Αυτά τα παιχνίδια σκοπό έχουν να λειτουργήσουν ως αφορμή για να κινητοποιήσουν το παιδί να εφαρμόσει και να εξασκηθεί σε πολλές προμαθηματικές έννοιες ώστε να περάσει ομαλά στην εκμάθηση των μαθηματικών εννοιών και μεγεθών αργότερα.

Στόχος είναι το παιδί απλά να μετρήσει.

Να ξεκινήσει την πρώτη αρίθμηση, διαδοχή αριθμών και να καταγράψει τα σωστά σύμβολα (αριθμούς) μέσα σε πλαίσιο (παράθυρο).

Υλικά: Ένα χαρτί Α4 ή ένα χαρτόνι μεγάλο που θα κολλήσετε στον τοίχο, σελοτέιπ, ξυλομπογιές ή μαρκαδόρους.

Παιχνίδι:

Φτιάχνετε ένα σπίτι (όπως στην εικόνα) και σχηματίζετε παράθυρα τόσα όσα είναι τα αντικείμενα που θέλετε να μετρήσει το παιδί.

Κολλάτε, αν θέλετε, το σπίτι στον τοίχο σε αντίστοιχο ύψος με αυτό του παιδιού.

Δίνεται οδηγία στο παιδί τι πρέπει να αριθμήσει κάθε φορά.

Το παιδί μετράει και έρχεται να γράψει τον σωστό αριθμό από τα ζητούμενα αντικείμενα.

Βασικά tips:

Μπορείτε αν θέλετε να γίνει πιο "διεγερτικό" για το παιδί να έχετε και χρόνο μέσα στον οποίο θα μετρήσει και θα γράψει τον αριθμό. Χρησιμοποιήστε μια κλεψύδρα ή μετράτε εσείς δυνατά για να καταλαβαίνει και την διάρκεια του χρόνου που του απομένει.

Οι παραλλαγές αυτού του παιχνιδιού είναι πολλές και αναφέρονται κάθε φορά στο μέρος που είμαστε πχ. Πόσα στο σχολείο μας; Πόσα στο αυτοκίνητο μας,

Απευθύνεται:

Σε όλα τα παιδιά από 5 χρονών που γνωρίζουν τους πρώτους αριθμούς και σε παιδιά με Ανωριμότητα που θέλουν ενίσχυση στην πρώτη αρίθμηση.

Γίνεται από γονείς, εκπαιδευτικούς και θεραπευτές.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2012/07/blog-post_11.html

Έτσι είναι σίγουρο ότι μια καλά ενισχυμένη και δυνατή μνήμη βοηθά ιδιαίτερα το μαθητή να ανταποκριθεί σε αυτές τις απαιτήσεις.

Τα παιδιά με Δυσλεξία και άλλες μαθησιακές δυσκολίες εμφανίζουν σοβαρά κενά στη δυνατότητα απομνημόνευσης και ανάκλησης πληροφοριών.

Η μεγαλύτερη δυσκολία έχει να κάνει με τις γλωσσικές πληροφορίες και με τη μνήμη εργασίας.

Έτσι είναι πολύ συνηθισμένο το φαινόμενο ένα παιδί με μαθησιακά προβλήματα να έχει ξοδέψει αρκετές ώρες τη προηγούμενη μέρα να μάθει πχ. το μάθημα της Ιστορίας, Μελέτη Περιβάλλοντος, κανόνες, προπαίδεια και την επόμενη μέρα στο σχολείο να αδυνατεί να θυμηθεί και να ανακαλέσει.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι που μπορούμε να ενισχύσουμε τη μνήμη των παιδιών και από τη προσχολική ηλικία ακόμα.

Τα παιδιά με Δυσλεξία/μαθησιακές δυσκολίες χρειάζονται ειδική μέριμνα πάνω σε αυτό τον τομέα.

Οι 15 τρόποι για να εκπαιδεύσουμε τη μνήμη του παιδιού:

- Ασκήσεις διαδοχής όπως πχ. Να πουν τους μέρες/μήνες με τη σειρά και αντίστροφα. Να πουν την αλφαβήτα.

- Να ακούσει μια σειρά αριθμών που τους δίνεται προφορικά και να την επαναλάβει. Καλό είναι να γίνεται κλιμακωτά, πρώτα 3 αριθμοί, έπειτα 4 κτλ. Η άσκηση μπορεί να επαναληφθεί με την αντίστροφη φορά.

- Να παίξει παιχνίδια μνήμης με κάρτες ή στον υπολογιστή.

- Να εξασκηθεί εξίσου στην οπτική και ακουστική μνήμη.

- Να ακούσει άσημες λέξεις (λέξεις που δεν σημαίνουν τίποτα) πχ. πιχάνε, κοτάχι που θα πρέπει να τις επαναλάβει. Και εδώ ο συντελεστής δυσκολίας πρέπει να ανεβαίνει διαδοχικά.

- Να ακούσει προτάσεις που θα πρέπει να απομνημονεύσει και να επαναλάβει. Επίσης με διαβαθμισμένο δείκτη δυσκολίας.

- Να απαντήσει σε ερωτήσεις σχετικά με το καθημερινό πρόγραμμα του: Τι έφαγες εχθές; Ποιο ήταν το πρόγραμμα σου;

- Να δει μια σειρά από φωτογραφίες αντικειμένων για κάποια δευτερόλεπτα και να τις επαναλάβει. Αρχικά να πει Τι είδε και έπειτα να παρατηρήσει πάλι τις εικόνες και να προσπαθήσει να θυμηθεί τη σειρά που εμφανίστηκαν.

- Να ακούσει μικρά ποιηματάκια που ομοιοκαταληκτούν και να τα επαναλάβει.

- Να ακούσει τραγούδια και να τα επαναλάβει.

- Όσο είστε έξω στο δρόμο ή στο αυτοκίνητο ζητήστε να απαντήσει σε ερωτήσεις παρατήρησης και μνήμης πχ. Πόσοι άντρες πέρασαν; Τι φορούσε η γυναίκα που είδαμε;

- Το ίδιο μπορεί να γίνει και με μια σειρά φωτογραφιών.

- Διαβάστε μια παράγραφο που να περιέχει ονόματα, ημερομηνίες, μέρη και ζητήστε να απομνημονεύσει και να επαναλάβει.

- Ζητήστε να διαβάσει μια παράγραφο που να περιέχει ονόματα, ημερομηνίες, μέρη και ζητήστε να απομνημονεύσει και να επαναλάβει. Η ανάγνωση μπορεί να γίνεται άλλες φορές φωναχτά και άλλες σιωπηλά.

- Να απαντήσει σε ερωτήσεις σχετικά με τη διαδρομή που έκανε πηγαίνοντας κάπου πχ. Από που πήγε, πως συνέχισε και που έφτασε.

Tip:

Όλα αυτά είναι μόνο κάποια παραδείγματα ασκήσεων μνήμης, προσοχής και παρατήρησης.

Η εξάσκηση θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα πάντα την ηλικία και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα παιδί με Δυσλεξία/μαθησιακές δυσκολίες.

Απευθύνονται:

Σε παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας με ή χωρίς μαθησιακές δυσκολίες για ενίσχυση της μνήμης.

Μπορούν να γίνουν από γονείς, εκπαιδευτικούς και θεραπευτές.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2013/04/15.html

Για το παιδί μπορεί να σημαίνει γνωριμία με νέα μέρη, καινούριους ανθρώπους και νέους κανόνες.

Για σας μπορεί να σηματοδοτεί την επιστροφή στην εργασία ή στα οικιακά, χωρίς το παιδί.

Ίσως να είναι η πρώτη φορά που εσείς και το παιδί σας αποχωρίζεστε για τόσες ώρες.

Η αλλαγή έχει συνέπειες για όλη την οικογένεια.

Άλλα παιδιά αντιμετωπίζουν αυτή τη μεταβατική περίοδο εύκολα και άλλα δυσκολεύονται περισσότερο, αλλά γενικότερα κάποιος βαθμός δυσκολίας είναι συνηθισμένο φαινόμενο.

Ξεκινώντας το σχολείο το παιδί θα χρειαστεί να κάνει πολλούς συμβιβασμούς.

Πρέπει να αποχωριστεί τους γονείς και να χάσει την αποκλειστική σχέση μαζί τους και να αφήσει πίσω του την περίοδο που ήταν ένα μωράκι.

Ίσως δυσκολεύεται περισσότερο αν το μικρό του αδελφάκι παραμένει στο σπίτι με τη μαμά και ίσως είναι ευκολότερο αν το μεγαλύτερο αδελφάκι του πηγαίνει ήδη σχολείο.

Όταν ξεκινήσει το σχολείο το παιδί σας μπορεί να έχει αρνητικά συναισθήματα και αυτά μπορεί να αντανακλώνται σε δύσκολη συμπεριφορά.

Το παιδί που γινόταν ένα μεγάλο αγόρι ή κορίτσι ξαφνικά μπορεί να υιοθετεί συμπεριφορές μικρότερου παιδιού και να σας δυσκολεύει.

Θυμός

Το παιδί μπορεί να βιώνει συναισθήματα εγκατάλειψης από τον γονιό, ειδικά αν έχει επιστρέψει στην εργασία του και αυτό μπορεί να το κάνει να θυμώνει.

Αυτός ο θυμός είναι πιθανόν να μην εκφράζεται ανοιχτά προς εσάς που είστε το αγαπημένο του πρόσωπο, αλλά να στρέφεται προς άλλα πρόσωπα, όπως τα αδέλφια ή τους συνομήλικους ή προς τον εαυτό ακόμα.

Είναι σύνηθες όταν ένα παιδί δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει ένα γεγονός που δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα.

Αν το παιδί σας είναι επιθετικό προς άλλα παιδιά χρειάζεται έναν ευαίσθητο ενήλικα που θα προσπαθήσει να κατανοήσει το λόγο της κακής συμπεριφοράς.

Ταυτόχρονα όμως, χρειάζεται να είναι αυστηρός σχετικά με το τι επιτρέπεται και τι όχι.

Μπορεί επίσης, το παιδί να εκφραστεί με εκρήξεις θυμού, καθώς αρχίζει να αισθάνεται εκτός ελέγχου.

Αυτές οι εκρήξεις θυμού είναι συνήθως δύσκολες καταστάσεις για τους γονείς, ειδικά ύστερα από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά.

Θυμηθείτε ότι είναι ένα υγιές σημάδι ότι το παιδί νιώθει αρκετή ασφάλεια, ώστε να εκφράσει ανοιχτά τα αρνητικά συναισθήματά του.

Το κάνει γνωρίζοντας ότι το αγαπάτε και δεν θα πάψετε να το αγαπάτε.

Μετά το επεισόδιο πείτε του ότι είναι εντάξει να είναι θυμωμένο και ρωτήστε αν κάτι συγκεκριμένο το έκανε να θυμώσει.

Συζητήστε μαζί του δίνοντάς του την ευκαιρία να μιλήσει και προτείνετε ότι ο θυμός μπορεί να έχει σχέση με το σχολείο.

Άγχος

Το παιδί μπορεί να αισθάνεται γενικό άγχος για το καινούριο σχολείο και τα νέα πρόσωπα, φόβο για το άγνωστο και φόβο για το τι θα του συμβεί. Το άγχος αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε εμφάνιση παράλογων φόβων που δεν είχε μέχρι τώρα, για διάφορα πράγματα.

Μπορεί επίσης, να εκφραστεί με τη μορφή επιθετικής συμπεριφοράς προς τους συμμαθητές.

Ακόμα, μπορεί να μην εκφράζεται καθόλου τη μέρα, αλλά να εμφανίζεται τη νύχτα με τη μορφή εφιαλτών.

Τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να γίνουν άσχημα όνειρα.

Οι εφιάλτες, εξάλλου, φέρνουν κοντά στο παιδί τη νύχτα, τους γονείς που αποχωρίζεται τη μέρα.

Αν το παιδί σας έχει άγχος, προσπαθήστε να μιλήσετε θετικά για τη δική σας εμπειρία στο σχολείο, ώστε να μην του μεταδώσετε τους φόβους σας.

Θυμίστε στο παιδί ότι στο παρελθόν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τους φόβους του και ενθαρρύνετέ το λέγοντας ότι και σε αυτή την περίπτωση θα τα καταφέρει.

Αν έχει συνηθίσει να σας βλέπει στη διάρκεια όλης της μέρας, μπορεί να ανησυχεί για το πού είστε και τι κάνετε.

Καθησυχάστε το παιδί μιλώντας για τη μέρα σας και ρωτώντας για τη δική του.

Μπορείτε να του δείξετε ότι θα έχει την προσοχή και την αγάπη σας αφιερώνοντας του περισσότερο χρόνο το απόγευμα ή το Σαββατοκύριακο.

Μπορείτε επίσης, να του δώσετε τη δυνατότητα να πάρει ενεργά μέρος στην προετοιμασία για το σχολείο, παίρνοντάς το μαζί για να ψωνίσετε τα απαραίτητα σχολικά και ρούχα, κάτι που θα το γεμίσει ενθουσιασμό.

Δώστε του όσες περισσότερες πληροφορίες μπορείτε. Αν είναι δυνατόν επισκεφτείτε μαζί το χώρο του σχολείου πριν την έναρξη της χρονιάς.

Δώστε του ένα αγαπημένο του αντικείμενο μαζί στο σχολείο, που θα συνδέσει το σχολείο με την οικογένεια και θα του υπενθυμίζει ότι το αγαπάτε.

Αν εμφανίσει φοβίες, το παιδί έχει ανάγκη από κάποιον που μπορεί να ακούσει τους φόβους του, τους παίρνει στα σοβαρά και προσπαθεί να το κατανοήσει.

Ζήλεια

Το παιδί μπορεί να αισθάνεται ζήλεια για το μικρότερο αδελφάκι.

Μπορεί να έχει ανάγκη για περισσότερο ντάντεμα και έτσι να επανεμφανιστούν ζήλειες που είχαν περάσει.

Αυτό μπορεί να δημιουργήσει εντάσεις ανάμεσα στα αδέλφια και τσακωμούς.

Αυτές οι καταστάσεις συνήθως δυσκολεύουν τους γονείς, που συνήθως αναρωτιούνται πώς πρέπει να αντιδράσουν.

Φυσικά οι γονείς χρειάζεται να παρεμβαίνουν όταν τα πράγματα φεύγουν από τον έλεγχο, και κυρίως όταν πρόκειται για μικρά αδέλφια και να θέσουν όρια στη συμπεριφορά τους.

Θυμηθείτε ότι η κατάσταση είναι δυσάρεστη, αλλά έτσι τα παιδιά μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν συναισθήματα αντιπαλότητας και μίσους στο ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού και αυτό τα βοηθά να αναπτυχθούν.

Ο ποιοτικός χρόνος με το παιδί ξεχωριστά, μπορεί να βοηθήσει να καθησυχαστεί ότι κατέχει ακόμα μια σημαντική θέση στην οικογένεια.

από την Όλγα Μάντη, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο

http://enarthro.blogspot.gr/

Πηγή:

Understanding your child... Starting school, The Tavistock and Portman NHS foundation fund

Το δυσλεκτικό άτομο όμως δεν είναι μόνο η δυσλεξία του.

Αποτελεί μια ξεχωριστή προσωπικότητα με όλα εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που υπαγορεύουν τη στάση του απέναντι στη μάθηση, στην ιδιαιτερότητα του και στην ανάγκη για προσπάθεια.

Έτσι κάθε περίπτωση δυσλεκτικού παιδιού αποτελεί μοναδική περίπτωση γιατί:

α) η Δυσλεξία εμφανίζεται με διαφορετική μορφή δυσκολιών ως προς τη ποιότητα των συμπτωμάτων και

β) υπάρχουν 12 βασικοί προσδιοριστικοί παράγοντες που επηρεάζουν τη κάθε περίπτωση.

Αυτοί είναι:

- Η ιδιοσυγκρασία, χαρακτήρας του παιδιού.

- Η σχέση του με τους δασκάλους του.

- Ο τρόπος που αντιμετωπίζει το οικογενειακό περιβάλλον το γεγονός ότι το παιδί αντιμετωπίζει δυσκολίες στις σχολικές του δεξιότητες.

- Τα μέτρα αντιμετώπισης που έχουν παρθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή.

- Η εικόνα που έχει το ίδιο το παιδί για τον εαυτό του.

- Η γενική στάση του απέναντι στη μάθηση.

- Η ηλικία έναρξης της παρέμβασης.

- Η σχέση με τον ειδικό που το βοηθά να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες του.

- Η γνώση του δυσλεκτικού παιδιού για τη φύση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει.

- Η πρόθεση και διάθεση του οικογενειακού περιβάλλοντος να συμμετέχει στη διαδικασία ενίσχυσης του παιδιού.

- Η πρόθεση και διάθεση του σχολικού περιβάλλοντος να συμμετέχει στη διαδικασία ενίσχυσης του παιδιού.

- Η σύνδεση και συνεργασία μεταξύ οικογένειας, ειδικού και σχολείου.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2013/02/12.html

Πως εκδηλώνεται αυτή η ανασφάλεια κατα την διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας στο σπίτι και στο σχολείο:

- Ανάγκη για συνεχή επιβεβαίωση για να λύσει και να ολοκληρώσει μια άσκηση μέχρι το τέλος πχ.μια άσκηση γραμματικής.

- Ανάγκη για συνεχή παρουσία του γονιού που τον διαβάζει για να ξεκινήσει, ολοκληρώσει και τελικά παραδώσει την άσκηση στην/στον δασκάλα/ο.

- Συνεχείς ερωτήσεις κατά την εκτέλεση της άσκησης “αν το κάνει καλά”.

- Με την εκφώνηση της άσκησης η αίσθηση ότι δεν την κατάλαβε πλήρως τον οδηγεί σε επιτόπου ερώτηση πχ. “Κυρία δηλ. τι κάνω εδώ; Έτσι να το κάνω;” ακόμα και αν πολλές φορές έχει καταλάβει την εκφώνηση.

- Σε ερώτηση μουρμουρίζει την απάντηση και όταν του ζητείται να την πει φωναχτά δεν δίνει καμία απάντηση επειδή είναι σίγουρος ότι κάνει λάθος.

- Αν έχει δώσει μια προφορική απάντηση και του ζητηθεί να την εξηγήσει καλύτερα η συνήθης αντίδραση είναι: “Αφήστε το κυρία λάθος είναι”.

- Αν σε μια γραπτή άσκηση του ζητηθεί να εξηγήσει γιατί έγραψε την συγκεκριμένη απάντηση η συνήθης αντίδραση είναι να πάρει την γόμα στο χέρι και να σβήσει αυτό που είχε γράψει χωρίς να περιμένει να επιβεβαιώσει αν είναι λάθος ή όχι.

- Δεν συμμετέχει στην τάξη, δεν σηκώνει χέρι ακόμα και αν γνωρίζει την απάντηση εξαιτίας της βεβαιότητας ότι δεν θα δώσει την σωστή απάντηση ή ότι θα ακυρωθεί από τον εκπαιδευτικό/συμμαθητές του.

- Σε ένα παιχνίδι γνώσεων δεν θα πάρει μέρος.

- Σε ένα παιχνίδι που έχει ανάγνωση και ορθογραφία δεν θα πάρει μέρος.

- Στην τάξη συνήθως προτιμάει να κάθεται σιωπηλό και η μόνη συμμετοχή να είναι η αντιγραφή από τον πίνακα.

- Στα διαγωνίσματα/τεστ του προκαλείται περισσότερο άγχος να μην δουν οι συμμαθητές του τι έγραψε παρά η προσωπική του επίδοση.

Με αυτούς τους τρόπους παρουσιάζεται συνήθως, η χαμηλή αυτοπεποίθηση που έχουν τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες/δυσλεξία κατά την διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας.

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι ακόμα και παιδιά με δυσλεξία/μαθησιακές δυσκολίες που εμφανίζονται κοινωνικά και ευχάριστα αν διερευνήσουμε λίγο πιο βαθιά την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους θα αντιληφθούμε ότι είναι πολύ πιο ανασφαλή για τις σχολικές τους δεξιότητες από ότι πιστεύαμε.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2011/10/blog-post_4547.html

email: amitrakaki@gmail.com

Η παραγωγή του λόγου γίνεται πιο απαιτητική κατά κύριο λόγο στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού.

Εκεί πλέον καλείται να εφαρμόσει την ορθή γραφή, κανόνες γραμματικής και στίξης και να παράξει ένα πλήρες κείμενο ιδεών με τη σωστή συντακτική δομή.

Όλες αυτές οι απαιτήσεις γίνονται ακόμα πιο δύσκολες όταν αφορούν σε παιδί με Δυσλεξία/μαθησιακές δυσκολίες.

Το Δυσλεξικό παιδί έχοντας να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες του εμφανίζει και ένα αποδυναμωμένο κίνητρο να εμπλακεί σε αυτή τη διαδικασία.

Έτσι θα πρέπει να το εντάξουμε σιγά, σιγά και με ένα αυξανόμενο δείκτη δυσκολίας σε όλες τις μορφές γραπτού λόγου χρησιμοποιώντας όσο γίνεται και τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του.

20 μορφές γραπτού λόγου:

Να συνθέσει ένα γράμμα σε κάποιον.

Να συντάξει μια επιστολή.

Να βγάλει μια ανακοίνωση για κάποιο γεγονός.Να φτιάξει μια πρόσκληση.

Να γράψει γραπτά σημειώματα δίνοντας σύντομες πληροφορίες πχ. Μαμά έχω πάει στη γιαγιά και θα γυρίσω πριν το μεσημέρι.Να γράψει το κατάλογο για τα ψώνια.

Να γράψει μηνύματα στο κινητό.

Να καταλήξει σε μια γραπτή περίληψη.

Να φανταστεί γραπτά το τέλος/αρχή μιας ιστορίας.

Να γράψει ένα διαφορετικό τέλος μιας ιστορίας.

Να παράξει υποθετικό λόγο πχ. Ακούστηκε ένα δυνατό φρενάρισμα. Τι μπορεί να έχει γίνει; Δώσε πέντε πιθανές εξηγήσεις.

Να γράψει Ημερολόγιο.

Να περιγράψει σε κείμενο μια εικόνα.

Να ζωγραφίσει μια εικόνα και να γράψει μια ιστορία.

Να δοθούν σκόρπιες λέξεις και να τις συνθέσει κάνοντας μια ιστορία.

Να δώσει γραπτές οδηγίες πχ. Οδηγίες για να λούσουμε τα μαλλιά μας.

Να γράψει μια συνταγή.

Να γράψει πινακίδες με μηνύματα πχ. Απαγορεύεται το κάπνισμα.

Να δημιουργήσει γραπτά τηλεφωνικούς διαλόγους.

Να καταγράψει ένα δελτίο καιρού.

http://i.imgur.com/Bvtumnh.jpg

Ένα αγόρι με μαθησιακές δυσκολίες ζωγράφισε και έφτιαξε μια φανταστική ιστορία!

Απευθύνεται:

Σε όλα τα παιδιά του Δημοτικού και κυρίως σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες που χρειάζονται εξάσκηση και εκπαίδευση σε όλες τις μορφές του γραπτού λόγου.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2013/11/20.html

Αυτό είναι κάτι που εύκολα παρατηρούν οι δάσκαλοι, οι οποίοι αν τους ρωτήσετε θα σας πουν ότι όταν ξεκινά το διάλειμμα κάποια παιδιά έχουν ολοκληρώσει τις εργασίες τους, ενώ κάποια άλλα (συνήθως τα ίδια) συνεχίζουν να ασχολούνται με αυτό που τους έχουν αναθέσει...

Αν και είναι γεγονός ότι αυτή η διαφορά είναι λίγο ως πολύ έμφυτη στα παιδιά - όπως άλλωστε συμβαίνει με πολλά θέματα της ανάπτυξης - εν τούτοις υπάρχουν μέθοδοι για να βοηθήσετε το παιδί σας να μην παρουσιάζει μεγάλη διαφορά από το μέσο όρο της ηλικίας του.

Τις πιο πολλές φορές αυτό που κουράζει το παιδί και το κάνει να αποπροσανατολίζεται είναι το περιβάλλον.

Για παράδειγμα είναι πολύ δύσκολο για ένα μικρό παιδί να κάθεται για πολλές ώρες στο θρανίο.

Επίσης έχει αποδειχθεί ότι ορισμένα παιδιά ενώ έχουν την ικανότητα να συγκεντρωθούν δεν το κάνουν γιατί ανακαλύπτουν κάτι στο περιβάλλον τους το οποίο είναι πιο ενδιαφέρον (όπως πχ. η νέα τους κασετίνα, το πολύχρωμο τετράδιο ενός συμμαθητή κλπ)

Αν έχετε ένα παιδί το οποίο δύσκολα καταφέρνει να συγκεντρωθεί, τότε ασφαλώς θα έχετε πρόβλημα στο να διαβάσει τα μαθήματά του ή να κάνει τις εργασίες που του έχουν ανατεθεί.

Ενώ το αφήνετε να γράψει την εργασία που του ανέθεσε η δασκάλα του, το «τσακώνετε» να παίζει με τα παιχνίδια του.

Μην απογοητεύεστε!

Διαβάστε παρακάτω μερικά χρήσιμα τιπς που σίγουρα θα σας βοηθήσουν.

- Μην υποχρεώνετε το παιδί να μελετήσει αμέσως μετά το σχολείο.

Τα παιδιά έχουν την ανάγκη να ξεκουράζονται τόσο σωματικά όσο και πνευματικά.

Λίγη ώρα παιχνιδιού θα τα δώσει τη δυνατότητα να διοχετεύουν την επιπλέον ενέργεια που τα κατακλύζει και δεν τα αφήνει να καθίσουν ήρεμα να διαβάσουν.

- Να είστε όσο μπορείτε κοντά του.

Όση ώρα μελετάει το παιδί και κάνει τα μαθήματά του, φροντίστε να βρίσκεστε με κάποιο τρόπο δίπλα του, όχι όμως ως μπαμπούλας!

Αφήστε το για παράδειγμα να μελετήσει στο τραπέζι της κουζίνας, ενώ εσείς μαγειρεύετε.

Είναι καλύτερο από το να το αφήνετε μόνο στο δωμάτιό του.

- Δείξτε του ενδιαφέρον.

Πείτε του να σας μιλήσει για την άσκηση την οποία βλέπετε ότι προσπαθεί να λύσει.

- Αν του έχει ανατεθεί μια εργασία η οποία απαιτεί να διαβάσει αρκετές σελίδες ή ένα μικρό βιβλίο, καθίστε μαζί του πριν ξεκινήσει το διάβασμα και συζητήστε.

Δείτε μαζί το εξώφυλλο και ξεφυλλίστε το τυχόν εικόνες.

Ζητήστε από το παιδί με βάση αυτές να μαντέψει την πλοκή.

Κατά την ανάγνωση, ρωτήστε το παιδί πώς εξελίσσεται η ιστορία κι αν προβλέπει κάτι για το τι θα γίνει παρακάτω.

Όσο πιο έντονα καταφέρετε να το κάνετε να σκεφτεί την ιστορία, με τόσο μεγαλύτερο ενθουσιασμό θα ασχοληθεί!

- Μην αφήνετε να διαβάσουν ενώ είναι πεινασμένα. Το μυαλό για να λειτουργήσει χρειάζεται ενέργεια.

Μην ξεχνάτε ότι αν το παιδί πεινάει κάθε λίγο θα αφήνει τα βιβλία του και θα τρέχει στην κουζίνα.

- Μπορείτε επίσης να βάλετε απαλή κλασική μουσική στο δωμάτιο που διαβάζει το παιδί.

Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει πως βοηθάει τα παιδιά να παραμένουν συγκεντρωμένα για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα.

Εάν παρ όλες τις προσπάθειές σας βλέπετε ότι το παιδί εξακολουθεί να χαζεύει, και δυσκολεύεται πραγματικά να συγκεντρωθεί, τότε ίσως θα πρέπει να ζητήσετε την βοήθεια ειδικού.

Συχνή παρατήρηση που κάνουν οι γονείς για την δυνατότητα συγκέντρωσης των παιδιών τους.

Είναι όμως απαραίτητο να γνωρίζουμε ότι:

- Ένα 6χρονο παιδί μπορεί να συγκεντρωθεί περίπου 15 λεπτά

- Ένα 9χρονο παιδί περίπου 20 λεπτά και

- Ένα 12χρονο παιδί αυξάνει την ώρα συγκέντρωσης στην μισή ώρα περίπου.

Για αυτό επιβάλλεται να κάνουμε συχνά διαλείμματα και οι προσδοκίες μας να μην είναι ένα παιδί να παραμένει συνεχόμενα συγκεντρωμένο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτό θα οδηγήσει σε χαμηλή παραγωγικότητα, κούραση του παιδιού, αντίδραση και κακό ιστορικό για την επόμενη φορά που θα πρέπει να συγκεντρωθεί να διαβάσει.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2011/10/blog-post_5008.html

Παρουσιάζεται εδώ η μετάφραση:

Αντοχή/ζωτικότητα κατά την ανάγνωση:

Δεν μπορεί να διαβάσει για μεγάλες περιόδους (9-11 και 12+)

Κουράζεται ακόμα και όταν διαβάζει για λίγη ώρα (9-11 και 12+)

Ξαναδιαβάζει την ίδια σελίδα πολλές φορές (9-11 και 12+)

Είναι αργός αναγνώστης (9-11 και 12+)

Η στάση του απέναντι στην ανάγνωση:

Αντιστέκεται στην ανάγνωση (5-8, 9-11 και 12+)

Δεν διαβάζει για ευχαρίστηση (9-11 και 12+)

Είναι απρόθυμο να διαβάσει φωναχτά (5-8)

Δεν έχει αγαπημένο βιβλίο χωρίς εικόνες (5-8)

Η μελέτη για το σπίτι είναι πηγή άγχους (9-11 και 12+)

Φωνολογική ετοιμότητα:

Δεν μπορεί να διαβάσει άγνωστες λέξεις (5-8)

Μαντεύει ή προσπερνά λέξεις όσο διαβάζει (5-8)

Εισάγει, παραλείπει ή μπερδεύει γράμματα όσο διαβάζει (5-8)

Δεν του αρέσει να διαβάζει φωναχτά (5-8)

Αντιστρέφει γράμματα όταν γράφει (5-8)

Κατανόηση/Αντίληψη:

Δυσκολία να καταλάβει τη κυριολεκτική έννοια αυτών που διάβασε (9-11)

Δεν μπορεί να εκμαιεύσει τις κύριες ιδέες ενός κειμένου (12+)

Δεν τα πάει καλά σε τεστ πολλαπλής επιλογής (12+)

Φτωχή μνήμη για γεγονότα και δεδομένα που δεν έχει ζήσει (9-11 και 12+)

Δυσκολία να φτάσει σε συμπεράσματα απο ένα κείμενο (9-11 και 12+)

Ευχέρεια:

Αγνοεί κανόνες στίξης (5-8)

Η φωναχτή ανάγνωση είναι αργή ή ασταθής (5-8, 9-11)

Δεν μπορεί να διαβάσει φωναχτά με ρυθμό και κατάλληλο ύφος, είναι μονότονο (5-8)

Θέλει να διαβάζει βιβλία μικρότερου βαθμού δυσκολίας (5-8, 9-11)

Έχει δυσκολίες οπτικής διάκρισης (5-8, 9-11)

Γλώσσα:

Δυσκολία στην ομοιοκαταληξία (3-4)

Φτωχό λεξιλόγιο (3-4, 5-8)

Δυσκολία σε πολλαπλές οδηγίες (3-4, 5-8)

Αργεί να απαντήσει σε ερωτήσεις (5-8)

Προφέρει λάθος μεγάλες λέξεις όταν μιλάει (5-8)

Δεν συμμετέχει σε ομάδες συζήτησης (3-4 και 5-8)

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2013/10/blog-post_16.html

Ένας τρόπος που μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς τα παιδιά τους είναι να καταφέρουν να αυτοματοποιήσουν την καθημερινή τους ρουτίνα.

Είναι πολύ βοηθητικό να υπάρχουν τελετουργίες που γίνονται με συνέπεια για να μπορούν αυτά τα παιδιά να καθιερώσουν έναν τρόπο οργάνωσης της σκέψης τους.

10 συνήθειες που μπορούν να μειώσουν την “απροσεξία” του παιδιού:

1. Βοηθήστε το να μαζέψει τα πράγματα του από το προηγούμενο βράδυ πχ. τσάντα

2. Διδάξτε του πως διαβάζουμε το σχολικό πρόγραμμα της επόμενης μέρας και σημειώστε τι έχει να κάνει.

3. Αναρτήστε το σχολικό του πρόγραμμα στο δωμάτιο του σε φανερό σημείο, στο ύψος του παιδιού για να μπορεί να το διαβάζει καθώς και στο ψυγείο της κουζίνας.

4. Επίσης βάλτε ένα ρολόι τοίχου στο δωμάτιο του για να μπορεί να ελέγχει την διάρκεια της μελέτης, του διαλείμματος που πρέπει να κάνει ανάμεσα κτλ.

5. Είναι καίριας σημασίας το παιδί να μπορεί να επαληθεύει μόνο του τις διαδικασίες που πρέπει να κάνει πχ. να κοιτάξω το αυριανό πρόγραμμα για να δω τι πρέπει να πάρω στη τσάντα μου κτλ

6. Αποφασίστε τα ρούχα που θα φορέσει από το προηγούμενο βράδυ και καλό είναι να γίνει και αυτό ανάλογα με το σχολικό πρόγραμμα του και τον καιρό όπως προβλέπεται. Θα γλιτώσετε πολύ χρόνο το επόμενο πρωί.

7. Συναποφασίστε από το βράδυ τι θα φάει το επόμενο πρωί για πρωινό και αυτό θα είναι και δεν θα αλλάξει εκείνη την στιγμή. Αν τελικά θα ήθελε να φάει κάτι άλλο θα πρέπει να το σκεφτεί το βράδυ για το επόμενο πρωί.

8. Φτιάξτε μια μικρή, απλή λίστα με όχι πάνω από 3 πράγματα που πρέπει να προσέξει πριν φύγει από το σχολείο πχ. 1. κασετίνα - βιβλία, 2. να σημειώσω τις εργασίες, 3. να πάρω όλα τα ρούχα μου. Αυτή η λίστα μπορεί να προσαρμοστεί κάποιες μέρες που χρειάζεται να προστεθεί κάτι διαφορετικό πχ. ομπρέλα.

9. Κάντε μια μικρή λίστα με 3 πράγματα για τα πιο σημαντικά που πρέπει να έχει κάνει πριν κοιμηθεί πχ. 1. ετοιμάζω τσάντα, 2. πλένω δόντια, 3. ετοιμάζω ρούχα για αύριο.

10. Το ίδιο μπορεί να γίνει και όταν πάει σε ένα πάρτι, φίλο κτλ. και δεν θέλετε να ξεχάσει κάτι εκεί.

Όλοι οι τρόποι που συμβάλλουν στο να μπορεί το παιδί με μαθησιακές δυσκολίες να ελέγχει την καθημερινότητα του είναι πολύτιμοι στην οργάνωση της σκέψης του, της αυτονομίας του και στην μείωση των κρίσεων και των διαφωνιών μεταξύ των γονιών και του παιδιού.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2011/10/10.html

Πρώτα καταλαβαίνουμε τις λέξεις, έπειτα τις συλλαβές και τέλος φτάνουμε στα γράμματα.

Μια μικρή παρουσίαση της σειράς με την οποία το παιδί μαθαίνει να αναλύει την γλώσσα:

1. Αρχικά συνειδητοποιεί ότι η κάθε πρόταση αποτελείται από ξεχωριστές λέξεις οπότε και τις ενώνουμε με τον σωστό τρόπο για να φτιάξουμε προτάσεις οι οποίες μεταφέρουν κάποιο νόημα.

Σε αυτό το στάδιο γίνεται αντιληπτό ότι η κάθε λέξη έχει ύπαρξη από μόνη της και μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε μέσα σε διαφορετικές κάθε φορά προτάσεις.

Οπότε είναι αυτονόητο για το παιδί ότι η λέξη "δώσε" μπορεί να "χωρέσει" σε διαφορετικές προτάσεις ανάλογα με το τι θέλεις κάθε φορά να σου δώσουν όπως:

"Δώσε μου το ποτήρι" ή "Δώσε μου το μολύβι" κτλ

2. Το επόμενο βήμα είναι το παιδί να αντιληφθεί την αυτονομία της φωνητικής συλλαβής μέσα στις λέξεις.

Αυτό συμβαίνει πριν το παιδί μάθει τα γράμματα, φωνήματα της γλώσσας.

Σε αυτή την φάση το παιδί πρέπει να καλλιεργήσει την φωνολογική συνειδητότητα σε επίπεδο συλλαβής.

Πρέπει δηλαδή να μάθει:

α) Να αναλύει τις λέξεις σε συλλαβές πχ. μήλο= μή-λο, καπέλο= κα-πέ-λο κτλ.

β) Να συνθέτει συλλαβές για να φτιάξει μια λέξη πχ. μή-λο=μήλο, κα-πέ-λο= καπέλο κτλ.

γ) Να ακούει την κάθε συλλαβή και να μπορεί να αναγνωρίζει την ύπαρξη της και σε άλλες λέξεις πχ. η συλλαβή "μα" υπάρχει στις λέξεις: μαμά, καμάρι, ψέμα

δ) Να αναγνωρίζει την θέση της συλλαβής πχ. η συλλαβή "λα" είναι σε διαφορετική θέση στις λέξεις: λάμπα, σαλάτα, σόλα

ε) Να μπορεί να αφαιρέσει, προσθέσει, να αλλάξει την θέση των συλλαβών στις λέξεις, να αντικαταστήσει μια συλλαβή με κάποια άλλη σε μια λέξη πχ. "Τι μένει όταν στην λέξη "νερό" βγάλω την συλλαβή "νε";

ή "Τι γίνεται όταν στην λέξη "μαμά" βάλω την συλλαβή "κα" στο τέλος;" κτλ.

στ) Να αντιλαμβάνεται την ομοιοκαταληξία των λέξεων πχ. γέρος - μέρος κτλ.

Για να δουλέψουμε την αυτονομία της συλλαβής, δηλ για να μπορέσει το παιδί να αντιλαμβάνεται την ύπαρξη της συλλαβής μέσα στην λέξη, πρέπει αρχικά να την ακούσει, έπειτα να την ξεχωρίσει και τελικά να την αναγνωρίζει σαν ένα κομμάτι μέσα στην λέξη.

3. Μόλις το παιδί κατανοήσει την αυτονομία της συλλαβής θα περάσει στο επόμενο στάδιο που είναι να μπορεί να αναγνωρίζει και να χειρίζεται τη μικρότερη γλωσσική μονάδα, δηλ. το γράμμα.

Τα περισσότερα παιδιά έχουν κατακτήσει την αυτονομία της συλλαβής πριν το δημοτικό.

Τα παιδιά με δυσλεξία όμως ακόμα και όταν μπουν στο δημοτικό είναι πολύ πιθανό να δυσκολεύονται ήδη από αυτό το στάδιο, οπότε και είναι απαραίτητο να γίνουν ασκήσεις - παιχνίδια για να συνειδητοποιήσει το κάθε παιδί με δυσλεξία ότι οι λέξεις χωρίζονται σε συλλαβές.

Μια απλή τέτοια άσκηση που μπορούν να κάνουν οι γονείς, εκπαιδευτικοί και θεραπευτές είναι η "Θα ζωγραφίσουμε τις συλλαβές" στην οποία θα χρησιμοποιήσουμε οπτική ενίσχυση για να βοηθήσουμε το παιδί να ξεχωρίσει και σχηματικά τις συλλαβές στην λέξη.

Έτσι σχηματίζουμε σε ένα χαρτί ή τετράδιο μικρά τετράγωνα κουτάκια και καθώς χωρίζουμε με την φωνή μας την λέξη σε συλλαβές δείχνουμε και πόσα κουτάκια αντιστοιχούν πχ. Για την λέξη "γάτα" οι συλλαβές είναι " γά-τα" και άρα ένα κουτάκι για κάθε συλλαβή.

Για να παίξουμε και να κρατήσουμε το ενδιαφέρον του μπορούμε να το κάνουμε ακόμα πιο βιωματικά ζητώντας από το παιδί να ζωγραφίζει τα αντίστοιχα κουτάκια των συλλαβών σε κάθε λέξη που θα ακούει

πχ. "Πόσα κουτάκια θα ζωγραφίσεις στην λέξη "μέλι";

Επίσης το παιδί αντί να ακούει μόνο λέξεις μπορεί και να βλέπει και εικόνες λέξεων από πχ. περιοδικά, internet, παραμύθια κτλ. και να κάνει το ίδιο πράγμα.

Ξεκινάμε με απλές δισύλλαβες λέξεις της μορφής σύμφωνο/φωνήεν πχ. μωρό και δυσκολεύουμε σιγά, σιγά.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2012/01/blog-post_11.html

Φράσεις που έχουν λίγο - πολύ ακούσει κάποιοι στην παιδική τους ηλικία ή επαναλαμβάνουν, σήμερα, από τη θέση του γονιού επανέρχονται στο προσκήνιο με την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

Κάπου ανάμεσα στην απογευματινή ξεκούραση, το παιχνίδι και τη σχολική μελέτη, το άγχος των γονιών για την επίδοση των παιδιών τους στο σχολείο μετατρέπει το καθήκον σε τιμωρία, το κίνητρο για επιτυχία σε πίεση και τη δίψα για μάθηση σε απέχθεια.

Κι ενώ σε πολλά ελληνικά σπίτια εκτυλίσσονται καθημερινά πολύωρες "μάχες" για να ολοκληρώσουν οι μικροί, αλλά και μεγαλύτεροι μαθητές, τα μαθήματα για το σχολείο, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα προβλέπει ότι η μελέτη στο σπίτι για τα παιδιά της πρώτης και δευτέρας δημοτικού δεν θα πρέπει να ξεπερνά τη μισή ώρα, για εκείνα της τρίτης και της τετάρτης δημοτικού τα 45 λεπτά και εκείνα της πέμπτης και έκτης τη μία ώρα!

"Η πραγματικότητα είναι διαφορετική, καθώς πολλοί γονείς, υποκινούμενοι από το δικό τους άγχος, θεωρούν πως αν ένα παιδί δεν διαβάσει πολύ στο σπίτι, δεν θα τα πάει καλά στο σχολείο" εξηγεί στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο σχολικός σύμβουλος Χριστόδουλος Φανιόπουλος και τονίζει ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ πλέον, καθώς η σημερινή πρωτοβάθμια εκπαίδευση ορίζει πως η περισσότερη δουλειά πρέπει να γίνεται στην ίδια τη σχολική αίθουσα.

"Οι γονείς κάνουμε το λάθος να υπερ-εμπλεκόμαστε στην προσπάθεια του παιδιού και να αγχωνόμαστε υπερβολικά, αισθανόμενοι σαν να δίνουμε εμείς εξετάσεις, αλλά με τον τρόπο αυτό υποτιμούμε τα δικά του καθήκοντα" σχολιάζει, από την πλευρά της, η σχολική ψυχολόγος Μαρία Κυριακίδου, αναπληρώτρια επιστημονική υπεύθυνη του Κέντρου Πρόληψης της Εξάρτησης και Προαγωγής της Υγείας "Πυξίδα".

Οι ειδικοί συμβουλεύουν τους γονείς να διατηρούν επικοινωνία με τους δασκάλους και τις δασκάλες και να συνεργάζονται μαζί τους ώστε να ενημερώνονται για τον τρόπο δουλειάς των εκπαιδευτικών.

"Αντί ο κάθε γονιός να αναπτύσσει το δικό του παιδαγωγικό σύστημα, με βάση τον τρόπο με τον οποίο διδάχτηκε ο ίδιος, θα πρέπει να γίνει "συνεργάτης" του δασκάλου, να τον εμπιστεύεται και να ακολουθεί τις συστάσεις που απευθύνει αναφορικά με τη μελέτη στο σπίτι" προσθέτει ο κ. Φανιόπουλος.

Τόσο ο ίδιος όσο και η κ. Κυριακίδου απευθύνουν μια σειρά από συστάσεις προς τους γονείς, ώστε να διασφαλίζονται συνθήκες που ενθαρρύνουν τη μάθηση και ενισχύουν την προσωπική ευθύνη κάθε παιδιού.

- Δώστε χρόνο. Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, η προσαρμογή των παιδιών στα νέα δεδομένα απαιτεί κάποιο χρονικό διάστημα. Μετά το καλοκαίρι, αλλά και από τη μία εκπαιδευτική βαθμίδα στην άλλη, τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με αλλαγές, οι οποίες συνυπάρχουν, μάλιστα, μαζί με άλλες αλλαγές που συνεπάγονται συνθήκες, όπως η οικονομική κρίση, η ανεργία, η μετανάστευση, ο ερχομός ενός νέου μέλους στην οικογένεια.

Οι γονείς καλούνται να αντιληφθούν αυτές τις δυσκολίες που βιώνουν οι μαθητές και οι μαθήτριες, να κάνουν υπομονή και να δώσουν χρόνο στα παιδιά τους ώστε να προσαρμοστούν.

- Ψυχραιμία σε συμπτώματα των παιδιών, όπως οι δυσκολίες στον ύπνο, τα παράπονα για σωματικές ενοχλήσεις, η συχνοουρία, η άρνηση για το σχολείο. Πρόκειται για σημάδια άγχους και φοβιών που αποδίδονται στην αλλαγή περιβάλλοντος και υποχωρούν ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα.

Αν δεν υποχωρήσουν, συνιστάται η επικοινωνία με τον δάσκαλο και η τυχόν παρέμβαση από κάποιον επαγγελματία.

- Δείξτε ενδιαφέρον. Και οι δύο γονείς καλούνται να δείχνουν ενδιαφέρον για όσα διαδραματίζονται καθημερινά μέσα στο σχολείο, ώστε τα παιδιά να αντιλαμβάνονται ότι κάνουν κάτι σημαντικό.

Το ενδιαφέρον αυτό, όμως, δεν θα πρέπει να είναι υπερβολικό, καθώς οι μικρές ηλικίες το ερμηνεύουν ως πίεση.

"Καλό είναι να βρισκόμαστε δίπλα στα παιδιά μας, να είμαστε διαθέσιμοι, να έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά, ώστε να μας μιλήσουν για όσα κάνουν στο σχολείο. Μπορεί, κάποια στιγμή, να μην θέλουν να μιλήσουν, αλλά είναι πιθανόν, το βράδυ που θα χαλαρώσουν, να θυμηθούν διάφορα και να μας τα εμπιστευτούν" σημειώνει η κ. Κυριακίδου.

- Σιγά σιγά και χωρίς πίεση.

Η σχολική εργασία στο σπίτι δεν θα πρέπει να έχει το στυλ της τιμωρίας και να περιλαμβάνει απειλές για τη στέρηση του παιχνιδιού ή ακόμη και ανταμοιβές μετά την ολοκλήρωση της μελέτης.

"Κάθε παιδί θα πρέπει να αντιληφθεί, με τη βοήθεια των γονέων, ότι η σχολική εργασία είναι κομμάτι της καθημερινότητας και του προγράμματός του. Ούτε η τιμωρία ούτε τα δώρα βοηθούν, γιατί, με αυτό τον τρόπο, εκπαιδεύουμε τα παιδιά να μαθαίνουν για να λάβουν κάποια ανταμοιβή" τονίζει ο κ. Φανιόπουλος.

Από την άλλη πλευρά, οι γονείς οφείλουν να αφουγκραστούν τα όρια κάθε παιδιού και αν το τελευταίο διακόπτει στη μέση μια δουλειά που πρέπει να κάνει, να μην επιμένουν πολύ.

Εναλλακτικά, με ηρεμία, μπορούν να του υπενθυμίζουν ότι η μελέτη είναι δικό του καθήκον και ότι αν επιλέξει να μην την ολοκληρώσει, αυτό θα γίνει αντιληπτό στη σχολική τάξη.

- Δώστε το παράδειγμα.

"Δεν είναι δυνατόν, την ώρα που ένα παιδί μελετά για το σχολείο, ο γονιός του να βλέπει τηλεόραση ή να παίζει παιχνίδι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή" προσθέτει ο σχολικός σύμβουλος, δίνοντας έμφαση στο προσωπικό παράδειγμα κάθε γονιού για την μελέτη.

- Μην διορθώνετε γραπτά.

Είναι αρκετά συχνό φαινόμενο, οι γονείς να διορθώνουν τα γραπτά των παιδιών τους, να σκίζουν σελίδες, να ζητούν από τα παιδιά να σβήνουν τα γράμματα που δεν είναι καλοφτιαγμένα.

Οι ειδικοί τονίζουν ότι η "δουλειά" του γονιού είναι να ενθαρρύνει τα παιδιά να μπουν στον κόσμο της γνώσης και της μελέτης και να μείνουν με την αίσθηση ότι μπορούν να τα καταφέρουν.

Η διαρκής διόρθωση και επισήμανση των λαθών δημιουργεί στους μαθητές την αίσθηση της ανεπάρκειας, γι' αυτό προτείνεται στους γονείς να τους προτρέπουν να ελέγχουν μια άσκηση, να την ξανακοιτούν και να προσπαθούν ξανά.

- Αυτονομία στη μελέτη.

Αν και κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, από την πρώτη στιγμή η οικογένεια καλείται να ενισχύσει την αυτονομία του παιδιού σε κάθε συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένης και της σχολικής μελέτης.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες πρέπει να έχουν την ευθύνη για την προετοιμασία της σχολικής τσάντας, να γνωρίζουν τι πρέπει να περιέχει πάντα, να αναλαμβάνουν την φροντίδα των τετραδίων, να κάνουν τον προγραμματισμό τους ώστε να επιλέγουν πότε θα διαβάσουν και πότε θα παίξουν. "Η αυτονομία στη μελέτη δεν πάει μόνη της.

Το πιο πιθανό είναι ένα παιδί που φοράει μόνο του τις κάλτσες του και τα ρούχα του να είναι πιο δεκτικό στις παραινέσεις των γονέων να κάνει μόνο του στην άσκηση και μετά να τους τη δείξει" σχολιάζει η κ. Κυριακίδου και υπογραμμίζει ότι θα πρέπει κάθε μέλος της σχολικής κοινότητας να αντιλαμβάνεται ότι είναι δική του έγνοια η μελέτη και όχι της οικογένειας.

- Δώστε χρόνο για παιχνίδι.

Η ανάγκη των παιδιών της πρώτης σχολικής ηλικίας για παιχνίδι είναι κυρίαρχη και δεν πρέπει να παραγκωνίζεται προς χάρη της μελέτης.

"Το παιχνίδι είναι τόσο σημαντικό όσο και η τροφή και η ασφάλεια της οικογένειας" λέει η αναπληρώτρια επιστημονική υπεύθυνη της "Πυξίδας".

Από την πλευρά του, ο κ. Φανιόπουλος χαρακτηρίζει τους σύγχρονους μαθητές δημοτικού ως τους πιο σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους που υπάρχουν, καθώς τις ώρες εκτός σχολείου κατακλύζονται από δραστηριότητες που σχετίζονται με την εκμάθηση ξένων γλωσσών, τον αθλητισμό και την τέχνη.

Ειδικά για τις ξένες γλώσσες, επισημαίνει ότι η εκμάθησή τους προτού ολοκληρωθεί η εκμάθηση της μητρικής γλώσσας δεν βοηθά τα παιδιά, εκτός αν γίνεται μόνο σε προφορικό επίπεδο.

Σε κάθε περίπτωση, συνιστά να δίνεται η δυνατότητα στα παιδιά να διαχειρίζονται το χρόνο τους ώστε να επιλέγουν τις δραστηριότητες που τους αρέσουν ή να εγκαταλείπουν εκείνες που δεν τους αρέσουν.

Πέραν, όμως, των παραπάνω συστάσεων, εκπαιδευτικοί, ψυχολόγοι, γονείς και άλλοι ειδικοί αναγνωρίζουν πολλά ακόμη "λάθη", στα οποία συγκαταλέγουν την όξυνση της επιθυμίας των γονιών για καλύτερες σχολικές επιδόσεις, όταν τα παιδιά τους βρίσκονται στην πέμπτη δημοτικού προκειμένου να επιλεγούν για τη θέση του σημαιοφόρου στην έκτη δημοτικού, την υποβολή παιδιών μικρής ηλικίας σε τεστ νοημοσύνης, τη διαρκή σύγκριση των παιδιών από την πλευρά των γονέων στις συχνές συναντήσεις και τα "πηγαδάκια" στα οποία παρευρίσκονται.

"Κάθε ένα παιδί μαθαίνει ατομικά και η επίδοσή του είναι προσωπική, γι' αυτό και οι συγκρίσεις θα πρέπει να γίνονται με τις προηγούμενες επιδόσεις των παιδιών και όχι ανάμεσα στα παιδιά" σχολιάζει ο σχολικός σύμβουλος και φέρνει ως παράδειγμα τις επιδόσεις ενός ευτραφούς παιδιού και ενός πολύ αδύνατου παιδιού στη γυμναστική.

"Το διακύβευμα δεν είναι το ευτραφές παιδί να τρέξει πιο γρήγορα από το αδύνατο, αλλά το πρώτο να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση.

Το ζητούμενο δεν είναι ένα κοντό παιδί να 'καρφώνει' στο μπάσκετ, αλλά να βελτιώσει το άλμα του ή τις κινήσεις του ώστε να είναι πιο ευέλικτο στο παιχνίδι" προσθέτει και δηλώνει με έμφαση ότι οι υπόλοιπες ικανότητες και δεξιότητες που δεν είναι τόσο ορατές όσο τα παραπάνω παραδείγματα θα πρέπει να εντοπίζονται και να ενισχύονται κατάλληλα με γνώμονα την προσωπική εξέλιξη και όχι τη διαπροσωπική σύγκριση.

Η κ. Κυριακίδου σχολιάζει, από τη δική της πλευρά, ότι δεν βοηθά τα παιδιά η διαδικασία υποβολής τους σε τεστ νοημοσύνης από τόσο μικρές ηλικίες, εκτός αν υπάρχει ανησυχία για κάποιο πρόβλημα που θα πρέπει να διερευνηθεί σε συνεργασία με επαγγελματίες σε επίπεδο ψυχικής υγείας ή αναπτυξιακής διαταραχής.

"Κανονικά δεν επιτρέπονται τα τεστ νοημοσύνης.

Δεν τα κάνουμε όπως μια επίσκεψη στο γυμναστήριο ή στο καφέ, αλλά μόνο αν υπάρχει κάποια δυσκολία.

Η διαδικασία της εξέτασης δεν βοηθά τα παιδιά και κάποιες φορές είναι λάθος οι γονείς να επικοινωνούν σε υπερβολικό βαθμό με άλλους γονείς, συγκρίνοντας τα παιδιά τους και βιώνοντας προσωπική αποτυχία όταν κάποιος μαθητής υστερεί σε κάτι σε σχέση με κάποιον άλλο" επισημαίνει χαρακτηριστικά και δεν παραλείπει να αναφέρει ότι η νοημοσύνη είναι πολυδιάστατη και ταχύτατα εξελισσόμενη και πρέπει να αναπτύσσεται ισόρροπα σε επίπεδο γνωστικό, συναισθηματικό και κοινωνικό.