1. Επιβραβεύετε πάντα την προσπάθεια και ποτέ το αποτέλεσμα

Είτε πετύχει είτε όχι τον στόχο του εσείς εστιάστε την κριτική σας στην προσπάθεια του.

Μην το επαινείτε μόνο όταν τα καταφέρνει και δείξτε του ότι αυτό που πάντα μετράει περισσότερο είναι το ταξίδι και όχι ο προορισμός.

Έτσι θα το μάθετε να μην φοβάται την αποτυχία, η οποία είναι κι αυτή μέρος της ζωής.

2. Ενθαρρύνετε τη σκληρή δουλειά

Είτε εξασκείται σκληρά στο πιάνο, είτε σε δύσκολες μαθηματικές εργασίες, το παιδί σας πρέπει να μάθει να κοπιάζει.

Έτσι θα αισθανθεί περήφανο με το αποτέλεσμα όταν έρχεται.

Προσέξτε μόνο μην του ασκήσετε υπερβολική πίεση φτάνοντας στο άλλο άκρο, της καταπιεστικής εργασίας.

3. Αφήστε το να βρίσκει μόνο του τις λύσεις στα προβλήματα

Αν πάντα το «ξελασπώνετε» από τις δυσκολίες δεν θα μάθει να βρίσκει μόνο του την άκρη.

Αντί να βιαστείτε να λύσετε κάθε μικρό ή μεγάλο θέμα που προκύπτει, προκαλέστε το: «

εσύ τι νομίζεις;». «Ποιες ιδέες έχεις για τη λύση αυτού του ζητήματος;». «Τι αποτέλεσμα νομίζεις θα έχει αυτό;».

4. Αφήστε τα να ζήσουν την παιδική τους ηλικία

Μην περιμένετε από το παιδί σας να συμπεριφερθεί σαν ενήλικας.

Αν το σπρώχνετε να μεγαλώσει πριν την ώρα του το αποτέλεσμα θα είναι να συγκρίνει τον εαυτό του με άτομα μεγαλύτερα.

Αυτό είναι άδικο και θα το αποθαρρύνει καθώς δεν θα μπορεί να φτάνει τις προσδοκίες σας.

5. Ενθαρρύνετε την περιέργεια

Μερικές φορές τα παιδιά μας κουράζουν με τις ατέλειωτες ερωτήσεις τους, αλλά ακόμη και αν δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις είναι καλό να μην τα αποθαρρύνουμε από το να ρωτάνε.

Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά που ενθαρρύνονται να ρωτάνε και παίρνουν πειστικές απαντήσεις από τους γονείς τους σε μικρή ηλικία, συνεχίζουν να ψάχνουν τη γνώση και αργότερα στο σχολικό περιβάλλον σε αντίθεση με αυτά που κάθε τους ερώτημα αποσιωπάται.

6. Δώστε τους νέες προκλήσεις

Ενισχύοντας συνεχώς το πεδίο των γνώσεων και των δεξιοτήτων τους, τα βοηθάτε να αναπτύσσονται με αυτοπεποίθηση.

Κάθε φορά που πετυχαίνουν ένα νέο στόχο –να μάθουν ποδήλατο χωρίς βοηθητικούς τροχούς, να μαγειρέψουν ακολουθώντας μια συνταγή κ.α.- ανεβάζουν τον πήχη των προσδοκιών τους.

7. Αποφύγετε τις εξαιρέσεις

Μην ενδίδετε στην ειδική μεταχείριση των παιδιών, κατεβάζοντας τον πήχη για να τον περάσουν.

Το να έχουν ίσες ευκαιρίες και ίσα δικαιώματα είναι θεμελιώδες για την αυτοπεποίθησή τους.

8. Μην επικρίνετε την προσπάθεια τους. Για κανένα λόγο μην μειώνετε την προσπάθεια τους

Μπορείτε να κάνετε θετικά σχόλια και εισηγήσεις για να τα πάνε καλύτερα αλλά για κανένα λόγο μην εκφράζετε απογοήτευση για τις επιδόσεις τους και μην μηδενίζετε τον κόπο και τη δουλειά τους.

Η γονική κριτική μηδενίζει το κίνητρο των παιδιών και τα βάζει σε μια διαδικασία διαρκούς αμφισβήτησης της αυτο-αξίας τους.

9. Τα λάθη είναι για να μαθαίνουμε, δείξτε το

Αντί να επικρίνετε τα παιδιά σας σκληρά για τα λάθη τους και να αναλώνεστε σε κηρύγματα, δοκιμάστε να τα βοηθήσετε να πάρουν μαθήματα απ’ αυτά.

Μην διορθώνετε όμως ποτέ τα δικά τους λάθη.

Δείξτε τους με υποστηρικτικό και θετικό τρόπο πώς να το κάνουν μόνα τους.

10. Δείξτε τους μέσα από το παράδειγμα σας

Μέχρι την εφηβεία τα παιδιά σας βλέπουν σαν τους ήρωες τους.

Αξιοποιείστε αυτή την ευκαιρία για να τους δώσετε ένα θετικό παράδειγμα στον τρόπο που αντιμετωπίζετε τη σκληρή δουλειά, την επιτυχία, την αποτυχία και τους άλλους ανθρώπους.

11. Μην τους λέτε ότι ανησυχείτε γι’ αυτά

Το να εκφράζετε με λόγια ή να δείχνετε με την συμπεριφορά σας ότι ανησυχείτε για το παιδί σας –τη σχολική του απόδοση, τις κακές του συνήθειες κ.λ.π- είναι σαν να του δίνετε μία αρνητική ψήφο εμπιστοσύνης.

Στέλνετε στο παιδί το μήνυμα ότι δεν πιστεύετε ότι θα τα καταφέρει γι’ αυτό κι ανησυχείτε.

12. Μην τα αφήνετε να δραπετεύουν από την πραγματικότητα

Το διαδίκτυο είναι μια πύλη διαφυγής από την πραγματικότητα και από όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Το να αποκόπτεται ένα παιδί από το περιβάλλον και να χάνεται με τις ώρες σε διαδικτυακούς κόσμους μπορεί να το εκπαιδεύσει να κρύβεται μέσα στην οθόνη όποτε έχει προβλήματα.

Σπρώξτε το να βιώνει αληθινές καταστάσεις στον πραγματικό κόσμο.

Μόνο αυτές θα του μάθουν πώς να λύνει προβλήματα.

13. Μην χάνετε την εξουσία σας

Τα παιδιά δεν είναι φίλοι σας, και χρειάζονται τη γονεϊκή εξουσία και καθοδήγηση για να αισθάνονται ασφαλείς και να έχουν αυτοπεποίθηση.

Απ’ την άλλη, η υπερβολική αυστηρότητα και σκληρότητα των γονιών θα τσακίσει την πίστη τους στον εαυτό τους.

Φυσικά σε ορισμένες περιπτώσεις είναι σημαντικό να αναφέρει μια λανθασμένη συμπεριφορά,

όπως για παράδειγμα σε περιστατικά bullying που συνήθως αποκρύπτονται, όμως άλλες φορές η συνήθεια αυτή καταντά ενοχλητική ή αντιλαμβάνεται ως προδοσία από τους φίλους του.

Για ποιους λόγους το μικρό σας μεταφέρει ότι λανθασμένο δει να διαδραματίζεται μπροστά του;

Ίσως θέλει να προσελκύσει την προσοχή σας, να τεστάρει τα όριά σας, να βοηθήσει κάποιον συνομήλικό του ή να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για κάτι που αφορά το ίδιο.

Το ζητούμενο είναι να το βοηθήσετε να κάνει έναν σαφή διαχωρισμό:

υπάρχουν καταστάσεις τις οποίες μπορεί να λύσει μόνο του μαζί με το αδερφάκι ή τον συνομήλικό του και άλλες που είναι απαραίτητο να τις πει σε έναν ενήλικα.

Στη μια περίπτωση μπορεί να βλάψει τον άλλον, ενώ στη δεύτερη να προσφέρει πολύτιμη βοήθεια.

Ο καλύτερος τρόπος είναι να ρωτήσετε για ποιο λόγο σας λέει τα «παραπτώματα» του άλλου, για να του δημιουργήσει πρόβλημα ή για να τον βοηθήσει; Αν από την απάντησή του διαπιστώσετε ότι θέλει να δημιουργήσει πρόβλημα στο άλλο παιδί, εξηγήστε του ότι αυτό δεν είναι αποδεκτό.

Αν αυτό επαναλαμβάνεται συχνά αγνοήστε το, προσέχοντας ωστόσο μήπως κάποια στιγμή υπάρχει πράγματι ανάγκη να επέμβετε.

1.Να είστε συνεπείς και σταθεροί
Το ΌΧΙ σημαίνει ΌΧΙ, και το ΝΑΙ σημαίνει ΝΑΙ.

2.Η κάθε πράξη έχει και μία αμοιβή
Η καλή συμπεριφορά αμείβεται. Η κακή συμπεριφορά τιμωρείται.

3.Να εξηγείτε τι εννοείτε και να το εννοείτε
Σκεφτείτε πριν μιλήσετε, γιατί αλλιώς θα πρέπει να δώσετε εξηγήσεις.

4.Οι γονείς δουλεύουν μαζί ως ομάδα
Αν δεν συμφωνείτε, τα παιδιά δεν θα ξέρουν ποιον από τους δύο να ακούσουν και τελικά θα καταλήξουν να μην ακούν κανέναν.

5.Μη δίνετε υποσχέσεις που δεν μπορείτε να κρατήσετε
Αν υποσχεθείτε στα παιδιά ταξίδι στη Disneyland, ετοιμάστε βαλίτσες.

6.Ακούστε το παιδί σας
Αναγνωρίστε τα συναισθήματά του. Πείτε του «σε καταλαβαίνω» και «σε ακούω» και μετά καταλάβετε το και ακουστέ το.

7.Καθιερώστε μία ρουτίνα
Η ρουτίνα και οι συνήθειες κάνουν τα παιδιά να νιώθουν ασφαλή και να προγραμματίζουν το χρόνο τους.

8.Ο σεβασμός είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης
Αν δεν σέβεστε τα παιδιά σας, δεν πρόκειται να σας σεβαστούν και αυτά.

9.Η θετική ενίσχυση λειτουργεί καλύτερα από την αρνητική
Έπαινος, ευχαρίστηση, υπερηφάνεια, και όχι γκρίνια, αρνητισμός και κριτική.

10.Οι ευγενικοί τρόποι είναι το παν
Η καλή συμπεριφορά πάει παντού.

11.Συνειδητοποιήστε το ρόλο σας ως γονέας
Δεν είναι η δουλειά σας να έχετε τα παιδιά προσκολλημένα πάνω σας, αλλά να τα ετοιμάσετε για τον έξω κόσμο.

Πηγή: vassiasarantopoulou.blogspot.gr

Και επειδή πολύ συχνά, με όλες αυτές τις ανεπιθύμητες παρεμβάσεις, δημιουργούνται εντάσεις και παρεξηγήσεις, ας δούμε πώς μπορείτε να τους βάλετε όλους στη θέση τους ευγενικά και χωρίς να χαλάσετε τις σχέσεις σας:

• Δημιουργήστε κοινό μέτωπο με το σύντροφό σας:

Αν και οι δύο γονείς είναι ενωμένοι και συμφωνούν στον τρόπο ανατροφής των παιδιών, τότε είναι δυσκολότερο για κάποιον τρίτο (π.χ. πεθερά) να παρέμβει και να αρχίσει την κριτική.

• Χρησιμοποιήστε τον παιδίατρο ή το δάσκαλο:

Πείτε, δηλαδή, πώς αυτό που κάνετε είναι συμβουλή του παιδιάτρου ή του δασκάλου του παιδιού, ανάλογα με την περίσταση και δεν έχετε κανένα λόγο να μην την ακολουθήσετε.

Εξάλλου είναι ειδικός και ξέρει.

• Απαντήστε ευγενικά:

Κάθε φορά που κάποιος σας κρίνει αρνητικά, μην κλείνετε το στόμα σας και μην τα κρατάτε όλα μέσα σας.

Με ευγένεια πείτε «ευχαριστώ» για τη συμβουλή, αλλά τονίστε ότι προτιμάτε να κάνατε τα πράγματα με το δικό σας τρόπο.

Μη μειώνετε τον άλλο, μην του μιλάτε άσχημα ή προσβλητικά, απλά πείτε ότι θα σκεφτείτε τη συμβουλή του και αλλάξτε γρήγορα κουβέντα.

• Θέστε τα όριά σας σε ανύποπτο χρόνο:

Μην περιμένετε να μιλήσετε τη στιγμή της έντασης.

Σε ανύποπτο χρόνο ξεκαθαρίστε ότι εσείς θέτετε τα όρια, τους κανόνες και γενικά αποφασίζετε για ό,τι αφορά το παιδί και θα θέλατε όλοι οι άλλοι να το σεβαστούν και να μην επεμβαίνουν.

Πηγή : ipaideia.gr

Αν και τα δυο προέρχονται απ᾽ το ρήμα «παιδεύω», στην ουσία πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες.

Η εκπαίδευση παρέχεται από τα σχολεία και πιστοποιείται με πτυχία, ενώ η παιδεία είναι αποτέλεσμα τόσο του περιβάλλοντος στο οποίο γαλουχήθηκες, όσο και προϊόν εσωτερικών ζυμώσεων του εκάστοτε ατόμου.

Η παιδεία είναι αυτή που σου μαθαίνει να ξεχωρίζεις το καλό απ᾽ το κακό. Σε διδάσκει τι είναι δικαιοσύνη και τι σεβασμός.

Απ᾽ την άλλη, η εκπαίδευση επιτελεί το ρόλο του μορφωτικού αγαθού μέσω του οποίου αποκτάς γνώσεις, που με τη σειρά τους θ᾽ αποτελέσουν εφόδιο για ένα καλό βιοτικό επίπεδο.

Στις μέρες μας, εν αντιθέσει με τα παλαιότερα χρόνια, υπάρχει τέτοια πληθώρα εκπαιδευτικών μέσων και πτυχίων που φτάνουν να γεμίσεις έναν τοίχο. Στην ουσία, όμως, οι άνθρωποι είναι απαίδευτοι.

Οι παλιότεροι μπορεί να μην είχαν τη δυνατότητα να μορφωθούν, όμως, είχαν ιδιαίτερα αυξημένη την αίσθηση δικαίου.

Τώρα γιατί εμείς χάσαμε την ουσία, είναι απορίας άξιο.

Προσποιούμαστε πώς γνωρίζουμε τα πάντα κι εκφράζουμε τη γνώμη μας επί παντός επιστητού.

Μπορεί να μάθαμε να μιλάμε πολλές και διαφορετικές γλώσσες αλλά δε μιλάμε την κυριότερη: αυτή της πεπαιδευμένης αντίληψης.

Παιδεία: ένας τόσο ηχητικά εύκολος,  μα τόσο δυσπρόσιτος στην πράξη όρος.

Κανένας απ᾽ τους φιλοσόφους δεν όρισε τον όρο «εκπαίδευση» παρά μόνο τον όρο της παιδείας και ποτέ δεν έκανε το λάθος να τους ταυτίσει.

Ίσως γιατί ήξεραν ποιο απ᾽ τα δυο είναι ο θεμέλιος λίθος μιας υγιούς προσωπικότητας και κοινωνίας.

Εκπαίδευση χωρίς παιδεία μοιάζει με δέντρο χωρίς κορμό.

Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους με πτυχία, μα με παιδεία λίγους.

Κι ας πιστεύουν λανθασμένα πως το ένα επιφέρει το άλλο.

Αν υπήρχε ουσιαστική παιδεία θα υπήρχε σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Θα υπήρχε δικαιοσύνη.

Ο κόσμος θα έβλεπε όμορφες και άσπρες μέρες.

Οι μαύρες και κόκκινες μέρες που ζούμε είναι προϊόν της εκπαίδευσης που χρησιμοποιείται απ᾽ τους μεγάλους για να χειραγωγήσουν τους λαούς.

Το χέρι του ανθρώπου που έχει γαλουχηθεί με τα ιδανικά της παιδείας δεν οπλίζεται ποτέ για να επιτεθεί.

Ο άνθρωπος ο πεπαιδευμένος δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή, την τιμά, τη σέβεται και την υπερασπίζεται.

Σίγουρα η εκπαίδευση είναι  ζωτικής σημασίας.

Χωρίς αυτήν ο πολιτισμός μας δε θα είχε κάνει άλματα.

Το πρόβλημα δεν είναι η εκπαίδευση ως μορφωτικό αγαθό, αλλά η έλλειψη της ουσιαστικής παιδείας ως βάση για να στηριχθεί και να ευοδώσει.

Κανένα βιβλίο και δε θα στη διδάξει.

Η οικογένεια σου κι η ίδια η ζωή θα στη μάθουν, αρκεί να έχεις τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά να αφουγκραστείς τα γεγονότα γύρω σου.

Δυστυχώς στους τέσσερις μουντούς τοίχους του σχολείου η κριτική σκέψη αντικαθίσταται απ᾽ την παπαγαλία.

Τα παιδιά μαθαίνουν για τις ιδέες της παιδείας χωρίς να μπορούν να τις αντιληφθούν πρακτικά.

Μα πώς θα μάθουμε να φερόμαστε σαν κοινωνικά όντα όταν μεγαλώνουμε σ᾽ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δε σέβεται τη διαφορετικότητα και προάγει ως την παπαγαλία αντί της κριτικής σκέψης;

Δεν ξέρω για εσάς, πάντως οραματίζομαι μια κοινωνία ανθρώπων για ανθρώπους.

Μια κοινωνία που χαμογελά συχνότερα, που είναι αισιόδοξη και που δε λειτουργεί τυχοδιωκτικά για άτυπα χαρτιά πιστοποίησης ικανοτήτων.

Οφείλουμε να πλάσουμε έναν κόσμο ανθρωποκεντρικής συνείδησης κι όχι τεχνογνωσίας.

Μια πραγματικότητα που δε θα φοβίζει τις νέες γενιές που θα ακολουθήσουν.

Που θα τους μάθει να συνυπάρχουν αρμονικά και με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο.

Η ελπίδα είναι σαν τον αέρα:

Μόλις βρει μια μικρή χαραματιά στην ψυχή μας, ορμάει μέσα γυρεύοντας να γεμίσει το κενό που συνάντησε.

Αρκεί να το πιστέψουμε!

Γράφει η Ευαγγελία Τζιακα / ilov.gr

Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες σταθερές που ισχύουν σε κάθε σπίτι στο οποίο μεγαλώνει ένα παιδί χωρίς αδέλφια.

Τα μοναχοπαίδια έχουν την αμέριστη αγάπη και προσοχή των γονιών τους.

Επιπλέον, είναι σε θέση να απολαμβάνουν περισσότερα αγαθά από υλική άποψη.

Πάντα θα έχουν περισσότερα παιχνίδια, τα οποία δεν θα χρειαστεί ποτέ να μοιραστούν.

Ωστόσο, οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν να μην το παρακάνουν, μεγαλώνοντας ένα παιδί που δίνει μεγαλύτερη αξία στα υλικά πράγματα παρά στα συναισθήματα.

Σε ένα σπίτι με ένα μόνο παιδάκι συνήθως δεν υπάρχουν τσακωμοί και αντιζηλίες.

Το μοναχοπαίδι δεν θα νιώσει ποτέ ότι «απειλείται» από άλλα παιδιά μέσα στην οικογένεια ή ότι παραμελείται από τους γονείς του.

Καθώς μεγαλώνει ένα μοναχοπαίδι, γίνεται πιο ανεξάρτητο και ικανό να τα βγάλει πέρα μόνο του καλύτερα.

Αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχει μεγαλύτερα αδέλφια για να το βοηθήσουν σε κάθε βήμα, γεγονός που θα το ωφελήσει ιδιαίτερα στο να φροντίζει τον εαυτό του αργότερα στη ζωή του.

Όταν έρθει η στιγμή να βγουν στον πραγματικό κόσμο και να αντιμετωπίσουν πραγματικά προβλήματα, τα μοναχοπαίδια μπορεί να μην είναι σε θέση να τα διαχειριστούν.

Είναι πιθανό να τους λείπει η αυτοπεποίθηση ή μπορεί να αισθάνονται ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν έξω από το «κουκούλι» που οι γονείς τους δημιούργησαν για εκείνους.

Ένα βασικό μειονέκτημα του να είναι κανείς μοναχοπαίδι είναι ότι θα βιώσει το συναίσθημα της μοναξιάς, όταν δεν θα έχει αδέλφια για να παίξει ή να μοιραστεί τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του.

Επιπλέον, καθώς οι γονείς γερνούν θα πρέπει να επωμιστεί την ευθύνη της φροντίδας τους, το οποίο πολλές φορές μπορεί να είναι εξουθενωτικό.

Τα μοναχοπαίδια συχνά αντιμετωπίζουν τεράστια πίεση από τους γονείς τους.

Αυτό μπορεί να αποδειχθεί αρκετά αποπνικτικό και αγχωτικό.

Σε αυτές τις περιπτώσεις η ύπαρξη αδελφών βοηθάει στην εξισορρόπηση του ελέγχου που ασκείται από τους γονείς.

Πηγή:metrogreece.gr

Στόχο είχαν να “αναγκάσουν” το παιδί να απομονωθεί για λίγο από την ομάδα και να “σκεφτεί” τι έκανε.

Όμως πόσο εύστοχη είναι αυτή η πρακτική όταν απευθύνεται σε παιδιά νηπιακής ηλικίας;

Σύμφωνα με τις νευροεπιστήμες, στην ηλικία των 6 ετών ο εγκέφαλος έχει αποκτήσει το 95% του βάρους που θα έχει στην ενήλικη ζωή και βρίσκεται στο ζενίθ της ενεργειακής κατανάλωσης του.

Σε αυτό το στάδιο τα παιδιά αρχίζουν να εφαρμόζουν τη λογική και την εμπιστοσύνη και να κατανοούν τις διαδικασίες της σκέψης τους.

Μια αίσθηση του εαυτού του αρχίζει να αναπτύσσει το παιδί καθώς τα κυκλώματα του βρεγματικού και του μετωπιαίου λοβού αρχίζουν να γίνονται πιο ολοκληρωμένα, γύρω στους 18 μήνες, ενώ μια αίσθηση ότι οι άλλοι άνθρωποι έχουν το δικό τους, ξεχωριστό πνεύμα, αναπτύσσεται στην ηλικία των τριών ως 4 ετών.

Συνεπώς μέχρι τότε, τέτοιου είδους πρακτικές δεν έχουν εφαρμογή, γι’ αυτό και βλέπουμε ότι το παιδί “ξεχνάει” εύκολα και επαναλαμβάνει την ίδια συμπεριφορά.

Αυτό που έχει νόημα να γίνει είναι να διερευνήσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε τη συμπεριφορά του παιδιού μας.

Τι θέλει να μας πει; Ποια ανάγκη του θέλει να μας εκφράσει;

Η οδός που ξέρουμε, η πεπατημένη δεν σημαίνει ότι είναι πάντα και η σωστή!

Ακολουθώντας κανόνες που εφαρμόζαμε μέχρι τώρα, βλέπουμε ότι έχουν αποτέλεσμα βραχυπρόθεσμα…μακροπρόθεσμα όμως;

Η μέθοδος με το καρεκλάκι της σκέψης μπορεί στο τώρα να βλέπουμε ότι αποδίδει, καθώς το παιδί μας φαίνεται να “καταλαβαίνει ποιο είναι το σωστό”…όμως αυτό είναι το ζητούμενο, να συμφωνεί με ό,τι του λένε οι γονείς απλά, με στόχο να μην απομονώνεται και να τους ευχαριστεί ή οι γονείς να προσπαθούν να γνωρίσουν περισσότερο το παιδί τους αποκωδικοποιώντας τη συμπεριφορά του και βάζοντας της τα λόγια που το ίδιο το παιδί δεν μπορεί να πει;

Αντίθετα με όσα πίστευαν οι παλαιότερες γενιές και δυστυχώς πιστεύουν κάποιοι ακόμα και σήμερα, ο σεβασμός δεν επιβάλλεται, αλλά κερδίζεται μέρα με τη μέρα.

Αποτελούμε πρότυπο για τα παιδιά μας, συνεπώς αν τα σεβόμαστε, θα μας σέβονται.

Αν τους μιλάμε όμορφα και όχι με φωνές θα μάθουν στον διάλογο.

Αν ακούμε και σεβόμαστε τις ανάγκες τους, θα σεβαστούν και εκείνα τις δικές μας.

Τέλος, αν τα αγαπάμε και τα αποδεχόμαστε άνευ όρων, τους μαθαίνουμε να αγαπάνε τον εαυτό τους και να έχουν αυτοεκτίμηση!!

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι η εφαρμογή τέτοιων μεθόδων “διαπαιδαγώγησης” των παιδιών, ενέχει πολλούς μακροπρόθεσμους κινδύνους.

Ένας από αυτούς, είναι ο αυριανός ενήλικας να έχει γαλουχηθεί λαμβάνοντας υπόψιν όχι τις επιθυμίες του, τις οποίες δεν θα έχει καταφέρει να κατανοήσει ποτέ, αλλά τα θέλω και τις επιθυμίες των άλλων.

Η αυτοεκτίμηση του θα βασίζεται στο τι γνώμη θα έχουν οι άλλοι για αυτόν και συνεπώς οι επιλογές του θα βασίζονται στο τι είναι καλό για τους άλλους!

Από την Μαρίνα Κρητικού-Ψυχολόγος Υγείας – Συστημική Σύμβουλος
marina.kritikou@yahoo.com-kritikou-healthpsy.gr

1. Πότε να πεις όχι

Ένα από τα προειδοποιητικά σημάδια είναι η αδυναμία άρνησης. Αν το παιδάκι σου δεν έχει ακούσει ποτέ από το στόμα σου τη λέξη ΟΧΙ θα πάρει το μήνυμα πως μπορεί να έχει ότι ζητήσει. Και μπορεί να πιστεύεις πως με αυτόν τον τρόπο δείχνεις έμπρακτα την αγάπη σου, στην πραγματικότητα όμως του κάνεις κακό. Στην πραγματική ζωή υπάρχουν απογοητεύσεις, αρνήσεις και πρέπει να μάθουμε να κοπιάζουμε και να διεκδικούμε. Τίποτα δε μας χαρίζεται μόνο και μόνο επειδή το ζητήσαμε.

2. Ξέρει τι θα πει οικονομία;

Σίγουρα το βλαστάρι σου αξίζει τα καλύτερα ρούχα και παιχνίδια αλλά τι γίνεται όταν δεν έχεις; Μάθε στα παιδιά την ένοια της οικονομίας - όχι με τη λογική της τσιγγουνιάς αλλά του "όσο αντέχει η τσέπη μας" και δίδαξέ τους πως η αγάπη δε μεταφράζεται σε υλικά αγαθά. Είναι από τα πιο σημαντικά μαθήματα που θα τα βοηθήσει και στην ενήλικη ζωή!

3. Ενδίδεις εύκολα

Ενδίδεις στα αιτήματα των παιδιών μόνο και μόνο για να μην ακούς γκρίνια και σε ζαλίζουν; Το παιδί κλαίει κάθε φορά που αρνείσαι κάτι κι εσύ για να μη γίνεις ρεζίλι σε κοινή θέα του κάνεις το χατήρι; Λάθος τακτική. Η διαπραγμάτευση είναι το κλειδί! Πρότεινε εναλλακτικές ή κάντε συμφωνία. Κι αν η γκρίνια επιμένει μην ενδώσεις...

4. Πόσα παιχνίδια έχει;

Πόσα παιχνίδια και γκάτζετς έχει το παιδί σου; Είναι τόσα πολλά που δε χωράτε να περάσετε στο δωμάτιο; Έχει μάθει να μοιράζεται; Προσπάθησε να του διδάξεις τη λογική της προσφοράς και της φιλανθρωπίας. Ξεχωρίστε μαζί τα παλιά παιχνίδια που δε θέλει δωρίζοντάς τα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθει τη χαρά της προσφοράς.

5. Ξέρει να μοιράζεται;

Πώς αντιδρά στο ενδεχόμενο της μοιρασιάς; Δεν προσφέρει ούτε μια πατατούλα ακόμη κι αν του ζητηθεί; Δανείζει τα παιχνίδια του σε φίλους; Κάθε αρχή και δύσκολη και σίγουρα δε θα είναι εύκολο, είναι όμως εξαιρετικά σημαντικό να μάθει το παιδί να μοιράζεται!

Αν αρχίσετε να ενεργείτε περισσότερο και να μιλάτε λιγότερο, τα παιδιά θα παρατηρήσουν αμέσως τη διαφορά.

Αντί να φωνάζετε συνεχώς στα παιδιά να σωπάσουν, απλά περιμένετε μπροστά τους μέχρι να σας δώσουν την προσοχή τους.

Αν τα παιδιά μαλώνουν για ένα παιχνίδι απλά και σιωπηρά αποσύρετε το παιχνίδι από μπροστά τους και βάλτε το σε ένα σημείο που δεν το φτάνουν.

Σταματήστε να λέτε πράγματα που δεν εννοείτε.

Αν εννοείτε κάτι να είστε έτοιμοι να πράξετε και όχι να πείτε.

Όλες οι αναβολές εξαφανίζονται μαγικά όταν οι γονείς εννοούν αυτό που λένε και λένε αυτό που εννοούν με πράξεις και όχι με γκρίνιες και υπενθυμιστικά σχόλια.

Χρησιμοποιώντας το ρολόι και τον προσυμφωνημένο χρόνο  απλώς κινηθείτε εσείς προς την κατεύθυνση που πρέπει χωρίς να προσπαθείτε να κινήσετε τα παιδιά με τα λόγια.

Για τα μικρά παιδιά απλά πιάστε τα από το χέρι μαλακά αλλά σταθερά και οδηγήστε τα στη πράξη (στο κρεβάτι, στο μπάνιο, έξω από την παιδική χαρά, στο σχολικό που περιμένει …..).

Είναι ένδειξη έλλειψης σεβασμού, να παρακαλείτε, να φωνάζετε, να συμβουλεύετε, να βγάζετε κήρυγμα, να απειλείτε. 

Μετρήστε ως το 3, σφραγίστε τα χείλια και πράξτε.

Θα εντυπωσιαστείτε από τα αποτελέσματα.

Κάτι σημαντικό επίσης είναι να είστε στο ίδιο δωμάτιο όταν ζητάτε κάτι.

Η επικοινωνία με τα μάτια την ώρα αυτή είναι πολύ αποτελεσματική.

Ακόμη κινηθείτε προς το μέρος τους όταν τους ζητάτε να κάνουν κάτι.

Είναι καλύτερα να είστε σε κίνηση παρά καθισμένος σε μία πολυθρόνα δίνοντας εντολές.

Συνεχής Προσπάθεια

Επειδή η πιο πάνω εφαρμογή δεν είναι αποτελεσματική άμεσα, ειδικά σε παιδιά που έχουν ήδη κάποια ηλικία είναι σημαντικό να μην  παραιτηθεί κανείς στη πρώτη δυσκολία αλλά να συνεχίσει τη προσπάθεια.

Η Συνεχής Προσπάθεια μειώνει πολύ τη ματαίωση και τη σύγκρουση με τα παιδιά καθώς προσπαθούμε να τους μάθουμε θετικούς τρόπους να αντιμετωπίζουν τη ζωή.

Αυτό σημαίνει πως οι γονείς αποφασίζουν τι πρόκειται να κάνουν και συνεχίζουν την προσπάθεια με πράξεις ευγενικές και σταθερές αντί κηρύγματα και τιμωρίες.

Όταν χρειάζεται να μιλήσετε, κάντε το με λίγες (10 ή λιγότερες) λέξεις και μείνετε σταθεροί σ’ αυτό που λέτε.

Οι  λίγες λέξεις είναι πολύ πιο αποτελεσματικές.

Μ’ αυτό τον τρόπο το παιδί μαθαίνει πως το να φέρεσαι σε κάποιον με αξιοπρέπεια και σεβασμό είναι πολύ σημαντικό και το μαθαίνει με το παράδειγμά σας.

4 Βήματα για την επιτυχία του «Πράξεις και όχι Λόγια»

1. Κάντε μια φιλική συζήτηση όπου ο καθένας εκφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Το καλύτερο κίνητρο για συνεργασία είναι να εμπλακεί το παιδί στην εξεύρεση λύσης.

2. Προτείνετε πιθανές λύσεις (γονείς και παιδί) και διαλέξτε αυτή που αφήνει και τα δύο μέρη ικανοποιημένα.

3. Συμφωνήστε σε συγκεκριμένη ώρα (σε επίπεδο λεπτού) που θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί το ζητούμενο.

4. Κατανοήστε τόσο το παιδί ώστε να περιμένετε ότι το ζητούμενο πιθανότατα δεν θα έχει ολοκληρωθεί την συμφωνηθείσα ώρα και απλά συνεχίστε τη προσπάθεια κρατώντας το δικό σας μέρος της συμφωνίας αναφέροντας τη δική του ασυνέπεια (απλά αναφέροντας και όχι επιπλήττοντας).

4 Παγίδες για το «Πράξεις και όχι Λόγια»

1. Το να θέλει ο γονιός να έχει τις ίδιες προτεραιότητες με εκείνον το παιδί του.

2. Το να υποκύπτει ο γονιός σε κριτική αντί να επιμένει στο ζητούμενο.

3. Το να μην υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες συμφωνίες για την επιθυμητή ώρα ολοκλήρωσης της υποχρέωσης.

4. Το να μην υπάρχει αξιοπρέπεια και σεβασμός και για τα δύο μέρη.

4 Βοηθήματα για το «Πράξεις και όχι Λόγια»

1. Οι παραινέσεις πρέπει να είναι απλές και λακωνικές.

2. Στις αντιρρήσεις απλώς απαντήστε: «Ποια ήταν η συμφωνία μας;»

3. Στις περαιτέρω αντιρρήσεις κλείστε το στόμα και χρησιμοποιείστε βουβή επικοινωνία όπως π.χ. κοιτάξτε το ρολόι, χαμογελάστε με κατανόηση, αγκαλιάστε το και κοιτάξτε επιδεικτικά το ρολόι ξανά κλπ.

4. Όταν το παιδί τελικά κρατήσει τη συμφωνία έστω και ενοχλημένο μην ξεχάσετε να πείτε «Ευχαριστώ που κράτησες τη συμφωνία μας».

Μερικοί γονείς θα πούνε: «Μα εγώ δεν θέλω να υπενθυμίζω τις υποχρεώσεις στο παιδί μου, θέλω να είναι υπεύθυνο χωρίς τη δική μου παραίνεση». Υπάρχουν τρεις ερωτήσεις γι αυτούς τους γονείς:

1. Μήπως αντί να υπενθυμίσετε με αξιοπρέπεια και σεβασμό, επιπλήττετε, βγάζετε κηρύγματα και τιμωρείτε;

2. Μήπως έχετε παρατηρήσει πόσο υπεύθυνα είναι τα παιδιά για θέματα που είναι του ενδιαφέροντος τους;

3. Μήπως πραγματικά πιστεύετε ότι οι δουλειές που τους αναθέτετε είναι σημαντικές γι αυτά;

Οι ενήλικες που θέλουν  παιδιά που ακολουθούν τις προτεραιότητες των μεγάλων με χαρά δεν έχουν κοινή λογική.

Το φυσικό είναι τα παιδιά να επιθυμούν να βάζουν τις δικές τους προτεραιότητες.

Όταν θα γίνει κατανοητό από τους γονείς ότι τα παιδιά έχουν τις δικές τους προτεραιότητες αλλά παρόλα αυτά χρειάζεται να συμμετέχουν και σε κάποιες των ενηλίκων, οι γονείς θα αρχίσουν να βλέπουν τα παιδιά τους χαριτωμένα και νορμάλ αντί για τεμπέλικα αδιάφορα και ανεύθυνα

Ερατώ Χατζημιχαλάκη
Οικογενειακή Σύμβουλος
Πηγή: http://www.allazo.gr

Δύο γεγονότα, καθ΄ όλα ευπρόσδεκτα, άλλαξαν κατά τη δεκαετία του ΄70 τον ρόλο των παιδιών στις δυτικές κοινωνίες.

Το ένα ήταν η επικράτηση της αντισύλληψης: το παιδί, προϊόν πλέον απόφασης και όχι τύχης, τοποθετήθηκε στην κορυφή του οικογενειακού οικοδομήματος.

Το άλλο ήταν η μετάβαση από την κοινωνία των στερήσεων στην κοινωνία της αφθονίας.

Πριν από τη δεκαετία του ΄70, το κυρίαρχο μήνυμα της ανατροφής ήταν: «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα».

Σήμερα, τα παιδιά μαθαίνουν όχι μόνο πώς μπορούν, αλλά πώς δικαιούνται κιόλας να τα έχουν όλα.

Η αίσθηση της ματαίωσης, ουσιώδης για την ανάπτυξή τους, έχει εξαφανιστεί.

Με την έννοια αυτή, τα παιδιά των μεσαίων τάξεων είναι πιο «κακομαθημένα» από εκείνα των πλουσίων.

Αυτά λέει στο περιοδικό Le Ρoint ο παιδίατρος Αλντό Ναουρί, που προκαλούσε πάντα θόρυβο με τα βιβλία του, είτε επέκρινε το δικαίωμα του μωρού να τρέφεται όποτε θέλει είτε καταδίκαζε την παντοδυναμία των μητέρων.

Με το βιβλίο του με τον τίτλο «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά μας» (εκδ. Οdile Jacob), ζητά από τους γονείς να ξεχάσουν την ψυχανάλυση και την ψυχοκινητική αγωγή των παιδιών τους και να αναλάβουν ξανά τον ρόλο τους στο σπίτι.

http://i.imgur.com/8ZR2qT1.jpg

Το θεμέλιο της εξουσίας τους τονίζει- δεν είναι η οργή ούτε βέβαια το ξύλο, αλλά η ιεραρχία και η επίγνωση αυτής της ιεραρχίας.

Το παιδί αξίζει τον σεβασμό των γονιών του, αλλά δεν είναι ίσο μ΄ αυτούς.

Και το μεγαλύτερο κακό που μπορούν να του κάνουν είναι να φοβούνται μήπως το «τραυματίσουν».

Κάπως έτσι φτάσαμε να βλέπουμε οκτάχρονα παιδιά με μπιμπερό ή με πιπίλα...

Ο Ναουρί τα έχει- ξανά!- κυρίως με τις μητέρες.

Μπροστά στην τεράστια μητρική και επαγγελματική πίεση που δέχονται, λέει, βρήκαν έναν απλό τρόπο να θεραπεύσουν τον ναρκισσισμό τους: τέθηκαν στην υπηρεσία των παιδιών τους.

Η εργαζόμενη μητέρα νομίζει πως επειδή λείπει αρκετές ώρες από το σπίτι πρέπει το βράδυ να «επανορθώσει», ενώ θα έπρεπε να γνωρίζει ότι πέντε λεπτά μετά την επιστροφή της το μωρό αισθάνεται σαν να μην είχε φύγει ποτέ από κοντά του.

Ο πατέρας, από την πλευρά του, επενδύει πλέον πολύ περισσότερο χρόνο στα παιδιά του από παλιά, αλλά η θέση του δεν αναγνωρίζεται ούτε από τη μητέρα ούτε από την κοινωνία.

Δεν είναι αρκετή μια πατρική άδεια δεκαπέντε ημερών.

Πρέπει να γίνει αποδεκτός ο διαλεκτικός του ρόλος στην εκπαίδευση: να ενθαρρύνει τη θηλυκότητα της μητέρας και να «σπάσει» την αποκλειστική της σχέση με το παιδί.

Ο 70χρονος παιδίατρος δεν έχει καμιά αμφιβολία: η κυριότερη ένδειξη καλής ανατροφής ενός παιδιού είναι η ηρεμία του.

Για πολλούς οι θέσεις του Γάλλου παιδιάτρου Αλντό Ναουρί είναι αιρετικές: προτρέπει τις μαμάδες να πάψουν να "ασκούν γοητεία" στα παιδιά τους, τους μπαμπάδες να μην αρκούνται στο ρόλο του παρατηρητή, και τους δύο γονείς να δώσουν έμφαση στη μεταξύ τους σχέση.

Στηλιτεύει τη "γλυκερή ψευδοστοργή" των σημερινών γονιών, που δεν διαπαιδαγωγεί αλλά συντηρεί την αίσθηση της παιδικής παντοδυναμίας υπονομεύοντας το μέλλον.

Στη σύγχρονη επιταγή "Μπορείς και δικαιούσαι να τα έχεις όλα" ο Αλντό Ναουρί αντιτάσσει:

"Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά μπορείς να παλέψεις για να έχεις όσο το δυνατόν περισσότερα".

Στα συνεχή "ναι" των γονιών που διαλύουν τον ατομικό ψυχισμό και τον κοινωνικό ιστό αντιπαραβάλλει ένα "όχι" που καταφάσκει στη ζωή!

Πηγή: biblionet.gr

Και ποιος δεν έχει κοντοσταθεί για να δει αν η μαμά τελικά θα ενδώσει και θα του αγοράσει αυτό που θέλει;

Αυτή και πολλές παρόμοιες σκηνές εκτυλίσσονται σε εστιατόρια, μαγαζιά, φιλικά σπίτια, στην παιδική χαρά, στο ίδιο το σπίτι του παιδιού.

Στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς υποκύπτουν στις επιθυμίες του παιδιού τους και εκείνο μαθαίνει να εκμεταλεύεται την αδυναμία τους αυτή.

Γιατί όμως, όσο δύσκολο κι αν είναι θα πρέπει να λέμε "όχι" στα αγγελούδια μας;

Πώς να μη κακομάθετε το παιδί σας;

Βάλτε όρια και κανόνες χωρίς να αισθάνεστε τύψεις και ενοχές.

• Προσπαθήστε να μην υποκύπτετε πάντα στις απαιτήσεις τους.

• Συζητήστε για τις διαφημίσεις που παρακολουθείτε μαζί στην τηλεόραση. Εξηγήστε του τον σκοπό που έχει μια διαφήμιση, ότι πχ παρουσιάζει ένα προϊόν με τον καλύτερο τρόπο για να πείσει έναν καταναλωτή να το αγοράσει και μιλήστε για το αν πραγματικά χρειάζεται αυτό το προϊόν που του κέρδισε το ενδιαφέρον.

• Επισκεφτείτε παρέα το σούπερ μάρκετ! Κάντε μια λίστα με τα ψώνια που χρειάζεστε και παροτρύνεται το να σας βοηθήσει να τοποθετήσετε τα προϊόντα στο καρότσι! Εξηγήστε του με ποιον τρόπο επιλέγετε τα προϊόντα που αγοράζετε, πείτε του πόσα χρήματα μπορείτε να διαθέσετε και ότι μέχρι να φτάσατε στο ταμείο δε πρέπει να υπερβείτε αυτό το ποσό.

• Στην περίπτωση που επίμονα σας παρακαλάει να αγοράσει αυτό που θέλει μην βιαστείτε να το απορρίψετε αμέσως αλλά δώστε του πρώτα εναλλακτικές προτάσεις.

• Ακόμα και αν έχετε αποφασίσει ότι δε θα του χαλάσετε το χατήρι μη πείτε αμέσως το "Ναι".

Σίγουρα οι περισσότεροι γονείς βρίσκονται καθημερινά σε αυτήν την δύσκολη θέση και υποχωρούν μπροστά στο κλάμα του παιδιού για να μη το στεναχωρήσουν.

Ποιες είναι οι δικές σας αδυναμίες μπροστά στις επιθυμίες του;

Έχετε βρει τρόπους να τις αντιμετωπίσετε ή τουλάχιστον να τις περιορίσετε;

Πώς αντιδρούν τα παιδάκια σας στα "όχι" που αναγκάζεστε να πείτε μερικές φορές;

Υπάρχουν μερικές λέξεις ή φράσεις που μιλάνε στην ψυχή των παιδιών και θα ήταν εξαιρετικά ωφέλιμο να μην ξεχνάμε να του τις λέμε ή να του τις υπενθυμίζουμε καθημερινά.

Σε ευχαριστώ

Ένα ευχαριστώ από το στόμα της μανούλας μπορεί να τονώσει την αυτοπεποίθηση του, να το κάνει να νιώσει χρήσιμο και να το γεμίσει χαρά γιατί αντιλαμβάνεται ότι εκτιμήσατε την προσπάθεια του. Μην ξεχνάτε να το ευχαριστείτε κάθε φορά που προσπαθεί να σας βοηθήσει. "Σε ευχαριστώ που με βοήθησες να συμμάζεψουμε το δωμάτιο σου" "Σε ευχαριστώ που με βοήθησες να στρώσουμε το τραπέζι". Ένα ευχαριστώ είναι αρκετό για να του δώσετε το κίνητρο να το ξανακάνει για να σας κάνει χαρούμενη.

Πες μου περισσότερα

Είναι πολύ σημαντικό να δείχνει η μανούλα πρόθυμη να ακούσει το παιδί της. Μια τέτοια φράση το ενθαρρύνει να σας μιλήσει και να νιώσει άνετα να σας εκμυστηρευτεί οτιδήποτε το απασχολεί.

Μπορείς να το κάνεις

Η φράση αυτή γεμίζει αυτοπεποίθηση το παιδί και το ενθαρρύνει να τολμήσει να κάνει κάτι για το οποίο μπορεί να διστάζει. Αρκεί να του δείξετε ότι εσείς θα παραμείνετε δίπλα του και στην επιτυχία αλλά και στην αποτυχία.

Πώς μπορώ να βοηθήσω;

Αυτή η έκφραση δίνει την σιγουριά στο παιδί ότι εσείς είστε δίπλα του να το υποστηρίξετε όταν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα. Άσε το παιδί να γνωρίζει ότι είσαι πρόθυμη να το βοηθήσεις όταν θα πρέπει να αντιμετωπίσει κάτι δύσκολο και θα σε χρειαστεί.

Ας συνεργαστούμε

Είναι πολύ σημαντικό να μαθαίνουμε από νωρίς στο παιδί να συνεργάζεται και να λειτουργεί ως ομάδα. Κάτι τέτοιο μπορούμε να το πετύχουμε αφήνοντας το να συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού. Οι κοινές οικογενειακές δραστηριότητες όχι μόνο ενισχύουν την δημιουργικότητά του, αλλά του δημιουργούν και όμορφες οικογενειακές αναμνήσεις.

Αγκαλιά;

Η αγκαλιά σας είναι το μοναδικό σπίτι του παιδιού. Το ηρεμεί, του προσφέρει γαλήνη, ανακούφιση και ασφάλεια. Μη ξεχνάτε να το παίρνετε κάθε μέρα στην αγκαλιά σας για να του δείχνετε και έμπρακτα την αγάπη σας.

Παρακαλώ

Είναι μια λέξη που δηλώνει ευγένεια και το παροτρύνει να υιοθετήσει μια καλή συμπεριφορά όπως η δική σας.

Μπράβο

Η αναγνώριση της προσπάθειας του από τη μαμά είναι πολύ σημαντική για το παιδί. Να του λέτε μπράβο όταν καταφέρνει ή προσπαθεί να καταφέρει κάτι και η επιβράβευση είναι καλό να είναι ειλικρινής και συγκεκριμένη. Κάτι τέτοιο θα βοηθήσει στην πρόοδο του και θα το γεμίσει αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να τα καταφέρει.

Σε αγαπώ!

Μη χάνεις ποτέ τη στιγμή και την ευκαιρία να λες στο παιδί σου "Σε αγαπώ"! Να του το υπενθυμίζετε συχνά και να εκδηλώνετε τα συναισθήματα σας. Θα το γεμίσετε με χαρά, ευτυχία και θα νιώσει όμορφα αφού θα ξέρει πως εσείς το αποδέχεστε. Μπορεί να το ξέρει αλλά πάντα θα έχει την ανάγκη να το ακούει από εσάς!