένα δοχείο χωρίς σχήμα, χωρίς μορφή, το οποίο γεμίζει με ένα περιεχόμενο τοξικό, όπου δεν μπορεί να το μεταβολίσει.

Ενώ το παιδί χρειάζεται να τραφεί από εκείνους για να τους εσωτερικεύσει, αδειάζει από τη δική τους εισβολή, παραχωρώντας τους χώρο στην ψυχή του για να απλωθούν τα ελλείμματά τους.

Στην εφηβεία ο ψυχισμός αντιδρά στην επιθυμία να ολοκληρωθεί η ταύτιση και να διαφοροποιηθεί, γιατί για να το κάνει, θα πρέπει να δεχτεί τους αποχωρισμούς που θα πρέπει να ολοκληρώσει και να εγκαταλείψει την ιδιαίτερη σχέση που έχει αναπτυχθεί με το σημαντικό πρόσωπο, όπου, επειδή η ανάγκη ήταν τέτοια, η σχέση είχε μετατραπεί σε κατοχή.

Αγάπη και μίσος, ελευθερία και εξάρτηση, έλξη και αποστροφή φτάνουν τον ψυχισμό στα όρια του.

Κάθε ταύτιση με τον γονιό του ίδιου φύλου αποτελεί για το παιδί μια πρόκληση, όπου εμπεριέχει την αμφιθυμία στα συναισθήματα και χρωματίζεται από επιθετικότητα, γιατί διάφορες φαντασιώσεις, όπως για παράδειγμα πως θα πάρει το παιδί τη θέση του γονιού σε ό,τι εκείνος έχει, συνοδεύεται από φόβο και απειλή επίθεσης, εγκατάλειψης, απόρριψης και αν ο γονιός είναι ανταγωνιστικός ή ψυχικά διαταραγμένος, τότε κάθε απόπειρα ανεξαρτητοποίησης συνοδεύεται από ακραίους, άναρχους φόβους απώλειας ταυτότητας, κατακερματισμού ή ακρωτηριασμού κ.ά..

Αυτός ο φόβος που μετατρέπεται σε θυμό, οργή, μίσος, επιθετικότητα εκφράζεται είτε προς το γονιό, αν μπορεί να τον δεχτεί, είτε προς τα κομμάτια του εαυτού του που αναπαριστούν τον γονιό τα οποία έχει αφομοιώσει μέσω ναρκισσιστικών ταυτίσεων, είτε προβάλλει αυτά τα βίαια συναισθήματα σε εκείνους με τους οποίους αλληλεπιδρά διαχωρίζοντας τον κόσμο σε μέρη, όπου τα μισά είναι εξιδανικευμένα καλά και τα άλλα μισά είναι απορριπτέα κακά και γίνονται αποδέκτες της καταστροφικότητας του.

Κάθε ταύτιση χαρακτηρίζεται από ορμή στην κίνηση και ακολουθείται από έντονα αμφιθυμικά συναισθήματα, γιατί ο ψυχισμός αλλάζει και οι αλλαγές όσο επιθυμητές κι αν είναι, επιφέρουν αναστάτωση, οπότε ανακύπτουν αντιδράσεις και μια μορφή επιθετικότητας, όπου άλλοτε είναι ήπια και άλλοτε έντονη.

Βαθιές δονήσεις ταράζουν τον ψυχισμό, ο οποίος σημαδεύεται από βολές και επιθέσεις εσωτερικές και εξωτερικές, τόσο εναντίον του προσώπου όσο και εναντίον του εαυτού, όσο η προσωπικότητα μεταβάλλεται, προσπαθώντας να συνθέσει τις διαφορετικότητες.

Οι αντιδράσεις υποχωρούν, οι αντιστάσεις κάμπτονται, όταν τα σημαντικά πρόσωπα για εκείνον επιτρέπουν στη σχέση να κυλά ελεύθερα και δεσμευτικά μεταξύ τους και αισθάνεται από εκείνους την αποδοχή, τον σεβασμό στην προσωπικότητά του μέσα από την κατανόηση των αντιδράσεών του και την τοποθέτηση προστατευτικών πλαισίων, όπου το παιδί θα μπορεί να ακουμπήσει τα έντονα συναισθήματά του, ώστε να προστατευτεί από αυτά και να μην τον κυριεύσουν, κατακλύζοντάς τον.

Οι διεργασίες ολοκληρώνονται ομαλά, όταν οι γονείς ανταποκρίνονται συναισθηματικά στις ανάγκες του παιδιού τους για δέσμευση και διαφοροποίηση, κατανοώντας τα συναισθήματά του κάθε φορά που αυτά προβάλλουν για να αγκαλιαστούν, οπότε το παιδί νιώθοντας ασφάλεια και εμπιστοσύνη δέχεται τα στοιχεία της προσωπικότητάς τους, τα οποία είναι διαποτισμένα από την αγάπη τους και το σεβασμό προς το παιδί τους.

Μόνο όταν οι γονείς είναι ψυχικά ολοκληρωμένοι, μπορούν να κατανοήσουν τις συναισθηματικές αντιδράσεις του παιδιού τους, ως απαραίτητες για να ολοκληρωθούν οι διεργασίες εσωτερίκευσης και να βοηθήσουν το παιδί τους να δομήσει τον εαυτό του με υγιή τρόπο, οπότε έχοντας την βεβαιότητα της ενότητας και της ολοκλήρωσης, μετουσιώνει κάθε δυναμική του σε ενέργεια δίνοντάς της θετική διάσταση.

Η αντίδραση, η αντίσταση, η παλινδρόμηση, η εξάρτηση αντιμετωπίζονται και γίνονται ώθηση, ευελιξία, εξέλιξη, ελευθερία, αγάπη για τον εαυτό και τους άλλους.

Λύνεται η σύγκρουση στον ψυχισμό, γιατί το πρόσωπο το οποίο χρησίμευε ως αντικείμενο έρωτα και ως αντικείμενο μίσους και αντιπαλότητας, χρησιμεύει πλέον σαν αντικείμενο ταύτισης, γιατί δεν είναι απειλητικό για εκείνον, αλλά ευπρόσδεκτο και αγαπημένο.

Οι μηχανισμοί άμυνας χάνουν τον παθολογικό τους χαρακτήρα και λειτουργούν προστατευτικά σαν αμυντικές διεργασίες, όπου βοηθούν στη σύνθεση της προσωπικότητας και στην προστασία της με αρμονικά υγιή τρόπο.

Βιβλιογραφία:

Τα παιδιά της τρέλας, Άννα Ποταμιάνου, Νεφέλη

Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας, Alice Miller, Ροές

Μαμά, μπαμπά, δε με κοιτάξατε και χάθηκα, Αγγελική Μπολουδάκη, Αραξοβόλι

Άρθρο της Αγγελικής Μπολουδάκη, Ειδικού Ψυχικής Υγείας στην σελίδα www.haniotika-nea.gr

Ο Γιώργος γύρισε από το σχολείο με μια σάκα γεμάτη ντροπή και οδυρμό. Τα ρούχα του μύριζαν εξευτελισμό.

Τα μάτια του κατακόκκινα και οι σκέψεις στο κεφάλι του ένα κουβάρι.

Η μάνα του ήταν απασχολημένη στο τηλέφωνο, συζητούσε για τα ξενοπορτίσματα του άντρα της και ο πατέρας του απών, σε κάποιο συνέδριο ή κάποια »παράνομη» συνάντηση.

Πήρε τον πόνο του αγκαλιά και κουλουριάστηκε μαζί του στο κρεβάτι, σε στάση εμβρυική.

Ο Γιώργος ενοχλεί τους συμμαθητές του -είναι που δεν τα πάει καλά στα ομαδικά αθλήματα ως υπέρβαρος και δυσκίνητος. Όχι, ο Γιώργος είναι χοντρός. Πρέπει να τιμωρηθεί.

Η Μαρία γύρισε σπίτι με ένα χαιρέκακο χαμόγελο και μια ικανοποίηση δίχως προηγούμενο, γεμάτη έξαψη, τα μάτια της άστραφταν.

Έκανε τη Στελλίτσα να κλάψει για τη στραβή της μύτη, μπροστά σε όλο το τμήμα.

Ο καθηγητής δεν έδωσε σημασία, παιδιά είναι θα τα βρούνε κι εκείνος ενήλικας με αληθινά προβλήματα, ησυχία είπε μόνο για να επαναφέρει την τάξη και να αρχίσει το μάθημά του.

Η Μαρία συνέχισε σαρκαστικά: «Που μας ήθελε και έρωτες, να, κοιτάξτε το όνομα του Πέτρου στα τετράδιά της!».

Κρατούσε το εύρημα ψηλά, με το χέρι τεντωμένο, φουσκωμένη από υπερηφάνεια για τη σπουδαία της ανακάλυψη και φυσικά για την υπεροχή της έναντι της συμμαθήτριάς της.

Ο Πέτρος ξέσπασε σε γέλια. Η Στελλίτσα ήταν άσχημη. “Έπρεπε να μάθει τη θέση της.

Ο Νίκος επέστρεψε σπίτι ως άλλος τροπαιοφόρος κατακτητής, τα μάτια του γυάλιζαν.

«Κοίτα με μπαμπά, τα κατάφερα, έγινα σαν και σένα.

Δυνατός και σκληρός με τους αδύναμους.

Άρπαξα τα γυαλιά του Βασίλη και μετά τον χτύπησα που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί.

Το ίδιο δεν θα έκανες κι εσύ;

Θυμάμαι τότε που στεναχωρήθηκα επειδή έσπασε το παιχνίδι μου και με τιμώρησες που έκλαιγα σαν να ήμουν κανένα κοριτσάκι.

Ήμουν αδύναμος, είχες δίκιο μπαμπά. Μπαμπά, κοίτα με!».

Ο Νίκος ήταν κάποτε παιδί. Έπρεπε να μεγαλώσει.

Ο Βαγγέλης, δεν γύρισε σπίτι.

Και ο Γιάννης, ο Κώστας, η Πόπη, το σκέφτονται κι αυτοί σοβαρά, κάποια στιγμή να μη γυρίσουν.

Σχεδιάζουν κρυφά την απόδραση τους, κάνουν σχέδια για τη μέρα που θα καταφέρουν να απαλλαχτούν από τους δυνάστες τους.

Δεν ονειρεύονται ταξίδια και εκδρομές, ονειρεύονται τη φυγή, τη λύτρωση.

Η Λίτσα, ο Τάκης, ο Παύλος το γνωρίζουν, αλλά δεν μιλάνε. Θέλουν να επέμβουν, να στηρίξουν τους φίλους τους, αλλά φοβούνται.

Είναι σκληρός ο κόσμος τους και δεν θα επιβιώσουν αν προβάλλουν αντίσταση.

Άλλωστε, ποιος θα τους ακούσει, οι παιδικές φωνές δεν φτάνουν στα ενήλικα αυτιά.

Οι μεγάλοι έχουν τις δικές τους έννοιες και δεν καταλαβαίνουν.

Κι όμως, κάποια στιγμή πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα δικά μας προβλήματα και να ακούσουμε επιτέλους τις κραυγές της απόγνωσης πίσω από τη σιωπή.

Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι.

Καμιά ανοχή, καμιά δικαιολογία για την ντροπή που μαστίζει τα σπίτια και τα σχολεία μας, τις ζωές των ανθρώπων που γεννήθηκαν με την κατάρα να ζουν στον σάπιο κόσμο μας.

Πρέπει να απαλλάξουμε επιτέλους την κοινωνία μας από την ασχήμια της και να καταλάβουμε -για όσους έχουμε μείνει »πίσω» στα δικά μας παιδικά χρόνια-, πως δεν έχουμε να κάνουμε πια με παιδιά που πουλάνε αθώο τσαμπουκά και παίζουν πετροπόλεμο στις αλάνες.

Πλέον μιλάμε για βεντέτες, συμμορίες και πλήρη, αρρωστημένο εξευτελισμό, για ακραίες συμπεριφορές δίχως κανένα μέτρο και πολλές φορές, με την αποδοχή και το σιγοντάρισμα των γονιών.

Επιβάλλεται να αλλάξουμε, ξεκινώντας πρωτίστως από εμάς τους ίδιους. Διότι το φαινόμενο της βίας και του τραμπουκισμού/μπούλινγκ, δεν πρόκειται να σταματήσει όσο εκτός από έλλειψη ενδιαφέροντος από τη μεριά των γονέων και των εκπαιδευτικών, υπάρχει και έλλειψη παιδείας στο κάθε σπίτι.

Αναφορές στους συνανθρώπους μας με χαρακτηρισμούς τύπου ο τάδε ο χοντρός, ο έτσι η αδερφή, συνιστούν ρατσισμό και καλλιεργούν ενδόμυχα τη βία.

Τα παιδιά μας είναι ο καθρέφτης μας.

Εμείς μεγαλώνουμε τα θύματα, εμείς και τους θύτες.

Από την Σοφία Ισμήνη-eyedoll.gr

Είναι ένα σοβαρό πρόβλημα και μπορεί να δημιουργήσει στο παιδί αμφιβολίες για τον εαυτό του.

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας Αλεξάνδρα Καππάτου σε συμβουλεύει πως μπορείς να βοηθήσεις το παιδί σου να το αντιμετωπίσει...

Γιατί συμβαίνει αυτό;

“Μπαμπά, ο Φώτης με κοροϊδεύει, μου λέει συνέχεια ότι είμαι γυαλάκιας, δε με θέλει στην παρέα... Στενοχωριέμαι πολύ, δεν έχω με ποιον να παίξω.”

Οι αιτίες που βρίσκουν τα παιδιά για να αποκλείουν κάποιους συμμαθητές από την παρέα τους είναι πάρα πολλές.

Μερικές από αυτές είναι όταν έχουν μαλώσει ή διαφωνήσει, όταν κάποιος είναι επιθετικός ή εριστικός, όταν βλέπουν ένα παιδί δειλό, εσωστρεφές, που δεν αντιδρά στα πειράγματα, ή όταν ένα παιδί έχει κάποια ιδιαιτερότητα, δηλαδή είναι παχουλό ή φορά γυαλιά ή έχει πεταχτά αυτιά κι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στα πειράγματα.

Συνήθως ένας είναι ο αρχηγός στα πειράγματα και οι άλλοι ακολουθούν.

Τα παιδιά που δέχονται αυτά τα πειράγματα δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν την απόρριψη αυτή.

Συχνά, θυμώνουν, κλαίνε ή αρχίζουν να έχουν αμφιβολίες για τον εαυτό τους.

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε:

- Είναι καλύτερα να βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει ευθέως την απογοήτευσή του.

- Προσπαθήστε να μάθετε γιατί έχει αποκλειστεί από τους φίλους του. Μάλιστα, ακόμη κι αν διαφωνείτε με αυτά που σας λέει, μάθετε να είστε υπομονετικός συνομιλητής, χωρίς να το κρίνετε.

- Βεβαιώστε το πώς, έστω κι αν δεν γίνεται δεκτό από την παρέα, είναι μια χαρά.

- Προτρέψτε το να αρχίσει να συναναστρέφεται και άλλα παιδιά.

- Αν υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι λόγοι, για τους οποίους το αποφεύγουν κάποια παιδιά στο σχολείο, όπως η εμφάνισή του, η συμπεριφορά του και οι επιδόσεις του στο σχολείο, η κοινωνική ή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, βοηθήστε το να αποδεχθεί τις διαφορές αυτές και, αντίστοιχα, να εντοπίσει τα δυνατά του σημεία και να νιώθει γι’ αυτά χαρά και υπερηφάνεια.

- Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί σας στην κατεύθυνση αυτή, είναι να ανακαλέσετε μια δική σας παρόμοια εμπειρία απόρριψης από το παρελθόν. Εξηγήστε του τι κάνατε εσείς σ’ αυτή την περίπτωση. Πως αντιδράσατε, πως νιώσατε και πως διαχειριστήκατε τα αισθήματα απόρριψης.

- Βρείτε εναλλακτική λύση, όπως π.χ. να γραφτεί σε κάποιον αθλητικό σύλλογο ή να εξασκήσει κάποιο χόμπι.

- Να κάνει παρέα με παιδιά της γειτονιάς ή και με παιδιά δικών σας φίλων και συγγενών.

- Μην πιέζετε, πάντως, τις καταστάσεις. Μην παίρνετε το μέρος του, μην το κανακεύετε γιατί έτσι δεν το βοηθάτε. Αντίθετα, προτρέψτε το να αντιδράσει, να κάνει παρέα με κάποιο άλλο παιδί που σίγουρα υπάρχει.

- Τέλος, αν το παιδί συνεχίσει να έχει δυσκολίες, ζητήστε βοήθεια ψυχολόγου.

Πηγή tlife.gr

«Πρέπει να σημειώσουμε –έχοντας υπόψη μας όλα τα δεδομένα- ότι δεν μιλάμε για περίπτωση bullying, δηλαδή τον εκφοβισμό για κακοποίηση. Εδώ έχουμε να κάνουμε με σωματικές βλάβες.

Πρόκειται δηλαδή για εγκληματικές συμπεριφορές που είναι ποινικά αδικήματα. Συνεπώς, στην περίπτωση του Βαγγέλη Γιακουμάκη δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ο όρος bullying.

Αλλωστε έχουμε να κάνουμε με ενηλίκους», τονίζει η καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Βάσω Αρτινοπούλου.

Φρένο σε βίαιες συμπεριφορές και σωματικές βλάβες σαν αυτές που βίωνε ο Βαγγέλης Γιακουμάκης –σύμφωνα πάντα με τις μαρτυρίες- μπορεί να μπει με την εξωτερίκευσή τους και την καταγγελία στις Αρχές από το θύμα επισημαίνει η κ. Αρτινοπούλου.

Τα ίδια μέτρα μάλιστα θα πρέπει να λαμβάνουν και οι φίλοι και οι συγγενείς του θύματος όταν διαπιστώνουν τέτοιες συμπεριφορές εις βάρος του.

«Τα θύματα πρέπει να μη φοβούνται να μιλήσουν. Θα πρέπει να καταγγέλλουν τη θυματοποίησή τους στην Αστυνομία. Πρέπει να μάθουν τα δικαιώματά τους. Να ενδυναμωθούν σε αυτόν τον τομέα.

Από όσα γνωρίζουμε φαίνεται ότι ο νεαρός Βαγγέλης είχε αδυναμία εξωτερίκευσης όσων του συνέβαιναν. Υπήρχε μια σιωπή για την κατάστασή του. Δεν είχε μιλήσει. Ομως όσο κλειστό και να ήταν το περιβάλλον του η σχολή, αυτά έπρεπε να είχαν καταγγελθεί».

Διεθνείς έρευνες έχουν δείξει ότι το 15% των μαθητών έχει βιώσει συμπεριφορές εκφοβισμού από συμμαθητές τους.

Το 85% των περιστατικών εκφοβισμού γίνεται παρουσία παρατηρητών.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι φυσιολογικό να είμαστε λίγο (ή περισσότερο) ανήσυχοι, ιδιαίτερα αν είναι η πρώτη φορά.

Ωστόσο, μπορεί, όπως πολλές φορές έχουμε πει, με λίγη προετοιμασία να νιώσουμε πιο σίγουροι.

Μάλιστα, αν χειριστούμε σωστά τα πράγματα, το να μείνει το παιδί μας μόνο στο σπίτι ίσως αποδειχτεί θετική εμπειρία.

Τι πρέπει να εξετάσουμε

Σίγουρα ένα παιδάκι 5 ετών δεν μπορεί να μείνει μόνο – ένας έφηβος μπορεί.

Τι γίνεται όμως στις ενδιάμεσες ηλικίες;

Είναι δύσκολο να καταλάβουμε αν το παιδί μας είναι έτοιμο. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να κρίνουμε.

Συνήθως τα παιδιά υποστηρίζουν πως είναι έτοιμα.

Όμως, κάποιες φορές ακόμα και μεγάλα παιδιά την ώρα της κρίσης νιώθουν φόβο, έστω κι αν είμαστε σίγουροι για το αντίθετο.

Πώς λοιπόν θα κρίνουμε;

Γενικά, δεν είναι καλό να αφήνουμε ένα παιδί κάτω των 10 ετών μόνο του.

Κυρίως γιατί, αν και υπάρχουν εξαιρέσεις, σε αυτές τις ηλικίες δεν μπορούν να χειριστούν μόνα τους μια κατάσταση ανάγκης.

Επίσης, πρέπει να αξιολογήσουμε αν υπάρχουν έμπιστοι γείτονες (που θα μπορούσαν να βοηθήσουν αν συμβεί κάτι), αν η γειτονιά είναι ασφαλής, αν κυκλοφορούν πολλά αυτοκίνητα στον δρόμο κλπ.

Είναι επίσης σημαντικό να γνωρίζουμε πώς αντιδρά το παιδί μας σε διάφορες καταστάσεις:

-Δείχνει υπευθυνότητα σε ότι το αφορά, π.χ. διάβασμα, στα πράγματα του ή τα πράγματα του σπιτιού;

-Ακολουθεί σωστά τις εντολές που του δίνουμε;

-Πώς χειρίζεται απρόσμενες καταστάσεις;

-Μένει ήρεμο όταν κάτι δεν πάει όπως το είχε φανταστεί;

-Κατανοεί κανόνες; Τους ακολουθεί;

-Μπορεί να κατανοήσει και να ακολουθήσει κανόνες ασφαλείας;

-Έχει σωστή και συνετή κρίση ή του αρέσει να παίρνει ρίσκα;

-Γνωρίζει κάποιους βασικούς κανόνες πρώτων βοηθειών;

Είμαστε πεπεισμένοι πως ότι του έχουμε πει περί μη συναναστροφής του με αγνώστους έχει γίνει κατανοητό και το έχει εφαρμόσει;

Ένα τεστ θα μας πείσει!

Έστω κι αν πιστεύουμε πως το παιδί μας είναι ώριμο να μείνει μόνο στο σπίτι, καλό θα ήταν να το επιβεβαιώσουμε και στην πράξη, εκ του ασφαλούς όμως την πρώτη φορά.

Ας το αφήσουμε λοιπόν για μισή με μία ώρα μόνο, ενώ βρισκόμαστε πολύ κοντά στο σπίτι.

Αν όλα πάνε καλά, όταν γυρίσουμε, μπορούμε να συζητήσουμε μαζί του την εμπειρία του και να ρωτήσουμε αν θεωρεί πως θα έπρεπε να έχει κάποιες πρόσθετες γνώσεις για την επόμενη φορά.

Κι αν συμβεί κάτι;

Το παιδί θα πρέπει να έχει κάποιες βασικές γνώσεις χειρισμού απρόβλεπτων καταστάσεων.

Προτού λοιπόν αποφασίσουμε ότι μπορεί να μείνει μόνο στο σπίτι, το παιδί θα πρέπει, για τη δική του ασφάλεια, να γνωρίζει τους βασικούς κανόνες ασφαλείας.

-Να ξέρει να καλέσει το 100 και να γνωρίζει τη διεύθυνση του σπιτιού ώστε να τη δώσει.

-Να ξέρει να κλειδώνει και να ξεκλειδώνει την εξώπορτα.

-Να ξέρει να χειρίζεται το τηλέφωνο του σπιτιού ή/και ένα κινητό.

-Να ανάβει και να σβήνει τα φώτα.

-Να χειρίζεται με ασφάλεια ηλεκτρικές συσκευές (π.χ. τον φούρνο μικροκυμάτων στην περίπτωση που θέλει να φάει κάτι).

-Να γνωρίζει τι να κάνει στην απευκταία περίπτωση που:

-Πάρει φωτιά η κουζίνα.

-Ένας άγνωστος χτυπήσει την πόρτα.

-Κάποιος μας ζητά στο τηλέφωνο ενώ απουσιάζουμε.

-Γίνει σεισμός.

-Πέσει το ρεύμα.

- Υπάρχει διαρροή νερού κλπ.

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Πρόκειται για μια ασθένεια κατά την οποία οι μύες ατροφούν και σταδιακά σταματούν να λειτουργούν.

Όλα ξεκινούν από τον νωτιαίο μυελό.

Εμφανίζεται σε 8 παιδιά κάθε 100.000 γεννήσεις.

Και σήμερα είναι η πιο κοινή γενετική αιτία του βρεφικού θανάτου.

Στο βίντεο εμφανίζεται η μικρούλα Λίνσει συνειδητοποιημένη να μιλά για την ασθένεια της, επάνω από το αναπηρικό της καροτσάκι.

«Η ασθένεια εντοπίσθηκε όταν ήμουν 2 ετών», θα πει και θα συνεχίσει: «μόνη μου δεν μπορώ να κάνω το παραμικρό. Δεν μπορώ να περπατήσω, δεν μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ».

Η Λίνσει όμως έχει έναν φύλακα άγγελο. Τον μεγαλύτερο της αδερφό.

Και όταν λέμε μεγαλύτερο μην φανταστείτε μεγάλο. Η ηλικία του δεν ξεπερνάει τα 11 χρόνια.

«Η αδερφή μου είναι ένα φυσιολογικό άτομο» λέει ο ίδιος και η μικρούλα συμπληρώνει:

«ο αδερφούλης μου με βοηθάει σε όλα. Δεν ξέρω τι θα γινόταν εάν δεν τον είχα αδερφό».

Τα δυο αδέρφια είναι στενά δεμένα.

Ο μεγάλος παίζει ακόμη και μπάσκετ μαζί με την μικρούλα λατρεμένη του αδερφή.

Στο 1.50 του βίντεο καθώς μιλάνε τα αδέρφια, ο 11χρονος δεν αντέχει. Ξεσπάει και με λυγμούς, αλλά και μια αξιοπρέπεια, λέει:

«είναι η αδερφή μου. Τι και εάν είναι άρρωστη, είναι η αδερφή μου.

Είναι ο καλύτερος μου φίλος. Θα κάνω για πάντα, τα πάντα για εκείνη.»

Σήμερα η επιστήμη δεν έχει βρει κάποια θεραπευτική αγωγή για την καταπολέμηση αυτής της πάθησης.

Δεν υπάρχει θεραπεία.

Υπάρχει μόνο η παρηγορητική αγωγή, η οποία κάνει λίγο πιο εύκολη τη ζωή των ασθενών.

πηγή:InVitro

- Να πειράζουν, καταστρέφουν τα πράγματα του πχ.τετράδια, βιβλία, μολύβια κτλ.

- Να ανοίγουν την τσάντα και να του αφαιρούν πράγματα.

- Να στέλνουν κοροϊδευτικά σημειώματα την ώρα της παράδοσης στην τάξη ή κατά την μετακίνηση τους στο σχολικό λεωφορείο.

- Να διοργανώνουν φάρσες εναντίον του με διάφορους τρόπους.

- Να γράφουν υποτιμητικά σχόλια, σχέδια στο θρανίο του, στην καρέκλα του, στον πίνακα της τάξης μέχρι την άφιξη του εκπαιδευτικού.

- Να γράφουν περιφρονητικά σχόλια στους τοίχους του σχολείου ή σε άλλους δημόσιους χώρους πχ. παιδική χαρά.

- Να αναγκάζουν το παιδί να δίνει το χαρτζιλίκι του ή να αγοράζει πράγματα για λογαριασμό τους.

- Να κλέβουν το κινητό του.

- Να στέλνουν υποτιμητικά μηνύματα στο κινητό.

- Να “τραβάνε” το κοροϊδευτικό περιστατικό με κινητό και να το προβάλουν στους υπόλοιπους ή να το αναρτούν σε σελίδες πχ. youtube.

- Να στέλνουν υποτιμητικά σχόλια στο fb, twitter και όλα τα social networks.

- Να μιλάνε υποτιμητικά για αυτό στο fb και χωρίς την παρουσία του με σκοπό τον διασυρμό του παιδιού.

- Να ασκούν σωματική βία πχ. χτυπήματα, κλωτσιές, στριμώγματα, ξυλοδαρμό μπροστά σε άλλους ή και μόνοι τους.

- Να το αναγκάζουν εκβιάζοντας το να κάνει πράξεις, ενέργειες παρά την θέληση του πχ. να συμμετέχει σε παραβατικές δραστηριότητες.

- Να αναγκάζουν τα άλλα παιδιά να περιφρονούν το συγκεκριμένο παιδί. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να εξετάσουμε αν και τα υπόλοιπα παιδιά έχουν πέσει θύματα εκβιασμού.

Τέλος να σημειώσουμε ότι υπάρχουν περιπτώσεις ακραίας βίας σε παιδιά όπως: σεξουαλική κακοποίηση και ξυλοδαρμοί που στέλνουν το θύμα στο νοσοκομείο.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2011/10/2.html