Τις λέξεις αυτές στην πραγματικότητα δεν τις καταλαβαίνει αλλά διαισθάνεται ότι έχουν παράξενες και απαγορευμένες σημασίες που τραβούν το ενδιαφέρον του.

Το φαινόμενο αυτό γίνεται πιο έντονο και εκδηλώνεται γενικά με την έναρξη του σχολείου.

Καμιά φορά όμως μπορεί να παρουσιαστεί και νωρίτερα, όταν το παιδάκι έρθει σε επαφή με διάφορα άτομα και έχει έτσι την ευκαιρία να πλουτίσει το απαγορευμένο λεξιλόγιο

Πολλοί γονείς θα θέλανε να προλάβουν και να διορθώσουν το φαινόμενο αυτό.

Το να προλάβουμε το γεγονός είναι αδύνατο τη στιγμή που το παιδί ζει μέσα σε μια γυάλα αλλά έρχεται σε επαφή και επηρεάζεται από πάρα πολλούς παράγοντες και συνθήκες.

Αντίθετα, η προσπάθεια να διορθώσουμε ή να ελαττώσουμε τη συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου είναι αρκετά εφικτή.

Αν αντιδράμε στα κακά λογάκια του παιδιού με ανυπομονησία και γέλια, δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να αυξήσουμε τη συχνότητα του φαινομένου.

Με τον τρόπο αυτό δίνουμε στο παιδί ένα όργανο επιθετικότητας που στρέφεται σε εμάς και σίγουρα θα το χρησιμοποιεί για να μας κάνει να θυμώσουμε!

Τα παιδιά συνήθως χρησιμοποιούν τα κακά λογάκια για να προκαλούν την προσοχή μας, για να αστειεύονται, για να ξεσπούν την οργή τους ή σαν μέσο για να παριστάνουν τους σημαντικούς και να αισθάνονται ότι έκαναν κάτι σπουδαίο, κάποιο κατόρθωμα.

Τι πρέπει να κάνουμε;

Αν εμείς απαντάμε και δίνουμε μεγάλη σημασία σε αυτή τη συμπεριφορά, δείχνοντας είτε ότι διασκεδάζουμε είτε ότι θυμώνουμε, το παιδί θα καταφεύγει συχνά στις αισχρολογίες για να μας κάνει να το προσέξουμε.

Το καλύτερο που πρέπει να κάνουμε είναι να μη δίνουμε καμιά σημασία σε αυτές τις εκδηλώσεις, αγνοώντας τες και εξηγώντας του σε κάποια άλλη στιγμή ότι να λέει τέτοια λόγια είναι τελείως άχρηστο και ότι υπάρχουν καλύτεροι τρόποι για να εκφράζει τα αισθήματα και τα συναισθήματα του.

Συχνά η υπερευαισθησία των γονιών είναι υπεύθυνη για το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν τα παιδάκια οι έφηβοι συνήθως εκδηλώνουν την άρνησή τους στους ενήλικους χρησιμοποιώντας ένα μέσο ικανό για να ταράξει γονείς και δασκάλους.

Στην ηλικία που τα παιδιά αρχίζουν να δημιουργούν ομάδες, γύρω στα 8 με 10 χρόνια, τα κακά λόγια αποτελούν συχνά την αργκό της ομάδας.

Για το λόγο αυτό ένα παιδί που θέλει να αποδείξει ότι είναι μέλος της ομάδας, είναι σημαντικό να μιλάει όπως και τα υπόλοιπα παιδιά.

Αν οι γονείς καταλαβαίνουν αυτή την ανάγκη του παιδιού, του να ανήκει σε μια ομάδα, και δεν δίνουν σημασία στον τρόπο που εκφράζεται, το παιδάκι μπορεί να ξεπεράσει πολύ εύκολα αυτή τη φάση.

Μια συνηθισμένη τακτική από τους γονείς είναι να μη δίνουν εβδομαδιαία χαρτζιλίκι, αλλά σταδιακά κάποια μικρά ποσά ως αντάλλαγμα της βοήθειας στο σπίτι η της εκτέλεσης κάποιων θελημάτων.

Με τον τρόπο αυτό πιστεύουν ότι κάνουν το παιδί υπεύθυνο και ότι έτσι μπορεί να καταλάβει ότι το χρήμα κερδίζετε.

Αυτό το σύστημα αντίθετα δεν κάνει το παιδί υπεύθυνο γιατί δεν μαθαίνει τις δικές του ευθύνες σαν μέλος της οικογένειας αλλά συνεργάζεται μόνο όταν υπάρχει επιβράβευση.

Ακόμα τα παιδιά ξέρουν πολύ καλά ότι αυτός δεν είναι ένας πραγματικός τρόπος για να κερδίζουν.

Το χρήμα δε πρέπει να δεσμεύει τη συμπεριφορά του, τους σχολικούς βαθμούς, τη βοήθεια που παρέχει.

Άλλοι γονείς δίνουν στα παιδιά τους χρήματα όταν το ζητάνε, ελέγχοντας έτσι τα έξοδά του, αλλά δε συμφωνούν να διαχειρίζεται το παιδί μόνο του τα χρήματα.

Άλλοι δίνουν ένα ορισμένο ποσό κανονικά στο παιδί, παρέχοντάς του με αυτό τον τρόπο τα χρήματα που έχει ανάγκη και συγχρόνως την ευκαιρία να μάθει να διαχειρίζεται το χρήμα με καλό τρόπο.

Το παιδί αισθάνεται καλύτερα όταν διαχειρίζεται μικρά ποσά, που θα αυξάνονται ανάλογα με την ηλικία του.

Αυξάνοντας το ποσό δε σημαίνει αναγκαστικά ότι ξοδεύουμε περισσότερα για το παιδί, αλλά έτσι του δίνουμε μια μεγαλύτερη δυνατότητα να διαλέγει και να ξοδεύει από μόνο του.

Όταν το παιδάκι ζητάει χρήματα κάθε φορά που θέλει να αγοράσει κάτι, δεν κάθεται να σκεφτεί αν αυτό που θέλει αξίζει τα λεφτά του.

Αν όμως πρέπει να διαχειρίζεται τα λεφτά του, αρχίζει και σκέφτεται πώς πρέπει να τα ξοδέψει γιατί ξέρει πως δεν θα έχει άλλα μέχρι το τέλος της εβδομάδας.

Συχνά είναι πολύ δύσκολο για το παιδί να αποφασίσει και σε αυτό το κομμάτι χρειάζεται τη συμβουλή του γονέα.

Θα πρέπει να αποφεύγετε να το πιέζετε και να προσπαθείτε να περιορίζεστε μόνο στις συμβουλές.

Η απόφαση για το τι θα κάνει με τα χρήματα αφορά μόνο εκείνο, αφού όταν κάνει επιλογές από μόνο του, οι απογοητεύσεις και οι ικανοποιήσεις που προκύπτουν σαν αποτέλεσμα των επιλογών του, κάνουν το παιδί να αναπτύσσει την κριτική του ικανότητα.

Όσο μεγαλώνει το παιδί έχει ανάγκη να διαχειρίζεται περισσότερα χρήματα, όχι μόνο για την απόκτηση περιττών πραγμάτων, αλλά και για ορισμένων σημαντικών και απαραίτητων αναγκών.

Έτσι, γύρω στα 10 χρόνια, το ποσό που του δίνουμε πρέπει να συμπεριλαμβάνει κι ένα ποσό που αφορά τα βιβλία και το ρουχισμό του.

Μερικοί γονείς προσπαθούν να εμφυτεύσουν στα παιδιά, ακόμα και στα πολύ μικρά, τη συνήθεια της αποταμίευσης, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι η οικονομία δεν έχει καμία σημασία για το παιδί.

Το να βάζει στην άκρη χρήματα για μια πιθανή μελλοντική ανάγκη δεν έχει για το παιδί απολύτως κανένα νόημα.

Τέλος, πρέπει να ξέρουμε ότι ένα παιδί που δίνει υπερβολική σημασία στην οικονομία δε συμπεριφέρεται σίγουρα πιο σωστά σχετικά με το χρήμα από ένα παιδί που δεν κάνει καθόλου οικονομία.

Εμφανίζονται συνεχώς να πρέπει να υπολογίσουν την καθημερινή πραγματικότητα και να πρέπει να διαλέξουν μεταξύ της συγκατάθεσης και της άρνησης, μεταξύ της επιδοκιμασίας και της τιμωρίας, μεταξύ του ναι και του όχι, μεταξύ του διαλόγου και του μαλώματος.

Ποιο τύπο διαπαιδαγώγησης είναι καλύτερα να υιοθετήσουν, μέχρι ποιο σημείο είναι καλό να είναι αυταρχικοί ή ανεκτικοί;

Εάν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο συμφωνούν εκείνοι που ασχολούνται με μελέτες πάνω στη νηπιακή ηλικία, είναι ότι τα παιδιά έχουν πραγματική ανάγκη από πειθαρχία για να αναπτυχθούν αρμονικά και για να αισθάνονται σιγουριά.

Το παιδί πρέπει να ξέρει να συσχετίζεται με κάτι και με κάποιον, έχει ανάγκη από σημεία αναφοράς.

Αυτό απαιτεί την ύπαρξη ορισμένων αξιών, σύμφωνα με τις οποίες θα μπορεί να συγκρίνει και να κρίνει τις επιτυχίες του και φυσικά όλα αυτά απαιτούν ορισμένους κανόνες και πειθαρχία.

Είναι αυταπάτη να πιστεύουμε ότι το παιδί αισθάνεται πιο ελεύθερο έξω από ένα πλαίσιο παραδεκτών πράξεων και είναι μάλλον αλήθεια το αντίθετο, δηλαδή υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος να περιορίζουμε το παιδί μας όταν σκεπτόμαστε ότι δεν το περιορίζουμε.

Το να απαλλάσσουμε το παιδί μας από τον δικό μας έλεγχο σημαίνει ότι επιτρέπουμε ο έλεγχος αυτός να ασκηθεί από άλλους.

Η απόλυτη συγκαταβατικότητα δεν είναι μια πολιτική, μα μια εγκατάλειψη και είναι τόσο αρνητική στην ομαλή ανάπτυξη του παιδιού όσο και στην αυταρχικότητα.

Το να αφήσουμε το παιδί να απελευθερώνει τις πρωτόγονες επιθυμίες του σημαίνει ότι αποκλείουμε την εξέλιξη της ωρίμανσης και υπονομεύουμε το αίσθημα της σιγουριάς.

Οι επιθυμίες του παιδιού δεν συμπίπτουν με τις ανάγκες του και συχνά επιθυμίες και ανάγκες συγκρούονται.

Για παράδειγμα το παιδί έχει ανάγκη να κοιμηθεί, μα επιθυμεί και να παίξει.

Είναι δουλειά των γονέων να ορίσουν κανόνες που επιτρέπουν στο παιδί να δέχεται και αυτό που δεν συμπίπτει με τις επιθυμίες του, βοηθώντας το έτσι να μεγαλώνει, να ελέγχει τις επιθυμίες του, να αποδέχεται τους καινούργιους όρους που προκύπτουν από την ανάπτυξή του, εγκαταλείποντας αυτά που χαρακτηρίζουν το προηγούμενο στάδιο.

Συνήθως θεωρούμε ότι η πειθαρχία είναι το μέσο για να εμποδίζουμε το παιδί να λειτουργεί σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες.

Όμως πιο σημαντική από την πειθαρχία είναι η δυνατότητα να κάνουμε το παιδί ικανό να αναπτύξει την αυτοπειθαρχία, δηλαδή την αίσθηση ευθύνης και εκτίμησης του εαυτού του που είναι η βάση κάθε μόρφωσης.

Η σωστή πειθαρχία δεν πρέπει να είναι μια άρνηση αλλά ένας θετικός οδηγός που καθοδηγεί το παιδί προς αυτό που είναι επιτρεπτό και χρήσιμο.

Μια από τις γενικές αρχές είναι ότι τα παιδιά είναι διατεθειμένα να μη μαθαίνουν σύμφωνα με τα διάφορα στάδια της ανάπτυξης και τα καλύτερα αποτελέσματα επιτυγχάνονται εάν αυτό που ζητείται συμφωνεί με τις επιθυμίες τους.

Την πειθαρχία, όπως και τις άλλες μορφές εκπαίδευσης, το παιδί την μαθαίνει πιο εύκολα όταν η σχέση του με τους γονείς είναι τέτοια που να το κάνει να θέλει να τους ευχαριστεί, όταν είναι σίγουρο ότι είναι αποδεκτό και αγαπητό.

Με την εμπιστοσύνη και τη στοργή το παιδί μπορεί να αποσπαστεί από τις παρορμήσεις του, δυναμώνοντας την επιθυμία του για ωρίμανση.

Είναι ανάγκη να αρχίζει να συνηθίζει σε ορισμένους κανόνες με τέτοιο τρόπο, ώστε να τους δέχεται με φυσικότητα, αναπτύσσοντας εξαρχής τη συμπεριφορά του μέσα στο σύστημα αμοιβές-τιμωρίες.

Αυτό δε σημαίνει όμως ότι πρέπει να υποτάσσεται σε ένα στενό αυταρχικό καθεστώς.

Σημαίνει απλά να κάνουμε το παιδί να καταλάβει τι πράγμα περιμένουμε από εκείνο, καθορίζοντας τα όρια με σαφήνεια και με τρόπο που να μπορεί να καταλάβει ποιο είδος συμπεριφοράς είναι αποδεκτό και ποιο όχι.

Πρέπει να είμαστε απλοί και ξεκάθαροι στον ορισμό των κανόνων, περιορίζοντας τους στο ελάχιστο και φυλάγοντάς τους για καταστάσεις για τις οποίες είναι απαραίτητοι.

Οι κανόνες δεν πρέπει δηλαδή να υπαγορεύονται από μια παρεξηγημένη αίσθηση εξουσίας, αλλά πρέπει να εξυπηρετούν μια αντικειμενική αναγκαιότητα (κίνδυνος ή σχέση με τους άλλους κ.τ.λ).

Όταν καθοριστεί ένας κανόνας πρέπει να είμαστε ελαστικοί και με την εφαρμογή του.

Ελαστικότητα δε σημαίνει κάμψη, σημαίνει ότι σε ειδικές περιπτώσεις μπορεί να γίνει μια εξαίρεση.

Εκείνο που τα παιδιά δε μπορούν να ανεχθούν είναι η έλλειψη επιβολής (από τον ένα μόνο ή και από τους δύο γονείς) σαν διαλείπουσα κατάσταση, δηλαδή όταν οι γονείς καθορίζουν πρότυπα ή κανόνες συμπεριφοράς για το παιδί και μετά δεν μπορούν να τους επιβάλλουν με σταθερότητα.

Αν το παιδί δεν είναι σίγουρο για εκείνο που οι γονείς περιμένουν από αυτό και για τις αντιδράσεις τους, τείνει να γίνει αβέβαιο για όλα.

Μια γενικά ήρεμη και αρμονική ατμόσφαιρα συμβάλει στο να δώσει μια αίσθηση σιγουριάς στο παιδί, αφού έτσι καταλαβαίνει ευκολότερα τι περιμένουμε και ποια θα είναι η στάση και η συμπεριφορά μας απέναντί του σχετικά με μια ορισμένη πράξη.

Μια καλή δοκιμασία είναι όταν μας επισκέπτονται φίλοι στο σπίτι και το παιδάκι μας συνήθως αρνείται πεισματικά να μοιραστεί τα παιχνίδια του.

Ασφαλή Φύλαξη

Μια καλή ιδέα είναι, σε περίπτωση που περιμένετε καλεσμένους στο σπίτι, να φυλάξετε κάπου τα αγαπημένα του παιχνίδια.

Επιλέξτε ένα μέρος στο οποίο θα έχει εύκολη πρόσβαση, όπως για παράδειγμα σε ένα ντουλάπι του δωματίου του για να μπορεί ανά πάσα στιγμή να ελέγχει ότι βρίσκονται στη θέση τους.

Φροντίστε να γνωρίζουν οι καλεσμένοι σας ότι η πρόσβαση στο συγκεκριμένο ντουλάπι είναι απαγορευτική και ότι μπορούν να παίξουν με όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια!

Εφόσον φύγουν οι καλεσμένοι, επιβραβεύστε το παιδί σας που μοιράστηκε με τα άλλα παιδάκια τα υπόλοιπα παιχνίδια και ήταν αρκετά ώριμο που πρόσεξε τα πράγματα του.

Σύμφωνα με τον δικό του τρόπο

Αφήστε το παιδάκι σας να λειτουργήσει με τον δικό του τρόπο χωρίς πιέσεις και γρήγορες απαιτήσεις.

Κάποιοι κανόνες όμως σύμφωνα με τα δικά μας όρια θα έκαναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αφήσετε το παιδί σας να πιστέψει ότι μπορεί να έχει πάντα αυτό που θέλει.

Συμβιβασμός

Αντί να λέμε "Όχι" ή "Δεν πρέπει να το κάνεις αυτό" είναι πολύ καλύτερο να πούμε

"Μπορείς να τα καταφέρεις με λίγη προσπάθεια και λίγο χρόνο" ή "

Τι θα έλεγες να το βάλουμε στο πρόγραμμα και να το προσπαθήσουμε από την επόμενη εβδομάδα;"

Αν προσεγγίσετε το παιδάκι σας θετικά είναι πολύ πιο εύκολο να αποφύγετε το ξέσπασμά του και τελικά να σας ακούσει.

Έξυπνες κινήσεις

Σίγουρα όλοι έχουμε πει στο παιδάκι μας τη φράση "Βιάσου, έχουμε ήδη αργήσει"

Ο γρήγορος τρόπος δεν είναι πάντα και ο έξυπνος τρόπος.

Μπορεί να οδηγήσει σε περιττό άγχος γιατί η αντίδραση αυτή από την πλευρά σας, αντικατοπτρίζεται στο παιδάκι ως ξέσπασμα.

Οπλιστείτε με υπομονή

Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι κάθε έργο που διενεργούν τα παιδάκια γίνεται σε «μισή ταχύτητα» από αυτή που περιμένουμε. Ως εκ τούτου είναι πιθανό να χρειάζονται διπλάσιο χρόνο.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία δεν πρέπει να μη ξεχνάμε εμείς οι γονείς ότι πολλές φορές η εγωιστική ή η υποχωρητική συμπεριφορά είναι μίμηση της δικής μας στάσης απέναντι στα πράγματα και τους ανθρώπους.

Δώστε παραδείγματα

Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να παραθέσετε στο παιδάκι σας παραδείγματα από τη δικιά σας ζωή.

Τα παιδιά λατρεύουν να ακούν τι συνηθίζατε να κάνετε όσο ήσασταν παιδί.

Όταν τους πείτε ότι αγαπούσατε να μοιράζετε πράγματα και τα παιχνίδια σας με άλλα παιδάκια , θα πράξουν κι εκείνα το ίδιο.

Δώστε το καλό παράδειγμα μοιράζοντας τα πράγματά σας και βοηθώντας άλλους ανθρώπους.

Βλέποντας το παιδάκι σας ότι βοηθάτε άλλους ανθρώπους και με την πρώτη ευκαιρία δίνετε πράγματα που δεν χρειάζεστε σε άλλους που τα έχουν ανάγκη, είναι σίγουρο πως θα ακολουθήσει τα βήματα σας.

Θυμίζει κάτι σε βομβαρδισμένο τοπίο και αρκούν μόνο λίγα λεπτά για να γίνει.

Το θέαμα ενός δωματίου με αραδιασμένα και πεταμένα βιβλία, παιχνίδια και ρούχα σίγουρα προκαλεί πανικό και σύγχυση.

Πώς πρέπει όμως να συμπεριφερθούμε και πώς μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση;

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να φτάσουμε σε σημείο κόντρας και φυσικά να στερήσουμε στο παιδί τη δημιουργικότητα του και την ελευθερία της έκφρασης.

Το παιδάκι θέλει πάντα να εξερευνά και εμείς πρέπει να το αφήνουμε να παίζει με όποιο τρόπο θέλει εκείνο με τα παιχνίδια του.

Συνεργαστείτε με το παιδάκι σας, εξηγείστε του τα πλεονεκτήματα ενός καθαρού και τακτοποιημένου δωματίου και βρείτε μαζί ευχάριστες και παιχνιδιάρικες τεχνικές που θα του δώσουν πιο εύκολα το κίνητρο να το κάνει... Τακτοποιήστε παίζοντας!

Ένα πρώτο βήμα είναι να δείξετε στο παιδάκι σας, χωρίς αυστηρότητα και φυσικά χωρίς να το μαλώσετε τα σημεία του δωματίου που είναι ακατάστατα.

Στη συνέχεια συνεργαστείτε και δείτε μαζί ποια ρούχα ή παιχνίδια θεωρείτε άχρηστα (σπασμένα,χαλασμένα) ή απλά δεν χρησιμοποιεί.

Για να γίνει ακόμα πιο διασκεδαστική αυτή η διαδικασία χωρίστε τα παιχνίδια σε αυτά που είναι για πέταμα και σε αυτά που θέλει να χαρίσει σε άλλα παιδάκια, δίνοντας του δύο σακούλες και αφήστε το να τοποθετήσει τα αντικείμενα ανάλογα.

Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να το επιβλέπετε και να λέτε τη γνώμη σας συζητώντας μαζί του για το ποια αντικείμενα μπορούν να παραμείνουν στο δωμάτιο και ποια όχι.

Αφού αδειάσει το δωμάτιο από τα περιττά και άχρηστα πράγματα μπορείτε να προχωρήσετε στις βασικές και απαραίτητες δουλειές, όπως σκούπισμα, σφουγγάρισμα και ξεσκόνισμα. Αφήστε το παιδάκι να βοηθήσει όσο του επιτρέπει το όριο ηλικίας του.

Χρησιμοποιήστε κούτες, ράφια και κουτιά αποθήκευσης και τοποθετήστε τα παιχνίδια έτσι ώστε το παιδάκι να μπορεί να πάρει με ευκολία κάτι που θέλει και να γνωρίζει που ακριβώς βρίσκεται. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε φροντίσει κι εμείς για τη σωστή οργάνωση του δωματίου.

Δεν έχουν κανένα νόημα η προτροπές και οι προσπάθειές μας όταν το παιδί μας δεν έχει που να βάλει τα πράγματά του, ή τα ράφια και τα ντουλάπια είναι πολύ ψηλά για να τα φτάσει.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό βήμα στην προσπάθεια σας είναι ο προγραμματισμός.

Ορίστε μια ώρα της ημέρας που θα γίνεται η τακτοποίηση του δωματίου και μην αμελήσετε να γίνεται σε καθημερινή βάση.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία να θυμάστε ότι δεν πρέπει να επιβάλλουμε ποτέ στο παιδάκι μας να κάνει κάτι που δεν θέλει.

Σημαντικό είναι να το ενθαρρύνουμε για τις προσπάθειες του, να το επαινούμε ακόμη περισσότερο όταν κάνει κάτι μόνο του και να το επιβραβεύουμε για όσο καταφέρνει να διατηρεί το δωμάτιο του καθαρό.

Με απλά βήματα, λίγη υπομονή και έχοντας στο μυαλό μας αυτές τις χρήσιμες συμβουλές, το καθάρισμα του δωματίου θα γίνει σιγά σιγά μέρος της ρουτίνας του παιδιού μας μαζί με το φαγητό. το μπανάκι του και το παιχνίδι του.

Κι όμως μία νέα μελέτη έδειξε ότι τα παιδιά έχουν δυσκολία στο να συγκεντρωθούν και να εστιάσουν σε κάτι, αφού έχουν παρακολουθήσει επί ώρα κάποιο καρτούν με έντονη δράση.

Πριν ...σπεύσετε να απομακρύνετε όλα τα DVDs με τα κινούμενα σχέδια, να ξεκαθαρίσουμε ότι σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μία σχετικά μικρή μελέτη του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια στις ΗΠΑ, τα συμπεράσματα της οποίας ωστόσο αξίζει να διαβάσετε:

Τα αποτελέσματα της μελέτης πρέπει να γίνουν δεκτά με επιφύλαξη λόγω του μικρού μεγέθους του δείγματος, επισημαίνει ο Δημήτρης Χρηστάκης ειδικός του Νοσοκομείου Παίδων του Σιάτλ, ο οποίος κλήθηκε να γράψει ένα συνοδευτικό άρθρο σχολιασμού στη γνωστή επιθεώρηση Pediatrics, όπου δημοσιεύεται η έρευνα.

Ο Δρ Χρηστάκης επισημαίνει πάντως ότι τα δεδομένα της μελέτης φαίνονται αξιόπιστα και στηρίζουν την ιδέα ότι

η έκθεση στην τηλεόραση έχει επιπτώσεις

«Το θέμα δεν είναι μόνο πόση ώρα παρακολουθούν τηλεόραση τα παιδιά,αλλά και το τι παρακολουθούν» γράφει ο κ.Χρηστάκης.

Οι γονείς, επισημαίνει, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οι εκπομπές με γρήγορη δράση δεν είναι κατάλληλες για πολύ μικρά παιδιά.

Τηλεόραση με μέτρο λοιπόν και όχι τόσα πολλά κινούμενα σχέδια με καταιγιστική δράση.

Διαβάστε μαζί με το παιδί σας ένα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο, ασχοληθείτε μαζί του και

μην το αφήνετε με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση.

Επίσης δεν πρέπει να προσέχουμε μόνο το πόση ώρα παρακολουθεί το παιδί μας τηλεόραση αλλά και το τί παρακολουθεί!

Αυτό έδειξε μελέτη Ισπανικού πανεπιστημίου που εξέτασε τις συνήθειες 142 παιδιών ηλικίας 6-7 ετών τα οποία φοιτούν σε διάφορα σχολεία.

Όπως διαπιστώθηκε, ο σύγχρονος τρόπος ζωής και οι απαιτήσεις που έχουν οι γονείς βάζουν τα παιδιά από μικρά στα βάσανα.

Τα παιδιά κοιμούνται κατά μέσο όρο 8 ώρες την ημέρα,

7 στα 10 επιστρέφουν στο σπίτι τους μετά τις 21:00 το βράδυ τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα και

κοιμούνται μετά τις 23:00 τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα.

Αυτός ο ρυθμός ζωής, που δεν διαφέρει και πολύ από αυτόν των ενηλίκων, αφήνει από νωρίς τα σημάδια του στα παιδιά.

Οι Ισπανοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα παιδιά, που κοιμούνται από 8 έως 9 ώρες, έχουν χειρότερες επιδόσεις στο σχολείο από τα παιδιά που κοιμούνται από 9 έως 11 ώρες.

Το ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από έναν καλό καθημερινό ύπνο το ξέρουν οι πάντες.

Η σύνδεση όμως της επίδοσης των παιδιών στο σχολείο με την ποιότητα και την ποσότητα του ύπνου τους έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αποτελεί ακόμη έναν λόγο για να προσπαθήσουμε να τηρούμε ένα καθημερινό πρόγραμμα στα παιδιά μας, που να περιλαμβάνει αρκετές ώρες ύπνου.

Και ποιος δεν έχει κοντοσταθεί για να δει αν η μαμά τελικά θα ενδώσει και θα του αγοράσει αυτό που θέλει;

Αυτή και πολλές παρόμοιες σκηνές εκτυλίσσονται σε εστιατόρια, μαγαζιά, φιλικά σπίτια, στην παιδική χαρά, στο ίδιο το σπίτι του παιδιού.

Στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς υποκύπτουν στις επιθυμίες του παιδιού τους και εκείνο μαθαίνει να εκμεταλεύεται την αδυναμία τους αυτή.

Γιατί όμως, όσο δύσκολο κι αν είναι θα πρέπει να λέμε "όχι" στα αγγελούδια μας;

Πώς να μη κακομάθετε το παιδί σας; Βάλτε όρια και κανόνες χωρίς να αισθάνεστε τύψεις και ενοχές.

Παρακάτω ακολουθούν χρήσιμες συμβουλές από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του mother.gr.

• Πείτε όχι σε κατ' εξακολούθηση απαιτήσεις τους, όπως γλυκά, φαστ φουντ, ακριβά ρούχα.

• Κάντε κριτική στις διαφημίσεις που παρακολουθήσετε πάντα μαζί .

Μιλήστε για το αν πραγματικά χρειάζεται το προϊόν που διαφημίζετε, πείτε του ότι η διαφήμιση στόχο έχει να παρασύρει τον θεατή – καταναλωτή να αγοράσει τα προϊόν.

• Πάρτε το παιδί σας μαζί στο σούπερ μάρκετ και εξηγήστε του τον τρόπο με τον οποίο επιλέγετε τα προϊόντα που αγοράζετε. Προτού να φύγετε από το σπίτι πείτε του τι ποσό έχετε να χαλάσετε και φροντίστε να μην έχετε παρεκκλίνει από αυτό όταν πια φτάσετε στο ταμείο.

• Πολύ καλή βόλτα και ακόμα πιο κατανοητή για το πώς ξοδεύουμε το χρήμα και την αξία του, είναι η λαϊκή αγορά! Βάλτε το να διαλέξει από πού να αγοράσετε τα είδη που θέλετε!

• Αν επιμένει είτε να αγοράσει κάτι είτε να κάνει κάτι που απαιτεί πολλά λεφτά, δώστε του εναλλακτικές προτάσεις. Μην του απορρίπτεται απευθείας αυτό που έχει σκεφτεί.

• Μη λέτε με την πρώτη «ναι», έστω και αν έχετε προαποφασίσει ότι θα του κάνετε το χατήρι.

Σίγουρα οι περισσότεροι γονείς βρίσκονται καθημερινά σε αυτήν την δύσκολη θέση και υποχωρούν μπροστά στο κλάμα του παιδιού για να μη το στεναχωρήσουν.

Ποιες είναι οι δικές σας αδυναμίες μπροστά στις επιθυμίες του;

Έχετε βρει τρόπους να τις αντιμετωπίσετε ή τουλάχιστον να τις περιορίσετε;

Πώς αντιδρούν τα παιδάκια σας στα "όχι" που αναγκάζεστε να πείτε μερικές φορές;