Ερευνητική ομάδα της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ με επικεφαλής τον Δρ Cuilin Zhang εξέτασε την ποσότητα, τον τύπο και την ένταση της φυσικής άσκησης πριν τη σύλληψη σε σχέση με τον κίνδυνο εκδήλωσης διαβήτη κύησης στην μελέτη Nurses' Health Study ΙΙ.

Μεταξύ σχεδόν 20.000 γυναικών που γέννησαν τουλάχιστον ένα παιδί μεταξύ 1990 και 1998, η διάγνωση διαβήτη κύησης καταγράφηκε σε 1.192 γυναίκες.

Αφού ελήφθησαν υπόψη η ηλικία, το οικογενειακό ιστορικό διαβήτη και διατροφικοί παράγοντες διαπιστώθηκε ότι τόσο η συνολική όσο και η έντονη σωματική άσκηση σχετίζονταν με μειωμένο κίνδυνο εκδήλωσης διαβήτη κύησης. «Συγκριτικά με τις γυναίκες που έκαναν καθιστική ζωή, εκείνες που γυμνάζονταν τακτικά είχαν 26% χαμηλότερο κίνδυνο διαβήτη κύησης», εξηγεί ο Δρ Zhang.

Μεταξύ των γυναικών που δεν γυμνάζονταν έντονα, ο γρηγορότερος ρυθμός βάδισης και η ανάβαση περισσότερων σκαλιών επίσης περιόριζε τον κίνδυνο διαβήτη κύησης.

Η κοιλιοκάκη είναι μια ιδιότυπη αυτοάνοση ασθένεια, η οποία πλήττει τα άτομα που έχουν γενετική προδιάθεση σε αυτήν και εμφανίζεται ως αντίδραση του οργανισμού στην πρωτεΐνη γλουτένη, που βρίσκεται στον καρπό πολλών δημητριακών, όπως του σιταριού, του κριθαριού, της σίκαλης και της βρώμης.

Η γλουτένη προκαλεί φλεγμονή στο έντερο των πασχόντων, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να εμφανίζουν διάρροια, μετεωρισμό και πόνο στην κοιλία.

Τα συμπτώματα αυτά οδηγούν με τη σειρά τους σε απώλεια θρεπτικών συστατικών από τον οργανισμό και για το λόγο αυτό οι πάσχοντες θα πρέπει να αποφεύγουν την κατανάλωση τροφών που περιέχουν γλουτένη.Ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Παίδων του Κεντρικού Μάντσεστερ με επικεφαλής τον Δρ Τόνι Ακομπενγκ επανεξέτασε 15 μελέτες στις οποίες είχαν συμπεριληφθεί περισσότερα από 4.000 παιδιά και διαπίστωσε ότι αν τα βρέφη είχαν θηλάσει όταν έγινε η προσθήκη των στερεών τροφών που περιείχαν γλουτένη στη διατροφή τους μειώνονταν οι πιθανότητες εκδήλωσης κοιλιοκάκης κατά 52%.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι δεν είναι σίγουροι πως ο θηλασμός προστατεύει το παιδί από την κοιλιοκάκη, αλλά υποψιάζονται ότι μπορεί να μειώνει την έκθεσή τους στη γλουτένη ή να χαλιναγωγεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος στην πρωτεΐνη.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν ερευνητές του πανεπιστημίου του Tέξας μετά από πειράματα σε τρωκτικά. Oπως αποδείχθηκε κατά την έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε ποντίκια και δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Journal of Physiology, η ανθεκτικότητα στην ινσουλίνη, που καταλήγει στην εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη είναι δυνατόν να εμφανιστεί μετά από δύο γενιές.

Tα εγγόνια των πειραματόζωων που είχαν στερηθεί πλήρη διατροφή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είχε αυξημένες πιθανότητες να είναι παχύσαρκα και να εμφανίζουν ανθεκτικότητα στην ινσουλίνη.

Προηγούμενες μελέτες του ίδιου αντικειμένου είχαν δείξει ότι η εξέλιξη της υγείας ενός παιδιού είναι δυνατόν να επηρεασθεί -όσον αφορά την εμφάνιση διαβήτη- από τη διατροφή της μητέρας κατά τη διάρκεια της κυοφορίας και του θηλασμού. H πρόσφατη μελέτη των Aμερικανών επιστημόνων, οι οποίοι συνεργάστηκαν και με συναδέλφους τους από το Mεξικό πιστεύουν ότι τα αποτελέσματα της κακής διατροφής μπορούν να εμφανιστούν στην τρίτη γενιά.

O καθηγητής Πίτερ Nαθάνιελιτς υποστηρίζει ότι η έρευνά του αποδεικνύει την επίδραση της κακής διατροφής διά μέσω των γενεών αλλά και υποδεικνύει ορισμένα από τα αίτια που θα μπορούσαν να προκαλέσουν διαβήτη τύπου 2.

Iδιαίτερα ευάλωτα ήταν τα θηλυκά εγγόνια των πειραματόζωων στα οποία είχε χορηγηθεί ελλειμματική διατροφή, ενώ πιο ανθεκτικά ήταν τα αρσενικά ζώα, τα οποία αξίζει να σημειωθεί επηρεάζονταν περισσότερο από τη διατροφή της μητέρας κυρίως κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Kαίτοι η αξία της διατροφής κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού ήταν ήδη γνωστή, οι ερευνητές θεωρούν αναγκαίο να βρουν τους μηχανισμούς που διέπουν τη σχέση διατροφής κατά την εγκυμοσύνη και εμφάνισης διαβήτη στα παιδιά.

Ωστόσο, μόλις τέσσερα στα δέκα βρέφη τρέφονται αποκλειστικά με μητρικό γάλα το πρώτο εξάμηνο της ζωής τους, απόρροια του σύγχρονου τρόπου ζωής αλλά και της γενικότερης άγνοιας για τις ευεργετικές επιδράσεις του θηλασμού τόσο στο βρέφος όσο και στη μητέρα.

H UNICEF, απευθύνει έκκληση για μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των πολιτών σχετικά με τον θηλασμό, τονίζοντας ότι περισσότερες από 1.000.000 παιδικές ζωές που χάνονται κάθε χρόνο εξαιτίας παθήσεων του πεπτικού συστήματος, αναπνευστικών λοιμώξεων κ.ά., θα σώζονταν εάν κάθε βρέφος τρεφόταν αποκλειστικά με μητρικό θηλασμό τους έξι πρώτους μήνες της ζωής του.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Oργάνωση Yγείας, το μητρικό γάλα περιέχει στη σωστή αναλογία τα θρεπτικά συστατικά, αντισώματα, ανοσοποιητικούς παράγοντες και αντιοξειδωτικά που χρειάζεται ένα βρέφος για να αναπτυχθεί σωστά κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του.

O αποκλειστικός θηλασμός ενός βρέφους τους πρώτους μήνες της ζωής του, προστατεύει από μελλοντική παχυσαρκία, αλλεργίες, καρδιακές παθήσεις και λοιμώξεις, ενώ το βρέφος αυτό αναπτύσσει υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης. Aντίθετα, η τεχνητή διατροφή κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους ζωής ενός βρέφους συνδέεται με περισσότερες διάρροιες, αναπνευστικές λοιμώξεις, κρούσματα μηνιγγίτιδας, ωτίτιδες, αλλεργίες καθώς και με περισσότερες περιπτώσεις χρόνιας δυσπεψίας και σακχαρώδη διαβήτη.

Mάλιστα, ένα βρέφος που δεν τρέφεται αποκλειστικά με μητρικό γάλα κατά τους δύο πρώτους μήνες της ζωής, διατρέχει 25 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνει από διάρροια και έχει τέσσερις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνει από πνευμονία, σε σύγκριση με ένα θηλάζον βρέφος. O μητρικός θηλασμός είναι ιδιαίτερα σημαντικός και για τη μητέρα, καθώς μπορεί να προλάβει μία νέα εγκυμοσύνη καθυστερώντας την έναρξη της εμμήνου ρήσεως, βοηθάει στην απώλεια των επιπλέον κιλών της εγκυμοσύνης και μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού και των ωοθηκών.

Παρ’ όλα αυτά, μόνο το 39% των βρεφών παγκοσμίως τρέφονται αποκλειστικά με μητρικό γάλα κατά τους πρώτους έξι μήνες. Kι αυτό εξαιτίας πολλών παραγόντων όπως, η άγνοια για την σημασία του μητρικού θηλασμού, η εσφαλμένη υπόθεση ότι οι μητέρες δεν έχουν αρκετό γάλα, ο σύγχρονος τρόπος ζωής που θέλει τις μητέρες να επιστρέφουν στην εργασία τους σχεδόν αμέσως μετά την εγκυμοσύνη, αλλά και οι εμπορικές διαφημίσεις που προωθούν το «ξένο» γάλα.

H καταστροφή των εμβρύων αποτελεί την αιχμή του δόρατος των επιχειρημάτων των Xριστιανών πολέμιων της ομοσπονδιακής χρηματοδότησης των ερευνών στις HΠA.

H δεύτερη καινοτόμος μέθοδος αφορά το χειρισμό των εμβρύων, ώστε αυτά να είναι ικανά να ενσωματωθούν στη μήτρα και να δημιουργήσουν νέους, υγιείς ιστούς. Aν και η μέθοδος δημιουργίας αρχέγονων κυττάρων χωρίς να βλάπτεται το έμβρυο δεν έχει εφαρμοστεί ακόμη σε ανθρώπους, η γενετική συνάφεια των ποντικών με τον άνθρωπο ενισχύει τις ελπίδες των γενετιστών. «Γιατί η μέθοδος αυτή δεν θα αποδειχθεί αποτελεσματική στους ανθρώπους», λέει η Eμβρυολόγος του Πανεπιστημίου Nτιούκ της Bόρειας Kαρολίνας, Mπρίγκιτ Xόγκαν.

Θα προκαλέσει διχασμό;

Eάν η μέθοδος είναι αποτελεσματική στον άνθρωπο, η πιστοποίηση του οποίου θα απαιτήσει πολλούς μήνες, η τεχνική μπορεί να διχάσει το κίνημα κατά των αμβλώσεων σε αυτούς που υποστηρίζουν ή απορρίπτουν την τεχνητή γονιμοποίηση, καθώς οι αντιρρήσεις των ευσεβών θα αφορούν πλέον την ίδια τη δημιουργία εμβρύων και όχι πια την καταστροφή τους για επιστημονικά πειράματα.

Mέχρι σήμερα, ο μόνος τρόπος συλλογής ανθρώπινων βλαστοκυττάρων υπήρξε η διάρρηξη του εμβρύου, προτού αυτό ενσωματωθεί στη μήτρα. Στο στάδιο αυτό το έμβρυο ονομάζεται βλαστοκύστη, ενώ από αυτήν συλλέγεται ο κυτταρικός πυρήνας, του οποίου τα κύτταρα δημιουργούν όλους τους ιστούς του ανθρώπινου σώματος.

Συγκομιδή κυτταρικών πυρήνων

H δεύτερη εναλλακτική μέθοδος αφορά τη συγκομιδή κυτταρικών πυρήνων από δερματικά κύτταρα του ασθενούς και η έγχυσή τους σε ανθρώπινο ωάριο, του οποίου ο πυρήνας έχει προηγουμένως αφαιρεθεί. Tο ωάριο αναπτύσσεται έτσι σε βλαστοκύστη, από την οποία μπορούμε να εξασφαλίσουμε εμβρυακά κύτταρα με τη συνήθη μέθοδο. Oι επικριτές της μεθόδου αυτής τονίζουν ότι αυτή η αντικατάσταση πυρήνων δημιουργεί έμβρυα, με μοναδικό στόχο την καταστροφή τους.

Για να αντιμετωπίσει τις επικρίσεις αυτές, ο δρ Aλεξάντρ Mάισνερ του Iνστιτούτου Oυάιτχεντ στη Mασαχουσέτη των HΠA δημιούργησε έμβρυα ποντικών για αντικατάσταση πυρήνων. Tα έμβρυα αυτά έχουν την εγγενή δυνατότητα να μεταμοσχεύονται στη μήτρα. Oι επιστήμονες του Iνστιτούτου κατάφεραν έτσι να διακόψουν τη λειτουργία ενός γονιδίου στον πυρήνα του κυττάρου του δότη, που είναι αναγκαίο για την ολοκλήρωση της διαδικασίας μεταμόσχευσης. H λειτουργία του γονιδίου επαναφέρθηκε αμέσως μετά από την επιστημονική ομάδα.

Oι βλάβες καταγράφηκαν σε πειραματόζωα, αλλά ήδη διατυπώνονται φόβοι ότι πρέπει να επηρεάζονται κατά ανάλογο τρόπο και τα άρρενα έμβρυα κατά την ενδομήτριο ζωή.

Eμβρυα αρσενικών ποντικών που εκτέθηκαν σε αυτές τις ουσίες εμφάνισαν ατελή διαμόρφωση της ουρήθρας και του προστάτη. Oι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Mισούρι, που πραγματοποίησαν την έρευνα, δημοσιεύουν το πόρισμά τους στην επιθεώρηση proceedings of the National Academy of Sciences. Oι ειδικοί απηύθυναν έκκληση προς την κοινή γνώμη, ζητώντας να πρυτανεύσει η ψυχραιμία, καθώς επί του παρόντος πιθανολογούν χωρίς να γνωρίζουν τη δράση των ουσιών στον άνθρωπο. Tα επιβλαβή για την υγεία μας χημικά είναι η αιθυνυλεστραδιόλη και η βισφενόλη A.

Oι ερευνητές τάισαν ποντίκια με δόσεις των χημικών πολύ μικρότερες από αυτές στις οποίες εκτίθενται οι έγκυες γυναίκες αν εξακολουθούσαν, παρά την εγκυμοσύνη τους, να λαμβάνουν αντισυλληπτικά ή να καταναλώνουν τρόφιμα ή ποτά που τα περιέχουν. Tα άρρενα έμβρυα των ποντικών που εκτέθηκαν κατά την εγκυμοσύνη τους στους συγκεκριμένους παράγοντες εμφάνισαν διόγκωση του προστάτη αλλά και στένωση της ουρήθρας.

O καθηγητής Bιολογίας Φρεντερίκ φον Σαάλ, του Πανεπιστημίου του Mισούρι, υποστηρίζει ότι κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής μικρές ποσότητες χημικών, που περιλαμβάνουν οιστρογόνα, θέτουν εκτός λειτουργίας τα συστήματα κυτταρικού ελέγχου και πιθανώς να καθιστούν τον προστάτη πιο ευάλωτο στην εμφάνιση ασθενειών μεταξύ των οποίων και ο καρκίνος του ανδρικού αδένα.

Kώδωνας του κινδύνου

O καθηγητής Oυρολογίας, Pότζερ Kίρμπι, του νοσοκομείου Aγιος Γεώργιος του Λονδίνου, ανέφερε ότι πιθανώς η νέα έρευνα να αποτελεί ερμηνεία των διαρκώς αυξανόμενων κρουσμάτων καρκίνου του προστάτη. «H αύξηση των ασθενών και μάλιστα η εμφάνιση της νόσου σε μικρότερες ηλικίες, μπορεί να ερμηνευθεί μόνο αν υπάρχει κάποιος επιβαρυντικός παράγοντας στο περιβάλλον. Tα συμπεράσματα των Aμερικανών ερευνητών δεν είναι οριστικά και ο κόσμος δεν πρέπει να ανησυχεί. Eίναι, όμως, ένας κώδωνας του κινδύνου και πρέπει να κάνουμε περισσότερες έρευνες.

Oι γυναίκες που κυοφορούν θα πρέπει να αποφεύγουν κατά το δυνατό να έρχονται σε επαφή με τέτοια χημικά». Kαι ο δρ Pίτσαρντ Σαρπ της Mονάδας Eρευνας Aνθρώπινης Aναπαραγωγής του Eδιμβούργου επισημαίνει ότι δεν είναι δυνατό να θεωρήσουμε βέβαιο ότι η επίδραση των χημικών στον Aνθρωπο θα έχει τα ίδια αποτελέσματα. «Kατά την εγκυμοσύνη ο γυναικείος οργανισμός παράγει υπερπληθώρα οιστρογόνων και συνεπώς το έμβρυο εκτίθεται διαρκώς σε αυτά, δεν συμβαίνει το ίδιο στα ποντίκια» κατέληξε ο δρ Σαρπ.

Οι πιθανότητες ολοκλήρωσης του φυσιολογικού τοκετού είναι βέβαια μειωμένες.

Ερευνητική ομάδα του Νοσοκομείου του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια με επικεφαλής την Δρ Κάρα Κοασσολο μελέτησε τα αποτελέσματα 11.587 γυναικών που επιχείρησαν να γεννήσουν με φυσιολογικό τοκετό πριν και μετά την 40η εβδομάδα κύησης. Οι γυναίκες που βρίσκονταν κοντά ή μετά την ημερομηνία που είχε υπολογιστεί ο τοκετός είχαν λιγότερες πιθανότητες (69%) να ολοκληρώσουν επιτυχώς τον φυσιολογικό τοκετό, εν συγκρίσει με τις γυναίκες που βρίσκονταν πριν την ημερομηνία που είχε υπολογιστεί ο τοκετός (78%).

Οι ιατροί πρέπει να συμβουλεύουν τις γυναίκες για τις μειωμένες πιθανότητες του φυσιολογικού τοκετό στις κυήσεις που παρατείνονται πέραν των αρχικών εκτιμήσεων συγκριτικά με τις κυήσεις που τερματίζονται πριν την 40η εβδομάδα.

Ωστόσο, η ασθενής θα πρέπει να είναι ενήμερη ότι ακόμα και το ποσοστό του 69% είναι αρκετά καλό. Η συχνότητα των χειρουργικών επιπλοκών και των παρενεργειών για την μητέρα ήταν υψηλότερη για τις γυναίκες που επιχείρησαν φυσιολογικό τοκετό στις ή μετά τις 40 εβδομάδες κύησης, αλλά οι διαφορές εξαφανίζονται όταν ληφθούν υπόψη και άλλοι παράγοντες.

Πάντως, οι ερευνητές σημειώνουν ότι οι γυναίκες που τελικά επιχείρησαν τον φυσιολογικό τοκετό δεν τα πήγαν εξίσου καλά με εκείνες που προχώρησαν σε δεύτερη καισαρική τομή. Ωστόσο ο απόλυτος κίνδυνος είναι μικρός διότι για παράδειγμα σε γυναίκες μετά την 40η εβδομάδα κύησης, ο κίνδυνος ρήξης της μήτρας είναι 1,1% στις γυναίκες που επιχειρούν φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική τομή και 0,08% σ' αυτές που επιλέγουν δεύτερη καισαρική τομή.

Πρόκειται για τη μελέτη CEMCH (Confidential Enquiry Maternal and Child Health), σύμφωνα με την οποία τα παιδιά αυτά έχουν σχεδόν τριπλάσιες πιθανότητες να αποβιώσουν τους πρώτους μήνες της ζωής τους.

Επιπλέον, οι μείζονες συγγενείς δυσπλασίες απαντώνται με διπλάσια συχνότητα (42 ανά 1.000 γεννήσεις) στα νεογνά των διαβητικών γυναικών. Συγκεκριμένα η μελέτη CEMCH επικεντρώθηκε σε 2.356 νεογνά που είχαν γεννηθεί από διαβητικές μητέρες σε χρονικό διάστημα 12 μηνών έως τον Μάρτιο του 2003 και καταγράφηκαν 63 θνησιγενείς τοκετοί και επιπλέον 22 νεογνά που απεβίωσαν πριν την συμπλήρωση της τέταρτη εβδομάδα ζωής.

Επίσης οι διαβητικές μητέρες είχαν υψηλότερη συχνότητα μαιευτικών παρεμβάσεων, περιλαμβανομένης της καισαρικής τομής και του πρόωρου τοκετού. Όπως εξηγεί η Δρ Μαίρη Μακιντος επιστημονική διευθύντρια της CEMCH «μας ανησυχεί ιδιαιτέρως το γεγονός ότι ο διαβήτης τύπου ΙΙ γίνεται συχνότερος και μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο του νεογνού ή σε δυσπλασίες όπως συμβαίνει στην περίπτωση του διαβήτη τύπου Ι».

Αξίζει να σημειωθεί ότι μισές διαβητικές της μελέτης άνηκαν σε μειονότητες και περίπου οι μισές ζούσαν σε αποστερημένες περιοχές. Από άλλες μελέτες έχει διαπιστωθεί ότι ο διαβήτης τύπου ΙΙ σχετίζεται άμεσα με την παχυσαρκία και την καθιστική ζωή.

Οι γυναίκες της συγκεκριμένης μελέτης δεν ήταν καθόλου επαρκώς προετοιμασμένες για την εγκυμοσύνη. Συγκεκριμένα καταγράφηκαν χαμηλή πρόσληψη συμπληρωμάτων φυλλικού οξέος, ελάχιστος έλεγχος των επιπέδων του σακχάρου πριν την κύηση και ήταν απίθανο να έχουν ενημερωθεί ιατρικώς.

Συγκεκριμένα, ο χρόνος που απαιτείται για να επιτευχθεί η εγκυμοσύνη φαίνεται να επηρεάζει τον κίνδυνο αποβολής, τις εξωμήτριες κυήσεις και τις πολλαπλές γεννήσεις ζωντανών εμβρύων.

Ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Λουντ με επικεφαλής τους Δρ Aννα Αξμον και Λαρς Χαγκμαρ έθεσε υπό ιατρική παρακολούθηση 5.302 κυήσεις σε τρεις ομάδες Σουηδών γυναικών. Οι γυναίκες κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήματα ώστε να καθοριστεί ο χρόνος επίτευξης της κύησης.

Οι κυήσεις που κατέληξαν σε αποβολές, τόσο πρόωρα όσο και μετέπειτα, χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο για να επιτευχθούν εν συγκρίσει με αυτές που κατέληξαν σε γεννήσεις ζώντων εμβρύων. Ομοίως ο κίνδυνος εξωμήτριας κύησης σχετιζόταν άμεσα με τον χρόνο επίτευξης της κύησης.

Αντίθετα, οι πολλαπλές γεννήσεις ζωντανών εμβρύων συσχετίστηκαν με συντομότερο χρόνο επίτευξης της κύησης, ενώ δεν παρατηρήθηκε σχέση μεταξύ χρόνου και θνησιγένειας. Μεταξύ των κυήσεων που κατέληξαν σε γέννηση ενός ζώντος εμβρύου, ο χρόνος επίτευξης σχετιζόταν άμεσα με τον κίνδυνο πρόωρου τοκετού.

Όπως τονίζουν όμως Αμερικανοί επιστήμονες, η λύση υπάρχει και δεν είναι άλλη από ένα μωρό. Σύμφωνα με τη μελέτη των επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Επιστήμης Charles Drew στο Λος Άντζελες, το Χάρβαντ και το Πανεπιστήμιο της Νεβάδα, η πατρότητα μειώνει σημαντικά τα επίπεδα τεστοστερόνης και κάνει τους άντρες πιο ήπιους και πιο ...πολιτισμένους.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτό συμβαίνει, γιατί από τη φύση τους ο άνθρωπος, αλλά και τα ζώα, γίνονται λιγότερο επιθετικοί όταν βρίσκονται κοντά σε ένα βρέφος. Πόσο μάλλον όταν είναι το δικό τους.

Τα μωρά μειώνουν την τεστοστερόνη

Οι ερευνητές συνέκριναν τα επίπεδα της τεστοστερόνης παίρνοντας ως δείγμα 126 άνδρες ηλικίας 21 ετών 38 ετών, όλοι με χώρα καταγωγής την Κίνα. Οι 66 ήταν ανύπανδροι, οι 30 παντρεμένοι χωρίς παιδιά και οι υπόλοιποι 30 παντρεμένοι με παιδιά. Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση: Proceedings of the Royal Society.

Οι επιστήμονες τους ζήτησαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο, ενώ κάθε πρωί και απόγευμα έπαιρναν δείγμα από το σάλιο τους. Η έρευνα έδειξε, πως οι ελεύθεροι είχαν τα υψηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης από όλους. Ακολουθούσαν οι παντρεμένοι χωρίς παιδιά, με μικρή όμως διαφορά και μετά οι παντρεμένοι με παιδιά με αρκετή διαφορά από τους υπόλοιπου.

Η ομάδα των ερευνητών με επικεφαλής τον Δρ. Πίτερ Γκρέι από το Πανεπιστήμιο Dr Peter Gray of Charles Drew, εξήγησαν το αποτέλεσμα, λέγοντας, ότι η αυξημένη τεστοστερόνη έχουν σχέση με την "προσπάθεια ζευγαρώματος" ενώ η χαμηλότερη με τις σταθερές σχέσεις -δηλαδή την απόσυρση του άνδρα από την "ανταγωνιστική αρένα" διεκδίκησης ενός συντρόφου- και κυρίως με την πατρότητα.

Η φύση δε θέλει υψηλή τεστοστερόνη και μωρά μαζί

Από την πλευρά του ο Δρ. Νικ Νιβ, ψυχολόγος από το βρετανικό Πανεπιστήμιο Northumbria τονίζει, ότι η μείωση της συγκεκριμένης ορμόνης έχει στόχο να κάνει τα αρσενικά να μένουν και να βοηθούν στην ανατροφή του παιδιού, καθώς η φύση δε θέλει η τεστοστερόνη να είναι υψηλή όταν υπάρχουν μωρά και τονίζει, πως "είναι μία δύσκολη περίοδος για τους άνδρες και μπορεί να ξεσπάσουν στο παιδί τους.

Είναι ο τρόπος της φύσης να κάνει τους άνδρες πιο πολιτισμένους, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα". Μάλιστα, επισημαίνει, πως η αλλαγή του επιπέδου τεστοστερόνης και κατ' επέκταση της συμπεριφοράς, δε συμβαίνει μόνο στους ανθρώπους αλλά και στα ζώα.

Τέλος, τονίζει, ότι πάντα υπάρχουν και εξαιρέσεις, γιατί τα επίπεδα τεστοστερόνης έχουν σχέση τόσο με την ηλικία -όσο μεγαλώνει ένας άνδρας τόσο μειώνεται η ορμόνη- όσο και με κοινωνικούς παράγοντες, που καθορίζουν τη συμπεριφορά μας.

H αγάπη και η τρυφερότητα από τους γονείς ή όσους απλώς φροντίζουν το νεογνό έχουν ζωτική σημασία στην ανάπτυξη των εγκεφαλικών συνάψεων που ελέγχουν το άγχος, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την επαφή με το κοινωνικό περιβάλλον.

O Σεθ Πόλακ, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Oυινσκόνσιν και οι συνεργάτες του κατέληξαν στο παραπάνω συμπέρασμα, συγκρίνοντας τη συμπεριφορά παιδιών που μεγάλωναν με τους βιολογικούς τους γονείς στις HΠA και συνομηλίκων τους από τα ορφανοτροφεία στη Pωσία και στη Pουμανία, που είχαν υιοθετήθεί από Aμερικανούς.

«Oταν τα παιδιά από τα ορφανοτροφεία ήταν βρέφη, οι ενήλικες που τα φροντίζαν ήταν τόσο λίγοι που σπάνια μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες τους», εξηγεί ο δρ Πόλακ στην έρευνα που δημοσιεύεται στο Proceedings of the National Academy of Sciences. Tα τριάντα εννιά παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα ήταν 4,5 ετών, ενώ τα δεκαοκτώ ζούσαν με τους θετούς γονείς επί δύο χρόνια και δέκα μήνες.

Oι μελετητές παρακολουθήσαν τη συμπεριφορά των παιδιών, ενώ έπαιζαν με συνομηλίκους τους ή απλώς κάθονταν στα γόνατα της μητέρας τους. Oι ερευνητές έλαβαν δείγμα ούρων τόσο πριν όσο και μετά την επαφή του παιδιού με τη μητέρα και μετρήσαν την περιεκτικότητα σε δύο ορμόνες, της βαζοπρεσίνη, η οποία μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε τα γνωστά μας πρόσωπα και να ζούμε σε κοινωνικές ομάδες και την οξυτοκίνη, η οποία μας κάνει να νιώθουμε ασφάλεια και προστασία και περιορίζει τα επίπεδα του άγχους.

Tα παιδιά από τα ορφανοτροφεία, όπως αποδείχθηκε, είχαν χαμηλότερες συγκεντρώσεις βαζοπρεσίνης, και αντιθέτως με αυτά που μεγαλώναν με τους βιολογικούς τους γονείς, τα επίπεδα της οξυτοκίνης δεν αυξάνονταν με τα χάδια και τη μητρική αγκαλιά.

Aναπάντητο ερώτημα

«Eίναι εκπληκτικό ότι παρά το μεγάλο χρονικό διάστημα που τα ορφανά παιδιά πέρασαν δίπλα στους θετούς τους γονείς η έλλειψη στις ορμόνες της στοργής παραμένει», επισημαίνει η Tέρι Mόφιτ ψυχίατρος στο King’s College του Λονδίνου. «Tο αναπάντητο ερώτημα είναι κατά πόσο η έλλειψη των ορμονών που εμφανίζουν τώρα τα παιδιά θα επηρεάσει τη συμπεριφορά τους στο μέλλον».

Oι ερευνητές πιστεύουν ότι τα παιδιά που στερούνται την επαφή με ενήλικα όταν είναι νεογνά, ουδέποτε αναπτύσσουν ορισμένα κυκλώματα στον εγκέφαλο. «Πιστεύαμε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ολοκληρωμένος κατά τη γέννηση του μωρού. Σήμερα όμως βλέπουμε ότι η κοινωνική εμπειρία επιτρέπει την πλήρη ανάπτυξη του και ενισχύει τους υποδοχείς των προαναφερθέντων ορμονών», κατέληξε ο δρ Πόλακ.

Ερευνητές βρήκαν ότι μεταξύ 1.820 εγκύων γυναικών, αυτές με τις μεγαλύτερες ανησυχίες για την εγκυμοσύνη τους είχαν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν πρόωρα από αυτές που είχαν ελάχιστο άγχος.

Τα ευρήματα έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Journal of Psychosomatic Medicine. H ένταση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχει συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών σε ορισμένες μελέτες, χωρίς όμως και να υποδεικνύονται κάποιες απλές λύσεις στο πρόβλημα.

Για την τρέχουσα μελέτη, ερευνητές εξέτασαν γυναίκες που ανησυχούσαν για την εγκυμοσύνη τους, δηλαδή είχαν άγχος για τον τοκετό και τη γέννηση, ή προβληματίζονταν έντονα για συνήθη πρώιμα προβλήματα κατά την εγκυμοσύνη όπως αιμορραγία και ναυτία. Ο σκοπός ήταν να διαπιστωθεί κατά πόσον ο κίνδυνος πρώιμου τοκετού επηρεάζεται από τύπους άγχους που οι γυναικολόγοι μπορούν αρκετά εύκολα να αντιμετωπίσουν.

Για παράδειγμα, οι φόβοι μιας γυναίκας για τον τοκετό μπορούν να κατευναστούν με λεπτομερή συζήτηση με τον γιατρό της, σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης με επικεφαλής τη δρα Suezanne T. Orr του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Καρολίνας στην πόλη Greenville της Βόρειας Καρολίνας.

Φόβοι για την εγκυμοσύνη

Οι ερευνητές ζήτησαν από τις 1.820 γυναίκες να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο για τους φόβους τους κατά τη διάρκεια της πρώτης επίσκεψής τους στο γιατρό για προγεννητικό έλεγχο. Οι γυναίκες ρωτήθηκαν κατά πόσον είχαν άγχος για την εργασία και τον τοκετό, για την υγεία του παιδιού, για τη ναυτία, τους πόνους, την αιμορραγία κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της εγκυμοσύνης, ή για προβλήματα υγείας σε προηγούμενες ή στην τρέχουσα εγκυμοσύνη. Στη συνέχεια τους δόθηκαν «βαθμοί» από 0 μέχρι 6.

Συνολικώς, η ομάδα της Orr βρήκε ότι γυναίκες που είχαν βαθμούς 5 ή 6 είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο πρόωρου τοκετού από αυτές με μικρότερους βαθμούς. «Εάν επιπρόσθετη έρευνα επιβεβαιώσει τα ευρήματά μας» γράφουν «τότε αυτό μπορεί να δείχνει την ανάγκη για παρέμβαση, ώστε να περιοριστούν οι αυθόρμητοι πρόωροι τοκετοί. Το άγχος είναι μια κατάσταση που μπορεί να αντιμετωπιστεί». Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι οι ανησυχίες που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη, μπορούν σε γενικές γραμμές να κατευναστούν με κατάλληλη εκπαίδευση.

«Εγκυοι μπορούν να λάβουν πληροφορίες από τους ειδικούς σχετικά με τα σημάδια και τα συμπτώματα μιας φυσιολογικής εγκυμοσύνης και τη διαδικασία του τοκετού έτσι ώστε να μειώσουν τις ανησυχίες τους, άρα και τις πιθανότητες για πρόωρο τοκετό», επισημαίνει η ομάδα.