Το παράθυρο μοιάζει με κινηματογραφική οθόνη γεμάτη από εικόνες, χρώματα και κίνηση και εκείνο ενθουσιάζεται με τη συνεχή εναλλαγή παραστάσεων.

Σε κάθε μετακίνηση μας όμως πρέπει να δώσουμε πολύ μεγάλη προσοχή ακόμα και στην πιο μικρή λεπτομέρεια.

Πριν να βάλετε το κλειδί στη μηχανή και να ξεκινήσετε πρέπει να πάρετε όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας για να ταξιδέψετε με ασφάλεια παρέα με το μικρούλι σας, ακόμα και αν η απόσταση της διαδρομής είναι πολύ σύντομη.

Ποτέ μην επιτρέψετε στο παιδάκι να αλωνίζει μόνο του στα πίσω καθίσματα και γενικά μην το αφήνετε να μετακινείτε.

Επίσης, αποφύγετε να το κρατάει κάποιος στην αγκαλιά του.

Η αγκαλίτσα μπορεί να αποβεί μοιραία σε περίπτωση σύγκρουσης γιατί το βάρος του παιδιού γίνεται 30 φορές μεγαλύτερο.

Δεν μπορείτε να το προστατέψετε ακόμα και αν περάσετε τη ζώνη ασφαλείας καθώς το έχετε στην αγκαλιά σας.

Ο πιο αποτελεσματικός και ασφαλής τρόπος για να προστατέψετε το παιδάκι σας από τυχόν κινδύνους και τραυματισμούς, είναι το παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου. Η λύση αυτή περιορίζει τον κίνδυνο τραυματισμού του παιδιού κατά 70%.

Μην τοποθετείτε το παιδικό κάθισμα μπροστά όταν στο κάθισμα του συνοδηγού υπάρχει αερόσακος ασφαλείας και βεβαιωθείτε ότι η ζώνη ασφαλείας είναι τοποθετημένη χαμηλά στα πόδια του παιδιού για να αποφευχθούν τραυματισμοί στο υπογάστριο σε περίπτωση ατυχήματος.

Ακόμα επειδή συνήθως τα μεταλλικά μέρη της ζώνης υπερθερμαίνονται με τη ζέστη φροντίστε να ελέγξετε πρώτα εσείς με το χέρι σας αν καίνε για να μην προκαλέσουν κάποιο έγκαυμα στο δερματάκι του.

Το πιο σημαντικό από όλα είναι εσείς οι ίδιοι να οδηγείτε με μεγάλη προσοχή, να τηρείτε τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και να δίνεται το καλό παράδειγμα φορώντας ζώνη ασφαλείας.

Τι πρέπει να προσέξετε για μια ασφαλή μετακίνηση!

- Οι πόρτες πρέπει να είναι πάντα κλειδωμένες όταν το παιδί βρίσκεται μέσα, ακόμα και αν το αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο.

- Στις πίσω πόρτες βάλτε ειδικές ασφάλειες για να μην ανοίγουν από μέσα.

- Εξηγήστε στο παιδί ότι δε πρέπει να βγάζει ποτέ τα χεράκια και το κεφαλάκι του έξω από το παράθυρο, να ανοίγει την πόρτα από την πλευρά του πεζοδρομίου, να σας περιμένει να το βγάλετε από το αμάξι και να προσέχει να μη κλείσει τα δαχτυλάκια του στην πόρτα.

- Ενώ οδηγείτε μη βάζετε δυνατά το ραδιόφωνο γιατί αν το παιδάκι χρειαστεί κάτι την ώρα που οδηγείτε, πιθανόν αν μην το ακούσετε. Ωστόσο τίποτα δεν πρέπει να αποσπά την προσοχή σας από την οδήγηση. Ο καλύτερος τρόπος είναι να σταματήσετε το αμάξι σε ένα ασφαλές σημείο και να βοηθήσετε το μικρούλι σας.

- Το φαρμακείο του αυτοκινήτου για τις πρώτες βοήθειες θα πρέπει να βρίσκεται πάντα μέσα στο πορτ-μπαγκάζ και να φροντίζετε να ελέγχετε τακτικά το περιεχόμενό του για να αντικαταστήσετε όποιο είδους φάρμακο έχει λήξει.

- Μη βάζετε μέσα στο σαλόνι του αυτοκινήτου ή στο πίσω ράφι αιχμηρά και βαριά αντικείμενα. Με ένα απότομο φρενάρισμα μπορεί να πέσουν και να τραυματίσουν το παιδί.

- Στις μακρινές αποστάσεις δώστε στο παιδάκι ένα αντικείμενο που θα τραβήξει την προσοχή του και θα το απασχολήσει κατά τη διάρκεια της διαδρομής και σταματάτε κάθε 2 ώρες για να ξεκουραστεί και να ξεμουδιάσει. Μην αφήνετε το παιδί να παίζει με παιχνίδια που περιορίζουν την ορατότητά σας, όπως τα μπαλόνια.

- Μην αφήνετε ποτέ μόνο του το παιδί μέσα στο αυτοκίνητο.

Τα παιδάκια συνήθως δε νιώθουν τον κίνδυνο λόγω της άγνοιάς τους και τις περισσότερες φορές προκαλούν ατυχήματα λόγω της ανωριμότητας της μικρής ηλικίας, της περιέργειας και της τάσης που έχουν για εξερεύνηση.

Όταν αρχίζει να μεγαλώνει καλό είναι να αρχίσετε να του μιλάτε και να του γνωρίσετε τους κινδύνους που το απειλούν για να ενισχύσετε της άμυνες αυτοπροστασίας του.

Μπορείτε να ξεκινήσετε με λέξεις όπως "Πρόσεχε", "Μη", "Όχι","Ποτέ","Είναι επικίνδυνο".

Κάτι πολύ σημαντικό είναι να του εξηγήσετε για ποιο λόγο ένα αντικείμενο μπορεί να γίνει επικίνδυνο.

Αν για παράδειγμα χρησιμοποιήσετε ένα ψαλίδι, μαχαίρι ή κάποιο άλλο αιχμηρό αντικείμενο εξηγήστε στο παιδάκι πως μπορεί να κοπεί πανεύκολα και να τραυματιστεί.

Εξίσου επικίνδυνα είναι και τα αντικείμενα που καίνε.

Μάθετε στο παιδάκι πως είναι κάτι όταν καίει.

Αφήστε το για παράδειγμα να ακουμπήσει ελάχιστα την κούπα με το ζεστό γαλατάκι του για να συνειδητοποιήσει και να καταλάβει τον κίνδυνο.

Δείξτε μεγάλη αυστηρότητα στις πρίζες και τις ηλεκτρικές συσκευές.

Όταν προσπαθήσει να ακουμπήσει τη πρίζα ή να παίξει με τα καλώδια να το αποτρέπετε αυστηρά.

Ακόμη μάθετε στο παιδί να μη σκαρφαλώνει και να μη σκύβει από το παράθυρο ή στα κάγκελα του μπαλκονιού.

Εξηγήστε του πως πρέπει να κάθετε στην καρέκλα όταν τρώει.

Όσο για την ώρα που κάνει το μπανάκι του θα του λέτε ξανά και ξανά ότι δε πρέπει να χοροπηδάει και να κουνιέται γιατί μπορεί πολύ εύκολα να γλιστρήσει και να χτυπήσει.

Μεγάλη προσοχή πρέπει να δείξετε και για τις σκάλες.

Εξηγήστε του πόσο επικίνδυνες είναι και μάθετε του να τις ανεβαίνει και να κατεβαίνει πολύ προσεκτικά κρατώντας το χέρι σας ή το κάγκελο.

Εξηγήστε στο παιδάκι ότι δε πρέπει να τρώει ή να πίνει τίποτα από αγνώστους, παρά μόνο από εσάς και κάποιον άλλον ενήλικα που γνωρίζει καλά.

Πολλές φορές στα παιδάκια αρέσει να κρύβονται.

Εξηγήστε του πως δε πρέπει να το κάνει γιατί υπάρχουν πολλά επικίνδυνα σημεία στο σπίτι που μπορεί να εγκλωβιστεί όπως για παράδειγμα η ντουλάπα.

Δυστυχώς σε κάθε σπίτι υπάρχουν πολλά αντικείμενα που μπορεί να μετατραπούν πολύ εύκολα σε ύπουλους εχθρούς για την ασφάλεια του παιδιού μας και να γίνουν παγίδες θανάτου.

Μερικά από αυτά είναι: νομίσματα, βελόνες, καρφίτσες, κουμπάκια, αναπτήρες, σπίρτα, κεράκια, τασάκια, μπαταρίες, σκουλαρίκια, κολιέ, δαχτυλίδια, αρώματα, καλλυντικά, ξηροί καρποί, οινοπνευματώδη ποτά, κασέτες, κορδόνια και κορδέλες, απορρυπαντικά, φάρμακα, μπαούλα για τα παιχνίδια, πλαστικές σακούλες, τραπεζομάντιλα που κρέμονται.

Φροντίστε όσο μπορείτε να τα φυλάσσετε αυτά τα αντικείμενα σε ένα μέρος που το παιδί δε μπορεί να έχει πρόσβαση και να κάνετε τα πάντα για να γίνει το σπίτι σας όσο το δυνατόν ασφαλέστερο.

Μια μικρή αμέλεια από τη μεριά μας μπορεί να φέρει άσχημα αποτελέσματα, για αυτό πρέπει πάντα να είμαστε και εμείς οι ίδιοι προσεκτικοί.

Το ιδιότροπο παιδί στηρίζετε στους γονείς, είναι ανίκανο να αποδεχθεί την άρνηση, εξαρτάται από τη μητέρα και τον πατέρα και δεν μπορεί να αποκτήσει αυτονομία.

Αυτό μπορεί να το κάνει γιατί εμείς ως γονείς είμαστε στο έλεος των ιδιοτροπιών του, ή γιατί το προσέχουμε πολύ λίγο.

Είναι σχεδόν αδύνατο να κακομάθουμε ένα παιδί από το πρώτο έτος της ηλικίας του, εκτός εάν δεν το αφήνουμε ποτέ μόνο του και καθόμαστε πάντα κοντά του υπερβάλλοντας στη φυσιολογική του ανάγκη για φροντίδα, τόσο που στη συνέχεια να το κάνουμε να απαιτεί ασταμάτητα αυτή την προσοχή με προσφυγή στα καπρίτσια, στα κλάματα και στις φωνές.

Η αντίθετα αν δεν του δείχνουμε την απαραίτητη φροντίδα και δεν ασχολούμαστε μαζί του παρά μόνο για να το ταΐσουμε και να το αλλάξουμε.

Στο σύνολο των περιπτώσεων, το παιδί δεν γίνεται ιδιότροπο εάν στη διάρκεια της ημέρας δέχεται μια αξιόλογη στοργή, προσοχή, διαθεσιμότητα, αλλά εάν το αφήσουμε μόνο για μερικές ώρες.

Είναι καθήκον των γονέων να βρουν το σωστό τρόπο και να τροποποιούν την κύρια συμπεριφορά του σε σχέση με την ηλικία του.

Εάν ένα νεογνό κλαίει επειδή πονάει, το κρατάμε στα χέρια και το νανουρίζουμε μέχρι να του περάσει ο πόνος.

Εάν ένα παιδί 3 χρονών γρατζουνισθεί, του δείχνουμε κατανόηση και κάνουμε ότι είναι δυνατό για να αισθανθεί καλύτερα, αλλά μειώνουμε στο ελάχιστο τη σοβαρότητα του ατυχήματος, προτρέποντάς το να ενδιαφερθεί για κάτι άλλο και μη δίνοντας μεγάλη προσοχή στα δάκρυά του.

Ένα από αυτά που πρέπει να αναφερθούν για να μη γίνει το παιδάκι κακομαθημένο και ιδιότροπο, είναι να το προσέχουμε κυρίως όταν είναι χαρούμενο και όλα πηγαίνουν καλά, με τέτοιο τρόπο που να μην αισθάνεται την ανάγκη να δώσει σημασία σε οποιοδήποτε αρνητικό γεγονός με κλάματα και καπρίτσια για να αποσπάσει την προσοχή και τα χάδια των γονέων.

Εάν το κάνουμε να πιστέψει ότι οι γονείς έχουν χρόνο γι' αυτό μόνο όταν κλαίει, τότε το παιδί γίνεται κλαψιάρικο και κακομαθημένο.

Ακόμα και όταν παίζει το παιδί ήρεμο και ήσυχο, πρέπει να το προσέχουμε και να ενδιαφερόμαστε για αυτό που κάνει.

Οι τιμωρίες είναι το πιο δύσκολο κεφάλαιο της διαπαιδαγώγησης των παιδιών.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι επιπτώσεις θα έχει στην ψυχή ενός παιδιού μια σωματική τιμωρία (ένα σκαμπίλι, ένα τράβηγμα του αυτιού κλπ.), αλλά και μια ηπιότερη τιμωρία, όπως το μάλωμα, ο περιορισμός στο δωμάτιο, η αποβολή από το παιχνίδι ή η αφαίρεση κάποιων «προνομίων» που του έχετε παραχωρήσει.

Άλλοτε οι τιμωρίες μπορεί να λειτουργήσουν θετικά, άλλοτε όμως όχι.

Μερικές φορές τα θετικά αποτελέσματα μπορεί να διαρκέσουν μερικές εβδομάδες, άλλοτε όμως μόνο μερικές ώρες.

Πολύ συχνά, μάλιστα, συμβαίνει να έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από το αναμενόμενο.

Ο λόγος που οι τιμωρίες είναι ένα ζήτημα τόσο περίπλοκο έχει να κάνει κυρίως με το ότι οι προϋποθέσεις και οι συνθήκες διαφέρουν από παιδί σε παιδί και από κατάσταση σε κατάσταση.

Ό,τι μπορεί να ήταν σωστό και αποτελεσματικό στην περίπτωση ενός παιδιού, μπορεί να αποδειχθεί εντελώς λανθασμένο στην περίπτωση ενός άλλου.

Ό,τι είχε αποτελέσματα χθες, μπορεί αύριο, σε μια παρόμοια κατάσταση, να μην έχει τα ανάλογα αποτελέσματα.

Αυτό έχει να κάνει κυρίως με το κλίμα μέσα στην οικογένεια, με το πόση ένταση επικρατεί, αλλά και με το γεγονός ότι πολλές φορές γίνεται κατάχρηση του μέτρου των τιμωριών από τους γονείς.

«Όταν επικρατεί ηρεμία μέσα στο σπίτι μας, όταν δεν υπάρχει γκρίνια, συνήθως αρκεί να υψώσω λίγο τον τόνο της φωνής μου, για να με ακούσει ο μικρός μας. Όταν όμως κυριαρχεί ένταση, ακόμα και αν “του τις βρέξω”, δεν πρόκειται να με ακούσει. Μάλιστα, έχω παρατηρήσει ότι, με τον καιρό, έχει συνηθίσει πια τα σκαμπίλια», μας διηγείται μια μητέρα.

Οι σωματικές τιμωρίες έχουν επιπτώσεις στην αυτοπεποίθηση των παιδιών

Στις σχέσεις μας με τα παιδιά, οι τιμωρίες έχουν ως στόχο να υπογραμμίσουν το ποιος έχει «το πάνω χέρι».

Ιδιαίτερα οι σωματικές τιμωρίες, σκοπό έχουν να δείξουν στα παιδιά ότι εμείς, ως γονείς, έχουμε τον πρώτο λόγο και ότι αυτά το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να υπακούν και να υπομένουν τις όποιες σωματικές τιμωρίες για το καλό τους, μιας και εμείς είμαστε οι «αυθεντίες» που γνωρίζουν ποιο είναι το σωστό από παιδαγωγικής άποψης.

· Όποιος γονιός, λοιπόν, καταφεύγει στις σωματικές τιμωρίες, είναι σαν τσαλαπατά το αίσθημα αυτοεκτίμησης των παιδιών του.

Αυτό, βέβαια, δεν γίνεται από πρόθεση, μιας και σήμερα οι γονείς κάνουν τα πάντα για να έχουν τα παιδιά τους αυτοπεποίθηση και ανεξαρτησία.

Άρα, λοιπόν, όποιος δέρνει τα παιδιά του, υπονομεύει μοιραία τις ίδιες του τις προθέσεις.

· Οι σωματικές τιμωρίες καταστρέφουν τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των παιδιών και των γονιών τους.

Από τη μια προσποιούμαστε ότι τα παίρνουμε στα σοβαρά, ρωτώντας τα για την άποψή τους σε κάποιο θέμα, συζητώντας μαζί τους όταν προκύπτει κάποιο ζήτημα, και από την άλλη «τους τις βρέχουμε» όταν δεν συμμορφώνονται σε αυτά που τους λέμε.

Έτσι, δημιουργούνται αναπόφευκτα ανακολουθίες και, κατά λογική συνέπεια, κρίση στη σχέση μας μαζί τους.

· Οι σωματικές τιμωρίες αφήνουν συχνά ισόβια ψυχικά τραύματα στα παιδιά.

· Οι σωματικές τιμωρίες κάνουν τα παιδιά συνεσταλμένα (μερικά, μάλιστα, καταρρέουν ψυχολογικά).

· Οι σωματικές τιμωρίες απομακρύνουν συναισθηματικά τα παιδιά από τους γονείς τους.

· Οι σωματικές τιμωρίες κάνουν τα παιδιά ατίθασα και επιθετικά.

Οι «αποβολές» κρύβουν παγίδες

Ας μιλήσουμε τώρα για την ιδιαίτερα αγαπητή στους γονείς, αλλά και αποτελεσματική τιμωρία, την «αποβολή».

Σε αυτό το μέτρο καταφεύγουν συνήθως οι γονείς όταν π.χ. το παιδί τους επιτεθεί σε κάποιο άλλο παιδί πάνω στο παιχνίδι (το απομακρύνουν για λίγα λεπτά από το άλλο παιδί και το υποχρεώνουν να κάτσει κοντά στη μαμά μέχρι να παρέλθει ο χρόνος τιμωρίας - αν χρειαστεί, μάλιστα, επαναλαμβάνουν την τιμωρία) ή όταν ένα παιδί γίνεται ενοχλητικό για τους γονείς και τα αδέλφια του (οι γονείς το υποχρεώνουν να μείνει στο δωμάτιό του για λίγο).

Οι «αποβολές», συγκρινόμενες με τις σωματικές τιμωρίες, είναι ένα αθώο μέτρο, έχουν όμως κι αυτά τις επιπτώσεις τους στην ψυχολογία του παιδιού.

Για το παιδί που αποβάλλεται από το παιχνίδι επειδή επιτέθηκε σε κάποιο άλλο παιδί, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί κανείς.

Μπορεί μεν να στερηθεί για λίγο την ελευθερία του, κοντά όμως στη μητέρα του θα νιώσει σιγουριά και ασφάλεια μέχρι να παρέλθει ο χρόνος της τιμωρίας.

Τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά όταν το παιδί δεν θέλει να καθίσει ήσυχο ή δεν μπορεί να καθίσει ήσυχο επειδή κάνει πείσματα ή επειδή είναι υπερκινητικό.

Κάποιος που θα δοκίμαζε να εξαναγκάσει ένα ζωηρό παιδί να ηρεμήσει, είναι σίγουρο ότι θα αναγκαζόταν να εμπλακεί σε ομηρικούς καβγάδες μαζί του και στο τέλος το αποτέλεσμα που θα εισέπραττε θα ήταν απογοητευτικό από παιδαγωγικής άποψης.

Κι αυτό γιατί, ένα παιδί, το μόνο που θα βίωνε σε μια τέτοια περίπτωση είναι τη μητέρα του να θυμώνει, να οργίζεται και να καταφεύγει ακόμα και στη σωματική βία, αλλά στο τέλος να αναγκάζεται να υποχωρήσει.

Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε βαρύ πλήγμα για την αξιοπιστία και το κύρος της μητέρας και θα είχε σοβαρές συνέπειες στο μέλλον (ακόμα πιο πολλή νευρικότητα εκ μέρους του παιδιού και ως φυσική συνέπεια μεγαλύτερη αντιδραστικότητα και πιο σκληρούς καβγάδες).

Κι αυτό γιατί, το παιδί, έχοντας πετύχει ήδη μία νίκη, θα κατέβαλλε ακόμα περισσότερη προσπάθεια για να κερδίσει και μια δεύτερη μάχη.

Αντί, λοιπόν, να εμπλέκονται σε καβγάδες χωρίς ουσία με τα παιδιά τους, συνιστώ στους γονείς να αλλάζουν αμέσως σκηνικό (να βάζουν το παιδί τους στο καροτσάκι ή να το παίρνουν στην αγκαλιά τους και να εγκαταλείπουν πάραυτα την παιδική χαρά, ακόμα και αν το παιδί τους αντιδρά).

Ακόμα πιο επιφυλακτικοί πρέπει να είναι οι γονείς στη χρήση του μέτρου της «αποβολής» όταν πρόκειται για παιδιά λίγο μεγαλύτερης ηλικίας.

Σε αυτή την περίπτωση, η σκοπιμότητα μιας τέτοιας τιμωρίας θα πρέπει να σταθμίζεται από τους γονείς, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη τη συγκεκριμένη κατάσταση του παιδιού.

Για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα, φανταστείτε ένα τετράχρονο κοριτσάκι το οποίο εδώ και κάποιον καιρό ενοχλεί συνέχεια το μικρότερο αδελφάκι του επειδή το ζηλεύει.

Φανταστείτε, λοιπόν, τώρα ένας γονιός να έστελνε στο δωμάτιό του για τιμωρία το κοριτσάκι αυτό.

Μπορεί, βέβαια, να υπάρχουν παιδιά που σε μια τέτοια περίπτωση θα υπέμεναν χωρίς διαμαρτυρία μια τέτοια τιμωρία και μετά την πάροδό της θα γυρνούσαν πίσω ήρεμα και με μειωμένη την επιθετικότητά τους, τα περισσότερα, όμως, θα σκέπτονταν συνέχεια τρόπους για να εκδικηθούν και να τιμωρήσουν τους γονείς και το αδελφάκι τους.

Γι’ αυτό, ποτέ μην επιβάλλετε την τιμωρία της «αποβολής» σε παιδιά από 3 χρονών και πάνω, εάν δεν είστε σίγουροι ότι μπορούν να την αντέξουν.

Επιπλέον, καλό είναι να τους μιλάτε με όμορφο τρόπο

(π.χ. «Νομίζω ότι χρειάζεσαι λίγα λεπτά για να ηρεμήσεις. Πήγαινε στο δωμάτιό σου για λίγο).

Τα παιδιά, μπροστά στο ενδεχόμενο μιας τιμωρίας, συνήθως προσπαθούν να πετύχουν κάποιο συμβιβασμό.

Αυτό είναι καλό, γιατί έτσι μαθαίνουν από μικρά να διεκδικούν.

Κι εμείς καλό είναι να μην είμαστε και τόσο σκληροί στις «διαπραγματεύσεις».

Όσο η σχέση μας με το παιδί μας βασίζεται στην εμπιστοσύνη, θα βρίσκεται πάντοτε μια λύση. Κάτι άλλο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να προτείνουμε στο παιδί να το συνοδεύσουμε στο δωμάτιό του.

Μια τέτοια ενέργεια εκ μέρους μας θα έδειχνε στο παιδί ότι, παρά τα όσα συνέβησαν, εμείς συνεχίζουμε να το αγαπάμε.

Αν όμως το παιδί αρνείται πεισματικά να πάει στο δωμάτιό του, τότε δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να το εξαναγκάσουμε να το κάνει ασκώντας βία.

Όποιος νομίζει ότι ένα παιδί μπορεί να εξαναγκαστεί να μείνει κλειδωμένο για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα δωμάτιο, θα βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων όταν, επιστρέφοντας, βρει αναστατωμένο το δωμάτιο.

Για να αποτρέπουμε κάτι τέτοιο, η πιο ενδεδειγμένη λύση είναι να αλλάζουμε το σκηνικό, λέγοντας, για παράδειγμα, στο παιδί:

«Ξέχασα να αγοράσω κάτι, θα έρθεις μαζί μου στο σουπερμάρκετ;» ή «Θα με βοηθήσεις να ετοιμάσω το βραδινό;» ή «Έλα να βάλουμε τον μικρό για ύπνο».

Το κλείδωμα σε ένα δωμάτιο μπορεί επίσης να προκαλέσει στο παιδί φοβία.

Αυτός είναι άλλος ένας σοβαρός λόγος που δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τέτοιου είδους τιμωρίες.

Για να έχουν οι κατσάδες αποτελέσματα

Και το απλό μάλωμα έχει τις επιπτώσεις του. Με λίγη προσοχή, όμως, ίσως είναι δυνατό να αποφύγουμε τις δυσάρεστες συνέπειες.

Γι’ αυτό:

Μην ωρύεστε: Αυτός που υψώνει τη φωνή, ουρλιάζει ή στριγκλίζει «πέφτει» στα μάτια των παιδιών και χάνει το κύρος του. Ένας πιο μετριοπαθής και ουσιαστικός τόνος πείθει περισσότερο. Ακόμα και τα παιδιά.

Επικεντρωθείτε στο συγκεκριμένο: Όταν μαλώνουμε τα παιδιά, καλό είναι να περιοριζόμαστε στο συγκεκριμένο και να μην αναμοχλεύουμε το παρελθόν.

Μην τα προσβάλλετε! Μην ξεχνάτε ποτέ την παλιά συμβουλή που μας προτρέπει να μην κριτικάρουμε το πρόσωπο αλλά την πράξη. Γι’ αυτό, αποφύγετε να χρησιμοποιείτε εκφράσεις του τύπου «Δεν είσαι καλό παιδί» και προτιμήστε εκφράσεις όπως «Αυτό που έκανες δεν είναι καλό».

Όχι μεγάλες κατσάδες: Με τις συνεχείς κατσάδες δεν καταφέρνετε τίποτα. Γι’ αυτό, μην γίνεστε επίμονοι. Όσο πιο μικρής διάρκειας είναι η κατσάδα, τόσο πιο γρήγορα αποτελέσματα έχει. Όσο η κατσάδα διαρκεί σε χρόνο, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπούμε σε κλόουν που δεν τον παίρνει κανείς στα σοβαρά.

Καθοδηγήστε το όμως και ενθαρρύνεται το με τέτοιο τρόπο ώστε να κάνει μόνο του τις εργασίες και να του δίνετε τη βοήθεια σας όταν χρειάζεται.

Κομματιάστε το έργο που έχει να κάνει σε μικρά σκαλοπάτια έτσι ώστε το παιδί σας να μπορεί να τα ανέβει με περισσότερη ευκολία και επιτυχία.

Σε κάθε σωστή κίνηση δείξτε τον ενθουσιασμό σας.

Αν τυχόν αποτύχει ενθαρρύνεται το να προσπαθήσει πάλι και δώστε κάποιες συμβουλές για τη σωστή κατεύθυνση, ώστε το αποτέλεσμα να είναι επιτυχές.

2.Βοηθήστε το παιδί σας να αναπτύξει τη συνήθεια να τελειώνει τις εργασίες του και να δημιουργήσει μορφωτικές στάσεις. Ενθαρρύνεται το παιδί να αρχίζει και να ολοκληρώνει τις σχολικές του υποχρεώσεις στο σπίτι όσο το δυνατόν συντομότερο μπορούν να γίνουν. Δείξτε ενδιαφέρον για τις εργασίες του και συζητήστε για αυτές. Μπορείτε να το βοηθήσετε αν το κατευθύνεται προς τις λύσεις παρά αν εσείς οι ίδιοι λύσετε τα προβλήματα.

3.Βοηθήστε το παιδί να ερμηνεύει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο. Δώστε του την ευκαιρία να εκφράζει τις ιδέες του με τη δική του γλώσσα. Αν κάνει λάθος ή ο συλλογισμός του είναι λανθασμένος με πολύ υπομονή εξηγήστε του το λάθος του ή προσπαθήστε να κάνετε το ίδιο το παιδί να σκεφτεί και να ανακαλύψει τι λάθος έχει κάνει.

4.Κάθε φορά που θα υπάρχει διαφωνία ή σύγκρουση σε ότι συζητάτε μεταξύ σας δείξτε του ποιο είναι το σωστό και όχι ποιος έχει δίκαιο.

5.Καλλιεργήστε στο παιδί την περιέργεια, τη δημιουργικότητα και την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις ικανότητες του. Το άτομο που δημιουργεί έχει πλήρη συναίσθηση της αυθεντικής ευτυχίας. Κινητοποιήστε το σώμα του, εμψυχώστε την καρδιά του και ενεργοποιήστε το μυαλό του.

6.Βοηθήστε το παιδί σας να αποκτήσει συνήθειες που θα το οδηγούν αυτόματα σε επιθυμητές δραστηριότητες. Κάνοντας καταμερισμό του έργου του και της συμπεριφοράς που πρέπει να υιοθετήσει και διαρρυθμίζοντας κατάλληλα το περιβάλλον, κάθε προοδευτική κίνηση του παιδιού προς τον τελικό σκοπό έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνεται με ευχαρίστηση και να οδηγεί στην επιτυχία. Όταν τα παιδιά κάνουν αυτό που τους ευχαριστεί δίνονται ολοκληρωτικά στο έργο τους.

7.Ενθαρρύνεται το παιδί σας να είναι δραστήριο, ενεργητικό και να ζει με ζωντάνια. Αυτό θα το πετύχετε αν φροντίζεται την υγεία του με σωστή και υγιεινή διατροφή, αν ζείτε όσο πιο πολύ μπορείτε κοντά στη φύση, αν δίνετε την ευκαιρία στο παιδί σας να συναναστρέφεται και να παίζει με άλλα παιδιά και αν εσείς οι ίδιοι είστε δραστήριοι και ενεργητικοί και φυσικά ζείτε ανάλογα με το παιδί σας.

8.Κάντε το παιδί σας θαρραλέο. Ανάλογα με το φύλο και την ηλικία του βοηθήστε το παιδί σας να ενεργεί με θάρρος. Τα λόγια σας, οι εκδηλώσεις σας, οι πράξεις σας και ο τρόπος ζωής σας να χαρακτηρίζεται από κατάφαση για ζωή. Προφυλάξτε το παιδί σας από αδικαιολόγητους φόβους και αποφύγετε να καλλιεργείτε την αγωνία και το φόβο με αυστηρές απειλές και επιβολή τιμωριών. Το ζητούμενο είναι η θαρραλέα συμπεριφορά που βασίζεται στη γνώση. Και σίγουρα δε πρέπει να συγχέετε το θάρρος με το θράσος της άγνοιας. Να θυμάστε ότι οι φόβοι είναι αποτέλεσμα μάθησης και ότι ο κυριότερος παράγοντας είστε εσείς. Με την προοδευτική εξοικείωση με τις ασθενέστερες μορφές της πηγής φόβου μπορεί βαθμιαία να ξεπεραστεί ο φόβος.

9.Βοηθήστε το παιδί σας να κατανοήσει ότι με το να κοιμάται, να τρώει σωστά, να μελετάει και να μαθαίνει είναι για δική του ευχαρίστηση και όχι για δική σας χάρη. Μπορείτε να καταλάβετε πόσα προβλήματα λύνονται με την υιοθέτηση αυτής της αρχής. Σκεφτείτε ακόμα πόσο αλλάζουν οι σχέσεις όταν καταλάβει το παιδί σας ότι δε μπορεί να σας εκμεταλλεύεται για να φάει, να κοιμηθεί ή για να διαβάσει.

10.Μην προσκολλιέστε στο παιδί σας εξαιτίας δικών σας προβλημάτων και μη θυσιάζετε το μέλλον του λόγω της δικής σας ευκολίας και ευχαρίστησης. Πολλές φορές όταν π.χ. ένας γονιός έχει προβλήματα υγείας ή δε τα πάει καλά με το σύντροφό του προσκολλιέται στο παιδί και προσπαθεί να ικανοποιήσει έμμεσα τις ανάγκες του.

Άλλες φορές προκειμένου κάποιοι γονείς να έχουν την ελευθερία τους και την άνεσή τους αφήνουν το παιδί να κάνει πράγματα που στην πραγματικότητα δεν εγκρίνουν ή άλλες φορές τα απαγορεύουν.

Θυμηθείτε π.χ. πως φέρεστε στο παιδί σας όταν είστε αγαπημένοι με τον ή την σύντροφό σας και πως φέρεστε όταν έχουν διαταραχθεί οι σχέσεις σας και το παιδί σας θέλει να δει ένα έργο στην τηλεόραση που δεν εγκρίνετε ή να πάει σε ένα πάρτι ή να αργήσει να γυρίσει το βράδυ στο σπίτι.

Συγκρίνετε επίσης τη συμπεριφορά προς το παιδί σας όταν σας ζητάει να του ικανοποιήσετε μια επιθυμία ανεξάρτητα αν την κρίνετε λογική ή παράλογη και εσείς βιάζεστε να φύγετε να πάτε κάπου που επιθυμείτε πολύ.

Σκεφτείτε ακόμα τη συμπεριφορά προς το παιδί σας μπροστά σε ξένους και όταν είστε μόνοι στο σπίτι.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει μόνο να έχουμε κριτήριο τι είναι στα αλήθεια καλό για το παιδί βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

Αρχικά θα πρέπει να παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά του και να εντοπίσουμε τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους γκρινιάζει. Πολλά παιδάκια γκρινιάζουν συνέχεια και με το παραμικρό και άλλα σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και σε κάποιες περιόδους.

Αναρωτηθείτε μήπως γκρινιάζει όταν θέλει κάτι από εσάς και δεν το παίρνει, όταν είναι κουρασμένο ή όταν είναι νευρικό για κάτι που δε μπορεί να καταφέρει.

Πολλές φορές ένα παιδί μπορεί να έχει μια τέτοια αντίδραση αν έχει συμβεί μια αλλαγή στο οικογενειακό περιβάλλον που πιθανόν να έχει αναστατώσει τη ζωή του.

Αν καταφέρετε να βρείτε τα πραγματικά αίτια θα διευκολυνθείτε πολύ στην αντιμετώπιση της γκρίνιας.

Ένα παιδάκι που γκρινιάζει με το παραμικρό και από την ώρα που γεννήθηκε θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι απλά θέμα χαρακτήρα.

Υπάρχουν για παράδειγμα πολλά μωράκια που αναστατώνονται και διαμαρτύρονται με την πιο μικρή αλλαγή στο καθημερινό τους πρόγραμμα. Αυτά τα μωράκια συνήθως θέλουν να νιώθουν ασφάλεια μέσα από τη σταθερότητα και εμείς θα πρέπει να αποφεύγουμε τις αλλαγές όταν το ενοχλούν.

Ένας ακόμη πολύ σημαντικός λόγος για να γκρινιάζει το παιδάκι είναι πως ίσως μπορεί να αντιγράφει και να μιμείται τη δική σας συμπεριφορά.

Τα παιδιά κάνουν αυτό που βλέπουν κι έτσι η γκρίνια μπορεί να είναι απλά μια προσπάθεια μίμησης.

Αν έχετε κάποιο άτομο γκρινιάρικο στην οικογένεια πιθανόν να είναι πολύ μεγάλη επιρροή για μια τέτοια αντίδραση του παιδιού.

Όταν εκείνο γκρινιάζει αποφύγετε να χαρακτηρίζεται το ίδιο και δώστε έμφαση μόνο στην πράξη του.

Για παράδειγμα αντί να του πείτε και να του υπενθυμίζεται συνέχεια πως είναι ανυπόφορο και γκρινιάρικο πείτε του καλύτερα ότι αν συνεχίζει να γκρινιάζει δε θα πάτε βόλτα γιατί αυτό που κάνει δεν είναι καθόλου σωστό.

Οι χαρακτηρισμοί και οι εκρήξεις δε θα βοηθήσουν καθόλου την κατάσταση.

Αποφύγετε να το μαλώνετε, να το κοροϊδεύετε και να το υποτιμάτε μπροστά σε άλλους.

Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να το κάνετε νιώσει ανασφαλή και νευρικό αφού δεν έχει την αγάπη, τη συμπαράσταση και το σεβασμό σας και προφανώς θα κάνει πάλι το ίδιο από αντίδραση.

Όταν νιώθει πως δε το σέβεστε δε θα σας σέβεται και το ίδιο.

Πολλές φορές ένα παράπονο ή δυσαρέσκεια ή ανησυχία εκφράζεται από το παιδί με τη γκρίνια.

Προσπαθήστε να είστε πρόθυμοι να ακούσετε όλα όσα θέλει να σας πει και συζητήστε μαζί του διεξοδικά για να καταλάβετε τον λόγο για τον οποίο γκρινιάζει.

Γνωρίζοντας ποιοι πραγματικά είναι οι λόγοι θα μπορέσετε να περιορίσετε τη δυσαρέσκεια και τα παράπονά του.

Τέλος, κάποιες φορές θα πρέπει απλά να αγνοείτε τελείως τη συμπεριφορά αυτή.

Δεν είναι απαραίτητο να ασχολείστε συνέχεια με τις παράλογες απαιτήσεις του και την αδικαιολόγητη γκρίνια.

Μην υποκύπτετε συνέχεια και μη του δίνετε οτιδήποτε θέλει απλά για να σταματήσει να γκρινιάζει.

Το παμπόνηρο πλασματάκι σας θα κάνει σύμμαχο αυτή την αντίδραση γιατί ξέρει πως με αυτό τον τρόπο εσείς πάντα θα υποκύπτετε.

Όταν η γκρίνια του σας εξουθενώνει προσπαθήστε να ηρεμήσετε, να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας και να μη δείξετε σημάδια εκνευρισμού ή θυμού.

Κάνοντας πως δεν του δίνουμε σημασία θα καταλάβει πως η γκρίνια τελικά δεν είναι το κατάλληλο μέσο να επικοινωνήσει μαζί μας και θα αρχίζει να υιοθετεί σταδιακά άλλους τρόπους συμπεριφοράς.

Οι έπαινοι και οι τιμωρίες διέπονται από ορισμένους κανόνες και από ορισμένες αξίες που χρησιμεύουν σαν σημεία αναφοράς και που αντιπροσωπεύουν για το παιδάκι εκείνο που είναι καλό και εκείνο που είναι κακό.

Αποτελούν το μέτρο για να μετρήσει τις δικές του επιτυχίες.

Τι αποτελέσματα έχουν οι έπαινοι και οι τιμωρίες;

Ο έπαινος (επιδοκιμασία, ένα χαμόγελο, μια τρυφερή αγκαλιά κ.τ.λ.) ωθεί το παιδί να επαναλάβει την καλή συμπεριφορά και αντίθετα η τιμωρία (αποδοκιμασία, άρνηση, τσακωμός κ.τ.λ.) το ωθεί να επαναλάβει την τιμωρούμενη συμπεριφορά.

Με λίγα λόγια η θετική συμπεριφορά είναι απεριόριστα πιο έγκυρη και επιτρέπει να πετύχουμε καλύτερα αποτελέσματα.

Στα πλαίσια της μόρφωσης είναι σίγουρα καλύτερο να ποντάρουμε στον έπαινο παρά να καταφεύγουμε στην τιμωρία, δηλαδή να ποντάρουμε στην ανταμοιβή για να τραβήξουμε το παιδί προς μια νέα κατεύθυνση και όχι στην τιμωρία για να αποκλείσουμε εκείνη στην οποία βρίσκεται.

Υπάρχουν 2 τύποι τιμωρίας:

Μερικές (δυσκολίες,στέρηση κ.τ.λ.) μπορούν να είναι ένα ερέθισμα για την τροποποίηση της συμπεριφοράς πριν από τον έπαινο.

Άλλες (επίπληξη κ.τ.λ.) τείνουν να περιορίσουν τη συμπεριφορά διαμέσου της παραίτησης και της υπεκφυγής.

Η συστηματική τιμωρία της κακής συμπεριφοράς καταλήγει να κάνει το παιδί τρομαγμένο, λίγο ανεξάρτητο, έτοιμο να συμπεριφερθεί άσχημα αμέσως μόλις του δοθεί η ευκαιρία.

Μια αρνητική συμπεριφορά δική μας, που σκοπεύει να τιμωρήσει κάτι λανθασμένο, είναι σωστή μόνο όταν υποδεικνύει και επιβεβαιώνει με κάποιο τρόπο αυτό που είναι σωστό.

Πρακτικά πως πρέπει να συμπεριφερθούμε σε μια αρνητική συμπεριφορά του παιδιού;

Πάνω από όλα είναι ανάγκη να εξηγήσουμε στο παιδί με λίγες λέξεις γιατί η συμπεριφορά του δεν είναι σωστή και να του δείξουμε μια εναλλακτική συμπεριφορά πιο παραδεκτή.

Αν το παιδάκι δεν ανταποκρίνεται το αφήνουμε να ξεσπάσει χωρίς να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία σε αυτή τη συμπεριφορά του.

Όταν οι γονείς δε προσέχουν το παιδί υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να το ωθήσουμε να φτάσει στον έπαινο.

Το να αναγνωρίζουμε πλήρως μια καλή συμπεριφορά, αντίθετα από το να την παίρνουμε σαν κάτι το φυσιολογικό και αναμενόμενο, θα ωθήσει το παιδί να θέλει να δεχτεί την επιδοκιμασία μας επαναλαμβάνοντας τη καλή συμπεριφορά.

Πολύ συχνά οι γονείς τείνουν να δίνουν περισσότερη προσοχή στην κακή συμπεριφορά, μια τακτική που δε βοηθάει καθόλου.

Όταν αρχίζουμε να μη τηρούμε τους κανόνες που έχουμε θέσει στο παιδάκι μετά από μια συμπεριφορά που δεν του επιτρέπεται, θα αρχίσει να συνηθίζει αυτή την αντιμετώπιση και προκειμένου να τραβήξει την προσοχή θα επαναλαμβάνει τις κακές πράξεις.

Όταν παίρνει ένα αντικείμενο που δεν είναι δικό του το κάνει από άγνοια και το λάθος του δεν πρέπει να αποτελεί ευκαιρία για αποδοκιμασία και τιμωρία.

Γύρω στα 6 χρόνια το παιδί έχει αντίθετα αναπτύξει το αίσθημα της ιδιοκτησίας και καταλαβαίνει ότι δεν πρέπει να παίρνει τα αντικείμενα που ανήκουν στους άλλους.

Συχνά οι μικροκλεψιές σε αυτή την ηλικία προέρχονται από την αντίδραση για την ανεπαρκή ικανοποίηση της απαίτησης για αποδοχή. Η τιμωρία δε θα εμποδίσει το παιδάκι να επαναλάβει αυτή την πράξη.

Η εκτίμηση του καλού και του κακού είναι ακόμα υποτυπώδης και έχει ανάγκη να του επισημαίνει ο ενήλικας ότι αυτό που έκανε είναι λάθος και να του δείχνει εμπιστοσύνη χωρίς να το ενοχοποιεί.

Θα είναι καλό να το προτρέψουμε να να επιστρέψει το ίδιο προσωπικά αυτό που πήρε, διδάσκοντας το έτσι ότι δεν είναι καλό να παίρνει κρυφά πράγματα που ανήκουν σε άλλους.

Το παιδί που κλέβει προφανώς έχει την ανάγκη να ικανοποιήσει μια ανεκπλήρωτη επιθυμία.

Σε μια οικογένεια στην οποία οι γονείς προσπαθούν να εμφυσήσουν το πνεύμα της οικονομίας στο παιδί και δεν το αφήνουν να ξοδεύει χρήματα για να ικανοποιεί κάποια μικρή του επιθυμία, προκειμένου να αποκτήσει κάτι που θέλει η στέρηση αυτή μπορεί να το οδηγήσει στην κλεψιά.

Πολλά παιδιά περνάνε μια περίοδο στην οποία κλέβουν αντικείμενα από τα καταστήματα πάνω από όλα σαν χειρονομία θράσους και πρόκλησης ανεξάρτητα από την αξία και τη σημασία που έχει για εκείνα το αντικείμενο.

Οποιοσδήποτε και αν είναι ο λόγος αυτών των κλεψιών είναι ανάγκη να λέμε στο παιδί ότι αυτές οι χειρονομίες είναι απαγορευμένες και τελείως λάθος, χωρίς βέβαια να δραματοποιούμε υπερβολικά την κατάσταση.

Η αίσθηση της τιμιότητας και τα αισθήματα που συμβάλλουν στο να κάνουν ένα άτομο τίμιο δημιουργούνται μόνο με τα χρόνια και την πείρα.

Το παιδί μαθαίνει να είναι τίμιο από τη στιγμή που μαθαίνει να αναγνωρίζει αυτή την ποιότητα μαζί με εκείνους που αγαπάει και θαυμάζει.

Το παιδί δεν είναι ακόμα ένα άτομο ολοκληρωμένο και οι γονείς δε πρέπει να το μεταχειρίζονται σαν να έχει ήδη ωριμάσει.

Πρέπει να στέκονται στο πλευρό του, να καταλαβαίνουν τα λάθη του και να το κάνουν να καταλαβαίνει ότι παρά τα λάθη του θα γίνει ένα πρόσωπο άξιο εκτίμησης και σεβασμού.

Αυτήν την κατάσταση φαίνεται ότι το παιδάκι των τριών ετών αρχίζει να τη συνειδητοποιεί.

Καταλαβαίνει ότι διαθέτει μια δική του θέληση, δικά του μέσα και ότι μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες.

Αυτή τη συνειδητοποίηση ακολουθεί η επιθυμία του παιδιού για επαλήθευση.

Το παιδάκι για μια ορισμένη περίοδο έχει την τάση να κάνει το αντίθετο και να αντιδράει σε αυτό που του λέει ο ενήλικας.

Με λίγα λόγια γίνεται αντιρρησίας, αρνητικό, αντιδραστικό και ξεροκέφαλο.

Τα όχι του συχνά ενοχλούν τους γονείς που φοβούνται μια συστηματική απειθαρχία και μπορεί να γίνουν αυταρχικοί και αδιάλλακτοι προς το παιδί, πολλαπλασιάζοντας τις απαγορεύσεις και τις επιπλήξεις στην προσπάθειά τους να αποκαταστήσουν ένα κύρος που κινδυνεύει να χαθεί.

Μπροστά στα συνεχή όχι, το γεγονός να είναι οι γονείς σωστοί είναι κάτι το ουσιαστικό.

Οι γονείς πρέπει να επιμένουν μέχρι να σεβαστεί τους λειτουργικούς κανόνες παρά τα όχι του.

Πρέπει να αφήνουν στο παιδί τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί τα όχι του με τρόπο ρεαλιστικό σε καταστάσεις που η άρνηση του είναι λογική και που μπορεί να περιμένει ότι οι μεγάλοι θα υποχωρήσουν.

Για παράδειγμα μπορεί να του ζητηθεί να διαλέξει αν προτιμά να πάει μια βόλτα ή να μείνει στο σπίτι να παίξει.

Μα δεν είναι ρεαλιστικό να το ρωτήσουμε αν θέλει να πάει για ύπνο όταν πρέπει να το κάνει.

Το παιδί για να εξασκήσει την αυτονομία του έχει ανάγκη από έναν σύντροφο που να ξέρει να αγωνίζεται μαζί του.

Το παιδί δε μπορεί να πετύχει αυτό το στόχο αν ο ενήλικας δεν απαντάει στις απαιτήσεις του ή απαντάει μόνο υποχωρώντας και αντίθετα όταν δείχνει να είναι πολύ ισχυρός ώστε το παιδάκι να νιώθει ότι πάντα χάνει.

Η συμπεριφορά του ενήλικα θα πρέπει να είναι εκείνου που αντέχει, που προσπαθεί να προτρέψει το παιδί να σκέφτεται και που προσπαθεί να το πείσει και στο τέλος να το αφήνει να αποκτάει ορισμένες εμπειρίες (φτάνει να μην είναι επικίνδυνες) για να γυρίσει μετά να συζητήσει με αυτό.

Οι δυνατότητες επιλογής που προσφέρουμε στο παιδί πρέπει να είναι αξιόπιστες.

Είναι ανώφελο να το ρωτάμε αν θέλει να πάει στο σχολείο αλλά είναι καλύτερο να του ζητάμε αν θέλει να πάει στο σχολείο με τα πόδια ή με το ποδήλατο.

Η σταθερότητα των γονιών πάνω σε λίγους κανόνες βοηθάει το παιδί να ξεχωρίσει τις διάφορες καταστάσεις: σε εκείνες που η επιμονή του είναι λογική και σε εκείνες που που δεν είναι καθόλου.

Η ανάγκη του παιδιού για επιβεβαίωση της αυτονομίας του βαθμιαία μειώνεται και αυτές οι συμπεριφορές του αρνητισμού και της επιμονής, αν δεν έρχονται ενεργητικά σε αντίθεση με απειλές για την αυτονομία του παιδιού, καταλήγουν να εξαφανίζονται από μόνες τους σε σύντομο χρονικό διάστημα.

1. Απειλώντας τα παιδιά σας ότι θα φύγετε χωρίς αυτά

Έχει συμβεί σε όλους μας.

Φτάνει η ώρα να φύγετε από το πάρκο και τα παιδιά δεν σας ακούνε.

Τρέχουν, κρύβονται, αρνούνται. Εκνευρίζεστε όλο και περισσότερο.

Είναι δελεαστικό να ακολουθήσετε αυτή την τακτική εφόσον τα παιδιά δεν συμμορφώνονται με ότι τους λέτε, όμως η απειλή της εγκατάλειψης (δεν έχει σημασία αν θα μπορούσε να φέρει αποτέλεσμα στην συγκεκριμένη περίπτωση) είναι εξαιρετικά επιζήμια για τα παιδιά.

Η αίσθηση του δεσίματος με τους γονείς, είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στην ανάπτυξη του παιδιού, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια.

Η απειλή εγκατάλειψης, ακόμα και με φαινομενικά ανάλαφρο τρόπο, μπορεί να ταρακουνήσει τα θεμέλια της ασφάλειας που αντιπροσωπεύετε στα μάτια του.

Όταν λέτε φράσεις όπως “Φεύγω και σας αφήνω εδώ», αφήνετε ανοιχτό το ενδεχόμενο ότι κάποια στιγμή μπορεί να μην υπάρχει προστασία και φροντίδα για τα παιδιά.

Για ένα παιδί, η σκέψη ότι θα μπορούσατε να το αφήσετε μόνο του σε μια δύσκολη στιγμή, είναι τρομακτική και μπορεί να σταματήσει να σας θεωρεί ως ασφαλή βάση.

Έτσι, την επόμενη φορά προσπαθήσετε με απλά λόγια να του εξηγήσετε πως έχει η κατάσταση.

Αν ήρθε η ώρα να φύγετε από το πάρκο, προετοιμάστε το πρώτα, δεδομένου ότι οι απότομες αλλαγές είναι δύσκολες για τα παιδιά.

Πείτε του για παράδειγμα, ότι σε πέντε λεπτά πρέπει να φύγετε γιατί είναι ώρα φαγητού.

Στη συνέχεια υπενθυμίστε το κάθε λεπτό που περνάει, έτσι ώστε να προετοιμαστεί ψυχολογικά.

2. Λέγοντας ψέματα στο παιδί σας

Ένας απλός, αλλά εξαιρετικά σημαντικό κανόνας στην ανατροφή των παιδιών είναι "Μην ψεύδεστε στο παιδί σας."

Για παράδειγμα, λέγοντας στο παιδί σας ότι το κατοικίδιο ζώο που είχατε σπίτι έχει φύγει και ίσως επιστρέψει, ενώ στην πραγματικότητα το ζώο έχει πεθάνει, είναι ένα καλό παράδειγμα αυτού του λάθος που κάνουν οι γονείς.

Όταν διαστρεβλώνουμε την αλήθεια με τέτοιους τρόπους, δεν το κάνουμε φυσικά κακόβουλα.

Προσπαθούμε να μην πληγώσουμε τον συναισθηματικό κόσμο των τα παιδιών.

Μπορεί να μην είμαστε σίγουροι για το πώς να χειριστούμε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, και να ελπίζουμε ότι θα αποφύγουμε τη συζήτηση, αλλά κάνοντας τα πράγματα να φαίνονται καλύτερα ή λέγοντας ψέματα για να προστατεύσουμε το παιδί μας από την στεναχώρια, τελικά δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα αλλά είναι και επιζήμιο για το παιδί.

Είναι όμως σημαντικό, η εξήγηση που θα δώσετε να είναι κατάλληλη για την ηλικία του παιδιού.

Ένα πολύ μικρό παιδί δεν έχει ανάγκη από μια λεπτομερή εξήγηση του θανάτου.

Λέγοντάς του ότι ήταν πολύ ηλικιωμένο το ζώο ή πολύ άρρωστο με μια σοβαρή ασθένεια και οι γιατροί δεν μπορούσαν να το κάνουν καλά, μπορεί να είναι αρκετό για το παιδί.

Αυτό το λάθος των γονιών, περιλαμβάνει πολλές φορές και την «στρέβλωση των συναισθημάτων" όπου πολλές ισχυριζόμαστε στα παιδιά, ότι αισθάνονται κάτι που όμως στην πραγματικότητα δεν το αισθάνονται, ή ακόμα συχνότερα, λέγοντάς τους ότι δεν αισθάνονται αυτό που στην πραγματικότητα αισθάνονται.

Για παράδειγμα, αν το παιδί σας λέει ότι φοβάται να πάει στο σχολείο την πρώτη φορά, αντί να του πείτε ότι δεν φοβάται ή ότι είναι ανόητο αν φοβάται, αναγνωρίστε τα συναισθήματα του παιδιού σας και ενεργήστε με βάση αυτό το δεδομένο.

Την επόμενη φορά που θα μπείτε στον πειρασμό να πείτε ένα μικρό ψέμα, σκεφτείτε έναν άλλο τρόπο.

Είναι μια ευκαιρία για τα παιδιά σας να 'ωριμάσουν'.

Πείτε την αλήθεια και βοηθήσετε το παιδί να τα βγάλει πέρα με την πάλη των συναισθημάτων.

Μακροπρόθεσμα θα είναι πολύ καλύτερα για την ψυχική υγεία του.

3. Αγνοώντας την δικιά σας άσχημη συμπεριφορά.

Οι γονείς μπορεί να ασπάζονται το παλιό δόγμα «Κάνε αυτό που λέω, όχι αυτό που κάνω», όμως αυτό αποδεδειγμένα δεν λειτουργεί.

Τα παιδιά μαθαίνουν με βάση αυτά που βιώνουν.

Απορροφούν σαν σφουγγάρια τα πάντα γύρω τους, και είναι εξαιρετικά ικανά να μαθαίνουν και να αντικατοπτρίζουν τις καλές και κακές συμπεριφορές, ακόμα και από τότε που είναι πολύ μικρά.

Αντανακλώντας στον εαυτό μας, την συμπεριφορά που περιμένουμε από τα παιδιά μας, είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ως γονείς.

Αυτά που κάνετε, επηρεάζουν πολύ περισσότερο το παιδί, σε σχέση με αυτά που λέτε.

Για παράδειγμα, τα παιδιά των καπνιστών έχουν διπλάσιες πιθανότητες να καπνίζουν από τα παιδιά των μη καπνιστών γονέων, οι γονείς με υπερβολικό βάρος είναι πολύ πιο πιθανό να έχουν υπέρβαρα παιδιά από τους γονείς με φυσιολογικό βάρος.

Ακόμα και πιο πολύπλοκες συμπεριφορές, όπως το πώς αντιμετωπίζετε τα άλλα μέλη της οικογένειας και πως αλληλεπιδράτε με τους ξένους, τα ζώα και το περιβάλλον, είναι παραδείγματα προς μίμηση για τα παιδιά σας.

Έτσι για παράδειγμα, εάν θέλετε το παιδί σας να σέβεται τον άλλον και να είναι ευγενικό, να δείχνετε και εσείς ανάλογη συμπεριφορά, ακόμα και όταν είστε θυμωμένοι ή διαφωνείτε με κάποιον.

Εσείς, οι γονείς, είστε το πρότυπο στη ζωή του παιδιού σας.

4. Υποθέτοντας ότι αυτό που 'δούλεψε' για το πρώτο σας παιδί, θα λειτουργήσει το ίδιο και στο δεύτερο παιδί.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα με τις συμβουλές ανατροφής, είναι ότι η ίδια μέθοδος δεν ταιριάζει σε όλους.

"Το ίδιο βραστό νερό που σκληραίνει το αυγό, μαλακώνει το καρότο".

Η ίδια γονική συμπεριφορά, μπορεί να έχει διαφορετικά αποτελέσματα ανάλογα με την προσωπικότητα του κάθε παιδιού.

Αν έχετε περισσότερα από ένα παιδιά, θα έχετε παρατηρήσει ότι δεν διαφέρουν μόνο ως προς την προσωπικότητα, αλλά και σε άλλες παραμέτρους, όπως οι συνήθειες του ύπνου, δυνατότητα προσοχής, το τρόπο διαβάσματος, κλπ.

Είναι σημαντικό να θυμόσαστε ότι αυτό που λειτούργησε καλά για ένα παιδί, δεν σημαίνει ότι απαραίτητα θα λειτουργήσει το ίδιο και για τα άλλα.

Το ίδιο ισχύει και για το τι ανάγκες που είχατε εσείς όταν ήσασταν παιδί, και τις ανάγκες έχει το παιδί σας.

Μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικές.

5. Με το να πανικοβληθείτε, επειδή το παιδί σας δεν τήρησε κάποιο κανόνα

Οι περισσότεροι γονείς έχουν διαμορφωμένες απόψεις για τα πράγματα που είναι καλά για το παιδί τους.

Όταν το παιδί κάνει κάτι που το θεωρούν κακό, στεναχωριούνται και εκνευρίζονται πολύ.

Όμως μια "κακή" δραστηριότητα που γίνεται αραιά (όπως η ενασχόληση με βιντεοπαχνίδια που έχουν βία) , δεν θα είναι πολύ επιζήμια για την ανάπτυξη του παιδιού σας, εάν το υπόλοιπο 99 % των δραστηριοτήτων του είναι ευθυγραμμισμένες με τις πεποιθήσεις σας.

Εάν ένα παιδί μεγαλώνει με αγάπη, σε καλό οικογενειακό περιβάλλον και τα συναισθήματά του λαμβάνονται υπόψιν, τότε 'κακές' δραστηριότητες δεν θα έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του παιδιού σας.

6. Τιμωρώντας το παιδί επειδή πέταξε πράγματα.

Εκφράζοντας ένα παιδί το θυμό του, χτυπώντας ή πετώντας πράγματα, είναι μια απόλυτα φυσιολογική συμπεριφορά για ένα παιδί.

Είναι ένας τρόπος για τα παιδιά, που είναι ανώριμα ψυχικά ακόμα, να εκφράσουν τα συναισθήματα τους.

Αντί για σταματήστε την συναισθηματική έξαρση του παιδιού, βοηθήστε το να καταλάβει τον λόγο που σας απογοήτευσε η συμπεριφορά του και δώστε του να καταλάβει ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος να εκφράζει τα συναισθήματα του.

7. Προσπαθώντας να είστε φίλος με το παιδί, και όχι γονέας

Αυτό είναι ένα συχνό λάθος που κάνουν οι γονείς, ιδίως όσο μεγαλώνουν τα παιδιά τους .

Όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να τους επιζητούν και να τους αγαπάνε , οπότε είναι εύκολο να διολισθήσουν στο ρόλο του φίλου, παρά στο ρόλο του γονέα.

Είναι όμως πολύ σημαντικό να παραμείνουν γονείς και να βρουν τη σωστή ισορροπία στη σχέση τους με το παιδί.

8. Με το να θεωρείτε ότι φέρετε την αποκλειστική ευθύνη - ή αντίθετα καμία ευθύνη - στην ανάπτυξη του παιδιού σας

Όλοι έχουμε επίγνωση της σημασίας που έχει η ανατροφή που δίνουμε στα παιδιά. .

Όμως μερικές φορές δίνουμε μυθικές διαστάσεις στο πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε την πορεία ενός παιδιού.

Το να γίνετε γονέας γεμάτος άγχος και ενοχές είναι ένας σίγουρος τρόπος για να χαλάσετε τα παιδιά σας.

Υπάρχουν πολλοί άλλοι παράγοντες εκτός από εσάς, που επηρεάζουν την προσωπικότητα και την ανάπτυξή των παιδιών : τα γονίδια, άλλα μέλη της οικογένειας, το σχολείο, οι φίλοι, κλπ.

Έτσι, αν κάτι πάει στραβά, μην το πάρετε προσωπικά , δεδομένου ότι δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι φταίτε εσείς.

Από την άλλη όμως, μην θεωρήσετε ότι δεν έχετε κανένα ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού σας.

Μερικοί άνθρωποι το βλέπουν ανάποδα, ότι οι επιτυχίες και τα προβλήματα των παιδιών οφείλονται κυρίως στα γονίδια ή στους δάσκαλους στο σχολείο, και όχι στους ίδιους.

Και οι δύο ακραίες απόψεις, είναι λάθος.

Η ανατροφή που θα του δώσετε είναι σημαντική στη ζωή του παιδιού, αλλά δεν είστε ο μόνος παράγοντας που θα καθορίσει την πορεία του.

ΠΗΓΉ:antikleidi.com

Γιατί μαλώνουν; ....Γιατί δε μπορούν να παίξουν αγαπημένα; ....

Είναι ερωτήματα που σας τυραννάνε και σας στεναχωρούν.

Όλα τα αδελφάκια μαλώνουν για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά σχεδόν πάντα μετά από λίγο συμπεριφέρονται σαν να μην έγινε απολύτως τίποτα και συνεχίζουν να παίζουν πάλι μαζί και να γελάνε.

Γιατί μαλώνουν;

Μερικές από τις αιτίες είναι:

-Η έλλειψη της αποκλειστικότητας των γονιών

-Η στέρηση συναισθηματικής κάλυψης

-Η αλλαγή στη στάση των γονιών

-Η σύγκριση ανάμεσα στα παιδιά

-Η άρνηση για μοίρασμα

7 τρόποι για να διαχειριστείτε την κατάσταση:

1.Προσπαθήστε να κρατήστε τη θέση του διαμεσολαβητή και όχι του δικαστή.

Όταν ξεκινήσει ο καβγάς είναι προτιμότερο να μην επεμβαίνετε αμέσως, μήπως μπορέσουν να λύσουν τη διαφωνία τους μόνα τους. Αν ο καβγάς δε σταματάει η πρώτη αντίδραση είναι να τα χωρίσετε για να προστατέψετε τη σωματική τους ακεραιότητα. Και αυτή η αντίδραση είναι πολύ σωστή. Κατά τη διάρκεια του καβγά ξεχάστε τις απειλές και τις φωνές και προσπαθήστε να τους δώσετε να καταλάβουν ήρεμα τις επιπτώσεις των πράξεών τους και προτείνετε εναλλακτικές λύσεις για να λύσουν τη διαφωνία τους. Αν και πάλι σας αγνοήσουν προσπαθήστε τουλάχιστον να τα απομακρύνεται και όταν ηρεμήσουν μιλήστε τους ήρεμα και απόλυτα χωρίς να προσπαθείτε να πάρετε εξηγήσεις.

2.Προσπαθήστε να μη πάρετε το μέρος κανενός.

Μην κάνετε τον κριτή αναζητώντας ποιος φταίει, ποιος ξεκίνησε τον καβγά και μην προσπαθήσετε να ορίσετε ποιος είναι ο ένοχος και ποιος ο αθώος. Οι περισσότεροι γονείς συνήθως παίρνουν το μέρος του μικρότερου γιατί νιώθουν πως έχει περισσότερο ανάγκη από προστασία. Αυτή είναι μια τελείως λάθος τακτική. Παραμείνετε ήρεμοι και αντικειμενικοί και εξηγήστε τους πως με τον τρόπο αυτό δε κερδίζει και δε καταφέρνει κανένας τίποτα.

3.Ποτέ μη χαρακτηρίσετε τα παιδιά σας.

Είναι σαν να βάζετε μέτρο σύγκρισης μεταξύ τους, εξυψώνοντας το ένα παιδί και μειώνοντας το άλλο. Κάτι τέτοιο έχει πολύ σοβαρό αντίκτυπο στην ψυχολογία τους, ακόμα και αν εσείς δεν έχετε κακή πρόθεση.

4.Αφήστε το δίδαγμα για αργότερα

Την ώρα του καβγά κανένας δεν είναι έτοιμος να ακούσει συμβουλές. Αφήστε λοιπόν τις νουθεσίες και τα διδάγματα για αργότερα.

5.Ηρεμήστε τα πνεύματα με χιούμορ

Δείξτε τους εκείνη τη στιγμή πώς θα μπορούσε ο καθένας να κάνει μια υποχώρηση ή να πει κάτι με πιο ήρεμο τρόπο, χρησιμοποιώντας ακόμα και χιούμορ. Το χιούμορ βοηθά στην εκτόνωση της κατάστασης και αποδυναμώνει την ένταση του καβγά.

6.Ορίστε ξεκάθαρους κανόνες που θα τηρείτε κάθε φορά

Οι κανόνες αυτοί πρέπει να είναι και για τα 2 παιδάκια ισάξιοι. Ότι δηλαδή ισχύει για το ένα παιδί να ισχύει και για το άλλο. Όταν εκείνα θα έχουν ηρεμήσει συζητήστε και προτείνετε λύσεις και στρατηγικές που πρέπει να ακολουθούν σε περίπτωση καβγά. Με άλλα λόγια υποδείξτε τους πως πρέπει να συμπεριφέρονται και να λειτουργούν. Αναφέρεται ότι το ξύλο απαγορεύεται κατηγορηματικά και υποδείξτε τρόπους για να μάθουν να διαχειρίζονται το θυμό τους.

Τέλος ορίστε μια τιμωρία και προειδοποιήστε τα ότι θα ισχύει σε κάθε περίπτωση που ακολουθήσουν τον απαγορευμένο τρόπο του ξύλου.

7.Βοηθήστε τα να μάθουν να συνεργάζονται και να παίζουν μαζί

Ένας καλός τρόπος είναι να τα προμηθεύσετε με παιχνίδια και να προσπαθείτε να τους προσφέρετε δραστηριότητες που έχετε παρατηρήσει ότι αρέσουν και στα δύο.

Παίξτε μαζί τους διακριτικά αποφεύγοντας να δίνετε εντολές για τον τρόπο που θα παίζουν και απομακρυνθείτε όταν αντιληφθείτε ότι παίζουν αρμονικά και μπορούν να συνεργάζονται χωρίς τη βοήθεια σας.

Η συνήθεια για ψέματα μπορεί να είναι αποτέλεσμα τις επίδρασης πολλών και διάφορων παραγόντων.

Ένα παιδάκι μπορεί να καταφύγει στο ψέμα για να αποφύγει μια κατάσταση για την οποία δε βρίσκει μια παραδεκτή διέξοδο ή για να ξεφύγει από μια κατάσταση που φοβάται και το φέρνει σε δύσκολη θέση.

Το ψέμα τις περισσότερες φορές αποτελεί ένα σύστημα άμυνας ενάντια στην ανασφάλεια ή ένα μέσο ανταμοιβής σε ένα αίσθημα κατωτερότητας.

Στη μυθομανία για παράδειγμα το παιδί επωμίζεται ένα ρόλο που θεωρεί θετικό και η παραποίηση της πραγματικότητας το βοηθάει να αντιμετωπίσει μια κατάσταση όπως την έχει φανταστεί στο μυαλουδάκι του.

Συχνά οι εμείς οι γονείς σκεπτόμαστε πως το καλύτερο όταν παρατηρήσουμε μια τέτοια συμπεριφορά στο παιδί είναι να το τιμωρήσουμε.

Αντίθετα όμως θα πρέπει να προσέχουμε ιδιαίτερα αυτό το γεγονός και να αναρωτηθούμε μήπως το παιδί δεν καταφεύγει σε αυτές τις συμπεριφορές για να αξιοποιεί, αλλά για να αποφεύγει τις συνέπειες των πράξεών του.

Αυτό δηλώνει ότι δεν είναι καθόλου σίγουρο για τον εαυτό του και χρειάζεται κυρίως τη δική μας βοήθεια.

Για παράδειγμα ένα παιδί μπορεί να καταφεύγει στα ψέματα αν οι γονείς απαιτούν από εκείνο σχολικούς βαθμούς πιο υψηλούς από αυτούς που μπορεί να έχει και επιδιώκουν συνέχεια αποτελέσματα μεγαλύτερα από τις δυνατότητες του.

Το παιδί δε πρέπει να νιώθει ότι υπερασπίζεται από τους γονείς, αλλά έχει ανάγκη να αισθάνεται ότι το εκτιμούν και το αγαπούν αληθινά.

Συγκεκριμένα δεν έχει ανάγκη να χρησιμοποιεί την υπεράσπιση των γονιών του για να διασώζει την αυτοεκτίμηση του, αλλά πρέπει να είναι ικανό να δέχεται τις αποτυχίες του και να τις αντιμετωπίζει.

Αρκετοί γονείς ενισχύουν χωρίς να το ξέρουν αυτές τις προσπάθειες του παιδιού τους, παρατηρώντας τα ψέματα του και προσπαθώντας να το "πιάσουν στα πράσα".

Το γεγονός ότι προσέχουμε αυτή τη συμπεριφορά συνήθως ωθεί το παιδί να την επαναλάβει.

Η αντίθετη αντιμετώπιση, δηλαδή παρατηρώντας αν λέει την αλήθεια και αδιαφορώντας για τα ψέματα του οδηγεί στην ελάττωση της συνήθειας του παιδιού να καταφεύγει στα ψέματα.