Ίσως είναι λέξεις και φράσεις που ακούγαμε από τη δική μας μανούλα και τότε λέγαμε "αποκλείεται να τις πω στο δικό μου παιδί".

Οι "απαγορευμένες φράσεις" τις περισσότερες φορές είναι αντίκτυπο των νεύρων που προκαλεί η κούραση και η καθημερινή μας ρουτίνα.

Μερικές από αυτές μπορεί να πληγώσουν το παιδί χωρίς να το καταλάβουμε και μάλιστα όταν δεν τις χρησιμοποιούμε στο σωστό χρόνο.

Εντοπίσαμε τις σημαντικότερες λάθος εκφράσεις:

"Με κούρασες με τις ερωτήσεις"

Το παιδί ανακαλύπτει και μαθαίνει τον κόσμο μέσα από τις ερωτήσεις. Είναι από τα σημαντικότερα εργαλεία της ανάπτυξης του. Και ο καλύτερος δάσκαλος είστε εσείς. Σας βομβαρδίζει καθημερινά με χιλιάδες ερωτήσεις άλλες φορές σημαντικές και άλλες ασήμαντες και ανούσιες. Όπως και να έχει όμως, όσο κουραστικό κι αν είναι αυτό, πρέπει πάντα σε κάθε ερώτηση να του δείχνουμε την προσοχή μας και να του δίνουμε απαντήσεις.

"Σε λιγάκι"

Ίσως από τις πιο αγαπημένες εκφράσεις των γονιών για να αποφύγουν κάτι που τους ζητάει το παιδί με την ελπίδα ότι θα το ξεχάσει. Το παιδί αντιλαμβάνεται ότι δεν έχετε διάθεση να ασχοληθείτε μαζί του και με τις συνεχείς ματαιώσεις στεναχωριέται, προβληματίζεται και απογοητεύεται. Σας θέλει δίπλα του και η αναβολή είναι μια μικρή απόρριψη γιατί πολλές φορές αυτό το "σε λίγο" γίνεται ποτέ.

"Ναι αλλά..."

Στα παιδιά θα πρέπει να απαντάμε με σαφήνεια. Η σωστές απαντήσεις είναι το "ναι" και το "όχι". Ένα ναι με υπονοούμενα και απαγορεύσεις μπερδεύει το παιδί.

"Γιατί έτσι θέλω εγώ"

Μια πολύ τρομακτική απάντηση για το παιδί σε μια απαγόρευση. Η απάντηση αυτή πληγώνει γιατί δείχνει ότι δεν το υπολογίζετε, πεισμώνει γιατί δεν μπορεί να καταλάβει το λόγο που του απαγορεύετε να κάνει αυτό που θέλει και τρομάζει γιατί δείχνετε πως μόνο εσείς έχετε τον έλεγχο να αποφασίζετε για εκείνο.

"Θα το κάνω εγώ"

Αυτή η φράση δείχνει στο παιδί ότι δεν του έχετε εμπιστοσύνη να καταφέρει κάτι μόνο του ή ότι αυτό που κάνει δεν το κάνει καλά και απλά δε μπορεί. Τέτοιες αντιδράσεις κάνουν το παιδί άβουλο, διστακτικό και φοβισμένο. Αν δεν το ενθαρρύνετε εσείς δε θα μπορεί να παίρνει ποτέ πρωτοβουλίες για τον εαυτό του.

"Αν το κάνεις η μαμά θα κλαίει"

Μια φράση απειλή που πληγώνει το παιδί. Το παιδί αισθάνεται ότι ακόμα και άθελα του μπορεί να γίνει ο λόγος που θα στεναχωρηθείτε. Ουσιαστικά με τη φράση αυτή του δημιουργείτε ενοχές και στην ιδέα ότι θα σας στεναχωρήσει νιώθει τύψεις. Τα παιδιά δεν πρέπει να λυπούνται και να προβληματίζονται για τους γονείς και σε καμιά περίπτωση να μη νιώθουν ότι μπορεί να φταίνε που ο μπαμπάς ή η μαμά στεναχωριέται.

"Όταν κλαις είσαι κακό παιδί"

Το κλάμα είναι ένας τρόπος ξεσπάσματος από μια συναισθηματική φόρτιση που βιώνει το παιδί. Αν το κάνουμε να πιστέψει ότι με το κλάμα γίνεται κακό ίσως να καταπιέζει και να προσπαθεί να κρύψει το συναίσθημα του όταν του συμβαίνει κάτι. Στην περίπτωση αυτή πρέπει να καταλάβουμε για ποιο λόγο κλαίει και να το ενθαρρύνουμε να μας μιλήσει.

Πολύ πριν το μικρούλι σας αρχίσει να μαθαίνει να διαβάζει, να γράφει ή να μετρά, υπάρχουν πολύτιμες δεξιότητες ζωής που θα πρέπει να του διδάξουμε.

Με τη συναισθηματική νοημοσύνη μπορούμε να του μεταδώσουμε την ικανότητα να ερμηνεύει, να κατανοεί και να ανταποκριθεί στις δικά μας συναισθήματα και των άλλων.

Είναι η καλύτερη τεχνική που μπορούν να ακολουθήσουν οι γονείς για τη μελλοντική ανάπτυξη και την ευημερία του παιδιού τους.

«Θέλουμε τα παιδιά μας να είναι εξοπλισμένα με τις συναισθηματικές δεξιότητες που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο»,

λέει ο εμπειρογνώμονας Karen Atkinson.

Με την αγάπη και την ενθάρρυνση των γονιών, το παιδί είναι πιθανό να είναι πιο ευτυχισμένο, πιο σίγουρο και να αποκτά την εμπειρία να χτίζει υγιείς σχέσεις στην ενήλικη ζωή του.

Όλες αυτές οι δεξιότητες μπορούν να διδάσκονται σε ένα μικρό παιδί και μάλιστα να βάλουμε τα θεμέλια τους ήδη από τη γέννησή του.

Ως μητέρα, είστε στην τέλεια θέση για να γίνεται εσείς ο δάσκαλος. Και μέσα από αυτή την εξάσκηση , θα γίνετε ακόμα καλύτερη μαμά!

Καλοσύνη και κατανόηση

Μαθαίνοντας στα παιδιά την καλοσύνη και την κατανόηση τα οδηγούμε στην ευτυχία.

Το γονίδιο της καλοσύνης τα βοηθά να διαχειρίζονται πιο εύκολα το άγχος και τον φόβο.

Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι τα παιδιά που συμπεριφέρονται με καλοσύνη αποκτούν περισσότερους φίλους και χτίζουν μια καλή κοινωνική ζωή.

Πως μπορούμε εμείς οι γονείς να διδάξουμε αυτές τις βασικές αξίες ζωής;

Η καλοσύνη υπάρχει μέσα μας αλλά πρέπει να την ενισχύσουμε με παραδείγματα.

Για κάθε παιδί το καλύτερο πρότυπο του είστε εσείς οι ίδιοι.

Μη ξεχνάτε ότι σας παρατηρεί συνεχώς και ψάχνουν από εσάς κίνητρα για τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφέρονται και να μιλούν στους άλλους.

Αν είστε ευγενικοί είναι πιο πιθανόν να ακολουθήσουν το παράδειγμα σας και να αποκτήσουν την ίδια συμπεριφορά.

Όταν είστε αντίθετοι με τη συμπεριφορά του μη το απορρίψετε και μη το μαλώσετε.

Δείξτε του το δρόμο για το πως θα έπρεπε να είχε συμπεριφερθεί ρωτώντας το πως θα ένιωθε αν εκείνο ήταν στη θέση του άλλου.

Προσπαθήστε να κατανοήσετε όμως πρώτα τα δικά του συναισθήματα γιατί διαφορετικά αν νιώσει πως δεν το καταλαβαίνεται θα απογοητευτεί, θα θυμώσει και θα στεναχωρηθεί.

Τα πιο σημαντικά πράγματα μπορούμε να τα μάθουμε μέσα από την καθημερινότητα,.

Δώστε σημασία σε αυτές τις στιγμές και αξιοποιήστε τες.

Όταν βλέπετε κάποιον που δείχνει καλοσύνη, συζητήστε το με το παιδί σας.

Πείτε του ότι αυτό είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για να καταλάβει τι περιμένετε από την δική του συμπεριφορά.

Ακούτε το παιδί σας

Αν του δίνετε το χρόνο να σας μιλήσει και ξέρει ότι είστε πρόθυμοι να το ακούσετε, εκτός από το ότι βάζετε τα θεμέλια μιας γερής επικοινωνίας μεταξύ σας, θα γίνει και εκείνο ένας πολύ ακροατής στο μέλλον για τους άλλους.

Έτσι κάθε φορά που θέλει να σας πει κάτι σημαντικό που το αφορά αφήστε όποια δουλεία έχετε στη μέση και δώστε του την αμέριστη προσοχή σας.

Ενθάρρυνση

Τα παιδιά είναι από τη φύση περίεργα και θέλουν να έχουν την ελευθερία να ανακαλύψουν τον κόσμο.

Μπορεί να είναι κουραστικό όταν το παιδί σας ρωτάει "Γιατί;" για εκατοστή φορά αλλά αυτός είναι και ο τρόπος που θέλει και μπορεί να εξερευνά τον κόσμο.

Δώστε προσοχή στο τι κάνει το παιδί σας και δείξτε ενδιαφέρον για το πιο απλό πράγμα που μπορεί να σας ρωτήσει.

Μη το μαλώσετε ακόμα κι αν λερωθεί στη λάσπη.

Είναι μια περιπέτεια που θέλει να ζήσει και σίγουρα θέλει κι εσάς δίπλα του.

Είναι σημαντικό οι γονείς να αφήσουν στο παιδί περιθώρια ελευθερίας να εξερευνήσει τον μικρόκοσμό του και να κάνει τα δικά του λάθη.

Μόνο έτσι θα νιώσει ενθουσιασμό για να μαθαίνει συνεχώς καινούρια πράγματα και να γίνει ανεξάρτητο.

Ενσυναίσθηση

Είναι πολύ δύσκολο για ένα μικρό παιδί να μπορέσει να αντιληφθεί την έννοια της ενσυναίσθησης από τη στιγμή που μέχρι τώρα βλέπει τον εαυτό του ως το κέντρο του κόσμου του.

Δοκιμάστε να του μάθετε τα ονόματα των συναισθημάτων και παράλληλα να του εξηγείτε το νόημα τους.

"Ο Πέτρος είναι αναστατωμένος επειδή ο Γιάννης πήρε το παιχνίδι του."

Στη συνέχεια, κάντε μια ερώτηση στο παιδί που θα μπορέσει να συμπάσχει:

«Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τον Πέτρο να αισθανθεί καλύτερα; ."

Όταν το παιδί σας μπορέσει να κρυφοκοιτάζει τελικά έξω από τον εγωκεντρικό εαυτό του θα μάθει σιγά σιγά να αναγνωρίζει την αξία των συναισθημάτων.

Θετική σκέψη

Μάθετε στο παιδί σας μέσα από καθημερινές στιγμές να παρατηρεί τα όμορφα πράγματα γύρω του.

Π.χ. Ενώ περπατάτε μαζί στο δρόμο, πείτε του: «Πόσο ωραία είναι αυτά τα λουλούδια! Μυρίζουν υπέροχα!

Λίγο πριν από τον ύπνο κουβεντιάστε με το παιδί σας για την όμορφη μέρα που περάσατε, ζητήστε του να σας κατονομάσει όλα αυτά για τα οποία αισθάνεται ευγνωμοσύνη και προσπαθήστε να τονίστε τα στοιχεία του χαρακτήρα του τα οποία πρέπει να εκτιμά στον εαυτό του.

Αποδοχή

Είναι πολύ σημαντικό για το παιδί να νιώθει πως πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα το αποδέχεται για αυτό που είναι.

Σίγουρα θα απογοητευτεί, θα στεναχωρηθεί και κάποια στιγμή θα νιώσει τις αδικίες της ζωής.

Πρέπει να γίνετε εσείς το στήριγμα του και να το βοηθήσετε να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο που θα εμφανιστεί.

Μη ξεχνάτε τον έπαινο και τον θαυμασμό.

Ένας αληθινός έπαινος θα ενισχύσει την αυτοεκτίμηση, ακόμη και αν το παιδί σας δεν μπορεί να επιτύχει ό, τι θέλει.

Αντιμετώπιση προβλημάτων

Αν και είναι πιο εύκολο να κάνουμε αυτό που θέλει, στην πραγματικότητα δεν ενεργούμε για το καλό του παιδιού!

Όταν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα θα πρέπει να του δίνουμε εναλλακτικές λύσεις ή να το βοηθάμε να το αντιμετωπίσει μόνο του.

Για παράδειγμα αν το παιδί σας είναι νευριασμένο, επειδή δεν μπορεί να φτάσει ένα παιχνίδι στο ράφι αντί να του το δώσετε, ρωτήστε το:

«Πώς πιστεύεις ότι θα μπορούσες να το φτάσεις; Μήπως αν έπαιρνες αυτό το σκαμνάκι θα το έφτανες;».

Με ερωτήσεις και απαντήσεις δηλαδή δώστε λύση ανεύρεσης στο πρόβλημα του για να μάθει πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και να μπορεί να εμπιστεύεται τον εαυτό του.

καταρχήν μια πρακτική που φαίνεται να διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα και μια συνήθεια που αντιμετωπίζεται από ειδικούς και μη ειδικούς πολύ διαφορετικά.

Πριν από τη δεκαετία του ’80 στις χώρες του δυτικού κόσμου επικρατούσε η αντίληψη ότι το να κοιμάται το παιδί με τους γονείς του –ή συχνότερα, στο ίδιο κρεβάτι με τη μητέρα του- οδηγεί σε αρνητικά αποτελέσματα.

Οι γιατροί αποθάρρυναν τους γονείς να κοιμούνται με τα παιδιά τους, προκειμένου να μην τους δημιουργήσουν κακές συνήθειες, διαταραχές ύπνου, να μην τα κάνουν εξαρτημένα, καθώς και να μην βλάψουν το γάμο τους.

Μάλιστα, αναζητούσαν τρόπους να εξαλείψουν την ανάγκη τροφής των βρεφών κατά τη διάρκεια της νύχτας, ώστε να αποφευχθεί η όποια πιθανότητα να κοιμηθούν μαζί παιδιά και γονείς.

Ωστόσο, οι διαπολιτισμικές και ανθρωπολογικές μελέτες δείχνουν ότι το να κοιμούνται μητέρα και βρέφος μαζί έχει ως συνέπεια τον καλύτερο συγχρονισμό στο ρυθμό του ύπνου και ξύπνιου και των δύο.

Όταν μητέρα και βρέφος κοιμούνται μαζί, υπάρχει μεγαλύτερη ανταλλαγή αισθητηριακών ερεθισμάτων, όπως περισσότερη βλεμματική επαφή ή άγγιγμα.

Δεδομένης της σχετικής ανωριμότητας του βρέφους, μέσα από αυτήν την άμεση και συνεχή ανταλλαγή ερεθισμών με τη μητέρα, συστήματα, όπως το καρδιαγγειακό, το αναπνευστικό, το κεντρικό νευρικό και η ομοιόσταση ρυθμίζονται και σταθεροποιείται η λειτουργία τους.

Επιπλέον, τα βρέφη που κοιμούνται με τους γονείς τους έχουν λιγότερους ενύπνιους τρόμους, νυχτερινούς εφιάλτες και, γενικά, ο ύπνος τους είναι πιο ήσυχος και με λιγότερο κλάμα.

Το μοίρασμα κρεβατιού επιτρέπει την άμεση αντίδραση στα επεισόδια πείνας και αυξάνει τη συχνότητα του θηλασμού.

Δίνει στη μητέρα τη δυνατότητα να θηλάζει χωρίς να ξυπνάει εξ’ ολοκλήρου τη νύχτα, κάτι που ειδικά στις εργαζόμενες μητέρες φαίνεται να βοηθά στην παραγωγή γάλακτος, αλλά και τις δίνει την αίσθηση καλύτερης ποιότητας ύπνου.

Οι ανθρωπολόγοι επισημαίνουν ότι το μοίρασμα κρεβατιού, όταν γίνεται με ασφάλεια και κατ’ επιλογή, αυξάνει το θηλασμό, αλλά και συμβάλει στη βελτίωση των σχέσεων μέσα στην οικογένεια.

Ακόμη, μοιάζει το βρέφος να κοιμάται (ή να αξιολογείται πιο ευνοϊκά από τις μητέρες) για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Για κάποιους ανθρωπολόγους, μάλιστα, φαίνεται αυτή η πρακτική ύπνου να προστατεύει από το σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (SIDS). Επίσης, η συνεχής και υπεύθυνη φροντίδα φαίνεται να προωθεί την ανάπτυξη της εμπιστοσύνης και ασφάλειας στα μικρά παιδιά.

Η πρακτική αυτή συμβάλλει στην ενδυνάμωση του δεσμού μητέρας-βρέφους, καθώς η μητέρα φαίνεται να γίνεται περισσότερο συναισθηματικά ευαίσθητη στις ανάγκες του βρέφους και το βρέφος πιο σίγουρο και με αυτοπεποίθηση, καθώς μεγαλώνει.

Το να μοιράζεται μια μητέρα το κρεβάτι με το παιδί της θεωρείται από κάποιους ως μια συνεχής ψυχολογική ανατροφοδότηση και ότι ενδυναμώνει τη σχέση των δύο.

Στον αντίποδα, για πολλούς ειδικούς, καθώς το βρέφος μεγαλώνει, ωριμάζει σωματικά, αναπτύσσεται γνωστικά και γλωσσικά και αποκτά μια αυξανόμενη ικανότητα για αυτονομία και μια αίσθηση εαυτού ως ξεχωριστή οντότητα.

Το να κοιμάται μόνο του φαίνεται να διευκολύνει την ανάπτυξη αυτών των σημαντικών ικανοτήτων. Αντίθετα, το μοίρασμα κρεβατιού δυσχεραίνει την ανάπτυξη της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας και παγιώνει μια υπερβολική και μη υγιή εξάρτηση από τη μητέρα.

Η φυσιολογική διαδικασία της ανάπτυξης της σεξουαλικής ταυτότητας μπορεί να διαταραχθεί, καθώς το παιδί υπερδιεγείρεται από τη νυχτερινή επαφή με το σώμα των γονέων του.

Το παιδί χρειάζεται να αφεθεί σταδιακά στη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας να κατανοήσει τη σεξουαλικότητά του, η οποία συμπορεύεται με τη σωματική και ψυχολογική του ωρίμανση.

Επίσης, η ερωτική και σεξουαλική εγγύτητα των γονέων φαίνεται να δέχεται σημαντικό πλήγμα.

Το βρέφος μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και σαν ένας ανταγωνιστής για το ενδιαφέρον, την τρυφερότητα και την προσοχή ανάμεσα στους δύο ερωτικούς συντρόφους.

Τέλος, υποστηρίζεται ότι το μοίρασμα κρεβατιού μπορεί να είναι επικίνδυνο για τη φυσική ασφάλεια του παιδιού, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος καταπλακώματος, πνιγμού ή ασφυξίας, αλλά και για την υγεία του, στις περιπτώσεις που οι γονείς κάνουν χρήση ουσιών ή αλκοόλ και φαρμάκων.

Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να επισημάνουμε ότι το πού κοιμούνται τα παιδιά δεν είναι μια επιφανειακή πρακτική φροντίδας, αλλά ένα πολυδιάστατο φαινόμενο που επηρεάζεται από ποικίλους παράγοντες, όπως οι πολιτισμικές αξίες και παραδόσεις, οι αντιλήψεις αναφορικά με τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού (οι στόχοι ανατροφής), αλλά και ο τρόπος με τον οποίο «βλέπουν» οι γονείς τον ερχομό ενός παιδιού.

Για το λόγο αυτό, είναι σημαντικό να λαμβάνουμε υπόψη την κουλτούρα μέσα στην οποία ζει μια οικογένεια.

Οι γονείς δεν πρέπει να επικρίνονται για τις αποφάσεις τους.

Είναι σημαντικό να γίνεται σεβαστή η όποια πρακτική που ακολουθούν.

Επίσης, οι γονείς χρειάζεται να λαμβάνουν υπόψη τους κινδύνους που μπορεί να υπάρχουν σε αυτήν την πρακτική και να εξασφαλίζουν τις απαραίτητες ασφαλείς συνθήκες.

Κλείνοντας, είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη το πώς νιώθει ένας γονιός που κοιμάται με το παιδί του και το ποιοι λόγοι τον ωθούν να το κάνει.

Συμπερασματικά, δεν θα μπορούσε να υποστηριχθεί εκ των προτέρων ότι είναι καλό ή κακό το να μοιράζεται το κρεβάτι του ένας γονιός με το παιδί του, χωρίς πρωτίστως να κατανοηθεί σε βάθος το ειδικό και γενικότερο πλαίσιο εντός του οποίου μια οικογένεια έχει επιλέξει αυτήν την πρακτική.

Από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο http://enarthro.blogspot.gr/

1. Κάθε φορά που το παιδάκι σας θέλει να επικοινωνήσει μαζί σας και να σας μιλήσει , φροντίστε να του δώσετε όλη σας την προσοχή ξεκλέβοντας χρόνο από όλες τις άλλες υποχρεώσεις σας.

Στην επικοινωνία σας απαραίτητα στοιχεία είναι να μιλάτε με τα μάτια, τα χέρια, τα λόγια, με αγάπη και σεβασμό. Δεν πρέπει να το κρίνετε συνεχώς για τις πράξεις του αλλά να το ακούτε προσεκτικά και να προσπαθήσετε να το βοηθήσετε να εκφράσει αυτά που θέλει να πει σε περίπτωση που δυσκολεύεται να το κάνει. Το παιδάκι πρέπει να αισθάνεται ότι όποτε το χρειάζεται, μπορεί να σας μιλήσει και έχει την ανάγκη να νιώθει πως ότι είναι για εκείνο σημαντικό, είναι και για εσάς.

2. Εξηγήστε στο παιδάκι σας τους κανόνες, αναλύστε του τι είναι το σωστό και το λάθος σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, βάλτε του όρια και κυρίως μιλήστε και εξηγείστε τους λόγους που του έχετε θέσει αυτούς τους κανόνες. Όταν κάνει κάτι λάθος, ακόμα και άθελά του, εξηγήστε με πολύ υπομονή και ηρεμία τους λόγους που πρέπει να αποφεύγει την πράξη αυτή και να μην το ξανακάνει. Φροντίστε τα λόγια σας να είναι απλά, κατανοητά και με σαφήνεια. Να είστε ξεκάθαροι και να προσπαθείτε να του εξηγείτε το λάθος του μέχρι να καταλάβετε ότι το έχει συνειδητοποιήσει και το ίδιο.

3. Οι κανόνες που θα βάλετε πρέπει να προσαρμόζονται σύμφωνα με την ηλικία του παιδιού. Τους κανόνες αυτούς θα προσπαθείτε να τους εφαρμόζετε συνέχεια και με συνέπεια και να τους επαναλαμβάνετε συχνά για να εντυπωθούν στη μνήμη του παιδιού σας.

4. Ποτέ μην είστε απόλυτη και αυταρχικοί. Κάθε φορά που θα ζητήσετε από το παιδάκι σας να κάνει κάτι, θα πρέπει πρώτα να το αιτιολογήσετε. Αν δεν το κάνετε, το παιδάκι χωρίς να ξέρει την αιτία δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει την οδηγία και δεν θα καταλάβει τίποτα από όσα του λέτε.

5. Πρέπει πάντα για το παιδί, εσείς να είστε το παράδειγμα. Εσείς πρώτη θα υπακούσετε στους κανόνες που έχετε ορίσει. Για παράδειγμα αν έχετε ζητήσει από το παιδί σας να κάθετε και να δένεται με τη ζώνη στο καρεκλάκι αυτοκινήτου, θα πρέπει να κάνετε κι εσείς το ίδιο (να φοράτε δηλαδή τη ζώνη ασφαλείας). Το παιδάκι μαθαίνει συνέχεια από εσάς και μιμείται τις πράξεις σας, γι'αυτό θα πρέπει να φροντίζετε να του δίνεται το καλό παράδειγμα.

6. Μην καταπιέσετε το παιδί σας και μη του λέτε συνεχώς τι πρέπει να κάνει. Αντίθετα δώστε του την ευκαιρία να παίρνει πρωτοβουλίες μόνο του. Αν το διορθώνεται συνέχεια για όσα λέει και ότι κάνει, θα πάψει να σκέφτεται μόνο του και θα περιμένει πάντα τις δικές σας οδηγίες γιατί θα συνηθίσει να το κατευθύνετε εσείς.

7. Να είστε αρκετά διπλωματικοί. Το να το παροτρύνετε να κάνει κάτι με μια πρόκληση είναι μια πολύ αποτελεσματική μέθοδος. Για παράδειγμα μπορείτε να του πείτε " Θα μαζέψεις τα παιχνίδια σου μέχρι εγώ να τακτοποιήσω τα ψώνια. Για να δούμε ποιος θα τελειώσει πρώτος?"

8. Να είστε εκδηλωτικοί. Είναι πολύ σημαντικό να καταλαβαίνει το παιδί τη χαρά και τον ενθουσιασμό σας όταν κάνει κάτι. Να μη διστάζετε να το επιβραβεύετε όταν σας ακούει. Το παιδάκι χαίρεται να σας ευχαριστεί κι έτσι θα του δώσετε το κίνητρο να το ξανακάνει. Αν δεν αισθάνεται ότι έχει την έγκρισή σας, δεν μπορεί να συνεργαστεί.

9. Δώστε την ευκαιρία στο παιδάκι σας να αρχίζει να συμμετέχει σιγά σιγά στις δουλειές του σπιτιού. Η καθαριότητα του σπιτιού και το συμμάζεμα είναι υποχρέωση όλων. Ο μπαμπάς ξεπλένει τα πιάτα, η μαμά τα βάζει στο πλυντήριο και το παιδάκι μπορεί να βοηθήσει να τα τακτοποιήσετε στα ντουλάπια. Το μικρούλη σας που όπως είπαμε παραπάνω σας μιμείται, θα αντιδράσει ευχάριστα σε αυτή την πρώτη γεύση ευθύνης και υποχρέωσης.

10. Ενθαρρύνετε το παιδάκι να μαζεύει τα παιχνίδια του όταν έχει τελειώσει. Ποτέ όμως στη μέση του παιχνιδιού. Στην αρχή θα μοιράζεστε τη δουλειά. Ένα τουβλάκι εσείς, ένα το παιδί. Το μικρούλη πρέπει μέσα από ευχάριστες διαδικασίες να μάθει τις υποχρεώσεις του και τις ευθύνες του. Με αυτό τον τρόπο θα είναι περισσότερο πρόθυμο να κάνει κάτι και δεν θα νιώθει ότι κάνει αγγαρεία.

Βάλτε μαζί την κουκλίτσα για ύπνο ή το αυτοκίνητο στο γκαράζ.

Είναι όμως και μια μοναδική ευκαιρία για μάθηση. "Εσύ θα μαζέψεις όλα τα μπλε τουβλάκια κι εγώ τα κίτρινα".

Με αυτό τον τρόπο θα αρχίσει να ξεχωρίζει τα χρώματα και σιγά σιγά να τα μαθαίνει.

Στο τέλος πάντα να το ευχαριστείται για τη βοήθεια.

Μπορεί να σημαίνει «δεν θέλω το παιδί μου να αισθάνεται παραγκωνισμένο, αποτυχημένο, λυπημένο, ανήσυχο, χωρίς αυτοπεποίθηση, μόνο, θυμωμένο.

Εν ολίγοις, κανείς δεν θέλει το παιδί του να νιώθει πόνο.

Ως γονείς, στην πορεία μας προς την αυτογνωσία κατανοούμε ότι ο πόνος και η οδύνη είναι μέρος της ζωής, αλλά όσον αφορά τα παιδιά μας σπεύδουμε να τα προστατέψουμε από κάθε συναισθηματικό πόνο.

Οι περισσότεροι γονείς απλώς θέλουν το παιδί τους να είναι ευτυχισμένο.

Όμως, εγώ θα σας έλεγα ότι ίσως ο στόχος δεν θα πρέπει να είναι η ευτυχία, αλλά κάτι άλλο – η συναισθηματική υγεία.

Με την έννοια αυτή θέλω να πω ότι μπορούμε να ζούμε όλα τα συναισθήματά μας χωρίς όμως να έχουμε αντιδραστική συμπεριφορά: με άλλα λόγια, να είμαστε προσαρμοστικοί.

Όταν προσπαθούμε να κατευθύνουμε τα παιδιά μας προς την ευτυχία, κατά κάποιο τρόπο τους λέμε ότι δεν είναι επιτρεπτά άλλα, πιο δύσκολα συναισθήματα.

Επίσης, διαταράσσουμε τη φυσική ικανότητα των παιδιών μας να αισθάνονται όλο το φάσμα των ανθρωπίνων συναισθημάτων που περιλαμβάνει αναπόφευκτα και τη θλίψη, τον θυμό, το άγχος, την ανία, τον φόβο, την ανακούφιση και ούτω καθεξής.

Προσπαθώντας όμως να «διορθώσουμε» αυτά τα δύσκολα συναισθήματα των παιδιών μας, τα αποδιοργανώνουμε.

Όταν επαγρυπνούμε για προβλήματα πριν καν ακόμα αυτά έρθουν, δεν βοηθάμε τα παιδιά μας να γίνουν δυνατότερα.

Οι γονείς ξεχνούν ότι ο δρόμος της ζωής έχει δυσκολίες.

Υπάρχουν συνεχώς πέτρες και εμπόδια, αλλά έτσι όλοι μας μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και γινόμαστε σοφότεροι.

Τα παιδιά μας πρέπει να αγωνίζονται και να βιώνουν τα συναισθήματά τους προκειμένου να μάθουν να γίνονται πιο προσαρμοστικά.

Ο αγώνας είναι απαραίτητος και σημαντικός.

Η προσαρμοστικότητα είναι κάτι που μπορεί να διδαχτεί και να μαθευτεί. Οδηγεί στον τρόπο που οι ενήλικες αντιλαμβάνονται τον αγώνα.

Παρακάτω περιγράφονται τα 9 βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε για να γίνουν τα παιδιά σας πιο προσαρμοστικά:

1. Αποδεχτείτε και αφήστε περιθώρια σε όλα τα συναισθήματα του παιδιού σας.

Αυτό πρέπει να το κάνετε ακόμα κι όταν θυμώνει μαζί σας. Είναι ο τρόπος που τα παιδιά εξελίσσονται φυσικά μέσα από τα συναισθήματα. Αυτό θα τα βοηθήσει να αναπτύξουν μια πιο υγιή ικανότητα να αντιμετωπίσουν τα δύσκολα συναισθήματα.

Μην χρυσώνετε το χάπι, μην αγνοείτε τα συναισθήματα του παιδιού σας ή τα κρύβετε με διάφορους περισπασμούς. Αφήστε το παιδί σας να νιώθει ακόμα και δυσάρεστα, χωρίς να πρέπει εσείς να διορθώσετε ή να αλλάξετε οτιδήποτε. Μπορείτε να του πείτε «σας ακούω», «αυτό είναι πολύ άσχημο» ή «τι κρίμα».

2. Περάστε δύο μηνύματα ταυτόχρονα.

Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ να αποδεχτείτε ταυτόχρονα ό,τι αισθάνεται το παιδί σας και να θέσετε όρια γύρω από διάφορες συμπεριφορές.

Αυτό θα κάνει τα παιδιά να νιώθουν ότι τα ακούτε, αλλά επίσης να γνωρίζουν ότι πρέπει να είναι υπόλογα για τη συμπεριφορά τους. Για παράδειγμα, δεν μπορούν να τρέχουν ουρλιάζοντας και πετώντας πράγματα τριγύρω.

Αν το παιδί σας είναι εκτός εαυτού και φωνάζει, μπορείτε να του πείτε: «Αυτό που σου συμβαίνει είναι πολύ άσχημο. Είναι σκληρό να μην γίνονται τα πράγματα όπως τα έχεις σχεδιάσει, αλλά οι φωνές ποτέ δεν έχουν αποτέλεσμα κι αν συνεχίσεις να φωνάζεις θα πας στο δωμάτιό σου». Αυτό θα επιτρέψει στο παιδί σας να αισθάνεται ότι το ακούτε, αλλά να έχει κι επίγνωση των ορίων του.

3. Ζητήστε από το παιδί σας να λύσει μόνο του τα δικά του προβλήματα.

Μπορείτε να το υποστηρίζετε ενεργά σε οποιοδήποτε πρόβλημα ή σύγκρουση, αλλά μην παρεμβαίνετε σαν τον ήρωα που θα λύσει τα πάντα. Αφήστε το παιδί σας να αισθάνεται ικανό και στο τέλος να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα.

4. Κατανοήστε τη διαφορά μεταξύ ασφαλούς και μη ασφαλούς αγώνα.

Αν ο αγώνας του παιδιού σας αφορά ζητήματα γύρω από τα μαθήματά του, κάποια εργασία ή μια σύγκρουση με τα αδέλφια του, μην παρέμβετε. Ωστόσο, αν πρόκειται για «μη ασφαλή αγώνα» ο οποίος μπορεί να περιλαμβάνει σχολικό εκφοβισμό, μαθησιακές δυσκολίες ή αλκοόλ έχετε το πράσινο φως για να παρέμβετε ως γονέας.

5. Ζητήστε από το παιδί σας να εμπιστεύεται τη δική του γνώση ή διαίσθηση.

Αν το παιδί σας καταφέρει να μάθει τη δύναμη της διαίσθησης σε νεαρή ηλικία, θα κερδίσει την ωριμότητα επίσης σε νεαρή ηλικία. Αν το ενθαρρύνετε να εμπιστεύεται τη δική του γνώση αντί να του πείτε τι να κάνει, το βοηθάτε να αποκτήσει μεγαλύτερη επίγνωση για τον εαυτό του. Αυτό θα ενισχύσει τη σχέση του παιδιού με το ένστικτό του, γεγονός που θα αποτελέσει οδηγό για μια ικανοποιητική ζωή.

6. Θεωρείστε τον αγώνα ως κάτι θετικό και τα δύσκολα συναισθήματα ως κάτι φυσιολογικό.

Το πρόβλημα δεν είναι το άγχος ή ο θυμός αλλά η συμπεριφορά μας και οι αντιδράσεις μας όταν είμαστε ανήσυχοι ή θυμωμένοι. Συνήθως οι άσχημες αντιδράσεις στο άγχος και τον θυμό περιλαμβάνουν τα ξεσπάσματα πάνω σε άλλους ή την ψυχική κούραση και την απομόνωση. Όταν αποδεχόμαστε τα συναισθήματά μας, τα παιδιά μας πιθανότατα θα κάνουν το ίδιο.

7. Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να βιώνουν πλήρως όλα τα συναισθήματά τους.

Τα συναισθήματα – ακόμη και τα δύσκολα – αποτελούν μέρος μιας πλούσιας και ικανοποιητικής ζωής. Δώστε έμφαση στα οφέλη μιας δυναμικής ζωής και όχι μιας αυστηρής ζωής γεμάτης κολλήματα (ακόμα κι αν αυτό είναι δύσκολο μερικές φορές).

8. Αφήστε περιθώρια για λάθη και αποτυχίες.

Αποτελούν βασικές πτυχές της διαδικασίας μάθησης και ωρίμανσης. Κανείς δεν τα έχει καταφέρει χωρίς να δοκιμάσει πολλές αποτυχίες.

9. Αποδεχτείτε πλήρως το παιδί σας.

Αν το παιδί σας νιώθει αποδεκτό από εσάς, είναι πιο πιθανό να αποδεχτεί κι εκείνο τον εαυτό του

Άρθρο της θεραπεύτριας και συγγραφέως Krissy Pozatek- enallaktikidrasi.com

Η διαδικασία αυτή των δώρων, κάθε χρόνο προβληματίζει αρκετές οικογένειες για πολλούς λόγους.

Υπάρχει πάντα το δίλημμα του Άγιου Βασίλη από τη μία, από την άλλη οι ίδιοι προβληματιζόμαστε για το ποιο θα είναι το δώρο, αν θα διαλέξει το παιδί κάτι γράφοντας γράμμα στον Άγιο, τι θα είναι αυτό, αν θα συμφωνεί με τον προϋπολογισμό και τις απόψεις μας..

Είναι αλήθεια πως με την προηγούμενη υπέρ-καταναλωτική κοινωνία, κάναμε λάθη ως «μεγάλοι» και «καλό/κακό μάθαμε» τα παιδιά μας.

Από την άλλη, δεν μπορεί να υπάρχει το ίδιο μέτρο και κριτήριο για όλες τις οικογένειες καθώς καθεμία προέρχεται από άλλο κοινωνικό-οικονομικό-μορφωτικό υπόβαθρο και έχει δικές τις αξίες, συνήθειες και παραδόσεις.

Αν –παρά τις διαφορές όμως- μπορούμε να αποδεχτούμε μια γενικά καλή πρακτική ανταλλαγής δώρων τότε θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε μερικά χαρακτηριστικά σε αυτή:

Καλό είναι τα δώρα να είναι έκπληξη.

Λίγο-πολύ γνωρίζουμε τι μπορεί να κάνει χαρούμενο το παιδί μας.

Με κριτήριο λοιπόν την ευχαρίστησή του αλλά και τις δικές μας οικονομικές δυνατότητες, μπορούμε να εξηγήσουμε στο παιδί πως το δώρο είναι επιλογή αυτού που το προσφέρει και όχι του αποδέκτη.

Είτε αυτός είναι ο Άγιος Βασίλης, είτε η μαμά και ο μπαμπάς, το παιδί πρέπει να μάθει να μην απαιτεί αλλά να προσδοκά και να ευχαριστιέται με την έκπληξη!

Το δώρο δίδεται για την παράδοση, για το έθιμο ή λόγω της καλής διάθεσης του δωρητή.

Δεν αποτελεί συνέχεια των καλών πράξεων ή των καλών βαθμών ούτε αλλάζει κόστος και μέγεθος σύμφωνα με τις επιδόσεις στο σχολείο ή τη συμπεριφορά στο σπίτι.

Εκτός από το να λάβουμε δώρα, πρέπει και να δώσουμε.

Δεν χρειάζονται χρήματα και γι’ αυτό, αρκεί λίγη καλή διάθεση, χαρτόνια και μαρκαδόροι, χάντρες και κλωστές, αλεύρι, ζάχαρη και αβγά!

Προσπαθήστε να αποφύγετε να πάτε τα παιδιά στην «πηγή του κακού» τα μεγάλα πολυκαταστήματα παιχνιδιών.

Τα παιδιά μικρής ηλικίας (και ειδικά αν δεν τους έχουμε διδάξει σχολαστικά την εγκράτεια και την υπομονή) είναι απόλυτα λογικό να τσιρίξουν μπροστά σε πράγματα που επιθυμούν, να χτυπηθούν στο πάτωμα για να πάρουν κάτι και γενικά να παρουσιάσουν προκλητική και ανάρμοστη συμπεριφορά.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως οι παράλογοι εδώ είμαστε εμείς που θεωρούμε δεδομένο πως ένα παιδί θα μείνει ατάραχο μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο ερεθίσματα αλλά και άλλα παιδιά από τα οποία μπορεί να ξεσηκώσει συμπεριφορές!

Η ανταλλαγή δώρων είναι μια όμορφη διαδικασία και κομμάτι της παράδοσης (μας, δεν είναι όμως το σημαντικότερο γεγονός του κόσμου! Όλες αυτές τις ημέρες έχουμε να κάνουμε πολλά ωραία πράγματα με τα παιδιά μας τα οποία μπορούν να ξεπεράσουν σε αγωνία και ευχαρίστηση τα δώρα!

Γενικά, να μην ξεχνάμε πως περίοδοι διακοπών όπως τα Χριστούγεννα, είναι μια καλή ευκαιρία να έρθουμε κοντά στα παιδιά μας και να αφιερώσουμε χρόνο σε αυτά.

Το καλύτερο δώρο για ένα παιδί είναι πάντα ο χρόνος με αγαπημένους ανθρώπους, αν αυτό δε συμβαίνει με το δικό μας παιδί, τότε κάπου έχουμε κάνει κάποιο λάθος στις προτεραιότητες και είναι ώρα να το διορθώσουμε!

Να μην ξεχνάμε επίσης τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη.

Να προσφέρουμε κάτι από το περίσσευμά μας ή από τα πράγματα που δεν χρησιμοποιούμε πια, είναι πολύ καλό παράδειγμα αγάπης και προσφοράς για τα παιδιά μας και η ουσιαστική έννοια του «δωρίζω».

Καλές γιορτές, υγεία και ευτυχία για όλους!

Γράφει η Φανή Βαγγελάτου B.Sc.-M.A. Αναπτυξιακή Λογοθεραπεύτρια, Εξ. Ειδικής Αγωγής Νοσ. Παίδων, Β’ Μονάδα Αναπτυξιακής Παιδιατρικής, Αναλύτρια Συμπεριφοράς nowdoctor.gr

στο χαρακτήρα του παιδιού.

Όσο πιο ξεκάθαρες και γεμάτες αποδοχή είναι οι αντιλήψεις σας για τον κόσμο, τόσο πιο σταθερά θα εδραιώνεται αυτή η ηθική στάση και τόσο πιο εύκολο θα είναι για τα παιδιά σας να προσαρμοστούν στους κοινωνικούς κανόνες.

Η στάση σας απέναντι στα προβλήματα της ζωής αποκαλύπτεται από τις συζητήσεις σας.

Αυτά που ακούνε τα παιδιά στο σπίτι έχουν μεγάλη σημασία για την ανάπτυξή τους.

Πρέπει να είστε προσεκτικοί μ’ αυτά που λέτε μπροστά στο παιδί σας, και ποτέ μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη τον.

Καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα εσείς νομίζετε.

Μπορεί να μη γνωρίζει ακόμα κάποιες λέξεις, αλλά κι απ’ την πολύ μικρή του ηλικία είναι ικανό να “πιάσει” το νόημα μιας συζήτησης ανάμεσα στους ενήλικους. Και, προσοχή:

Οι αισιόδοξες απόψεις -δικές σας ή του περιβάλλοντος σας- δεν είναι δυνατό να παρακινήσουν το παιδί στη χαρά της ζωής και τη δημιουργικότητα.

Οι συνεχείς επικρίσεις σας για την κατάπτωση του ανθρώπου και τη διαφθορά του κόσμου δεν μπορούν να παρακινήσουν τα παιδιά, ώστε να γίνουν χρήσιμα μέλη της κοινωνίας.

Θα πρέπει να δείξετε στο παιδί την ομορφιά της ζωής και την αξία της Τέχνης.

Το παιδί πρέπει να διδαχτεί να θαυμάζει τη Φύση και τη χαρά της γνώσης και του προβληματισμού.

Θ’ αρχίσει να νιώθει ένα πρώιμο ενδιαφέρον γι’ αυτά τα πράγματα, αν εσείς του μιλάτε σχετικά την ώρα του φαγητού στο τραπέζι ή βγαίνοντας περίπατο μαζί του.

Η ίδια η ατμόσφαιρα του σπιτιού, εκτός από τις ειδικές σχολικές ανάγκες, παίζει καθοδηγητικό ρόλο στη διανοητική, πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.

Ασκεί μια ζωντανή επίδραση πάνω στο χαρακτήρα του, στη νοοτροπία και στο ταμπεραμέντο του.

Πολλή και κοπιαστική εργασία θα εξοικονομηθεί από την κατοπινή του εκπαίδευση, αν η ανατροφή του είναι ήρεμη και δημιουργική από τον πρώτο καιρό της κοινωνικής του ζωής μέσα στην οικογένεια.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ήρεμη οικογενειακή ατμόσφαιρα είναι δύσκολο να βρεθεί στην εποχή μας, μια εποχή ανασφάλειας, αβεβαιότητας και έντονου ανταγωνισμού.

Οι γονείς, ωστόσο, μπορούν να φυλαχτούν απ’ τον πειρασμό και να μη ρίξουν το σφάλμα -για την έλλειψη αρμονίας- στις συνθήκες της ζωής τους, στους παππούδες, στα πεθερικά ή ο ένας στον άλλο.

Αν γίνει αυτό, η ατμόσφαιρα στο σπίτι θα βαρύνει ακόμα πιο πολύ. Και θα φέρει κι άλλες συγκρούσεις.

Μπορείτε να βελτιώσετε (ίσως και να αλλάξετε) τις συνθήκες αλλάζοντας τη δική σας συμπεριφορά, και προσπαθώντας με κάθε τρόπο να βελτιώσετε τη συμβολή σας στην αλλαγή αυτής της κατάστασης.

Οι οικονομικές δυσκολίες, τα ελαττώματα του χαρακτήρα, η ασυμφωνία των γονιών, ο στενός χώρος στην κατοικία, οι ανεπιθύμητοι γείτονες ή συγγενείς, οι αρρώστιες - δηλαδή, η κάθε ανωμαλία στο οικογενειακό καθεστώς, η κάθε διατάραξη της γαλήνης- όλα αυτά απαιτούν ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στον τρόπο που χρησιμοποιούμε για να τα αντιμετωπίσουμε.

Η αγανάκτηση και η αποθάρρυνση, ένας καυγάς -ανεξάρτητα πόσο δικαιολογημένα ή κατανοητά είναι όλα αυτά- μπορούν να προσθέσουν νέες δυσκολίες στην, ήδη, δύσκολη κατάσταση, και να βλάψουν την ανάπτυξη του παιδιού, πολύ περισσότερο από τα ίδια δυσάρεστα γεγονότα ή καταστάσεις.

antikleidi.com

Παιδιά που κάνουν φασαρία, που δεν απενεργοποιούν τα κινητά τους –παρ'όλες τις απαγορεύσεις– που επιλέγουν να μην ακούν τους ενήλικες που τους λένε τι να κάνουν και τι να μην κάνουν.

Παιδιά που απλά επιλέγουν να μην υπακούουν σε ενήλικες, οι οποίοι φαίνεται να μην έχουν καμία πειθώ και τρόπο να επιβληθούν.

Η βασική διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδί και σε έναν ενήλικα, είναι η επιλογή, σωστά;

Και πέρα από συγκεκριμένες υποχρεώσεις που έχουμε, όπως το να πληρώσουμε τη δόση του δανείου, τους λογαριασμούς μας ή τη διατροφή της οικογένειας, όλοι οι ενήλικες έχουμε επιλογές:

Από το «θα φορέσω τακούνια σήμερα» ή «θέλω γάλα στον καφέ μου» μέχρι το «είναι η κατάλληλη στιγμή να αποκτήσω μωρό;» και «πώς θα είναι η ζωή μου αν χωρίσω;».

Οι μικρές ή μεγάλες αποφάσεις είναι το χαρακτηριστικό της ζωής των ενηλίκων.

Τώρα, θυμηθείτε την παιδική σας ηλικία:

Σε μεγάλο βαθμό τρώγατε ό,τι σαν έδιναν.

Φορούσατε ό,τι σας έλεγαν και οι επιλογές σας, τις περισσότερες φορές, περιορίζονταν στο ποιος θα είναι ο καλύτερος φίλος σας ή με ποιόν θα παίξετε εκείνη την ημέρα.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι μια συναισθηματική αναφορά στις παλιές καλές ημέρες, όταν τα παιδιά ήταν ευχαριστημένα παίζοντας και με ένα τούβλο ή ήταν ευγνώμονα και με ένα γλυκό τις ημέρες των Χριστουγέννων.

Η ρήση των Άγγλων ότι «τα παιδιά πρέπει να φαίνονται και να μην ακούγονται», είναι οριακά καταχρηστική και ίσως επιτρέπει σε γονείς και εκπαιδευτικούς να δρουν πολλές φορές σαδιστικά, με το πρόσχημα της πειθαρχίας.

Μια αναφορά όμως της Ofsted, Υπηρεσίας στη Μεγ. Βρετανία για τα εκπαιδευτικά στάνταρντ και θέματα που αφορούν την παιδική ηλικία, έδειξε ότι σχεδόν 700.000 παιδιά που φοιτούν σε σχολεία της Μ.Βρετανίας, δεν έχουν καθόλου καλή συμπεριφορά και το γεγονός εντυπωσιάζει.

Δεν είναι οι καρέκλες που πετιούνται μέσα στις τάξεις που προκαλούν το πρόβλημα, αλλά οι εκπαιδευτικοί που δεν μπορούν να επιβάλλουν την ησυχία και να σταματήσουν τη φλυαρία των παιδιών και την έλλειψη προσοχής μέσα στις τάξεις.

Στην ετήσια έκθεσή της, η Ofsted εντόπισε την «περιστασιακή αποδοχή» του χαμηλού επιπέδου και της αναστάτωσης, που σημαίνει ότι «οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει πλέον να παλέψουν για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος, στο οποίο όλα τα παιδιά θα εκπαιδεύονται σωστά και θα κάνουν καλά αυτό που πρέπει».

Η πειθαρχία 30 χρόνια πριν μέχρι σήμερα

Υπάρχει μια θεωρία για όλα αυτά.

Όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1980: Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια υπολογιστών εμφανίστηκαν με τη μορφή του Pac–man και το να είσαι γονιός απεικόνιζε το αν είσαι πετυχημένος ή αποτυχημένος.

Η ψυχολογία έγινε παρανοϊκή στο θέμα της «αυτοεκτίμησης», ενώ το MTV κυριαρχούσε.

Το 1986, λοιπόν, απαγορεύτηκε η σωματική τιμωρία στα δημόσια σχολεία, σε πολλές χώρες στο δυτικό κόσμο.

Οι μαμάδες πήγαν να εργαστούν και επέστρεφαν σπίτι με ενοχικά συναισθήματα.

Στους μπαμπάδες αυτό δεν άρεσε και τα διαζύγια άνθισαν.

Και εδώ αρχίζει ένας υπέροχος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο αντικρουόμενων γονικών παρορμήσεων:

Πειθαρχία έναντι επιεικούς ανεκτικότητας.

Οι γονείς άρχισαν να γίνονται «φίλοι» με τα παιδιά τους. Και μέσα σε 10 χρόνια το χάσμα μεταξύ των παιδιών και των ενηλίκων που υπήρχε αρχικά, μειώθηκε πάρα πολύ.

Φτάνουμε στο 2014 και οι τάξεις στα σχολεία διαταράσσονται από εφήβους – παιδιά, συνδεδεμένα με την τεχνολογία και έναν κενό τρόπο ζωής. Με πλεόνασμα πορνό.

Με πλύση εγκεφάλου από ριάλιτυ σόου, όπου τα προτρέπουν να «ακολουθήσουν τα όνειρά τους» και δυσαρεστημένους γονείς, στερημένους μεν από χρόνο, αλλά υπερβολικούς με τα δώρα.

Σίγουρα, αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια τεράστια υπεραπλούστευση και η λύση οπωσδήποτε δεν θα ήταν οι μαμάδες να μείνουν στο σπίτι με αγχολυτικά χάπια ή χάνοντας την οικονομική τους ανεξαρτησία.

Υπάρχει όριο στις επιλογές του παιδιού;

Ανάμεσα σε όλο αυτό το χάος βρίσκεται το κρίσιμο ζήτημα της «επιλογής» και των «ευκαιριών».

Με τη σύγχυση των γονιών για τη θετική άσκηση του γονικού τους ρόλου και την ελεύθερη ανατροφή των παιδιών, τα παιδιά του σήμερα δεν δέχονται τίποτα άλλο παρά μόνο επιλογές από μαμάδες και μπαμπάδες που προσπαθούν τόσο σκληρά για να κάνουν το σωστό.

Ακούμε πολύ συχνά σε συζητήσεις γονέων τη φράση: «δεν πρέπει το παιδί να κάνει κάτι που δεν του αρέσει ή δεν το επιλέγει».

Καθημερινά αυτό εφαρμόζεται σε όλα τα κορίτσια και τα αγόρια, που θα μπορούσαν να: συμμετάσχουν στην παραγωγή της θεατρικής ομάδας ή σε αγώνες στο κολυμβητήριο, να κάνουν τη σχολική εργασία τους, να τραγουδήσουν στη χορωδία, να βοηθήσουν στην οργάνωση της χριστουγγενιάτικης σχολικής γιορτής, να πετύχουν ένα στόχο.

Κάθε φορά που ένας εκπαιδευτικός προφέρει τις λέξεις «είναι προαιρετικό», φαίνεται σαν τα παιδιά να έχουν «αναλάβει τον κόσμο».

Θα μπορούσε βέβαια κανείς να πει:

Γιατί όχι, η ζωή έτσι δεν είναι;

Προτιμάς να είσαι εδώ ή εκεί, να εξασκείς αυτό ή εκείνο το επάγγελμα;

Υπάρχει ο αντίλογος: Οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε να κάνει κάτι που δεν ήθελε ποτέ να κάνει, αλλά αναγκάστηκε.

Λοιπόν, εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Ας δούμε με μια ανέμελη άποψη, ότι όσο ένα 10χρονο αγόρι, αυτό που θα ήθελε πραγματικά να κάνει είναι να παρακολουθεί τηλεόραση όλη την ημέρα - αλλά αυτό δεν είναι μια «επιλογή», τόσο θα μπορούσε να του δοθεί η ευκαιρία να προθυμοποιηθεί/ανταγωνιστεί/πρέπει να πάει/κάνει την εργασία του.

Η συνέπεια αυτής της ευρείας επιλογής στα παιδιά οδηγεί σε αίθουσες διδασκαλίας γεμάτες εφήβους που επιλέγουν να μην σταματούν τη φασαρία, που επιλέγουν να μην απενεργοποιούν τα κινητά τους τηλέφωνα, που επιλέγουν να μην ακούν το μάθημα, γιατί απλά ένας ενήλικας τους το λέει να το πράξουν.

Και, στο μυαλό τους, οι ενήλικες δεν έχουν καμιά εξουσιοδότηση και ισχύ για κάτι τέτοιο.

Άλλωστε, στην πραγματικότητα, μια πληθώρα επιλογών που δίνονται, είναι σκουπίδια για τα παιδιά, ειδικά για τα μικρότερα σε ηλικία.

Πολύ συχνά δεν παραθέτουμε επιλογές για το τί θα φάνε, επιτρέποντάς τους να κοιτάνε ανέκφραστα το ψυγείο και ζητώντας τους να αποφασίσουν γρήγορα;

Τι συμβαίνει με εμάς; Είμαστε πάρα πολύ κουρασμένοι για να πάρουμε εμείς μια ακόμα απόφαση ή προσπαθούμε σκληρά να ευχαριστήσουμε τα παιδιά και ως εκ τούτου, για μια στιγμή έστω, νιώθουμε ότι είμαστε καλοί γονείς;

Οι πιθανότητες είναι να απαντήσουν «κροκέτες ψαριού ή κοτόπουλου ».

Στη συνέχεια να επιμένουν ότι είπαν «πίτσα», ενώ άλλες φορές να αρνούνται να φάνε, 20 λεπτά αργότερα, αποκαλώντας σας κακή μητέρα –επειδή καθυστερήσατε την ετοιμασία του φαγητού τους.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη την πειθαρχία

Η επιλογή είναι πάντα κάτι κουραστικό.

Τα παιδιά, χρειάζονται ισχυρά όρια και σαφείς, συνεπείς κατευθύνσεις.

Όταν σερφάρουμε στο Διαδίκτυο αναζητώντας συμβουλές για γονείς (για τους εμβολιασμούς των παιδιών, τον ύπνο, τη διατροφή, την εκπαίδευση ... ο κατάλογος είναι ατελείωτος), είμαστε τόσο πλημμυρισμένοι από αντιφατικές ιδέες, ώστε δεν μπορούμε να ακούσουμε τις δικές μας.

Και πραγματικά, χωρίς τόσες επιλογές, θα μπορούσαμε ίσως πιο εύκολα να γνωρίζουμε τί είναι καλύτερο για την ανατροφή που δίνουμε εμείς, στα δικά μας παιδιά.

Με τον ίδιο τρόπο, το θέμα της επιλογής δεν είναι διαφορετικό για τα παιδιά.

Το ίδιο ισχύει και για την ανατροφή τους και το χρονοδιάγραμμα των δραστηριοτήτων τους, που μπορεί να τους επιτρέπει να περάσουν μια ολόκληρη μέρα ελεύθερη από τους ενήλικες, εγκαταλείποντας πολύ ωραία το σπίτι μέχρι την ώρα του βραδινού φαγητού, ενώ είναι πιο πιθανό να ακούτε το κινητό τους τηλέφωνο να χτυπά, παρά να ακούτε τη φωνή τους.

Ίσως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να πρέπει να αναπτύξουν μια ήρεμη και με σεβασμό, ουσιαστική καλλιέργεια για την εκμάθηση.

Αυτό μπορεί να ξεκινήσει μόνο στο σπίτι:

Λιγότερες διαπραγματεύσεις με τα παιδιά μας.

Να προσφέρουμε λιγότερες επιλογές, δίνοντας λίγο παραπάνω τον χρόνο μας και ένα εκατομμύριο αγκαλιές, αλλά όχι υλικά αγαθά.

Τα παιδιά έχουν σίγουρα την ανάγκη για πειθαρχία και χρειάζεται να θυμηθούν μια σημαντική παλιά φράση:

«Επειδή το λέω εγώ. Γιατί είμαι ενήλικας.»

Της Άννας Σουλιώτη

πηγή:paratiritis.gr

Για να ξεκινήσετε την εκπαίδευση, ξεκινήστε από ένα ημερήσιο σχεδιασμό πρώτα και σιγουρευτείτε ότι εσείς και το παιδί σας έχετε κάποιες ελεύθερες συνεχόμενες ώρες μαζί (2-3 ώρες περίπου), ώστε να καθαρίσετε και να τακτοποιήσετε το υπνοδωμάτιό του.

Για να δώσετε την προσοχή που απαιτείται σε όλη αυτήν την προσπάθεια που θα κάνετε μαζί, καλύτερα κατεβάστε το τηλέφωνο και κλείστε το κομπιούτερ, ώστε να αποφύγετε διακοπές και παρεμβολές ελέγχοντας π.χ. τα mail σας ή παρακολουθώντας πότε-πότε το facebook ή μιλώντας κάθε τόσο στο τηλέφωνο.

Μετακινήστε οτιδήποτε δεν χρειάζεται μέσα στο δωμάτιο

Στην αρχή πάρτε τα άπλυτα και οτιδήποτε βρώμικο υπάρχει. Αφήστε το παιδί να διαλέξει σε τι θέλει να σας βοηθήσει, π.χ. με το συμμάζεμα των άπλυτων ρούχων ή με τα πεταμένα αντικείμενα. Πράγματα που δεν ανήκουν στο χώρο, όπως οικογενειακά dvd, εργαλεία του μπαμπά ή καλλυντικά σας που έχουν εξαφανιστεί εδώ και μέρες, μπορεί ξαφνικά να βρεθούν μπροστά σας (ξέρουμε καλά ότι τα παιδιά δεν επιστρέφουν κάτι εύκολα στη θέση που πρέπει). Προχωρήστε μαζί με το παιδί στην επιλογή αντικειμένων που δεν ανήκουν στο χώρο.

Προετοιμάστε την τακτοποίηση του δωματίου

Τώρα που ξεκαθαρίσατε το χώρο, το επόμενο βήμα για να μάθετε στο παιδί σας τι θα πει οργάνωση, είναι να έχετε έτοιμα τα καθαριστικά σας και την ηλεκτρική ή απλή σκούπα, καθώς θα έχετε και κάποια κουτιά αποθήκευσης έτοιμα. Βάλτε ετικέτες πάνω στα κουτιά, ανάλογα με τον προορισμό ή τη χρήση του περιεχομένου, ώστε όλα να γίνουν αμέσως μετά πιο εύκολα: π.χ. αποθήκη, σκουπίδια, για πώληση, για δωρεά.

Αρχίστε το ξεκαθάρισμα

Ξεκινήστε πρώτα με μια μικρή γωνιά του δωματίου και σχολιάστε κάθε αντικείμενο. Το χρειάζεται πραγματικά αυτό; Οτιδήποτε δεν ανήκει στο υπνοδωμάτιο, συγκεντρώστε τα στο ίδιο σημείο (π.χ. πάνω στο κρεβάτι), ώστε να σκεφτείτε με την ησυχία σας στο τέλος που θα καταλήξει. Αυτό θα σας βοηθήσει να σκεφτείτε και τι χώρο θα χρειαστείτε ώστε να αποθηκεύσετε ό,τι αφαιρέσετε από το δωμάτιο. Σπασμένα αντικείμενα ή ελλιπή, πετάξτε τα στο κουτί για τα σκουπίδια. Εάν υπάρχουν πράγματα που το παιδί σας δεν χρησιμοποιεί πια, αλλά είναι σε καλή κατάσταση ακόμα και λειτουργούν, τοποθετήστε τα στο κουτί για δωρεές – ή μπορείτε ακόμα και να τα πουλήσετε. Σιγουρευτείτε όμως ότι δώσατε την ευκαιρία στο παιδί σας να σκεφτεί τί θα κρατήσει και τί θα πετάξει ή θα χαρίσει. Εάν θέλετε να μάθετε πώς θα αφυπνίσετε στο παιδί το θέμα της οργάνωσης, πρέπει να κάνετε αυτή την εμπειρία όσο λιγότερο επίπονη γίνεται γι'αυτό.

Προχωρήστε στο καθάρισμα

Εφόσον πραγματικά έχετε πλέον τακτοποιήσει το χώρο, μπορείτε να αρχίσετε να καθαρίζετε. Μια καλή ιδέα είναι να αφήσετε και σ' αυτή τη δουλειά το παιδί σας να διαλέξει, εάν για παράδειγμα προτιμά να σκουπίσει το πάτωμα ή να ξεσκονίσει τα έπιπλα. Είναι πολύ πιο εύκολο να το βάλετε αμέσως στο "παιχνίδι", εάν αισθάνεται ότι έχει τον έλεγχο.

Βοηθήστε το να οργανωθεί

Τώρα, που το δωμάτιο αστράφτει και είναι πλήρως τακτοποιημένο, ήρθε η ώρα για ένα επίσης σημαντικό βήμα για την οργάνωση του χώρου του παιδιού σας. Ρίξτε μια ματιά τριγύρω και δείτε τι αντικείμενα αποθήκευσης μπορεί να του χρειάζονται, έτσι ώστε να μπορεί εύκολα στο μέλλον διατηρήσει μόνο του αυτήν τη σειρά και τάξη. Έχει π.χ. καλάθι απορριμμάτων; Μήπως χρειάζεται ένα μεγάλο κουτί για τα video games και τα dvd του; Έχει αρκετά ράφια και ντουλάπια για τα βιβλία και τα παιχνίδια του; Εάν όχι, πηγαίνετε μαζί σε κάποιο κατάστημα και βοηθήστε το να διαλέξει ποιές αποθηκευτικές λύσεις του ταιριάζουν, ανάλογα με τα πράγματά του. Με αυτόν τον τρόπο, είναι πιο πιθανό να χρησιμοποιήσει αυτές τις αποθηκευτικές λύσεις πραγματικά και να παραμείνει μελλοντικά οργανωμένο.

Η δύναμη της συνήθειας

Όλοι γνωρίζουμε ότι οι παλιές συνήθειες που έχουμε αποκτήσει από μικροί αποβάλλονται δύσκολα, έτσι λοιπόν θα ήταν μια καλή ιδέα να τσεκάρετε το δωμάτιο του παιδιού σας κάθε τόσο για λίγο καιρό. Εάν δείτε ότι παρά τα όσα προηγήθηκαν, ξαναρχίζει να είναι ανοργάνωτο και ακατάστατο, κάνετε ήπιες υπενθυμίσεις σχετικά, όπως π.χ. το να βάζει πίσω τα πράγματα στις θέσεις που ανήκουν και όπως του έχετε δείξει. Και μη ξεχνάτε, ότι εάν τελικά καταφέρει να παραμείνει οργανωμένο, είναι πολύ σημαντικό να του το λέτε από καιρού εις καιρόν, επιβραβεύοντάς το για μια τόσο σημαντική δουλειά!

Ανάμεσα σ'εμάς τους ενήλικες υπάρχουν πολλοί που ζουν συνεχώς ακατάστατα και ανοργάνωτα. Εάν εκπαιδεύσετε από νωρίς ένα παιδί στην οργάνωση και την καθαριότητα, θα αισθάνεται πολύ άνετα όταν κάποτε φύγει για το πανεπιστήμιο, στην καριέρα του, όταν μείνει σε δικό του σπίτι για πρώτη φορά, όταν αποκτήσει δικά του παιδιά. Κοιτάξτε λίγο τα παιδιά σας. Μήπως τα πάντα περνούν από εσάς; Μήπως απλά τα υπηρετείτε; Αν ναι, σκεφτείτε το ξανά και ξεκινήστε την προσπάθεια για την αυτονομία τους. Θα τους αρέσει και θα εκπλαγείτε με τις δυνατότητες τους.

Πηγή: Premium.paratiritis.gr

Είναι μια αντίληψη που θα το βοηθήσει να γίνει καλύτερος και πιο ευτυχισμένος άνθρωπος σε όλη του τη ζωή.

Μάλιστα, είναι το ίδιο σημαντική για παιδιά που οι γονείς τους δεν έχουν οικονομική ευχέρεια και για εκείνους που δεν έχουν κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα.

Για τα πρώτα επειδή μαθαίνουν να είναι ευτυχισμένα ακόμα όταν στερούνται και για τα δεύτερα γιατί μαθαίνουν να εκτιμούν αυτά που έχουν χωρίς να βασίζονται όμως μόνο στα υλικά αγαθά.

Πώς θα εμφυσήσεις στο παιδί σου, όμως, την αντίληψη ότι τα λεφτά δεν είναι το παν;

- Δε θα μιλάς μόνο για αυτά. Σε ένα σπίτι που το μόνο που ακούγεται είναι το θέμα των χρημάτων το παιδί θα μάθει πως αυτό είναι το πιο σημαντικό. Μίλα του για αυτά που έχουν πραγματική σημασία, όπως η υγεία, η οικογένεια, οι φίλοι.

- Δείξε του πως τα λεφτά δεν είναι κριτήριο για τα πάντα, ακόμα και αν μέσα σου το σκέφτεσαι. Μην τον ρωτάς αν ο μπαμπάς του φίλου του σου φάνηκε πλούσιος ή τι δουλειά κάνει. Ρώτα τον αν είναι καλός και αν πέρασε καλά στο σπίτι τους, ακόμα και αν θέλεις αν μάθεις λεπτομέρειες για την οικογένεια του παιδιού που κάνει παρέα. Επίσης, όταν το ρωτάς τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, μην του βάζεις τα λεφτά στο μυαλό. «Οι ζωγράφοι είναι φτωχοί» δεν είναι απάντηση σε ένα παιδί που το όνειρό του είναι να πιάσει πινέλο και καμβά.

- Δώσε του να καταλάβει πως τα λεφτά είναι απαραίτητα μεν, αλλά δεν αρκούν. Εξήγησε του ότι δουλεύεις για να μπορείτε να έχετε φαγητό, όμως αγαπάς αυτό που κάνεις και είσαι υγιής και αυτό δε θα το άλλαζες με τίποτα στον κόσμο.

- Δώσε αξία στο πιο φτηνό, αυτό που φαινομενικά αξίζει λιγότερο. Πες του ότι μπορεί ο φίλος του να έρχεται στο σχολείο με ένα υπερπολυτελές αμάξι, αλλά το δικό σας είναι δώρο του παππού για το γάμο σας και έχει μεγάλη συναισθηματική αξία. Τέτοια παραδείγματα θα του δείξουν πως η ουσία είναι πιο σπουδαία από το περιτύλιγμα.

- Πηγαίνετε μαζί σε ένα μπαζάρ και αγοράστε μερικά πράγματα. Εξήγησε του ότι τα χρήματα που δώσατε θα πάνε σε παιδάκια άρρωστα που έχουν ανάγκη και ότι έτσι θα στερηθείτε εσείς κάτι για να δώσετε χαρά σε κάποιον άλλον. Αυτές οι ενέργειες θα του δείξουν πως το χρήμα είναι μόνο το μέσο και όχι η ουσία και πως το να προσφέρει σε κάποιον που σε χρειάζεται είναι μαγικό συναίσθημα.

- Προσπάθησε να δώσεις αξίες στο παιδί σου. Αν το παιδί έχει σωστές βάσεις, τότε δε θα παρασυρθεί από τέτοιες αντιλήψεις. Ένας ακέραιος χαρακτήρας με ήθος και ιδανικά έχει τα σωστά θεμέλια για να ξεχωρίσει τι είναι σημαντικό και τι όχι.

1. Τα παιδιά έχουν εκρήξεις θυμού

Τη μια φωνάζουν, κλαίνε, χτυπιούνται, κλωτσάνε, και την επόμενη στιγμή επιστρέφουν στο πιο γλυκό και χαρούμενο εαυτό τους. Μπορεί αυτές οι εκρήξεις να τρομάζουν, ή να αποσυντονίζουν τους γονείς, αλλά είναι απαραίτητες για την συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών μας. Ο θυμός, η θλίψη, τα νεύρα, όλα είναι απαραίτητα εργαλεία για να μάθουν να εκφράζουν αλλά και να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους.

2. Τα παιδιά κλαίνε με το παραμικρό

Για τις παλαιότερες γενιές, το κλάμα ήταν κάτι απαγορευτικό!Για τα αγόρια το κλάμα χαρακτηριζόταν ως κάτι «κοριτσίστικο»και για τα κορίτσια κάτι «μωρουδίστικο». Στην πραγματικότητα, όμως τα δάκρυα είναι πολύ θεραπευτικά. Όπως επιβεβαιώνουν οι ειδικοί, το κλάμα μας ξαλαφρώνει πολύ, μια που μειώνει το επίπεδο των ορμονών του στρες στο σώμα. Αφήνοντας ένα παιδί να κλάψει απλώς το βοηθάμε να νιώσει καλύτερα. Το κλάμα είναι ένα είδος αυτό-ίασης για τα παιδιά για οποιαδήποτε συναισθηματική απώλεια.

3. Τα παιδιά φοβούνται πολλά (και διάφορα) πράγματα

Πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, άλλα τις αστραπές και τις βροντές, άλλα τα έντομα, ενώ κάποια φοβούνται όταν βρίσκονται με ξένους. Με το να τα συμβουλεύουμε να μην φοβούνται το μόνο που κάνουμε είναι να επικυρώνουμε το φόβο τους. Τα παιδιά φοβούνται γιατί νιώθουν να κλονίζεται η ασφάλειά τους. Ναι, ο φόβος είναι κάτι φυσιολογικό και υγιές. Κάποιες μάλιστα φορές τα προστατεύει από πολλά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς όταν φοβούνται, είναι να είμαστε παρόντες και να τα καθησυχάζουμε. Και σίγουρα όχι να τα κρίνουμε γι’ αυτά που νιώθουν.

4. Τα παιδιά «χαζεύουν»

Για τους γονείς που φροντίζουν για το μπάνιο, το φαγητό, το ντύσιμο και το καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού, είναι πολύ ενοχλητικό εκείνο να κινείται με ρυθμούς χελώνας, να αφαιρείται, ή να «αποκοιμιέται» στο πιάτο του. Ωστόσο αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως τα παιδιά δεν έχουν τους ίδιους χρόνους με τους μεγάλους, για την ακρίβεια, τα μικρότερα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση της ώρας.

Είναι λοιπόν περιττό να περιμένετε από αυτά να ακολουθούν τους ρυθμούς της οικογένειας. Τα παιδιά πρέπει πρώτα να αποκτήσουν την αίσθηση του χρόνου, ώστε να μπορέσουν να τηρήσουν κάποιο πρόγραμμα. Αν λοιπόν έχετε ένα αργοκίνητο παιδί που βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω από όλους τους άλλους στην οικογένεια, αντί να θυμώσετε μαζί του, απλώς δώστε του χρόνο.

5. Τα παιδιά γκρινιάζουν

Τόσο το μικρά παιδιά, όσο και οι έφηβοι είναι ιδιοφυΐες στο να παίρνουν αυτό που θέλουν, όταν το θέλουν. Για να το αποκτήσουν θα κάνουν τα πάντα: Θα κλάψουν, θα γκρινιάξουν, θα επικαλεστούν παράλογα επιχειρήματα, θα απειλήσουν…μέχρι οι γονείς να «σπάσουν» . Αυτό που κάνουν τα παιδιά, όσο κι αν μας κάνει έξαλλους είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Με τη γκρίνια δοκιμάζουν τα όρια τους (τα δικά τους και τα δικά σας) και παράλληλα μαθαίνουν την τέχνη της διαπραγμάτευσης. Όταν το κάνουν αυτό, μην τα αποπαίρνετε. Διαπραγματευτείτε μαζί τους, ακούστε τα και εξηγήστε τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν από νωρίς, το γιατί δεν μπορούν να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν.

6. Τα παιδιά επιμένουν

Επιμένουν πολύ, πεισμώνουν, διεκδικούν, στυλώνουν τα πόδια και φωνάζουν: «Όχι, εγώ δεν θα το κάνω αυτό!» Τις περισσότερες δορές αυτή τους η επιμονή μας βγάζει έξω από τα ρούχα μας, αλλά κάθε φορά που νιώθετε έτσι, να θυμάστε ότι είναι δικαίωμα των παιδιών να διεκδικούν, όπως άλλωστε διεκδικείτε κι εσείς!

Εμείς θυμώνουμε γιατί ως γονείς απαιτούμε να μας υπακούν. Όμως αυτό είναι απλά αδύνατο. Αδύνατο να υπακούν πάντα! Απλώς ο θυμός δεν είναι καλή απάντηση στην επιμονή τους, Η λύση; Ακούστε τα «αιτήματά» τους, συζητήστε τα με ηρεμία, αξιολογήστε τα και ζητήστε τα δικά τους επιχειρήματα.

1. Τονίστε την καλή συμπεριφορά. Για παράδειγμα αν κάθεται στον καναπέ και περιμένει να ετοιμαστεί το φαγητό αλλά παράλληλα μαλώνει με τον αδερφό του ή κάνει φασαρία μην τονίσετε μόνο το τελευταίο γεγονός. Θυμηθείτε πρώτα να επαινέσετε ότι κάθεται στον καναπέ και περιμένει και μετά ζητήστε του να κάνει και το επιπλέον πχ. ησυχία.

2. Αγνοήστε όσο μπορείτε τις ασήμαντες "κακές" συμπεριφορές. Αν θέλετε να αλλάξετε σημαντικά άσχημες συμπεριφορές πρέπει πρώτα να μπορείτε να προσπερνάτε τις απλά "ενοχλητικές" συμπεριφορές πχ. πειράγματα, λίγο θόρυβο για να δώσετε σημασία σε αυτές που μπορεί να γίνουν επικίνδυνες.

3. Ανατροφοδοτήστε το παιδί με στοιχεία για την συμπεριφορά του. Αν βλέπετε ότι ξεκινάει μια συμπεριφορά που θα οδηγήσει στα γνωστά αποτελέσματα σταματήστε και εξηγήστε στο παιδί τι κάνει και τι πρέπει να αλλάξει πχ. βάλε τα πόδια στο πάτωμα όχι στην καρέκλα. Αν δεν γνωρίζει τι πρέπει να αλλάξει θα ανακυκλώνει τον ίδιο "φαύλο κύκλο".

4. Ανατροφοδοτήστε με αυτά τα στοιχεία όσο πιο συχνά μπορείτε. Κάθε φορά θα πρέπει να είστε συγκεκριμένοι στο τι πρέπει να αλλάξει το παιδί. Η απλή οδηγία "συμμορφώσου" δεν βοηθάει.

5. Πάντα τονίζουμε πρώτα την καλή συμπεριφορά και μετά αυτό που δεν μας αρέσει.

6. Αναπτύξτε ρουτίνες. Όπως πχ. συγκεκριμένη ώρα για να σηκωθεί, να φάει, να διαβάσει κτλ. Πρέπει να υπάρχει περιθώριο χρόνου μέχρι να συνηθίσει στην ρουτίνα γιατί το παιδί δεν μπορεί να κάνει τα πράγματα αυτά στον χρόνο που επιθυμείτε. Οι ιεροτελεστίες βοηθούν για να να αποτυπωθούν περισσότερο βιωματικά στα παιδιά αυτά οι υποχρεώσεις τους πχ. " Στις 9:00 πλένουμε τα δόντια μας και μετά διαβάζουμε το παραμύθι που θες."

7. Σημειώστε και αναρτήστε μέχρι 3 κανόνες. Μπορείτε να αναρτήσετε σε εμφανές σημείο ένα σημείωμα με 3-4 κανόνες (όχι περισσότερους) που θεωρείτε σημαντικούς. Κάθε φορά που παραβίασε κάποιον μπορείτε όχι μόνο να τον λέτε αλλά και να τον δείχνετε.

8. Προνοήστε για τα προβλήματα. Είναι χρήσιμο να έχετε συγκεκριμένους κανόνες για κάθε μέρος που πρόκειται να πάτε με το παιδί και γνωρίζετε ότι είναι πολύ πιθανό να διασπαστεί και να υπερδιεγερθεί πχ. Super Markets, εστιατόρια κτλ. Όλα τα μέρη που έχουν έντονη κινητικότητα και πολλαπλά ερεθίσματα βρίσκονται στα "υψηλής επικινδυνότητας μέρη". Είναι λοιπόν χρήσιμο να ξέρει απο πριν τι περιμένετε να μην κάνει. Ανάλογα θα πρέπει να έχει μια επιβράβευση ή ένα κόστος.

9. Λάβετε υπ' όψιν την ανάγκη που θέλει να ικανοποιήσει. Κάθε φορά που το παιδί κάνει κάτι "ακατάλληλο" πχ, φωνάζει, καταλήγει σε κρίση θυμού κτλ. υπάρχει μια ανάγκη που θέλει να καλύψει, ένα αίτημα αλλά δεν ξέρει να το ζητήσει με τον κατάλληλο τρόπο. Επομένως πρέπει πρώτα να καταλάβετε τι είναι αυτό που θέλει και χρειάζεται και μετά να του μάθετε να το ζητάει με τον κατάλληλο τρόπο.

10. Μην παραιτήστε. Πολλές φορές αποδεικνύεται αρκετά δύσκολο να πρέπει να θυμάσαι να κάνεις όλα αυτά καθε μέρα και να μην πετυχαίνουν κάθε φορά. Για αυτό αναζητήστε τους μηχανισμούς αντιμετώπισης του δικού σας θυμού πχ. πηγαίνετε ένα σύντομο περίπατο όταν η κρίση τελειώσει. Είναι όμως σημαντικό να υπάρχει συνέπεια στο τι ζητάς και πως το ζητάς για να μην συνεχίζεται η ανακύκλωση των ίδιων προβλημάτων.

πηγή: Alliance, parent centers.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολιών/δυσλεξίας

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2011/11/10.html