Και είναι κι ένας λόγος, που έρχονται σε αντιπαράθεση με τα παιδιά, κυρίως με τα μικρότερης ηλικίας.

Ωστόσο, η επιλογή της σχολικής τσάντας, πρέπει να γίνεται προσεκτικά και με συγκεκριμένα κριτήρια, ειδικά όταν πρόκειται για μαθητές δημοτικού.

Είναι η εμφάνιση ένα κριτήριο για την αγορά της;

Ροζ, μπλε, μαύρες, κόκκινες, πράσινες, με αγαπημένους ήρωες, με την αγαπημένη ομάδα, με ζωάκια ή άλλα σχέδια, οι επιλογές είναι πολλές και καλύπτουν όλα τα γούστα των μαθητών.

Είναι, όμως, η εμφάνιση, κριτήριο για να αγοράσει κανείς μία τσάντα;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά, όχι.

Η επιλογή της θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα τη λειτουργικότητα της.

Να εξυπηρετεί, δηλαδή, το παιδί και κυρίως, να είναι βολική και να μην το κουράζει σωματικά.

Τρόλεϊ ή ώμου;

Ιδού η απορία.

Πολλοί γονείς προβληματίζονται ποιο είδος τσάντας να επιλέξουν.

Τρόλεϊ, αυτή δηλαδή με τα ροδάκια; Ή πλάτης; Και οι δύο έχουν τα πλεονεκτήματα, αλλά και μειονεκτήματα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι τσάντες με τα ροδάκια ενδείκνυνται για τις περιπτώσεις, όπου τα παιδιά έχουν να διανύσουν μία απόσταση από το σπίτι μέχρι το σχολείο.

Δεν ενδείκνυνται, όμως, για την περίπτωση που έχουν να ανέβουν σκάλες στο σχολείο και θα πρέπει να την κουβαλήσουν με τα χέρια τους. Επίσης, θα πρέπει να έχετε υπόψιν, ότι έχουν πιο πολλές και γρήγορα φθορές, από το σούρσιμο στο δρόμο.

Και οι περισσότερες είναι δύσκολες στο πλύσιμο.

Οι τσάντες πλάτης, από την άλλη, είναι κουραστικές κι επιβαρύνουν το σκελετό του παιδιού, κυρίως, όταν έχει να διανύσει απόσταση.

Αν είναι, όμως, να τη μεταφέρει από το αυτοκίνητο μέχρι την τάξη, έχοντας  ουσιαστικά να διανύσει μόνο το προαύλιο, προτιμήστε την.

Τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να διαθέτει μία σχολική τσάντα

Αν επιλέξετε τσάντα με ροδάκια θα πρέπει να προσέξετε τα εξής:

• Τα ροδάκια να είναι καλής ποιότητας ώστε να γίνεται πιο εύκολα το σπρώξιμο, αλλά και να μην χαλάσουν με τη μία, διότι δύσκολα μπορούν να επισκευαστούν.

• Ο σκελετός να είναι όσο το δυνατόν πιο ελαφρύς. Αυτό για την περίπτωση, που το παιδί θα χρειαστεί να την κουβαλήσει και να μην είναι… ασήκωτη.

• Το χερούλι θα πρέπει να αυξομειώνεται, ώστε να το ρυθμίζετε σύμφωνα με το ύψος του παιδιού

Αν επιλέξτε τσάντα ώμου θα πρέπει να προσέξετε τα εξής:

• Να έχει δύο λουριά, ώστε να μοιράζεται το βάρος καλύτερα στους ώμους και στην πλάτη.

• Τα λουριά να είναι φαρδιά και από μαλακό υλικό για πιο άνετη εφαρμογή. Επίσης, να είναι ρυθμιζόμενα

• Να έχει ζωνάκια για να δένει στη μέση, ώστε να μοιράζεται το βάρος της και να μην επιβαρύνει μόνο τους ώμους.

• Να είναι υφασμάτινη και ελαφριά

• Να μην είναι δερμάτινη, καθώς δεν ενδείκνυται για τις πρώτες τάξεις του δημοτικού.

• Να έχει τουλάχιστον 2 με 3 εσωτερικές θήκες με ξεχωριστούς χώρους. Έτσι και τα πράγματα του θα είναι τακτοποιημένα και το βάρος θα κατανέμεται σωστά.

Στα παιδιά, η ιδέα και μόνο ότι ανοίγουν τα σχολεία, τους είναι αρκετή για να μην πετάνε από χαρά, που το καλοκαίρι φεύγει, το Φθινόπωρο έρχεται.

Όσο για τους γονείς, η ιδέα ότι πρέπει να επαναφέρουν τα παιδιά τους στην προ διακοπών ρουτίνα, τους φέρνει στα πρόθυρα… νευρικής κρίσης.

Γιατί γνωρίζουν καλά, τι τους περιμένει.

Και τα δύσκολα για εκείνους ξεκινούν με την επαναφορά του προγράμματος του ύπνου.

Μετά από ένα καλοκαίρι, με ελαστικό ωράριο, κάμποσα ξενύχτια και ξύπνημα με τις μεγάλες ώρες, τα παιδιά θα πρέπει να προσαρμοστούν ξανά στη ρουτίνα ύπνου, που ακολουθούν τον χειμώνα και θέλει ύπνο από νωρίς. Και πώς λες και κυρίως, πώς πείθεις το βλαστάρι σου, ότι «ξενύχτια, τέλος»;

Δείτε παρακάτω, μικρά tips που θα κάνουν την «επιχείρηση-ύπνος» πιο εύκολη, χωρίς καβγάδες με τα παιδιά σας.

Σταδιακή προσαρμογή

Κάθε βράδυ το παιδί θα πρέπει να πηγαίνει και λίγο νωρίτερα για ύπνο.

Υπολογίστε, από 10 λεπτά έως ένα τέταρτο, κάθε φορά. Μην περιμένετε, δηλαδή, την τελευταία ημέρα, πριν ανοίξουν τα σχολεία για να του πείτε να πάει νωρίς για ύπνο.

Η απότομη αυτή αλλαγή θα το δυσκολέψει ενώ θα πρέπει να προσαρμοστεί όταν το πρωί έχει σχολείο.

Ιδανικά, λοιπόν, το πρόγραμμα προσαρμογής θα πρέπει να μπει σε εφαρμογή τουλάχιστον 2 εβδομάδες πριν ανοίξουν τα σχολεία.

Απομακρύνετε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια

Το καλοκαίρι, μεταξύ άλλων, έχει και μπόλικο παιχνίδι αλλά και χρήση τάμπλετ, play station κι άλλων ηλεκτρονικών.

Αλλά για να τα καταφέρετε με την επαναφορά του προγράμματος ύπνου, η χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών, θα πρέπει να περιοριστεί αρκετά.

Και να απαγορευτεί, πριν πέσουν για ύπνο.

Εξάλλου, το μπλε φως που εκπέμπουν οι περισσότερες συσκευές επιβάλλει στον εγκέφαλο να είναι σε εγρήγορση και δεν τον αφήνει να μπει σε κατάσταση ηρεμίας.

Καθιερώστε ένα πρόγραμμα ρουτίνας

Όπως με τα μωρά, έτσι και με τα μεγαλύτερα παιδιά, η ρουτίνα ύπνου τα βοηθάει.

Μπορείτε, λοιπόν, πριν κοιμηθεί να καθιερώσετε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Καθιερώστε ένα ντουζ με χλιαρό νερό, δώστε του να πιει το γάλα κι αφού πλύνει τα δόντια του, μπορείτε να ξαπλώσετε για λίγο δίπλα στο παιδί και να πείτε ένα παραμύθι ή τα νέα της ημέρας σας και πώς τα περάσατε.

Μην βάζετε τις φωνές

Στις αρχές, θα έχετε αντιδράσεις.

Μην περιμένετε το παιδί με τη μία να αποδεχτεί ότι τελειώνει η καλοκαιρινή ξεγνοιασιά με τα «απαγορευμένα» ξενύχτια και θα πρέπει και παλι να κοιμάται νωρίς, χωρίς να χαζέψει λίγο παραπάνω στην τηλεόραση.

Γι' αυτό και θα πρέπει να δείξετε κατανόηση (ανατρέξτε λίγο στα παιδικά σας χρόνια, το ίδιο δεν κάνατε κι εσείς;) και να κάνετε την προσαρμογή, χωρίς φωνές, που όλοι γνωρίζουμε ότι φέρνουν πάντα το αντίθετο αποτέλεσμα.

Είναι σημαντικό το παιδί να γνωρίζει και να ακολουθεί συγκεκριμένους κανόνες αλλά και να μάθει να λέει όχι όταν του ζητούν συγκεκριμένα πράγματα. Ένα παιδί είναι σημαντικό να γνωρίζει τα παρακάτω:

• Ένας ενήλικος δεν πρέπει ποτέ να ζητάει από ένα παιδί να αγγίξει το ίδιο τα γεννητικά του όργανα.
• Κανένας ενήλικος δεν πρέπει να αγγίζει τα γεννητικά όργανα των παιδιών, εκτός αν είναι γιατρός στο ιατρείο του.
• Κανένας ενήλικος δεν πρέπει να ζητάει από ένα παιδί να κάνει οτιδήποτε μαζί του, ενώ είναι είτε εκείνος είτε το παιδί χωρίς ρούχα.
• Κανένας ενήλικος δεν πρέπει να ζητάει από ένα παιδί να κρατήσει κάτι κρυφό ή μυστικό από τους γονείς του, κυρίως κάτι που αφορά το ίδιο.

Είναι σημαντικό να μάθει το παιδί σας να λέει «όχι» όταν:

• Ένας ενήλικος του ζητά να κάνει κάτι που ξέρει ότι είναι λάθος.
• Ένας ενήλικος θέλει να το αγγίξει κάπου που εκείνο δεν θέλει.
• Ένας ενήλικος κάνει κάτι στο σώμα του, που το κάνει να νιώθει περίεργα ή και να πονά.
• Ένας ενήλικος του ζητά να κάνει κάτι και να μην το πει στους γονείς του.
• Να ξεχωρίζει το «δώρο» από τη «δωροδοκία». Εξηγήστε του ότι δώρο είναι κάτι που του δίνει κάποιος γιατί το αγαπάει, ενώ δωροδοκία είναι όταν κάποιος του δίνει κάτι ή το αφήνει να κάνει κάτι και ζητάει αντάλλαγμα για αυτό.
  Για παράδειγμα: «Θα σου δώσω ένα γλυκό, αν βγάλεις τα ρούχα σου και ξαπλώσεις δίπλα μου».

Η γνώση που έχει κατακτηθεί από την επιστημονική κοινότητα για τις διαταραχές αυτές δεν διασφαλίζει πάντοτε ότι θα διαγνωστούν παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες ή ΔΕΠ-Υ.

Απεναντίας, ο κίνδυνος να περιθωριοποιηθούν  είτε από το  σχολείο, είτε από την οικογένεια παραμένει υπαρκτός και μεγάλος.

Οι μαθησιακές δυσκολίες δεν μπορούν να διαγνωστούν από τη γέννηση ενός παιδιού, όπως άλλα προβλήματα.

Κάθε παιδί ως γνωστόν έχει το δικό του ρυθμό και τις δικές του επιδόσεις.

Μερικά παιδιά, όμως, ενώ διαθέτουν φυσιολογική νοητική ικανότητα και δεν αντιμετωπίζουν οργανικό πρόβλημα, παρουσιάζουν δυσκολία –ανεξήγητη καταρχάς για τους γονείς- σε επιμέρους τομείς της σχολικής φοίτησης, πχ στην ανάγνωση, την ορθογραφία, τη γραπτή έκφραση, τις μαθηματικές πράξεις.

Αυτά τα παιδιά παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες.

Στατιστικά, ήπιες έως και σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες παρουσιάζει 1 στα 10 παιδιά, ενώ συναντώνται συχνότερα στα αγόρια από ότι στα κορίτσια.

Η πιο γνωστή είναι η δυσλεξία.

Τα αίτια των μαθησιακών δυσκολιών δεν είναι γνωστά – ενοχοποιούνται γενετικοί, νευροβιολογικοί, γνωσιακοί κα παράγοντες.

Η ΔΕΠ-Υ είναι μια νευροβιολογική διαταραχή που εμφανίζεται σε ποσοστό περίπου 6% των παιδιών σχολικής ηλικίας, με «προτίμηση» στα αγόρια.

Αρκετοί επιστήμονες, ωστόσο, πιστεύουν ότι η συχνότητα εμφάνισης είναι περίπου η ίδια και στα δυο φύλα, με τη διαφορά ότι τα κορίτσια συχνά δεν είναι υπερκινητικά και διαχειρίζονται καλύτερα τη διαταραχή τους, γι αυτό και η διάγνωση μπορεί να γίνει αργότερα.

Γίνεται συνήθως αντιληπτή όταν το παιδί καλείται να λειτουργήσει σε κάποια ομάδα, όπως στον παιδικό σταθμό, το νηπιαγωγείο, το σχολείο.

Έτσι, τα παιδιά με ΔΕΠΥ εμφανίζονται στους ειδικούς συνήθως, μεταξύ 3 και 7 χρόνων.

Η αναγνώριση του προβλήματος συμπίπτει, στις περισσότερες περιπτώσεις, με την ένταξη στο σχολείο, εξαιτίας των αυξημένων απαιτήσεων για συγκέντρωση της προσοχής, οργάνωση και συμμόρφωση στους κανόνες.

Σύμφωνα με το Πανελλήνιο Σωματείο Ατόμων με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), τα κύρια συμπτώματα της διαταραχής, όπως ορίζονται από το DSM-IV, είναι η διάσπαση της προσοχής, η παρορμητικότητα και η υπερκινητικότητα.

Με βάση τα συμπτώματα που επικρατούν στα παιδιά σχολικής ηλικίας διακρίνονται τρεις τύπους ΔΕΠΥ:

ΔΕΠΥ – τύπος Απροσεξίας, με το παιδί να διακρίνεται από τα εξής:

• δεν μπορεί να συγκεντρωθεί,
• αποσπάται εύκολα από άσχετα ερεθίσματα,
• δεν φαίνεται να ακούει,
• δε δίνει σημασία στις λεπτομέρειες,
• κάνει λάθη απροσεξίας,
• δυσκολεύεται να ακολουθήσει οδηγίες,
• αποφεύγει εργασίες που απαιτούν συστηματική πνευματική προσπάθεια,
• ξεχνά τις σχολικές εργασίες
• χάνει πράγματα και
• γενικά είναι ανοργάνωτος/η

Ο τύπος αυτός είναι συχνός σε παιδιά σχολικής ηλικίας, που μπορεί να μη γίνουν αντιληπτά επειδή δεν παρουσιάζουν διασπαστική συμπεριφορά.

Σε κάποιες περιπτώσεις είναι παιδιά που διαγνώστηκαν σε σχετικά μεγαλύτερη ηλικία, όταν είχαν ξεπεράσει τα προβλήματα υπερκινητικότητας που εμφάνιζαν ως μικρότερα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις είναι μια αμιγώς διαφορετική κατάσταση από τους άλλους τύπους της ΔΕΠΥ.

ΔΕΠΥ – τύπος Παρορμητικότητας/Υπερκινητικότητας, με το παιδί να συγκεντρώνει τα εξής χαρακτηριστικά:

• δυσκολεύεται να παραμείνει καθισμένος/η,
• κουνάει χέρια, πόδια, ή στριφογυρίζει στην καρέκλα,
• κοιτά συνέχεια γύρω του και πειράζει τους άλλους,
• σηκώνεται όταν δεν επιτρέπεται,
• τρέχει και σκαρφαλώνει υπερβολικά,
• δεν σκέφτεται πριν αντιδράσει,
• απαντάει πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση,
• μιλάει συνεχώς,
• δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του,
• στα παιχνίδια δεν ακολουθεί κανόνες,
• διακόπτει ή ενοχλεί τους άλλους,

Ο τύπος αυτός είναι πιο συχνός σε παιδιά μικρότερης ηλικίας που παρουσιάζουν έντονα υπερκινητική και παρορμητική συμπεριφορά.

Στα παιδιά αυτά, το πρόβλημα της συγκέντρωσης της προσοχής δεν είναι ιδιαιτέρως εμφανές, συχνά διότι δεν έχει αναδειχτεί, καθώς δεν έχουν ακόμα κληθεί να λειτουργήσουν σε σχολικό περιβάλλον.

ΔΕΠΥ – Συνδυασμένος τύπος:

Είναι επίσης συνηθισμένος τύπος ΔΕΠΥ στα παιδιά και στους εφήβους όπου παρουσιάζεται συνδυασμός κάποιων από τα παραπάνω συμπτώματα,  ήτοι απροσεξία, υπερκινητικότητα και παρορμητική συμπεριφορά.

Ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα και λάβετε υπόψη σας την ιδιοσυγκρασία και τα ενδιαφέροντά του ώστε να νιώθει ότι το διάβασμα είναι συναρπαστικό!

• Μην πιέζετε το μικρό σας να διαβάσει. Φέρτε το σε επαφή από νωρίς με τα βιβλία και μάθετε στο μικρό σας ότι το βιβλίο είναι κυρίως συντροφιά.
• Για να γίνει ευχάριστα αυτή η γνωριμία, συνδυάστε βιβλία και δραστηριότητες, βόλτα σε δημοτικές βιβλιοθήκες ή σε βιβλιοπωλεία και εκδηλώσεις που σχετίζονται τόσο με το περιεχόμενο του βιβλίου όσο και με ένα θέμα που ενδιαφέρει το μικρό σας.
• Λάβετε υπόψη σας τις προτιμήσεις του και τα ενδιαφέροντά του, επιτρέποντάς του να επιλέξει κάποιο από τα βιβλία που θα του αγοράσετε.
• Αντί να απορρίπτετε εντελώς το βιβλίο που θα διαλέξει, αγοράστε το. Είναι ουσιαστικό να εδραιώσει μια καλή σχέση με τα βιβλία και είναι βέβαιο ότι μεγαλώνοντας θα κάνει καλές επιλογές.

Ζωγραφίζουν, τραγουδούν, χορεύουν και το διασκεδάζουν με την ψυχή τους.

Η τέχνη είναι ένας τρόπος έκφρασης για τα παιδιά, που έχει τεράστια θετική επίδραση στην ανάπτυξή τους, αφού διεγείρει τη δημιουργικότητά τους, χτίζει την αυτοπεποίθηση και καλλιεργεί τις διάφορες δεξιότητές τους.

Οι 5 δεξιότητες που αναπτύσσουν τα παιδιά μέσω της τέχνης είναι οι εξής:

1. Κοινωνικότητα:

Με το να μοιράζονται υλικά και να συνεργάζονται για να φτιάξουν μια κατασκευή, τα παιδιά μαθαίνουν να περιμένουν τη σειρά τους, να διαπραγματεύονται και να δουλεύουν σε ομάδα.

2.Γνωστική ανάπτυξη:

Από την αρχή που ανακαλύπτουν τις αισθήσεις τους (πχ την αίσθηση του μαρκαδόρου που γλιστράει στο χαρτί, τη μυρωδιά της μπογιάς), το να παίρνουν αποφάσεις (πχ τι να ζωγραφίσουν, τι χρώματα θα χρησιμοποιήσουν), το να λύνουν προβλήματα (πχ πώς να κολλήσουν 2 υλικά σε μια χειροτεχνία), η τέχνη μαθαίνει στα παιδιά να σκέφτονται και να προβληματίζονται.

3.Έκφραση:

Η τέχνη είναι μια μορφή γλώσσας.

Πριν ακόμα αρχίσουν να γράφουν και να επικοινωνούν λεκτικά, τα παιδιά μπορούν να πουν τις ιστορίες τους και να εκφράσουν τι σκέφτονται και αισθάνονται απλά ζωγραφίζοντας στο χαρτί.

4.Κινητική ανάπτυξη:

Οι μικρές κινήσεις των δακτύλων, των χεριών και των καρπών που κάνουν ώστε να κρατήσουν το μαρκαδόρο ή το πινέλο και να ζωγραφίσουν ή για να παίξουν με πλαστελίνη, βοηθούν στην ανάπτυξη των κινητικών δεξιοτήτων των νεαρών παιδιών, ενώ οι μεγάλες κινήσεις που κάνουν για να ζωγραφίσουν σε μεγάλη επιφάνεια, όπως σε ένα μεγάλο χαρτί στο πάτωμα, αναπτύσσουν τους μύες τους.

5.εφευρετικότητα:

Όταν τα παιδιά ενθαρρύνονται να δοκιμάσουν και να τολμήσουν να προσπαθήσουν καινούρια πράγματα σε μια δημιουργική διαδικασία, αναπτύσσουν την αίσθηση της καινοτομίας, που είναι τεράστιας σημασίας στην ζωή και την εργασία.

Πηγή: iPaideia.gr

Είναι αποδεδειγμένο ότι οι ικανότητες του μπορούν να βελτιωθούν αν η μάθηση του προσαρμοστεί στο τρόπο με τον οποίο σκέφτεται.

Στο δυσλεξικό παιδί πρέπει να πηγαίνουμε:
- σε ολόκληρη την εικόνα και μετά να εξηγούμε πως οι λεπτομέρειες χωράνε σε αυτή
- από το εύκολο στο δύσκολο
- από το απλό στο σύνθετο
- από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο
- από το οπτικό στο ακουστικό

O δυσλεξικός μαθητής δεν είναι:
- τεμπέλης! Κάνει ότι καλύτερο μπορεί. Χρειάζεται περισσότερη ώρα και ενέργεια για να κάνει αυτά που κάνει ένας συμμαθητής του.
- Πρέπει να του δείχνουμε απευθείας αυτό που του διδάσκουμε.

Ο δυσλεξικός μαθητής χρειάζεται: 
- ένα ήσυχο, ήρεμο, δομημένο, τακτοποιημένο, σταθερό και δίκαιο περιβάλλον για να εξελιχθεί
- μια έως δυο λεκτικές οδηγίες τη φορά
- μικρές, απλές οδηγίες με λίγα λόγια. 
- μια πολυαισθητηριακή προσέγγιση της μάθησης 
- να συνδυάζονται οι τρεις τρόποι μάθησης: Οπτικός, Ακουστικός, Κιναισθητικός
- να του δίνεται κάθε ευκαιρία να εκφράζει τη δημιουργικότητα του όταν μαθαίνει
- περισσότερο χρόνο να επεξεργαστεί αυτό που άκουσε
- περισσότερο χρόνο να ανταποκριθεί
- περισσότερο χρόνο να ολοκληρώσει τις εργασίες του

Ο δυσλεξικός μαθητής μοιάζει:
- να μην προσέχει. Στην πραγματικότητα είναι πιθανό να βιώνει μια αισθητηριακή υπερφόρτωση. 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε να δείχνουμε πως οι καινούργιες πληροφορίες, γνώσεις ταιριάζουν με αυτές που ήδη έχει μάθει και ότι πάντα χρειάζεται πολύ εξάσκηση σε κάθε βήμα της μαθησιακής διαδικασίας.

Άσπα Μητρακάκη
Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος
ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

Όπως εξηγεί η παιδαγωγός και σκηνοθέτις της Θεατρικής Ομάδας «Μαρμελάδα» Μαρίνα Βήλλου, το θεατρικό παιχνίδι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην κοινωνικοποίηση του παιδιού, καθώς τροφοδοτεί το πνεύμα ομαδικότητας, συνεργασίας κι αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της ομάδας.

Το θεατρικό παιχνίδι: 

• Απελευθερώνει τα εκφραστικά μέσα των παιδιών (Φωνή, Σώμα, Λόγος).
• Οδηγεί το παιδί σε μονοπάτια εξερεύνησης και διεύρυνσης της φαντασίας τους.
• Τονώνει την αυτοπεποίθησή και την αυτοεκτίμησή του, καθώς ενθαρρύνονται τα παιδιά να λάβουν πρωτοβουλίες, κι ακόμα δίνεται χώρος στην διαφορετικότητα του καθενός.
• Συντελεί στην όξυνση της κρίσης, της παρατηρητικότητας και της αντίληψής τους.
• Εκτονώνονται εκφραστικά και δημιουργικά τα συναισθήματά τους (ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης).

Ως πολύτιμο γνωστικό εργαλείο για τον εκπαιδευτικό

Μέσα από το θεατρικό παιχνίδι:

• καλλιεργείται η αισθητική του παιδιού,
• εμπλουτίζεται και εξελίσσεται η γλώσσα του (ο προφορικός λόγος και η χρήση του μέσα από ρόλους, αποτελεί μια δημιουργική μέθοδο για πιο πλούσιο λεξιλόγιο και πιο σωστή σύνταξη),
• τα παιδιά μαθαίνουν, ενώ ταυτόχρονα ψυχαγωγούνται (γιατί η γνώση μέσα από το θεατρικό παιχνίδι γίνεται βιωματική κι όχι θεωρητική)
• διευρύνεται το γνωστικό πεδίο του παιδιού, αλλά και τη φιλαναγνωσία. Η επαφή με μύθους, παραμύθια, λογοτεχνικά κείμενα, ποίηση και θεατρικά έργα ανοίγει τους ορίζοντές τους και εμπλουτίζει την παιδεία τους.

"Θα έχω φίλους;", "Θα με συμπαθήσει ο καθηγητής;", "Θα με αγαπάει η μαμά, αν δεν τα βγάλω πέρα με τα καινούρια μαθήματα", είναι τα μεγάλα άγχη, που -με μικρές παραλλαγές- καταλαμβάνουν τους μαθητές, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Γονείς και εκπαιδευτικοί είναι εκείνοι, που πρέπει να βοηθήσουν στην προσαρμογή των παιδιών, καθησυχάζοντας τις -βάσιμες και μη- ανησυχίες τους. Τι γίνεται, όμως, όταν οι γονείς είναι πιο αγχωμένοι από τα παιδιά τους;

"Η άγνοια κακός σύμβουλος"

Μία γενική διαπίστωση είναι, ότι η μετάβαση των παιδιών τους σε νέα σχολική βαθμίδα συνιστά για τους γονείς μία αγχωτική διαδικασία. Όταν, όμως, το άγχος τους φτάνει να γίνεται πανικός, ή όταν μετατοπίζεται στο παιδί, αλλά και όταν υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις στη συμπεριφορά του μαθητή, που να δικαιολογούν την ανησυχία, εκεί χρειάζεται παρέμβαση, είναι οι γονείς, που πρέπει πρώτα να αναζητήσουν βοήθεια.

Φορείς, με εξειδικευμένη γνώση, που υποστηρίζονται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, όπως οι κατά τόπους Σχολές Γονέων, δύνανται να καθοδηγήσουν τους γονείς, να τους απαλλάξουν από το αδικαιολόγητο άγχος και να εντοπίσουν τις περιπτώσεις εκείνες, όπου υπάρχει πραγματικά πρόβλημα.

"Το δικό μας έργο είναι να βοηθήσουμε τους γονείς, ώστε να μπορούν να αναγνωρίζουν, όταν κάτι πάει στραβά ή είναι πιο δύσκολη η προσαρμογή του παιδιού στο σχολείο από ό,τι αναμενόμενα, αλλά πρωτίστως να τους εξοικειώσουμε με αντιδράσεις, ώστε να μην τρομάζουν με συμπεριφορές των παιδιών τους, που είναι φυσιολογικές, σε μία φάση μεταβατική για εκείνα, όπως η είσοδος στην υποχρεωτική εκπαίδευση ή στο γυμνάσιο, που αφενός ανοίγει έναν νέο κόσμο για εκείνα, αφετέρου τα φέρει αντιμέτωπα με καινούριες προκλήσεις και αγωνίες" εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η σχολική ψυχολόγος Μαρία Κυριακίδου, αναπληρώτρια επιστημονική διευθύντρια του Κέντρου Πρόληψης της Εξάρτησης από Ναρκωτικά και Προαγωγής της Υγείας "Πυξίδα".

Η επιστημονική ομάδα της "Πυξίδας" υλοποιεί τα τελευταία χρόνια ειδικές δράσεις δωρεάν πληροφόρησης και ενημέρωσης για τους γονείς και τους δασκάλους, σχετικά με την ομαλή προσαρμογή των παιδιών σε νέο σχολικό περιβάλλον, στα σχολεία των δήμων Νεάπολης-Συκεών, Λαγκαδά και Βόλβης.

"Οι μαθητές ανησυχούν για την αποδοχή τους και οι γονείς για τις μαθητικές επιδόσεις"

"Νομίζω ότι οι γονείς είναι πολύ αγχωμένοι για την προσαρμογή των παιδιών τους στο νέο σχολικό περιβάλλον, έρχονται συχνά σφιγμένοι, ακόμη και σε κατάσταση πανικού.

Διαπιστώνουμε, επίσης, ότι στις περισσότερες περιπτώσεις δε βοηθά να συζητούν μεταξύ τους, καθώς αντί η συζήτηση να λειτουργήσει υποστηρικτικά, εντείνει την ανησυχία, αναπαράγοντας στερεότυπες προσεγγίσεις, όπως 'πρώτη δημοτικού, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα', ' πρώτη Γυμνασίου, δε φαντάζεστε τι σας περιμένει' κ.λπ.

Γι' αυτό παροτρύνουμε τους γονείς να έλθουν να μας βρουν, γιατί πολλές φορές είναι μπερδεμένοι, έχουν ένα παιδί, που συμπεριφέρεται φυσιολογικά και θεωρούν, ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα" σημειώνει η κ. Κυριακίδου.

Μία διαπίστωση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι, ότι για τους περισσότερους γονείς η μεγαλύτερη ανησυχία τους σχετίζεται με τις μαθητικές επιδόσεις των παιδιών τους στο σχολείο και δευτερευόντως με την κοινωνικοποίησή τους και την αποδοχή τους από δασκάλους και συμμαθητές, που είναι η βασική πηγή ανησυχίας για τα ίδια τα παιδιά.

"Το κομμάτι του άγχους, σε σχέση με τις απαιτήσεις του σχολικού περιβάλλοντος, μπορεί να μείνει προβληματικό ή να γίνει δημιουργικό, ανάλογα πώς θα το προσεγγίσει ο γονιός και αν θα βοηθήσει και το παιδί του" διευκρινίζει η κ. Κυριακίδου, προσθέτοντας ότι "ακριβώς πάνω στο άγχος των γονιών για τις μαθητικές επιδόσεις, ακουμπά το άγχος του παιδιού, αν οι γονείς θα το αποδέχονται, σε περίπτωση που δεν έχει υψηλές επιδόσεις".

"Όμως, το πιο σημαντικό για τα παιδιά είναι να νιώσουν ενταγμένα στο σχολείο, να αισθάνονται ότι έχουν ανθρώπους, που εμπιστεύονται. Οι γονείς πρέπει να προσφέρουν τη μεγαλύτερη υποστήριξη, να καλλιεργήσουν ένα περιβάλλον ασφάλειας και κατανόησης για το παιδί τους και να έχουν πάντα τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά, για τα προβλήματά του" υπογραμμίζει η σχολική ψυχολόγος.

"Πότε υπάρχει πρόβλημα και τι πρέπει να κάνουν οι γονείς;"

Γενικός κανόνας, που να ορίζει συγκεκριμένη διάρκεια για την περίοδο προσαρμογής των μαθητών στη νέα σχολική βαθμίδα δεν υπάρχει, σύμφωνα με την κ. Κυριακίδου.

Ωστόσο, όπως εξηγεί, "ο γονιός πρέπει να κινητοποιηθεί όταν διαπιστώνει, ότι καθώς περνά ο καιρός ένα πρόβλημα παραμένει και δεν αλλάζει".

Οι αντιδράσεις διαμαρτυρίας κατά την προσαρμογή στο νέο σχολικό περιβάλλον δεν είναι κάτι ανησυχητικό.

Σε κάποιες περιπτώσεις, ωστόσο, οι μαθητές μπορεί να παρουσιάσουν έντονο άγχος, εφιάλτες και δυσκολίες στον ύπνο, δυσφορία για ό,τι αφορά το σχολείο, επιθετικότητα ή και σωματικά συμπτώματα (κούραση, πόνοι, ζαλάδες).

"Πρέπει οι γονείς να παρακολουθούν τη συμπεριφορά του παιδιού, να είναι σε συνεννόηση με τον εκπαιδευτικό, όταν για παράδειγμα φαίνεται, ότι το παιδί δε συμμετέχει στο μάθημα, δεν είναι χαρούμενο, εκφράζει δυσφορία για το σχολείο, ή δυσκολεύεται να κάνει φίλους.

Στην αρχή πολλά παιδιά μπορεί να έχουν τέτοια προβλήματα, όμως, μέρα με τη μέρα, τα παιδιά πρέπει να δείχνουν πιο άνετα" επισημαίνει η κ Κυριακίδου.

"Για να βοηθήσουν τα παιδιά οι γονείς δεν πρέπει να υποτιμούν τις δυσκολίες και τις αγωνίες που βιώνουν, ούτε να καλλιεργούν υπερβολικές προσδοκίες για το σχολείο.

Αντίθετα, μπορούν να ακούν με σεβασμό για τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους, δείχνοντας εμπιστοσύνη στα παιδιά και ενθαρρύνοντάς τα, ότι μπορούν να τα καταφέρουν" διευκρινίζει.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Η μουσικοθεραπεία είναι μια δημιουργική θεραπεία κατάλληλη και απαραίτητη για τέτοια παιδιά, καθώς τους δίνει τη δυνατότητα μέσα σε ένα οριοθετημένο θεραπευτικό πλαίσιο να  δημιουργήσουν  μουσική, αλλά και  ιστορίες ή παιχνίδια που τους εκφράζουν.

Έτσι εκδηλώνουν πολύ εύκολα τα συναισθήματα τους χωρίς απαραίτητα να χρησιμοποιήσουν το λόγο.  Μέσα από την ελεύθερη δημιουργία της μουσικής τα παιδιά μπορούν να ανταλλάξουν μηνύματα χωρίς να χρειαστεί να μιλήσουν.

Ο μουσικοθεραπευτής θα λάβει τα μηνύματα αυτά και θα βοηθήσει τα παιδιά να νοιώσουν ασφαλή ώστε να εκφραστούν και να «οδηγηθούν» στην επιθυμητή πρόοδο.

Στόχοι της μουσικοθεραπείας

Οι στόχοι της μουσικοθεραπείας για παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες είναι κυρίως:

• Βελτίωση συγκέντρωσης
• Εξωτερίκευση συναισθημάτων
• Βελτίωση ψυχικής υγείας
• Ανάπτυξη γνωστικής ικανότητας
• Απόκτηση αυτοπεποίθησης
• Κατανόηση ορίων
• Αυτογνωσία(γνωριμία με το εγώ, συνειδητοποίηση του εγώ)
• Ανάπτυξη συναισθηματικής νοημοσύνης
• Βελτίωση επικοινωνίας με τους άλλους

Ένα παιδί με υπερικινητικότητα χρειάζεται να διοχετεύσει την ενέργεια του και να εισαχθεί σε ένα θεραπευτικό πλαίσιο συγκεκριμένης διάρκειας , όπου θα έχει τη δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας μέσα στα θεραπευτικά όρια.

Σταδιακά θα αποδέχεται τους κανόνες της θεραπείας αλλά και τους κανόνες που θα πρέπει να ακολουθεί στο σχολείο και στην κοινωνική ζωή.

Τα παιδιά έχοντας αυτό το χώρο όπου θα μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, έχουν παράλληλα τη δυνατότητα να αναπτύξουν τη συγκέντρωση και τη δημιουργικότητα τους, να αναπτύξουν και να αντιληφθούν το Εγώ τους και να αναπτύξουν την ικανότητα να σέβονται και να αντιλαμβάνονται τους γύρω τους.

Μέσα από την ελεύθερη έκφραση και τη μουσική, τους δίνεται η  ευκαιρία να διοχετεύσουν ενέργεια δημιουργώντας.

Για παράδειγμα, μπορούν να γνωριστούν και να μιλήσουν με το θεραπευτή εάν θέλουν, να παίξουν με διάφορα όργανα, να ανακαλύψουν τον ήχο των διαφόρων οργάνων ή  τον ήχο της φωνής τους , να τραγουδήσουν ή και με τη βοήθεια του θεραπευτή να δημιουργήσουν μαζί ένα τραγούδι μια μουσική που τους εκφράζει εκείνη την στιγμή, ελεύθερα χωρίς καν να χρειάζεται να γνωρίζουν μουσική.

Ο θεραπευτής θα τους βοηθήσει με κατάλληλες μουσικοθεραπευτικές τεχνικές να αναπτυχθούν, θα τους στηρίξει και θα είναι εκεί για να τους ακούσει.

Η μουσικοθεραπεία είναι μια μη λεκτική θεραπεία.

Η κίνηση, ο ρυθμός, η μελωδία, η κραυγή που θα δημιουργήσει το παιδί, είναι σημαντικά  τόσο για το ίδιο όσο και για τον θεραπευτή, που θα τα επεξεργαστεί και θα το βοηθήσει με τον ανάλογο κάθε φορά τρόπο, να εξελιχθεί μέσα από τη μουσικοθεραπεία.

Και το καλύτερο; Δεν υπάρχει το αίσθημα της αποτυχίας

Στην θεραπεία δεν υπάρχει η επιτυχία και η αποτυχία, που πολλές φορές παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες βιώνουν κατά τη διάρκεια της σχολικής εκμάθησης, καθώς πολλές φορές στο χώρο του σχολείου μπορεί να νοιώθουν μειονεκτικά γιατί η δυσκολία τους, φαινομενικά δεν τα καθιστά ικανά όπως τα άλλα παιδιά.

Με τη μουσικοθεραπεία θα αισθανθούν δημιουργικοί και ικανοί για πολλές δραστηριότητες.  Μέσα από την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης το παιδί  νοιώθει καλύτερα με τον εαυτό του και προσπαθεί συνεχώς να βελτιώνεται.

Αναγνωρισμένη θεραπεία με αποτελέσματα

Πρόκειται για μια αναγνωρισμένη θεραπεία που προσφέρεται σε όλα τα σχολεία στην Αγγλία, την Αμερική και την Αυστραλία, καθώς είναι αποδεδειγμένο ότι βοηθά στην εξέλιξη των παιδιών και εφήβων με μαθησιακές δυσκολίες.

Υπάρχουν πολλές  μελέτες που περιγράφουν συγκεκριμένα περιστατικά και τη διαδικασία της θεραπείας παιδιών με συγκεκριμένη μαθησιακή δυσκολία, αποδεικνύοντας την αποτελεσματικότητα της μουσικοθεραπείας.

Παναγιώτα Καπνίση, Μουσικοθεραπεύτρια/ Επαγγελματίας Υγείας

Δεν έχει σημασία αν έχετε μικρό ή μεγάλο χώρο, σημασία έχει να κατονομάσετε ένα σημείο ως χώρο μελέτης, αναφέρει η Δρ. Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια.

Τα μικρά παιδιά χρειάζονται χώρο και χρόνο αλλά και γονική επίβλεψη για να κάνουν τα μαθήματά τους.

Αν βολεύει στο πρόγραμμά σας, δημιουργήστε μια γωνιά στο τραπέζι της κουζίνας ή της τραπεζαρίας όπου το παιδί θα κάνει τα μαθήματά του, ενώ εσείς από δίπλα θα κάνετε κάτι άλλο.

Πώς να δημιουργήσετε καλές συνήθειες μελέτης για όλα τα σχολικά χρόνια

1. Δώστε στο παιδί σας τον έλεγχο της κατάστασης και ζητήστε του να σας βοηθήσει να ετοιμάσετε τη γωνιά μελέτης του. Το ζήτημα δεν είναι να αγοράσετε το μεγαλύτερο/καλύτερο/πιο σύνθετο/πιο ακριβό γραφείο, αλλά να φτιάξετε μια γωνιά μελέτης που το παιδί θα τη νιώθει δική του και θα κάνει την όλη διαδικασία λίγο πιο όμορφη.
   
   Ρωτήστε το παιδί τι χρώμα γραφείο θέλει, αν θέλει ένα υποπόδιο (για να μην κρέμονται τα πόδια του από την καρέκλα), αν επιθυμεί ένα μαξιλαράκι κλπ.

   Δίνοντας στο παιδί αυτή τη μικρή δύναμη στις αποφάσεις του, ουσιαστικά το βοηθάτε να αυξήσει την επιθυμία του να ασχοληθεί με τη μελέτη.

2. Οργανώστε τις σχολικές προμήθειες.

   Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο όταν το παιδί ξεκινάει ορεξάτο να κάνει τα μαθήματά του και ανακαλύπτει ότι δεν έχει μολύβι, η γόμα του έχει χαθεί, η ξύστρα του είναι εξαφανισμένη!

   Μέχρι να βρει όλα όσα χρειάζεται για να κάνει τις ασκήσεις του… πάει! Πέταξε το πουλάκι!

   Έχει περάσει η ώρα και το παιδί έχει εκνευριστεί, έχει βαρεθεί, δεν βλέπει κανένα αποτέλεσμα και η αρχική του προθυμία να κάνει τα μαθήματά του εξανεμίζεται.

   Φροντίστε να αγοράσετε όμορφα κουτιά και να φυλάξετε εκεί μαρκαδόρους, ξυλομπογιές, μολύβια και άλλα απαραίτητα.

3. Κλείστε την τηλεόραση!

   Ξέρω, πολλά παιδιά επιμένουν ότι η τηλεόραση δεν τα ενοχλεί, αλλά επίσης επιμένουν ότι ο Άι-Βασίλης υπάρχει! Ο κανόνας της κλειστής τηλεόρασης ισχύει όμως και για εσάς! Διατηρήστε ησυχία.

4. Ο καλός φωτισμός είναι σημαντικός.

   Στο κρυφό σχολειό μελετούσαν στο φως των κεριών, αλλά η μέθοδος αυτή δεν έχει πέραση στις μέρες μας. Θυμηθείτε ότι προτιμότερο είναι το φυσικό φως, αλλά όταν αυτό δεν υπάρχει, ένα δυνατό πορτατίφ (κατά προτίμηση στην αριστερή πάνω πλευρά της επιφάνειας του γραφείου ενός παιδιού που γράφει με το δεξί χέρι, ώστε να μην πέφτει σκιά πάνω στο βιβλίο ή τετράδιο) κάνει πολύ καλή δουλειά.

5. Τακτοποιήστε την επιφάνεια του γραφείου και τα συρτάρια του.

   Η συγκέντρωση και η προσοχή αυξάνονται όταν ο περιβάλλων χώρος είναι καθαρός, τακτικός και οργανωμένος.

6. Δώστε στο παιδί χρόνο ξεκούρασης.

   Τα περισσότερα παιδιά πιέζονται από διάφορες υποχρεώσεις (ξένες γλώσσες, εξωσχολικά, αθλητικά, κλπ) αλλά και από ωραία πράγματα (παιχνίδι με φίλους, εξόδους με φίλους, κλπ) με αποτέλεσμα να αισθάνονται ότι διαρκώς τρέχουν και δεν φτάνουν! Ειδικά στις πρώτες τάξεις του δημοτικού είναι απαραίτητο να αφήνετε άφθονο χρόνο μεταξύ δραστηριοτήτων και χρόνο ξεκούρασης, ώστε το παιδί να είναι ήρεμο και ξεκούραστο.

7. Δώστε στο παιδί σας ένα «φιλαράκι μελέτης».

   Αν έχει μεγαλύτερα αδέρφια, ζητήστε τους να κάνουν τα μαθήματά τους μαζί.

   Αν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, δώστε στο παιδί σας ένα αγαπημένο αρκουδάκι ή άλλο ζωάκι να του κάνει παρέα την ώρα της μελέτης!

8. Επιλέξτε να κάνετε κι εσείς κάτι «σχολικό» την ώρα μελέτης του παιδιού σας.

   Μπορείτε να διαβάσετε ένα βιβλίο, περιοδικό, να γράψετε τη λίστα με τα ψώνια ή να κάνετε κάποια ανάλογη δουλειά παρέα με το παιδί σας.

9. Αφήστε έναν βαθμό επιλογής στο παιδί σας.

   Μην επιμένετε να κάνει τα πράγματα με το δικό σας τρόπο.

   Αφουγκραστείτε τις ανάγκες και τις επιθυμίες του παιδιού σας, δώστε του χρόνο και κατανόηση.

   Αν λοιπόν το μικρό παιδί σας ζητήσει μια φορά να κάνει τα μαθήματά του ξαπλωμένο μπρούμυτα στο πάτωμα, αφήστε το.

   Δώστε του την επιλογή αν θα κάνει τα ελληνικά ή τα μαθηματικά πρώτα.

   Με αυτό τον τρόπο εξομαλύνετε τη διαδικασία της μελέτης και σταδιακά διδάσκετε στο παιδί σας ότι αυτό είναι το καθήκον του.

Έχετε ήδη φροντίσει ν’ αγοράσετε στα παιδιά σας τσάντες, τετράδια, βιβλία και πιθανόν να έχετε ήδη προγραμματίσει τις απογευματινές τους δραστηριότητες….!

Μέσα σε όλη αυτή την έντονη δραστηριότητα και την οργανωτική διάθεση για μια δημιουργική σχολική χρονιά, είναι άμεση ανάγκη να ενημερωθείτε και να ενημερώσετε τα παιδιά σας, για τους κινδύνους που μπορεί να διατρέχουν!

Δεν απαιτείται να βομβαρδίσετε το παιδί σας με πολλές πληροφορίες που θα το τρομοκρατήσουν, απλά χρειάζονται οι σωστές πληροφορίες, οι οποίες αφορούν αρχικά τη συνειδητοποίηση των κινδύνων στην καθημερινότητα ενός παιδιού και κατόπιν η ενημέρωση για τη σωστή αντίδραση την κατάλληλη στιγμή!

Ξοδέψτε λίγο από το χρόνο σας να εκπαιδεύσετε το παιδί σας! Μπορεί να του σώσει τη ζωή σε περίπτωση ανάγκης!!!!

Αρχικά ως γονιός θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε τα παρακάτω:

H εκπαίδευση για την ασφάλεια των παιδιών σας:

• Δεν εξαρτάται από τους αστυνομικούς

• Δεν εξαρτάται από τους δασκάλους του

• Αντιθέτως, είναι κυρίως δική σας ευθύνη!

• Εάν εσείς παραμελήσετε την εκπαίδευσή τους, δεν πρόκειται να καλύψει το κενό ούτε ο δάσκαλος, ούτε ο αστυνομικός!

Βασικοί κανόνες για αποτελεσματική εκπαίδευση:

Η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι σε πλαίσια διασκέδασης και χρόνου ανάπτυξης συναισθηματικών δεσμών με τα παιδιά σας και όχι εκφοβισμού και τρομοκρατίας για τους κινδύνους που υπάρχουν.

Ο πιο εύστοχος τρόπος για να συγκρατηθούν οι πληροφορίες από το παιδιά είναι με παιχνίδι ρόλων. π.χ, χτυπήστε την πόρτα και προσποιηθείτε έναν πλασιέ ή μιλήστε στο τηλέφωνο μαζί τους από το διπλανό δωμάτιο και προσπαθήστε να τα κάνετε να σας πουν που μένουν…. Να τα ανταμείβετε με κάθε σωστή απάντηση, ενώ όταν τα κάνουν θάλασσα, γελάστε λίγο και ενθαρρύνετέ τα, πριν τα διορθώσετε.

Δημιουργήστε ρεαλιστικά σενάρια εκπαίδευσης και δοκιμάστε τα, βάζοντας να τα πλησιάσει κάποιος που εσείς γνωρίζετε αλλά όχι τα παιδιά σας!

Ενημερωτικά: το συντριπτικό ποσοστό απαγωγών διαπράττεται από γνωστούς.

Λόγω αυτού, είναι κρίσιμο να διδαχτούν τα παιδιά σας, να είναι προετοιμασμένα να αντιμετωπίσουν όλους τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων φίλων & συγγενών!

Διδάξτε τα παιδιά σας να είναι υπεύθυνα & ασφαλή μέσα στην καθημερινότητά τους. π.χ. αφήστε τα να εντοπίσουν το όχημά σας που είναι παρκαρισμένο, ρωτήστε τα που να στρίψετε στο δρόμο για το σπίτι, βοηθήστε τα να απομνημονεύσουν το τηλέφωνό σας, συζητήστε μαζί τους πως και πότε καλούν την αστυνομία, τι κάνουν σε διάφορες περιπτώσεις ανάγκης κτλ. Είναι αρκετά δύσκολο έργο, απαιτεί χρόνο και υπομονή αλλά το αποτέλεσμα σίγουρα θα σας επιβραβεύσει!

Δημιουργήστε έναν μυστικό, οικογενειακό κωδικό ασφαλείας, μια λέξη ή έναν αριθμό το οποίο θα γνωρίζουν μόνο οι γονείς και τα παιδιά! Ο μυστικός κωδικός λέγεται στο παιδί από τον ενήλικα που θα διεκδικήσει να τον ακολουθήσει από το σχολείο, το σπίτι κτλ. “κατ’ εντολή” γονέα. Σε περίπτωση που το άτομο δε γνωρίζει το μυστικό κωδικό, το παιδί δε συνεργάζεται!
Ενημερωτικά: Ο μυστικός κωδικός ασφαλείας είναι αποτελεσματικός μόνο εάν παραμένει μυστικός, ενώ ανά διαστήματα είναι καλό ν’ αλλάζει!

Πριν αφήσετε τα παιδιά σας με μια νταντά, διαθέστε χρόνο να κάνετε έναν έλεγχο του παρελθόντος της και να πάρετε συστάσεις. Επίσης, καλό είναι να τοποθετήσετε κάμερες ασφαλείας (CCTV) προκειμένου να κάνετε τακτικούς ελέγχους σε πραγματικό χρόνο στο χώρο σας!

Μάθετε στα παιδιά σας πως να λένε “όχι” με τόλμη, χωρίς να νοιάζονται εάν πληγώσουν τα αισθήματα ενός αγνώστου που τα κάνει να αισθάνονται άβολα. Δεν πειράζει εάν είναι αγενή σε έναν ενήλικο που προσπαθεί να τα αναγκάσει να κάνουν κάτι που δεν θέλουν.

Απαράβατοι κανόνες “του ποτέ” για ένα παιδί:

1. Ποτέ δεν έχει μυστικά με έναν άγνωστο ή άλλο ενήλικα εκτός από τους γονείς του.

2. Ποτέ δεν κάνει χάρη σε έναν άγνωστο. Εάν ένας άγνωστος ζητήσει βοήθεια από το παιδί, εκείνο που θα πρέπει να του πει είναι: ”παρακαλώ περιμένετε να ειδοποιήσω κάποιον μεγάλο”.

3. Ποτέ δεν ακολουθεί κάποιον άγνωστο στο αυτοκίνητό του, στο σπίτι του κτλ. οτιδήποτε και αν του πει για να τον πείσει!

4. Ποτέ, κανείς & για κανένα λόγο δεν επιτρέπεται να αγγίξει τα απόκρυφα μέρη του σώματός του (αφού συζητήσετε μαζί του ποιά είναι τα απόκρυφα μέρη). Προετοιμάστε επίσης τα παιδιά σας, για τους ενηλίκους που λένε “εάν το πεις στους γονείς σου, θα τους κάνω κακό”, εξηγήστε τους πως αυτό είναι ψέμα και δώστε τους κατευθύνσεις για το πως θα πρέπει να λειτουργήσουν σε παρόμοιες περιστάσεις.

Να θυμάστε πάντα:

Το να εκπαιδεύσετε σωστά τα παιδιά σας να είναι υπεύθυνα είναι εξαιρετικά σημαντικό, και αποτελεί εγγύηση και παρακαταθήκη για την προσωπική τους ασφάλεια και ισορροπία και αργότερα ως ενήλικες στη μετέπειτα ζωή τους!