Άρα είναι απαραίτητο ο παιδίατρος, να ανακαλύψει αυτές τις συχνές καταστάσεις και να τις θεραπεύσει - με αντιβίωση (τουλάχιστον για 10 μέρες), εξαφανίζοντας έτσι το ενοχλητικό μπούκωμα-φρακάρισμα-ροχαλητό.

Οι γονείς να θυμούνται πως τα κρεατάκια (αδενοειδείς εκβλαστήσεις), υπάρχουν έτσι και αλλιώς σε όλα τα παιδιά, αλλά σε κάποια, διογκώνονται τόσο πολύ που δεν υπάρχει άλλη λύση από την χειρουργική αφαίρεση.

Όμως όχι πάντα! Τις πιο πολλές φορές μπορούμε να το αποφύγουμε, με υπομονή.

Ποτέ πρέπει να χειρουργηθεί;

Εαν, εκτός από το "ροχαλητό" και την αναπνοή με "ανοικτό" στόμα, παρουσιάζει καθημερινές άπνοιες στον ύπνο του.

Τι είναι αυτό;

Σταμάτημα του ροχαλητού και της αναπνοής - όταν κοιμάται - για αρκετά δευτερόλεπτα, κάθε βράδυ.

Τα παιδιά αυτά, επειδή κάνουν έναν ανήσυχο ύπνο συχνά παραμιλούν, βογκούν, και την ημέρα παρουσιάζουν μιαν ανεξήγητη νύστα, συχνά μαζί με μια αδικαιολόγητη χαμηλή απόδοση στα μαθήματα (λόγω της αϋπνίας τους).

Ναι! Αυτά τα παιδιά χειρουργούνται.

Τέλος,να θυμόσαστε πως για την σωστή απόφαση, απαιτούνται γνώσεις από τον γιατρό σας, αλλά κυρίως ΉΘΟΣ, από αυτόν!

(δυστυχώς τα άσκοπα χειρουργεία είναι πολύ συχνό νοσηρό φαινόμενο).

Μπορεί να φοράμε στα παιδιά μας αντηλιακό, καπέλο και μπλουζάκια για να προστατευθούν από τις βλαβερές ακτινοβολίες του ήλιου ωστόσο είναι απροστάτευτα παίζοντας στην άμμο.

Η άμμος δεν είναι αποστειρωμένη γι΄αυτό θα πρέπει να λαμβάνονται οι κατάλληλες προφυλάξεις που θα κρατήσουν μακριά τις μολύνσεις και τους μύκητες από το δέρμα των παιδιών.

Ασθένειες με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι όταν καθόμαστε απροστάτευτοι στην άμμο:

Οι «μυρμηγκιές» είναι κατά κανόνα ανώδυνα εξογκώματα του δέρματος που οφείλονται στην παρουσία ενός ιού.

Εμφανίζονται σε όλο μας το σώμα, από το πρόσωπο έως και τις πατούσες και έχουν την μορφή μικρών ελιών με το χρώμα του δέρματος.

Οι μύκητες «φωλιάζουν» στην άμμο και ευθύνονται για τις μυκητιάσεις τόσο του δέρματος όσο και των νυχιών.

Βοηθήστε το παιδί σας να μη φοβάται την θάλασσα

Η σοβαρότερη όμως επιπλοκή από την μη ασφαλή παραμονή στην άμμο είναι αναμφίβολα η ουρολοίμωξη.

Η εμφάνισή της σχετίζεται άμεσα με το γεγονός ότι καθόμαστε στην άμμο αμέσως μετά το κολύμπι στη θάλασσα όπου το μαγιό μας είναι βρεγμένο καθιστώντας την περιοχή των γεννητικών οργάνων απροστάτευτη.

Η φυσιολογική υψηλή θερμοκρασία της ευαίσθητης περιοχής σε συνδυασμό με το βρεγμένο μαγιό αποτελούν την ιδανική συνθήκη ανάπτυξης μικροοργανισμών που εισχωρούν στη περιοχή και πλήττουν τον οργανισμό.

Τα συμπτώματα μίας ουρολοίμωξης είναι ενόχληση ή και πόνος στην ουροδόχο κύστη κατά την ούρηση (δυσουρία), πόνος στην οσφυϊκή περιοχή δεξιά ή/και αριστερά της σπονδυλικής στήλης, δύσοσμα ούρα και εμφάνιση πυρετού.

Για την αποφυγή μίας ουρολοίμωξης καλό είναι να καταναλώνουμε μεγάλες ποσότητες νερού, ώστε να αυξάνουμε την αποβολή των ούρων από την κύστη και να τηρούνται οι κανόνες τοπικής υγιεινής (τακτικό άλλαγμα μαγιό και επιμελής καθαρισμός των έξω γεννητικών οργάνων αμέσως μετά την θάλασσα).

Πώς θα προφυλάξουμε τα παιδιά από την άμμο:

- τους αλλάζουμε μαγιό βγαίνοντας από τη θάλασσα και πάντα προτιμάμε να είναι στεγνό
- απαγορεύουμε στα παιδιά να κάθονται και να παίζουν στην άμμο γυμνά
- πάντα κάνουμε ένα ντους μετά το θαλασσινό μπάνιο

Από την παιδίατρο Dr. Δώρα Ευθυμίου

Πηγή: jenny.gr

Μπορεί να φοράμε στα παιδιά μας αντηλιακό, καπέλο και μπλουζάκια για να προστατευθούν από τις βλαβερές ακτινοβολίες του ήλιου ωστόσο είναι απροστάτευτα παίζοντας στην άμμο.

Η άμμος δεν είναι αποστειρωμένη γι΄αυτό θα πρέπει να λαμβάνονται οι κατάλληλες προφυλάξεις που θα κρατήσουν μακριά τις μολύνσεις και τους μύκητες από το δέρμα των παιδιών.

Ασθένειες με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι όταν καθόμαστε απροστάτευτοι στην άμμο:

Οι «μυρμηγκιές» είναι κατά κανόνα ανώδυνα εξογκώματα του δέρματος που οφείλονται στην παρουσία ενός ιού. Εμφανίζονται σε όλο μας το σώμα, από το πρόσωπο έως και τις πατούσες και έχουν την μορφή μικρών ελιών με το χρώμα του δέρματος.

Οι μύκητες «φωλιάζουν» στην άμμο και ευθύνονται για τις μυκητιάσεις τόσο του δέρματος όσο και των νυχιών.

Βοηθήστε το παιδί σας να μη φοβάται την θάλασσα

Η σοβαρότερη όμως επιπλοκή από την μη ασφαλή παραμονή στην άμμο είναι αναμφίβολα η ουρολοίμωξη. Η εμφάνισή της σχετίζεται άμεσα με το γεγονός ότι καθόμαστε στην άμμο αμέσως μετά το κολύμπι στη θάλασσα όπου το μαγιό μας είναι βρεγμένο καθιστώντας την περιοχή των γεννητικών οργάνων απροστάτευτη. Η φυσιολογική υψηλή θερμοκρασία της ευαίσθητης περιοχής σε συνδυασμό με το βρεγμένο μαγιό αποτελούν την ιδανική συνθήκη ανάπτυξης μικροοργανισμών που εισχωρούν στη περιοχή και πλήττουν τον οργανισμό.

Τα συμπτώματα μίας ουρολοίμωξης είναι ενόχληση ή και πόνος στην ουροδόχο κύστη κατά την ούρηση (δυσουρία), πόνος στην οσφυϊκή περιοχή δεξιά ή/και αριστερά της σπονδυλικής στήλης, δύσοσμα ούρα και εμφάνιση πυρετού.

Για την αποφυγή μίας ουρολοίμωξης καλό είναι να καταναλώνουμε μεγάλες ποσότητες νερού, ώστε να αυξάνουμε την αποβολή των ούρων από την κύστη και να τηρούνται οι κανόνες τοπικής υγιεινής (τακτικό άλλαγμα μαγιό και επιμελής καθαρισμός των έξω γεννητικών οργάνων αμέσως μετά την θάλασσα).

Πώς θα προφυλάξουμε τα παιδιά από την άμμο:

- τους αλλάζουμε μαγιό βγαίνοντας από τη θάλασσα και πάντα προτιμάμε να είναι στεγνό
- απαγορεύουμε στα παιδιά να κάθονται και να παίζουν στην άμμο γυμνά
- πάντα κάνουμε ένα ντους μετά το θαλασσινό μπάνιο

Από την παιδίατρο Dr. Δώρα Ευθυμίου

Πηγή: jenny.gr

Το παιδί αρνείται πεισματικά να πάει στον γιατρό, τσιρίζει και κλαίει μπροστά στη θέα της βελόνας.

Δυστυχώς όμως τα εμβόλια είναι απαραίτητα και δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε;

Πως μπορούμε να κάνουμε αυτή την επίσκεψη λίγο πιο ευχάριστη και ανώδυνη;

1. Προσπαθήστε να του μιλήσετε με ειλικρίνεια, να περιγράψετε αυτό που θα αντιμετωπίσει και να το προετοιμάσετε κατάλληλα.

Μιλήστε του για το εμβόλιο, για το λόγο που πρέπει να το κάνει και πείτε του ότι μετά το τσίμπημα θα γίνει πιο δυνατό και δεν θα αρρωσταίνει.
 
2. Δώστε του παραδείγματα με άλλα παιδάκια. Ότι πχ. ο Γιώργος χθες έκανε εμβόλιο, δεν πόνεσε, ήταν γενναίος και τώρα πιο δυνατός!
 
3. Κάντε την αναπαράσταση με παιχνίδι. Γίνεται ο γιατρός και εκείνο ο μικρός επισκέπτης που έρχεται σε εσάς να του κάνετε το εμβόλιο. 

4. Όταν πάτε στον παιδίατρο πάρτε μαζί σας και το αγαπημένο του παιχνίδι για να ασχοληθεί.

5. Αν είναι μωράκι μπορείτε ταυτόχρονα να το θηλάσετε!
 
6. Αν έχει συνηθίσει την πιπίλα του υπάρχει ένα κόλπο με τη ζάχαρη. Μπορείτε να βουτήξετε την πιπίλα του σε λίγη ζάχαρη και να του τη δώσετε πριν το εμβόλιο. Η ζάχαρη έχει αναλγητικές ιδιότητες και κάνει τον πόνο πιο γλυκό.
 
7. Υπάρχει δυνατότητα να τοποθετήσει ο παιδίατρος ένα τοπικό αναισθητικό στην περιοχή πριν τον εμβολιασμό.  Έτσι δεν θα αντιληφθεί καθόλου τον πόνο και το μικρό τσίμπημα. 
 
8. Όταν θα πλησιάζει η βελόνα κάντε αυτή τη στιγμή όσο γίνεται πιο ευχάριστη. Αποσπάστε του την προσοχή με μια ευχάριστη συζήτηση ή ένα τραγουδάκι και ενθαρρύνετε το.
 
9. Όταν τα καταφέρει πάρτε το μια τεράστια αγκαλιά, θαυμάστε το για το θάρρος του και πείτε του ένα μεγάλο "μπράβο". 

10. Μην ξεχάσετε να ευχαριστήσετε τον παιδίατρο μπροστά στο παιδί για το καλό που του έκανε!

Η αποφρακτική άπνοια του ύπνου είναι μια συχνή πάθηση, για την οποία όμως δεν γίνεται η διάγνωση στο βαθμό που θα έπρεπε.

Η πάθηση αυτή έχει συσχετισθεί με προβλήματα μάθησης, αργή ανάπτυξη του παιδιού, υπέρταση και ακόμη με τη νυκτερινή ενούρηση.

Οι γονείς πρέπει να αντιληφθούν ότι όταν το παιδί τους ροχαλίζει, αυτό δεν είναι ένα απλό συνηθισμένο και ενοχλητικό φαινόμενο.

Σε μερικά παιδιά μπορεί να είναι κάτι το απομονωμένο, αλλά σε πολλά άλλα είναι ένα από τα σημεία της αποφρακτικής άπνοιας του ύπνου.

Τα παιδιά που παρουσιάζουν συχνότερα την κατάσταση αυτή είναι μεταξύ 2 και 8 ετών.

Τα κρεατάκια στη μύτη, οι μεγάλες αμυγδαλές, η χαλάρωση ή και η μείωση του μυϊκού τόνου των άνω αναπνευστικών οδών κατά τη διάρκεια του ύπνου μπορεί να είναι οι αιτίες που προκαλούν την αποφρακτική άπνοια.

Επίσης μια άλλη σημαντική αιτία που συντείνει στο ροχαλητό των παιδιών είναι η παχυσαρκία.

Η δημιουργία αποθεμάτων λίπους γύρω στην περιοχή του λαιμού και στο φάρυγγα μπορούν να επηρεάσουν τις άνω αναπνευστικές οδούς.

Επίσης το υπερβολικό πάχος στην κοιλιά και στο στομάχι μπορούν να εμποδίζουν το διάφραγμα από του να λειτουργεί κανονικά με αποτέλεσμα να προκαλεί ροχαλητό.

Έχει υπολογιστεί ότι 10% των παιδιών παρουσιάζουν ροχαλητό και το 2% παρουσιάζει αποφρακτική άπνοια του ύπνου.

Από τα παχύσαρκα παιδιά το 20% έως το 40% παρουσιάζουν την αποφρακτική άπνοια.

Η αποφρακτική άπνοια εμποδίζει την κανονική οξυγόνωση του αίματος στους πνεύμονες.

Γίνεται παράλληλα και μια υπερβολική κατακράτηση του διοξειδίου του άνθρακος.

Το αποτέλεσμα των διαταραχών αυτών μπορεί να είναι επιπτώσεις στην καρδία, στους πνεύμονες, στην ανάπτυξη του παιδιού, στην συμπεριφορά του και ακόμη έχουν περιγραφεί και θάνατοι.

Το σημαντικό είναι ότι όταν γίνει η διάγνωση, τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπισθούν.

Οι παιδίατροι θα πρέπει πάντοτε να ρωτούν τους γονείς κατά πόσον το παιδί τους ροχαλίζει ή όχι.

Οι ερωτήσεις πρέπει να περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

• Το παιδί, ροχαλίζει κάθε νύχτα;

• Το παιδί ροχαλίζει δυνατά;

• Μήπως όταν κοιμάται κάνει διακοπές στην αναπνοή και μετά ξαναρχίζει με δυνατά ρουφήγματα αέρα;

• Είναι το παιδί υπερβολικά ζωηρό;

• Μήπως το παιδί παρουσιάζει σχολικά προβλήματα λόγω κούρασης;

Τα παιδιά που πάσχουν από την αποφρακτική άπνοια του ύπνου παρουσιάζουν ροχαλητό και μια θορυβώδη αναπνοή που μπορεί να συνοδεύεται με διακοπές.

Το αποτέλεσμα είναι ένας ανήσυχος ύπνος που δεν ξεκουράζει το παιδί.

Αυτό συντείνει σε μια υπερβολική ζωηράδα, κούραση και μείωση της απόδοσης στο σχολείο.

Τα παιδιά που επηρεάζονται ακούγονται όπως εάν μιλούν από τη μύτη.

Το στόμα τους μπορεί να παραμένει ανοικτό.

Ο καλύτερος τρόπος για να γίνει η διάγνωση είναι με τη νυκτερινή πολυπνογραφία, η οποία είναι μια εργαστηριακή μέθοδος μελέτης του ύπνου.

Η καλύτερη αντιμετώπιση της πάθησης αυτής είναι η αφαίρεση των αμυγδαλών.

Τα κρεατάκια στη μύτη επίσης πρέπει να αφαιρούνται.

Σε ορισμένες δύσκολες περιπτώσεις μπορεί να είναι αναγκαία η εφαρμογή κατά τον ύπνο μιας συνεχούς θετικής πίεσης με μια ειδική μάσκα. Η πίεση αυτή επιτρέπει στις άνω αναπνευστικές οδούς να παραμένουν ανοικτές κατά τη διάρκεια του ύπνου με τρόπο τέτοιο που να γίνεται ικανοποιητικά η οξυγόνωση του αίματος.

Το ροχαλητό στα παιδιά είναι μια κλινική κατάσταση που δεν πρέπει να αφήνεται χωρίς έλεγχο.

Οι κίνδυνοι της αποφρακτικής άπνοιας του ύπνου που πιθανόν να υπάρχει και που περιγράφεται στο 2% των παιδιών, είναι σημαντικοί.

Συνοπτικά οι οδηγίες της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής είναι οι ακόλουθες:

• Όλα τα παιδιά πρέπει να ελέγχονται για το ροχαλητό

• Τα παιδιά με πολύπλοκη υψηλού κινδύνου κλινική εικόνα, πρέπει να αποστέλλονται σε ειδικό γιατρό

• Τα παιδιά με καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης.

• Η διαγνωστική διερεύνηση πρέπει να διαχωρίσει τα περιστατικά πρωτοπαθούς ροχαλητού (10% των παιδιών), από τα παιδιά που παρουσιάζουν αποφρακτική άπνοια του ύπνου (2% των παιδιών). Η καλύτερη μέθοδος διάγνωσης είναι η πολυπνογραφία.

• Οι αμυγδαλές και τα κρεατάκια πρέπει να αφαιρούνται άμεσα σαν μια πρώτη θεραπευτική προσέγγιση που είναι αποτελεσματική στα περισσότερα παιδιά. Σε αυτά που δεν μπορούν να χειρουργηθούν ή που το πρόβλημα τους δεν διευθετείται μετά από μια χειρουργική επέμβαση τότε πρέπει να χρησιμοποιείται η συνεχής θετική πίεση δια μέσου μιας ειδικής μάσκας κατά τη διάρκεια του ύπνου

• Τα παιδιά με υψηλού κινδύνου κλινική εικόνα θα πρέπει να παρακολουθούνται σαν εσωτερικοί ασθενείς μετά από τη θεραπευτική χειρουργική επέμβαση

• Τα παιδιά θα πρέπει μετά από μια χειρουργική επέμβαση που έχουν αφαιρεθεί τα κρεατάκια και οι αμυγδαλές να παρακολουθούνται και να αξιολογούνται για να φανεί κατά πόσο χρειάζονται μια επιπρόσθετη θεραπεία.

Οι οδηγίες αυτές δεν αποτελούν το αποκλειστικό εργαλείο για την αξιολόγηση των παιδιών με ροχαλητό και αποφρακτική άπνοια του ύπνου.

Αποτελούν βοηθητικές κατευθυντήριες γραμμές για την αξιολόγηση του κάθε παιδιού σε συνάρτηση όμως με την κλινική εικόνα και τις ιδιαιτερότητες της κάθε περίπτωσης που θα κριθούν μόνο από τον παιδίατρο.

Όταν τα παιδιά έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με άλλα συνομήλικά τους, είναι αναμενόμενο να αρχίσουν να αρρωσταίνουν. H επαφή αυτή τις περισσότερες φορές συμπίπτει με το ξεκίνημα του παιδικού σταθμού δημιουργώντας στους γονείς ανησυχία. Στην πραγματικότητα θα ήταν ασυνήθιστο να μην αρρωσταίνει συχνά ένα νήπιο, αφού πρόκειται για έναν «παρθένο» οργανισμό που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με ιούς και μικρόβια που μεταφέρονται μεταξύ των συμμαθητών του. 

Γιατί τώρα αρρωσταίνει συχνότερα;

Tο αμυντικό σύστημα του ανθρώπου διαμορφώνεται με την πάροδο των χρόνων.

Σε πολύ μικρές ηλικίες (βρεφική και νηπιακή περίοδο) δεν υπάρχουν επαρκή αντισώματα έναντι των διαφόρων λοιμογόνων παραγόντων, με συνέπεια η επαφή με κάποιον ιό ή μικρόβιο να προκαλεί νόσο (άλλες φορές μία ήπια ίωση που περνάει εύκολα και άλλες φορές μία σοβαρή λοίμωξη).

Ωστόσο, όσο αναπτύσσεται ο ανθρώπινος οργανισμός, το αμυντικό σύστημα βελτιώνεται, καθώς ο οργανισμός παράγει περισσότερα αντισώματα.

Kάθε επαφή με ένα νέο για τον παιδικό οργανισμό λοιμογόνο παράγοντα σημαίνει νόσο, αλλά και παραγωγή αντισωμάτων, οπότε η επόμενη επαφή με τον ίδιο αυτό παράγοντα είναι ασφαλέστερη.

Eπειδή υπάρχουν εκατοντάδες ομάδες και υποομάδες μικροβίων ή ιών, ένα παιδί που ξεκινά για πρώτη φορά να πηγαίνει στο βρεφονηπιακό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, είναι πολύ πιθανό να αρρωσταίνει συχνότερα.

Aυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλα τα παιδιά αρρωσταίνουν το ίδιο συχνά.

O τρόπος αντίδρασης εξαρτάται από τον ίδιο τον παιδικό οργανισμό και από προηγούμενες επαφές που είχε μέσα στην οικογένεια (αν υπάρχει μεγαλύτερο αδελφάκι, γονείς που μεταφέρουν μικροοργανισμούς άθελά τους, π.χ. εκπαιδευτικοί, νοσηλευτές κ.ά.). 

Πόσες ιώσεις είναι... αρκετές;

Ένα φυσιολογικό παιδί μπορεί να αρρωστήσει 8-10 φορές το χρόνο και επειδή η χειμερινή περίοδος στην Eλλάδα είναι μικρή, ένα παιδί μπορεί να είναι άρρωστο κάθε 15 μέρες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει οργανικό πρόβλημα.

Έτσι, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Eάν όμως βλέπετε ότι το παιδί σας παρουσιάζει συνεχώς ωτίτιδες, ταλαιπωρείται από χρόνιο διαρροϊκό σύνδρομο, κάνει βαριές λοιμώξεις (πνευμονίες, μηνιγγίτιδες, λοιμώξεις του δέρματος), δεν αναπτύσσεται καλά, δεν παίζει με κέφι και διάθεση και δείχνει γενικά κουρασμένο, τότε σε αυτό το παιδί καλό θα ήταν να γίνει ένας λεπτομερής εργαστηριακός έλεγχος. 

Eίναι καλύτερα να αποφύγουμε τον παιδικό σταθμό;

Ένα παιδί που δεν πηγαίνει σε παιδικό σταθμό είναι αναμενόμενο να αρρωσταίνει λιγότερο συχνά.

Aυτό, βέβαια, εξαρτάται και από άλλους παράγοντες, όπως το αν υπάρχουν αδελφάκια, αν οι γονείς μεταφέρουν λόγω της εργασίας τους ιώσεις ή αν ο χώρος του σπιτιού δεν αερίζεται επαρκώς.

Bέβαια, δεν είναι λύση να μην πηγαίνει το παιδί στο σταθμό για να αποφύγει τις ιώσεις, ενώ παράλληλα θα εξακολουθεί να πηγαίνει σε παιδότοπους ή γενικά σε κλειστούς χώρους με πολλά άτομα. 

Γιατί στο νηπιαγωγείο αρρωσταίνει λιγότερο;

Aν έχετε κρατήσει ένα παιδί στο σπίτι, όταν θα έρθει η στιγμή να πάει στο νηπιαγωγείο, είναι αναμενόμενο να αρχίσει να αρρωσταίνει συχνότερα απ’ ό,τι τα προηγούμενα χρόνια.

Ως μεγαλύτερο παιδάκι, όμως, με σαφώς πιο ώριμο αμυντικό σύστημα, θα περνά πιο ήπια τις διάφορες λοιμώξεις.

Γι’ αυτό το λόγο, εξάλλου, τα εμβόλια για αιμόφιλο ινφλουέντζας, μηνιγγιτιδόκοκκο C και πνευμονιόκοκκο κρίνονται απαραίτητα μόνο για παιδιά κάτω των 5 ετών, τα οποία έχουν ακόμη αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα. 

Nα σταματήσει το σταθμό για να μην κολλήσει το αδελφάκι του; 

Στις περισσότερες οικογένειες η γέννηση του δεύτερου παιδιού συμπίπτει με την ηλικία που το μεγαλύτερο πηγαίνει στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο.

Στην περίπτωση αυτή, οι περισσότεροι γονείς αγωνιούν μήπως κινδυνεύει από συχνές ιώσεις το νεογέννητο και αναρωτιούνται αν θα ήταν προτιμότερο να διακόψουν για ένα διάστημα τις δραστηριότητες του μεγαλύτερου.

Σύμφωνα με τον παιδίατρο, δεν είναι σωστό να διακόψει ένα νήπιο αυτό που έχει αρχίσει επειδή υπάρχει νεογέννητο στην οικογένεια.

Xρειάζεται όμως ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μην έρχεται σε άμεση επαφή το μεγαλύτερο παιδάκι με το νεογνό ή το βρέφος. 

Oι ειδικοί συμβουλεύουν

• Nα πλένει πολύ καλά τα χέρια του κάθε φορά που επιστρέφει από το σταθμό. 

• Nα του αλλάζετε τα ρούχα και να πλένετε κι εσείς πολύ καλά τα χέρια σας όταν φροντίζετε το ένα ή το άλλο παιδί.

• Αν λίγο πριν ή λίγο μετά τον ερχομό ενός μωρού στο σπίτι υπάρχουν σχέδια να αρχίσει παιδικό σταθμό το μεγαλύτερο παιδί, είναι προτιμότερο να υπάρξει μία μικρή καθυστέρηση ώστε να προληφθεί η μεταφορά πιθανών λοιμώξεων στο σπίτι.

Η τερηδόνα προκαλείται από βακτήρια τα οποία προσκολλώνται στα δόντια και τρέφονται με τα μόρια των φαγητών που απομένουν στο στόμα μας.

Αυτά τα βακτήρια μπορούν να μεταδοθούν από στόμα σε στόμα.

Ιδιαίτερα διαδεδομένος είναι ο στρεπτόκοκκος mutans που συνήθως μεταδίδεται από τους γονείς στα μικρά παιδιά.

Τα παιδιά μπορεί να μολυνθούν όταν οι γονείς δοκιμάζουν από το ίδιο κουταλάκι προκειμένου να ελέγξουν τη θερμοκρασία του φαγητού.

Για το λόγο αυτό θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και πριν δοκιμάσουμε οτιδήποτε από το ίδιο κουταλάκι θα πρέπει πρώτα να φροντίσουμε να πλένουμε τα δόντια μας πολύ καλά.

Για την καλύτερη υγιεινή των δοντιών μετά από κάθε βούρτσισμα καλό θα είναι να χρησιμοποιούμε οδοντικό νήμα και να μασάμε τσίχλες χωρίς ζάχαρη διότι ευνοούν την παραγωγή σιέλου που απομακρύνει την οδοντική πλάκα και τα βακτήρια.

Αυτός ο πόνος οφείλεται σε μια μόλυνση του αυτιού από εξωτερικά μικρόβια (σταφυλόκοκκος στρεπτόκοκκος, πρωτέας , ψευδομονάδα, και μύκητες) και ονομάζεται εξωτερική ωτίτιδα.

Η εξωτερική ωτίτιδα είναι μια φλεγμονή του έξω ακουστικού πόρου και συγκεκριμένα του σωλήνα του αυτιού που οδηγεί στο τύμπανο.

Για να προστατέψουμε το παιδάκι μας από μια μόλυνση θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με την φροντίδα και την περιποίηση του αυτιού.

Τους καλοκαιρινούς μήνες μάλιστα οι μολύνσεις είναι περισσότερο αυξημένες λόγω της ανεβασμένης θερμοκρασίας και της υγρασίας.

Αποφύγετε την μπατονέτα.

Η χρήση της μπατονέτας δεν συνίσταται γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σπρώξει το κερί προς τα μέσα ή να τραυματίσει το αυτάκι του. Καθαρίστε τον εξωτερικό πόρο του αυτιού με ένα βαμβάκι εμποτισμένο με ειδικά έλαια που θα σας προτείνει ο παιδίατρος για την απομάκρυνση του κεριού. Υπάρχουν μάλιστα φυτικά σπρέι στα φαρμακεία που διαλύουν το κερί.

Αποφύγετε το μπάνιο σε βρώμικες θάλασσες και πισίνες.

Μετά το μπάνιο στη θάλασσα μπορείτε να στάξετε στο αυτάκι του παιδιού 2-3 σταγόνες καθαρό οινόπνευμα. Το οινόπνευμα απορροφά την υγρασία και σκοτώνει τα μικρόβια και τους μύκητες που προκαλούν μόλυνση.

Καθαριότητα!

Καλό είναι να καθαρίζετε συχνά την μύτη του παιδιού με φυσιολογικό ορό ώστε να μην παραμένουν μικρόβια στην περιοχή που θα μολύνουν το αυτάκι του.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να ανακουφίσουμε το παιδάκι από τον πόνο;

*Θερμότητα!

Η θερμότητα μπορεί να ανακουφίσει το αυτάκι του από τον πόνο έστω και προσωρινά.

Τοποθετήστε μια ζεστή πετσέτα.

Ο παιδίατρος μπορεί να συστήσει κομπρέσες στα αυτιά για να ανακουφιστεί από τον πόνο.

*Ξεκούραση!

Η ξεκούραση βοηθάει τον οργανισμό του παιδιού να αντιμετωπίσει πιο γρήγορα τη λοίμωξη.

*Φροντίδα!

Καθαρίζουμε πολύ προσεκτικά τον εξωτερικό ακουστικό πόρο με ενστάλαξη ωτικών σταγόνων αντιβιοτικών και κορτικοειδών που προηγουμένως οπωσδήποτε μας έχει συστήσει ο γιατρός.

*Παυσίπονα!

Μπορούμε να του δώσουμε αναλγητικά ή αντιπυρετικά αν έχει πυρετό

Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να δει κάποιος το παιδί του να «μαυρίζει» και να χάνει τις αισθήσεις του.

Σπάνια προσβάλλει βρέφη μικρότερα των 6 μηνών.

Η συνηθέστερη ηλικία είναι 2 χρονών και συνήθως σταματά μετά την ηλικία των 5 χρονών.

Τι είναι το σύνδρομο κατακράτησης της αναπνοής;

Είναι μια σχετικά συχνή κατάσταση αφού προσβάλλει περίπου πέντε στα εκατό παιδιά.

Το επεισόδιο συμβαίνει συνήθως μετά από ένα ελαφρύ κτύπημα ή όταν δεν κάνουμε το χατίρι του μικρού παιδιού, οπότε αυτό ξεκινά να κλαίει και κρατάει την αναπνοή του.

Πόσες μορφές συνδρόμου κατακράτησης της αναπνοής υπάρχουν;

Α. Κυανή μορφή

Στη μορφή αυτή το παιδί κατά τη διάρκεια του κλάματος κοκκινίζει, μένει για λίγο χωρίς να αναπνέει και μαυρίζει το πρόσωπο του, ειδικά γύρω από το στόμα. Μπορεί να χάσει τις αισθήσεις του και σπάνια κατά την διάρκεια του επεισοδίου μπορεί το παιδί να παρουσιάσει σπασμούς. Το επεισόδιο διαρκεί πολύ λίγο και μετά το παιδί αισθάνεται κουρασμένο. Τα επεισόδια αυτά μπορεί να επαναληφθούν αρκετές φορές κατά την διάρκεια της μέρας ή και να συμβαίνουν μια φόρα κάθε τόσο.

Β. Ωχρή μορφή

Στη μορφή αυτή, η οποία είναι πιο σπάνια, το παιδί κλαίει για λίγο και στην συνέχεια γίνεται κάτωχρο και χάνει τις αισθήσεις του. Το παιδί μπορεί να υπερεκτείνει τον κορμό του και να πάρει το σχήμα του τόξου. Όπως και στην κυανωτική μορφή το παιδί μπορεί να παρουσιάσει σπασμούς. Μετά το επεισόδιο είναι συνήθως κουρασμένο και θέλει να κοιμηθεί.

Τι ευθύνεται για το σύνδρομο;

Δεν είναι γνωστό. Γνωρίζουμε όμως ότι τα παιδιά αυτά δεν πάσχουν από κάποιο σοβαρό νόσημα και δεν έχουν επιληψία. Ο γιατρός βέβαια θα πρέπει να αποκλείσει την επιληψία όταν θα πάρετε για πρώτη φορά το παιδί σας μετά από ένα τέτοιο επεισόδιο.

Πώς γίνεται η διάγνωση του συνδρόμου κατακράτησης της αναπνοής;

Δεν υπάρχει ειδική εξέταση που επιβεβαιώνει τη διάγνωση του συνδρόμου κατακράτησης της αναπνοής. Το κλειδί για τη διάγνωση είναι το λεπτομερές ιστορικό από την πλευρά των γονιών και ο αποκλεισμός άλλων καταστάσεων που μπορεί να δώσουν παρόμοια κλινική εικόνα από πλευράς του παιδιάτρου. Μερικές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το σύνδρομο από την επιληψία. Πολύ σημαντικό στοιχείο από το ιστορικό είναι ότι προηγείται του επεισοδίου έντονο κλάμα ή τραυματισμός, υπάρχει σαφής υπεροχή ψυχρού ή κυανού χρώματος στο σύνδρομο κατακράτησης της αναπνοής γεγονότα που δεν είναι χαρακτηριστικά της επιληπτικής κρίσης. Σε περιπτώσεις που υπάρχει σύγχυση η εξέταση που θα βοηθήσει είναι το video- ηλεκτροεγκεφαλογράφημα.

Επιπρόσθετα μπορεί να χρειαστεί να αποκλειστούν και άλλες καταστάσεις που οδηγούν σε παρόμοιου χαρακτήρα επεισόδια ειδικά εάν του επεισοδίου δεν προηγείται κάποιος εμφανής εκλυτικός παράγοντας. Τέτοιες καταστάσεις είναι διάφορες καρδιακές αρρυθμίες όπως το σύνδρομο μακρού QT.

Τέλος λόγω της συσχέτισης της σιδηροπενικής αναιμίας με το σύνδρομο κατακράτησης της αναπνοής σε αρκετές μελέτες, ο έλεγχος της αιμοσφαιρίνης και της φεριτίνης του αίματος στα παιδιά που εμφανίζουν το σύνδρομο είναι δικαιολογημένος.

Ποια είναι η θεραπεία του συνδρόμου κατακράτησης της αναπνοής;

Δεν υπάρχει κάποια ειδική θεραπεία για το σύνδρομο. Σημαντικό στην αντιμετώπιση του συνδρόμου είναι η θεραπεία της σιδηροπενικής αναιμίας εάν υπάρχει. Σε σπάνιες περιπτώσεις όταν οι κρίσεις οδηγούν σε σοβαρή βραδυκαρδία ή ασυστολία ( δηλαδή πολύ χαμηλές σφίξεις της καρδιάς ή καθόλου σφίξεις) χορηγείται το φάρμακο ατροπίνη ή τοποθετείται βηματοδότης.

Ποια είναι η πρόγνωση του συνδρόμου κατακράτησης της αναπνοής στα παιδιά;

Η πρόγνωση είναι εξαιρετική. Η μέση ηλικία υποχώρησης των κρίσεων είναι τα 4 έτη και τα παιδιά δεν έχουν κάποιο νοητικό ή άλλο πρόβλημα.

Τι να κάνω όταν το παιδί μου παρουσιάζει ένα τέτοιο επεισόδιο;

ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΘΕΙΤΕ.

Δεν χρειάζεται ούτε νερό να ρίξετε στο πρόσωπο του παιδιού, ούτε να βάλετε το χέρι στο στόμα του, ούτε να του δώσετε το φιλί της ζωής. Δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτε.

Όταν το επεισόδιο τελειώσει τότε αφήστε το παιδί σας να ξεκουραστεί στο κρεβατάκι του και μην δείξετε ότι έχετε πανικοβληθεί και μην το κρατάτε συνέχεια στην αγκαλιά σας.

Αφήστε του λίγο χρόνο να ξεκουραστεί μόνο στο κρεβατάκι.

Τα επεισόδια αυτά θα τα συνηθίσετε αν το παιδί σας τα κάνει τακτικά, αργά ή γρήγορα.

Εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να μην έχετε άγχος καθ όλη την διάρκεια της ημέρας «μήπως το παιδί κάνει τέτοιο επεισόδιο», οπότε η ζωή σας θα είναι δύσκολη και η συμπεριφορά σας απέναντι στο μωρό όχι η πιο ορθή.

Γι αυτό να θυμάστε ότι οφείλεται να συμπεριφέρεστε στο παιδί με σύνδρομο κατακράτησης αναπνοής όπως και σε οποιοδήποτε άλλο φυσιολογικό παιδί.

Πηγή:paidiatros.com

Μην φοβάστε!

Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά που στον παιδικό σταθμό αρρωσταίνουν πιο συχνά φαίνεται ότι αργότερα θα αρρωσταίνουν πολύ λιγότερο, όταν δηλαδή ξεκινήσουν το κανονικό σχολείο.

Παρόλα αυτά μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να αρρωσταίνει λιγότερο ενισχύοντας το ανοσοποιητικό του με διάφορα tips.

1.Πολλά φρούτα για δυνατή “άμυνα”. Όλα τα φρούτα και ιδιαίτερα λεμόνια, πορτοκάλια, μήλα, φράουλες, ακτινίδια, παπάγια κ.ά. καθώς επίσης τα λαχανικά προσφέρουν πολλές βιταμίνες και αντιοξειδωτικά, απαραίτητα για την ενίσχυση της άμυνας του οργανισμού. Επίσης, το γιαούρτι, το ξινόγαλα και προϊόντα εμπλουτισμένα με προβιοτικά προστατεύουν ιδιαίτερα το πεπτικό σύστημα από πολλές λοιμώξεις.

2.Ύπνος και ξεκούραση: τα παιδιά που κοιμούνται και ξεκουράζονται ενισχύουν την άμυνά τους. Ιδιαίτερα αν είναι αδιάθετο, πρέπει να μειώνει τη σωματική δραστηριότητα και να μένει περισσότερες ώρες ξαπλωμένο. Τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 6 ετών πρέπει να κοιμούνται τουλάχιστον 8 ώρες το 24ωρο. Ένας υπνάκος ακόμα και στον παιδικό σταθμό είναι πολύ χρήσιμος.

3.Προσοχή στην προσωπική υγιεινή! Πλύσιμο των χεριών πριν και μετά το φαγητό, κόψιμο των νυχιών, δεν βάζουμε τα δάχτυλα στη μύτη ή στο στόμα, πλύσιμο των χεριών του προσωπικού του σταθμού κατά τη διάρκεια του ταΐσματος και όταν αλλάζουν την πάνα στα παιδιά ή όταν τα συνοδεύουν στην τουαλέτα. Εκπαιδεύουμε το παιδί να σκουπίζει τη μύτη του με χαρτομάντιλο και να το πετάει στο καλάθι απορριμάτων.

4.Ο καθένας τα δικά του πράγματα! Εκπαιδεύουμε το παιδί να μη χρησιμοποιεί τα αντικείμενα των άλλων όπως κουτάλια, ρούχα, σκουφιά, ποτήρια, παγούρια κ.λπ. διότι μεταδίδονται μικρόβια. Επίσης να μην τρώνε από το φαγητό των άλλων όπως μπισκότα, γλυκά κ.λπ.

5.Εμβόλια, αυτά τα χρήσιμα! Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας είναι καλυμμένο με όλα τα απαραίτητα εμβόλια. Ζητήστε από τους αρμόδιους του παιδικού σταθμού να κάνουν το ίδιο με όλα τα παιδιά. Το εμβόλιο της εποχικής γρίπης συνιστάται σε όλα τα παιδιά που πηγαίνουν παιδικό σταθμό από ηλικία 6 μηνών και πάνω.

Τι κάνετε όταν είναι άρρωστο;

-Μην το στέλνετε στο σχολείο όταν είναι άρρωστο και ειδικά όταν έχει πυρετό.

-Ζητήστε από τους αρμόδιους να συμβουλεύσουν και τους άλλους γονείς να κάνουν το ίδιο. Ζητήστε τουλάχιστον όταν κάποιο παιδάκι είναι άρρωστο να υπάρχει ειδικός χώρος για την παραμονή του ώστε να μην κολλήσουν και τα άλλα παιδάκια.

Μήπως το ντύνετε υπερβολικά;

Είναι λάθος να ντύνετε υπερβολικά το παιδί. Ιδρώνει και θα αρρωστήσει πιο εύκολα. Επίσης ο χώρος του σπιτιού ή του σχολείου πρέπει να είναι σχετικά δροσερός, το χειμώνα 18-20 βαθμούς, να έχει υγρασία 60-70% και να αερίζεται 5 λεπτά κάθε μία ώρα.

Πετάξτε την οδοντόβουρτσα!

Φυσικά και πρέπει να πλένετε καθημερινά τα δόντια, τα ούλα και τη γλώσσα του παιδιού για να απομακρύνονται τα στοματικά μικρόβια. Σκεφτήκατε ποτέ ότι πρέπει να αλλάζετε την οδοντόβουρτσα κάθε 2 μήνες έστω κι αν δεν έχει φθαρεί διότι πάνω και μέσα της “κατοικούν” εκατοντάδες μικρόβια;

Δρ. Σπύρος Μαζάνης TLife.gr

Τα ξεσπάσματα θυμού είναι ένα φυσιολογικό αναπτυξιακό στάδιο, που όλα τα νήπια παρουσιάζουν στη βρεφική ηλικία, αφού δεν έχουν αναπτύξει ακόμα τον προφορικό λόγο.

Με αυτό τον τρόπο μπορούν να επικοινωνούν σωστά μαζί μας και να μας εκφράσουν αυτά που θέλουν.

Επίσης, στη βρεφική ηλικία δεν έχουν αναπτύξει την ικανότητα να ρυθμίζουν τα συναισθήματα τους και εμφανίζουν πολλές φορές έντονα εγωκεντρική συμπεριφορά.

Αυτό σημαίνει ότι αρκετές φορές απαιτούν να κάνουν αυτό που θέλουν και όταν δεν τους το επιτρέψεις έχουν ξεσπάσματα θυμού.

Τα ξεσπάσματα θυμού ποικίλουν σε ένταση και συχνότητα από παιδί σε παιδί, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του, αλλά και τον τρόπο που εμείς σαν γονείς αντιδρούμε απέναντι σε αυτά τα ξεσπάσματα. Η στάση μας, αλλά και η συμπεριφορά μας, αρκετές φορές, τροφοδοτεί τα βρέφη για ξεσπάσματα θυμού.

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής, μας παραθέτει μερικές από τις σημαντικότερες αιτίες που προκαλούν ξεσπάσματα νεύρων στο νήπιο σας:

Τα νήπια τρώνε ακριβώς όση ποσότητα τροφής χρειάζονται ώστε να ικανοποιήσουν την πείνα τους.

Εάν για κάποιο λόγο οι γονείς τα πιέσουν να φάνε περισσότερο, τότε είναι σίγουρο πως θα τους προκαλέσουν ξέσπασμα νεύρων

Τα νήπια βαριούνται εύκολα και νιώθουν διαρκώς την ανάγκη να ψυχαγωγηθούν.

Εάν οι απαιτήσεις τους δεν ικανοποιηθούν αμέσως, η πλήξη τους μετατρέπεται σε εκνευρισμό

Οι έξοδοι που διαρκούν αρκετή ώρα, είναι σίγουρο, ότι θα προκαλέσουν πολλά νεύρα στο νήπιο σας.

Περιορίστε τες ή προτιμήστε να μη το έχετε μαζί σας, αν πρόκειται να λείψετε πολλές ώρες

Όταν δεν μπορεί να εκφράσει με λέξεις αυτό που θέλει και εσείς αδυνατείτε να το κατανοήσετε, θα ξεσπάσει σε κλάματα

Πώς να αντιμετωπίσετε τα ξεσπάσματα νεύρων του νηπίου σας

- Καταλήξτε με το/τη σύζυγό σας σε κοινούς κανόνες και τρόπο συμπεριφοράς, ώστε να μη δημιουργείτε σύγχυση στο παιδί

- Δείξτε υπομονή και ανεκτικότητα

- Αποφύγετε να το τιμωρήσετε

- Επιλέξτε πότε θα χρησιμοποιήσετε τις λέξεις «μη» ή «όχι»

- Αποσπάστε την προσοχή του παιδιού σας. Αποτελεί μία από τις καλύτερες μεθόδους προτού όμως κορυφωθούν τα νεύρα του

- Αγκαλιάστε το παιδί σας. Κρατήστε το σταθερά και μιλήστε του με καθησυχαστικό τόνο

Σχεδόν όλα τα βρέφη-νήπια αντιμετωπίζουν ξεσπάσματα νεύρων και είναι στο χέρι του γονέα να τα αντιμετωπίσει υπομονετικά, προτού πάρουν μεγαλύτερες διαστάσεις.

Εάν παρατηρήσετε καθώς μεγαλώνει το παιδί σας ότι εκδηλώνει επιθετική συμπεριφορά, τότε καλό είναι να επισκεφτείτε έναν Αναπτυξιακό Κέντρο, προκειμένου να σας συμβουλεύσει και να σας καθοδηγήσει κατάλληλα.

Συζητήστε άμεσα με τον παιδίατρό σας.

Novalac.gr

Πέντε έως οκτώ νεογνά στα 1.000 εμφανίζουν κάποιο πρόβλημα συγγενούς καρδιοπάθειας, που είναι από τα πλέον δύσκολα να αντιμετωπιστούν.

Είναι σημαντικό, λοιπόν, να αναγνωριστούν έγκαιρα τα τυχόν συμπτώματα, ενώ καθοριστικός είναι και ο πλήρης προγεννητικός έλεγχος.

Στη διαγνωστική προσέγγιση εκτός από το ιστορικό και την κλινική εξέταση περιλαμβάνονται το ηλεκτροκαρδιογράφημα και η ακτινογραφία θώρακος.

Η καρδούλα του βρέφους είναι μια πολύπλοκη ηλεκτρομηχανική αντλία με 4 κοιλότητες, που προωθεί το αίμα στα διάφορα όργανα του σώματος 160.000 φορές την ημέρα!

Οποιαδήποτε παθολογική κατάσταση παρεμποδίζει την ομαλή λειτουργία της χαρακτηρίζεται ως καρδιοπάθεια.

Οι καρδιοπάθειες στα βρέφη διακρίνονται σε συγγενείς και επίκτητες.

Οι συγγενείς και οι επίκτητες καρδιοπάθειες συγκαταλέγονται στα συχνότερα χρόνια νοσήματα της παιδικής ηλικίας.

Οι συγγενείς καρδιοπάθειες προκαλούνται από διαταραχές της ενδομήτριας ανάπτυξης της καρδιάς και των μεγάλων αγγείων της και η συχνότητά τους είναι 5 - 8 περιστατικά ανά 1.000 γεννήσεις.

Ο χρόνος εμφάνισης και η σοβαρότητά τους ποικίλλουν.

Συγκεκριμένα, μπορεί να εκδηλωθούν αμέσως μετά τη γέννηση του μωρού ή και να παραμείνουν απαρατήρητες επί έτη.

Έχει διαπιστωθεί ότι 2 - 3 από τα 1.000 νεογνά με συγγενή καρδιοπάθεια θα εμφανίσουν κλινικά συμπτώματα στο πρώτο έτος της ζωής τους, ενώ η διάγνωσή της επιβεβαιώνεται στο 40% - 50% την πρώτη εβδομάδα της ζωής τους και στο 50% - 60% στον πρώτο μήνα.

Στις συγγενείς καρδιοπάθειες του βρέφους μπορούν να συμπεριληφθούν και οι διάφοροι τύποι μυοκαρδιοπαθειών, καθώς και ορισμένες μορφές αρρυθμιών.

Οι τελευταίες αποτελούν συνήθως συνοδό κλινικό εύρημα των άλλων συγγενών ανατομικών ανωμαλιών της καρδιάς ή εμφανίζονται ως επιπλοκή της χειρουργικής διόρθωσής τους.

Οι επίκτητες καρδιοπάθειες είναι σπάνιες στη βρεφική ηλικία.

Σε αυτές ανήκουν η ενδοκαρδίτιδα, η μυοκαρδίτιδα, η νόσος Kawasaki, η περικαρδίτιδα και η επίκτητη αρρυθμία. Για τη διάγνωση των καρδιοπαθειών στα βρέφη σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν:

Το ολοκληρωμένο ιστορικό.

Η λεπτομερής κλινική εξέταση.

Η ενδεχόμενη παρουσία ορισμένων κλινικοεργαστηριακών ευρημάτων.

Το ιστορικό

Το ιστορικό περιλαμβάνει πληροφορίες σχετικά με την ύπαρξη άλλων παιδιών ή ατόμων στην οικογένεια με καρδιοπάθειες ή επεισοδίων αιφνίδιου θανάτου ή θανάτου σε μικρή ηλικία και όσον αφορά στην εγκυμοσύνη εάν αναφέρεται νόσηση της μητέρας από σακχαρώδη διαβήτη ή διάχυτο ερυθηματώδη λύκο, φαινυλκετονουρία, συγγενή ερυθρά είτε λήψη τερατογόνων φαρμάκων και ουσιών (λίθιο, αλκοόλ, βαρφαρίνη, θαλιδομίδη, αντιμεταβολίτες ή αντιεπιληπτικά).

Η κλινική εξέταση

Η φυσική εξέταση του βρέφους περιλαμβάνει αρχικά την εκτίμηση της γενικής του κατάστασης και την ενδεχόμενη ανεπαρκή αύξηση του σωματικού βάρους του.

Επιπλέον, ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην παρουσία κυάνωσης με ή χωρίς φύσημα, στις διαταραχές στην ανάπτυξη και σε οποιαδήποτε ένδειξη αναπνευστικής δυσχέρειας ή καρδιακής ανεπάρκειας.

Η κυάνωση (μπλε απόχρωση του δέρματος) παρατηρείται κυρίως στα χείλη, στη γλώσσα, κάτω από τα νύχια και στους βλεννογόνους.

Ιδιαίτερα ανησυχητική θεωρείται η κυάνωση που εντοπίζεται σε όλο το σώμα και συνοδεύεται από δυσκολία της αναπνοής και πυρετό.

Όσον αφορά στα φυσήματα, αξίζει να επισημάνουμε ότι σε μεγάλο ποσοστό υπάρχουν και φυσήματα τα οποία είναι φυσιολογικά (αθώα ή λειτουργικά) και στη διάκρισή τους συμβάλλει η αξιολόγηση από παιδοκαρδιολόγο.

Στις ενδείξεις της παρουσίας καρδιακής νόσου και συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας σ’ ένα βρέφος περιλαμβάνονται: η μειωμένη και πολλές φορές χρονοβόρα σίτισή του (μικρά και συχνά γεύματα), η ταχύπνοια (περισσότερες από 40 - 55 αναπνοές το λεπτό σε τελειόμηνα νεογνά και βρέφη), η δύσκολη και εργώδης αναπνοή, ο βήχας, τα ωχρά και ψυχρά άκρα και η εφίδρωση χωρίς υπερθέρμανση κατά τη διάρκεια της σίτισης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα βρέφος με καρδιακή ανεπάρκεια ή αρρυθμία συνήθως δεν κοιμάται ήσυχα.

Ο εργαστηριακός έλεγχος

Στη διαγνωστική προσέγγιση των συγγενών καρδιοπαθειών εκτός από το ιστορικό και την κλινική εξέταση περιλαμβάνονται η ακτινογραφία θώρακος και το ηλεκτροκαρδιογράφημα.

Η οριστική όμως διάγνωση της ύπαρξης και του τύπου της συγγενούς καρδιοπάθειας θα βασιστεί στο υπερηχοκαρδιογράφημα και στον αιμοδυναμικό έλεγχο της λειτουργίας της καρδιάς.

Μολονότι ο προγεννητικός καρδιολογικός έλεγχος του εμβρύου με υπερηχοκαρδιογράφημα έχει εξελιχτεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, εντούτοις αδυνατεί ακόμη να προσδιορίσει με απόλυτη βεβαιότητα και ακρίβεια όλες τις συγγενείς καρδιοπάθειες.

Ο ρόλος των γονέων

Παρά το γεγονός ότι οι (κατά την τελευταία τριακονταετία) εντυπωσιακές εξελίξεις στη διάγνωση και στη χειρουργική θεραπεία έχουν αυξήσει σημαντικά το προσδόκιμο επιβίωσης παιδιών με συγγενείς καρδιοπάθειες, αυτές εξακολουθούν να αποτελούν μία από τις κυριότερες αιτίες θανάτου στο σύνολο των παιδιών που γεννιούνται με συγγενείς ανωμαλίες.

Η έγκαιρη αναγνώριση της παρουσίας ορισμένων συγγενών καρδιοπαθειών έχει ιδιαίτερη σημασία.

Συγκεκριμένα, σε ηλικία 2 μηνών, επειδή οι πνευμονικές αντιστάσεις υποχωρούν, ενδέχεται συγκεκριμένες καρδιοπάθειες να παρουσιάσουν επιδείνωση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις επιβάλλεται η άμεση παραπομπή του βρέφους σε ειδικό παιδοκαρδιολόγο.

Ο ρόλος των γονέων στην έγκαιρη διάγνωση μιας συγγενούς καρδιοπάθειας συνίσταται στον πλήρη προγεννητικό έλεγχο της μητέρας για ενδεχόμενη παρουσία συγγενών λοιμώξεων και στην αυξημένη ετοιμότητα για τον εντοπισμό στοιχείων από το ιστορικό, την κλινική εικόνα και την ανάπτυξη του βρέφους τα οποία κατευθύνουν προς τη διάγνωση συγγενούς καρδιοπάθειας.

iatronet.gr