Πολλά παιδιά σε όλο τον κόσμο, ιδίως στις φτωχότερες χώρες, αλλά όχι μόνο, εμφανίζουν καθυστερημένη ανάπτυξη και έχουν μικρότερο ύψος για την ηλικία τους, σε σχέση με τον διεθνή μέσο όρο. Η κυριότερη αιτία, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα, είναι η ανεπαρκής ανάπτυξη του εμβρύου, το οποίο γεννιέται λιποβαρές, είτε πρόωρα, είτε «στην ώρα» του μεν, αλλά χωρίς το φυσιολογικό βάρος.
   
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Γκούνταρτζ Ντανέϊ της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ των ΗΠΑ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό "PLoS Medicine", ανέλυσαν στοιχεία για 137 χώρες.
   
Η μελέτη δείχνει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα βρίσκεται στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου σχεδόν ένα παιδί στα τρία (ποσοστό 30%) εμφανίζει καθυστερημένη σωματική ανάπτυξη. Οι πέντε κυριότεροι παράγοντες κινδύνου είναι οι εξής, κατά σειρά σημασίας:
   
- Ελλιπής εμβρυική ανάπτυξη και πρόωρος τοκετός (σε αυτό οφείλονται περίπου 11 εκατομμύρια περιπτώσεις δίχρονων παιδιών με καθυστερημένη ανάπτυξη, σε σύνολο 44 εκατομμυρίων τέτοιων περιπτώσεων, δηλαδή σχεδόν το 25%).
   
- Έλλειψη υγιεινών περιβαλλοντικών συνθηκών: νερό, υποδομές υγιεινής και αποχέτευσης, καύση βιομάζας σε κλειστούς χώρους κ.α. (7,2 εκατ. περιπτώσεις ή 16,5%)
   
- Κακή διατροφή της μητέρας και μόλυνσή της από παθογόνους μικροοργανισμούς.
   
- Κακή διατροφή του παιδιού και λοιμώξεις του (13,5%).
 
- Γέννηση παιδιών από έφηβες μητέρες και σε μικρά χρονικά διαστήματα ανάμεσα σε δύο τοκετούς (λιγότερο από δύο χρόνια).

Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Quinnipiac, ανέλυσαν τις οδοντόβουρτσες φοιτητών που χρησιμοποιούσαν κοινά μπάνια (ανά 9 ή και περισσότερα άτομα) και βρήκαν ότι στο 60% των περιπτώσεων οι οδοντόβουρτσές τους είχαν επάνω τους υπολείμματα από μικροσωματίδια από κόπρανα!

Αυτό μάλιστα επαληθεύτηκε για όλες τις οδοντόβουρτσες, ανεξάρτητα από τον τρόπο φύλαξής τους μέσα στο μπάνιο (δηλαδή από το αν υπήρχε προστατευτικό καπάκι ή αν φυλάσσονταν σε κάποιο ντουλάπι κ.λπ.).Υπήρχε επίσης μία 80% πιθανότητα ότι τα σωματίδια από τα κόπρανα επάνω στις οδοντόβουρτσες προέρχονταν από άλλο άτομο και όχι από τον ιδιοκτήτη και χρήστη της οδοντόβουρτσας!

Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Μικροβιολογίας στη Νέα Ορλεάνη και αναμένεται να επιβεβαιωθούν μέσα από σχετική δημοσίευση σε κάποια επιστημονική επιθεώρηση.

Η επικεφαλής της έρευνας, Lauren Aber, είπε ότι αν κάποιος μοιράζεται το μπάνιο και την τουαλέτα του με άλλα άτομα, τότε το γεγονός ότι η οδοντόβουρτσά του μπορεί να έχει υπολείμματα κοπράνων από ξένους, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο επειδή θα πρόκειται για βακτήρια που είναι μέρος άλλων οργανισμών και άρα είναι ξένα ως προς τον οργανισμό του χρήστη.

Επίσης, επεσήμανε ότι το καπάκι στην οδοντόβουρτσα, όχι μόνο δεν περιορίζει τα βακτήρια να βρεθούν στις τρίχες της, αλλά επιδεινώνει την κατάσταση, αφού δεν τους επιτρέπει να στεγνώσουν καλά και η εναπομείνασα υγρασία δημιουργεί ακόμα καλύτερες συνθήκες ανάπτυξης των βακτηρίων.

Η Αμερικανική Οδοντιατρική Ένωση συνιστά τα ακόλουθα για τη σωστή χρήση και αποθήκευση της οδοντόβουρτσας:

- Μη μοιράζεστε οδοντόβουρτσες
- Ξεπλύνετε την οδοντόβουρτσα με νερό βρύσης μετά τη χρήση και φυλάξτε τη σε όρθια θέση για να την αφήνετε να στεγνώσει στον αέρα
- Αν δύο και πάνω οδοντόβουρτσες είναι στην ίδια θήκη, βεβαιωθείτε ότι είναι αρκετά μακριά η μία από την άλλη για να αποφευχθεί η διασταυρούμενη μόλυνση.
- Μη χρησιμοποιείτε καλύμματα στην οδοντόβουρτσα.
- Αντικαταστήστε τις οδοντόβουρτσες τουλάχιστον μία φορά κάθε τέσσερις μήνες.

Όσον αφορά την ανδρική γονιμότητα, η «σωστή» διάρκεια ύπνου είναι από επτά έως οκτώ ώρες το βράδυ, καταλήγουν οι επιστήμονες.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Επιδημιολογίας της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, Λορίν Γουάιζ, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής (δεν έχει υπάρξει ακόμη επιστημονική δημοσίευση), ανέλυσαν στοιχεία από 790 ζευγάρια, που προσπαθούσαν να κάνουν παιδί, συσχετίζοντας τη διάρκεια του ύπνου με τη γονιμότητα.

Διαπιστώθηκε ότι τόσο ο λίγος ύπνος (κάτω των έξι ωρών) όσο και ο πολύς (άνω των εννέα ωρών) σχετίζεται με μειωμένη, κατά 42%, πιθανότητα ο άνδρας να είναι σε θέση να κάνει παιδί, σε σχέση με όσους κοιμούνται οκτώ ώρες.

H συσχέτιση ανάμεσα στη διάρκεια του ύπνου και στην ανδρική υπογονιμότητα ισχύει ανεξάρτητα από την ηλικία του άνδρα, το βάρος του, αν είναι εργαζόμενος ή άνεργος κ.ά.

Η εξήγηση είναι πιθανώς ορμονική και σχετίζεται με την επίπτωση του ύπνου στα επίπεδα της τεστοστερόνης, η οποία είναι μια ζωτική ορμόνη για την αναπαραγωγή στους άνδρες και παράγεται κυρίως το βράδυ, κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Ωστόσο, η καθηγήτρια Λορίν Γουάιζ τόνισε ότι η νέα μελέτη βρήκε μεν μια συσχέτιση ανάμεσα στη διάρκεια του ύπνου και στην ανδρική υπογονιμότητα, αλλά δεν μπορεί να αποδείξει ότι το πρώτο αποτελεί την άμεση αιτία για το δεύτερο. Η συσχέτιση, πάντως, ισχύει ανεξάρτητα από την ηλικία του άνδρα, το βάρος του, τη συχνότητα του σεξ, αν είναι καπνιστής, εργαζόμενος ή άνεργος, αν έχει κατάθλιψη κ.ά.

Έως σήμερα δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για το πώς ο ύπνος επηρεάζει την ανδρική γονιμότητα, ενώ για τις γυναίκες ακόμη λιγότερα. Περίπου το 85% των ζευγαριών καταφέρνουν να τεκνοποιήσουν μέσα σε ένα έτος από τότε που ξεκινούν να κάνουν τακτικά σεξ χωρίς προφύλαξη, ενώ ποσοστό 15% εμφανίζουν κάποιο πρόβλημα.

Μια άλλη μελέτη στο ίδιο αμερικανικό συνέδριο διαπίστωσε ότι όσοι άνδρες παίρνουν τακτικά ορισμένα φάρμακα για την υπέρταση (beta-blockers και αναστολείς ACE) είναι περίπου 10% πιθανότερο να είναι υπογόνιμοι. Τα φάρμακα, όμως, αυτά είναι σημαντικά για τη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Την τακτική αυτή θα πρέπει να ακολουθούν οι γονείς για τους πρώτους έξι μήνες, ακόμη και για τον πρώτο χρόνο, διευκρινίζει η αμερικανική ιατρική ένωση, υπογραμμίζοντας ότι όταν τα νεογέννητα και τα βρέφη κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο με τους γονείς τους, ο κίνδυνος αιφνίδιου θανάτου μειώνεται έως και κατά 50%.

Η έκθεση αυτή παρουσιάστηκε σήμερα στο ετήσιο συνέδριο του AAP που πραγματοποιείται στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας και δημοσιεύθηκε και στο Διαδίκτυο στο ιατρικό περιοδικό Pediatrics.

Πρόκειται για την πρώτη σύσταση που κάνει η AAP από το 2011 με στόχο τη δημιουργία ενός πιο ασφαλούς περιβάλλοντος ύπνου για τα βρέφη.

Παράθεση

«Θέλουμε να φτιάξουμε έναν ξεκάθαρο και απλό οδηγό για τον τρόπο κατα τον τόπο που θα πρέπει να κοιμάται», εξήγησε η Ρέιτσελ Μουν μια από τις συντάκτριες της έκθεσης.

Περίπου 3.500 μικρά παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο στις ΗΠΑ την ώρα που κοιμούνται εξαιτίας του συνδρόμου αιφνίδιου θανάτου ή από πνιγμό.

Η θνησιμότητα στα νεογέννητα στις ΗΠΑ είχε μειωθεί τη δεκαετία του 1990 έπειτα από μια εθνική εκστρατεία για τη βελτίωση της ασφάλειάς τους στη διάρκεια του ύπνου, όμως μετά έμεινε στάσιμη.

Η έκθεση της AAP συνιστά τα νεογέννητα να κοιμούνται ανάσκελα, σε μια σκληρή επιφάνεια στην κούνια τους, τυλιγμένα με ένα καλά τεντωμένο σεντόνι. Αντίθετα δεν θα πρέπει μέσα στην κούνια να υπάρχουν κουβέρτες, μαξιλάρια και μαλακά παιχνίδια.

Παράλληλα η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία τονίζει ότι αμέσως μετά τη γέννηση και για τουλάχιστον μία ώρα το νεογέννητο θα πρέπει να είναι σε επαφή δέρμα με δέρμα με τη μητέρα του, ανεξάρτητα από το αν θηλάζει ή όχι και ανεξαρτήτως από το αν γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό ή καισαρική. Με αυτό τον τρόπο το νεογέννητο αισθάνεται πιο ασφαλές, η θερμοκρασία του σώματός του διατηρείται πιο σταθερή, όπως και οι καρδιακοί του παλμοί.

Επίσης φαίνεται ότι ο θηλασμός προσφέρει επιπλέον προστασία εναντία στο σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου. Μετά το τάισμα η APP συνιστά το μωρό να μεταφέρεται στην κούνια του.

Τα βρέφη κινδυνεύουν περισσότερο από το σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου μεταξύ του πρώτου και του τέταρτου μήνα της ζωής τους, όμως νέες έρευνες έχουν δείξει ότι οι κουβέρτες, τα μαξιλάρια και τα μαλακά παιχνίδια μπορεί να είναι επικίνδυνα και για βρέφη μεγαλύτερα των τεσσάρων μηνών.

Έρευνες έδειξαν επίσης ότι ο ύπνος ανάσκελα μείωσε κατά 53% τα ποσοστά αιφνίδιου θανάτου από το 1992 ως το 2001.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μελέτη – η πρώτη του είδους της- δείχνει ότι ο υψηλότερος δείκτης μάζας σώματος της μητέρας, λίγο πριν από την εγκυμοσύνη, σχετίζεται με μικρότερο μήκος τελομερών στο νεογέννητο μωρό, έναν δείκτη για τη βιολογική ηλικία του.

Τα τελομερή είναι τμήματα του DNA στο τέλος των χρωμοσωμάτων  που προστατεύουν το γονιδίωμα ενός ανθρώπου. Με το πέρασμα του χρόνου και όσες περισσότερες φορές τα κύτταρα διαιρούνται μέσα στο σώμα, τόσο τα τελομερή μικραίνουν.

Το μικρό μήκος των τελομερών στους ενηλίκους, που αποτελεί ένδειξη γήρανσης, έχει σχετιστεί με διάφορες παθήσεις. Στα νεογέννητα το μήκος των τελομερών δεν είχε μελετηθεί έως τώρα.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Χάσλετ, με επικεφαλής τον καθηγητή Τιμ Νάουροτ, που έκαναν τη δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «BMC Medicine», μελέτησαν 743 μητέρες ηλικίας 17 έως 44 ετών και τα μωρά τους, συσχετίζοντας το βάρος των πρώτων πριν μείνουν έγκυες, με το μήκος των τελομερών των παιδιών μετά τη γέννα. Η μελέτη βασίσθηκε στην ανάλυση δειγμάτων αίματος που ελήφθησαν από τον ομφάλιο λώρο των μωρών αμέσως μετά τη γέννησή τους.

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι φυσιολογικά οι άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο 32 έως 45 ζεύγη βάσεων DNA από τα τελομερή τους. Η έρευνα έδειξε ότι για κάθε παραπάνω μονάδα στο δείκτη μάζας σώματος της μητέρας, τα τελομερή του παιδιού ήσαν κατά 50 ζεύγη βάσεων κοντύτερα. Αυτή η μείωση ισοδυναμεί με μια αύξηση της βιολογικής ηλικίας του παιδιού κατά 1,1 έως 1,6 χρόνια (τόσο μήκος τελομερών χάνει σε αυτό το χρονικό διάστημα ένας ενήλικας).

Ο Νάουροτ επεσήμανε ότι «η επίπτωση των ευρημάτων από άποψη δημόσιας υγείας είναι σημαντική, αν σκεφτεί κανείς ότι στις ευημερούσες κοινωνίες περίπου το 30% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας είναι υπέρβαρες».

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ -ΜΠΕ

Αν σας έχει πρήξει το παιδί σας με την άρνησή του να φάει τα φαγητά που με τόσο κόπο του έχετε ετοιμάσει, ίσως πρέπει να το δικαιολογήσετε: μπορεί να φταίνε και τα γονίδιά του. Μια νέα βρετανο-νορβηγική επιστημονική έρευνα κατέληξε για πρώτη φορά στο συμπέρασμα ότι οι ιδιοτροπίες των παιδιών στο θέμα του φαγητού έχουν και γενετικό υπόβαθρο - μάλιστα καθόλου ασήμαντο, αλλά περίπου κατά το ήμισυ (το άλλο μισό είναι οι επιρροές του περιβάλλοντος και της συμπεριφοράς των γονιών).

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Αντρέα Σμιθ του University College του Λονδίνου (UCL), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό παιδοψυχολογίας και παιδοψυχιατρικής "Journal of Child Psychology and Psychiatry", σύμφωνα με τις βρετανικές «Γκάρντιαν» και «Τέλεγκραφ», ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 2.000 οικογένειες με δίδυμα ηλικίας περίπου 16 μηνών.

Οι γονείς απάντησαν σε ερωτηματολόγια για τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών τους. Για να απονομονώσουν τους γενετικούς παράγοντες που επηρεάζουν τη διατροφική συμπεριφορά των παιδιών, οι επιστήμονες συνέκριναν τις συνήθειες των μονοζυγωτικών διδύμων (με κοινό το 100% των γονιδίων) με τις συνήθειες των διζυγωτικών διδύμων (που έχουν κοινά μόνο τα μισά γονίδια).

Κατ' αρχήν διαπιστώθηκε ότι τα ιδιότροπα παιδιά, που είναι άκρως επιλεκτικά με το φαγητό τους, είναι χονδρικά τα ίδια που απορρίπτουν συνήθως τα καινούρια και άγνωστα φαγητά. Επίσης, η μελέτη δείχνει ότι η επιλεκτικότητα στο φαγητό έχει γενετική επιρροή σε ποσοστό 46%, ενώ η «νεοφοβία» (η απόρριψη των νέων φαγητών) έχει ακόμη πιο έντονο γενετικό υπόβαθρο, σε ποσοστό 58%.

«Τα 'δύσκολα' με το φαγητό παιδιά επηρεάζονται σημαντικά από τα γονίδιά τους, ήδη από πολύ νωρίς. Είναι μια έμφυτη τάση και δεν φταίνε οι γονείς που τα παιδιά τους είναι τόσο ιδιότροπα. Η γενετική επίδραση είναι ολοφάνερη στην ηλικία των 16 μηνών», δήλωσε η Σμιθ.

Επισήμανε πάντως ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες είναι εξίσου σημαντικοί, άρα οι γονείς έχουν σαφώς περιθώρια να επηρεάσουν τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών τους. Πρόσθεσε ότι οι γονείς δεν πρέπει να πιέζουν το παιδί τους να φάει κάτι που δεν θέλει ή να το «δωροδοκούν» τεχνηέντως, αλλά είναι καλύτερα να του το προσφέρουν συχνά σε άσχετες στιγμές εκτός γευμάτων και να επικροτούν κάθε προσπάθειά του να το αγγίξει ή να το μυρίσει.

Παραμένει άγνωστο αν υπάρχουν συγκεκριμένα γονίδια και ποια είναι αυτά, που επηρεάζουν τις διατροφικές ιδιοτροπίες των παιδιών. Το πιθανότερο, κατά τους ερευνητές, είναι ότι πολλά γονίδια εμπλέκονται και το καθένα παίζει μικρό ρόλο από μόνο του.

Στην εκτενέστερη μελέτη που έγινε μέχρι σήμερα και δημοσιεύεται στην Επιθεώρηση της Παιδιατρικής, 75 παιδιά ηλικίας 10 έως 18 ετών με υψηλή πίεση, που δεν αντιμετωπίστηκε ιατρικά, είχαν χαμηλότερες επιδόσεις σε πολλά τεστ που δοκιμάζουν τις γνωστικές λειτουργίες σε σχέση με 75 συνομηλίκους τους με φυσιολογική πίεση.

Οι διαφορές είναι μικρές και η νέα έρευνα δεν αποδεικνύει ότι η υψηλή πίεση περιορίζει τις γνωστικές δεξιότητες στα παιδιά. Παρ’ όλα αυτά, τα ευρήματα έθεσαν σε κατάσταση συναγερμού τους ειδικούς. «Αυτή η έρευνα πραγματικά δείχνει ότι υπάρχουν ορισμένες διαφορές», επισημαίνει ο δρ Ντέιβιντ Μπ. Κέρσο, διευθυντής παιδιατρικής νεφρολογίας στο Νοσοκομείο C. S. Mott του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα. «Δεν οφείλονται στην τύχη τα ευρήματα», προσθέτει.

Ο δρ Μαρκ Μπ. Λαντ, καθηγητής παιδιατρικής νεφρολογίας στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ και οι συνάδελφοί του έκαναν εξετάσεις στα παιδιά σε τέσσερα σημεία σε τρεις πολιτείες, κατατάσσοντας εκείνα που είχαν και δεν είχαν υψηλή πίεση με κριτήρια την ηλικία, την εκπαίδευση της μητέρας, τη φυλή, τα επίπεδα παχυσαρκίας και άλλους παράγοντες.

Οι επιστήμονες εξαίρεσαν παιδιά με μαθησιακά προβλήματα και δυσκολίες στον ύπνο, που μπορούν να επηρεάσουν τις γνωστικές λειτουργίες. Τα παιδιά που είχαν υψηλή πίεση είχαν χαμηλότερες επιδόσεις σε τεστ μνήμης, ταχύτητας και γλωσσικές ασκήσεις, διαπίστωσαν οι ερευνητές. Παρ’ όλα αυτά, οι επιδόσεις τους κυμαίνονταν σε φυσιολογικά πλαίσια.

Ελλειψη διάγνωσης

Εξαιτίας της επιδημίας παχυσαρκίας η αυξημένη αρτηριακή πίεση ή υπέρταση δεν είναι πλέον σπάνια στα παιδιά, απλώς συχνά δεν υπάρχει διάγνωσή της. Σε πρόσφατη μελέτη περίπου το 3,5% από 14.187 παιδιά ηλικίας 3 έως 18 ετών παρουσίασε υπέρταση.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι οι κίνδυνοι καρδιαγγειακών παθήσεων μπορούν να επηρεάσουν τη σκέψη και τη μνήμη και σίγουρα δεν μπορούν να φανταστούν ότι ενδέχεται να επηρεάσουν την παιδική ηλικία», λέει η δρ Κριστίν Γιάφε, καθηγήτρια ψυχιατρικής, νευρολογίας και επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο, η οποία έχει μελετήσει τις επιπτώσεις των κινδύνων καρδιαγγειακών παθήσεων στις γνωστικές δεξιότητες.

Ο δρ Λαντ και οι συνάδελφοί του έχουν τονίσει ότι τα παιδιά με υπέρταση έχουν συνήθως και άλλους παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά τις γνωστικές τους ικανότητες, όπως αντίσταση στην ινσουλίνη και άπνοια. Οσα παιδιά είχαν διαγνωστεί επισήμως με άπνοια αποκλείστηκαν από τη νέα έρευνα, αλλά κάποιοι έφηβοι με προβλήματα ύπνου συμμετείχαν. «Η παρουσία υπέρτασης επιδείνωσε τις συνέπειες του κακού ύπνου στις γνωστικές λειτουργίες». Αυτό ήταν ένα από τα ευρήματα, σύμφωνα με τον δρα Λαντ.

Οι χαμηλότερες επιδόσεις σε γνωστικά τεστ δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι ένα παιδί παλεύει στην καθημερινή του ζωή, προειδοποιούν οι ειδικοί. «Ναι, υπάρχουν συγκεκριμένες διαφορές αλλά τι σημαίνουν για την καθημερινότητα των παιδιών δεν είναι σαφές», τονίζει η δρ Τζουλί Ρ. Ινγκελφίνγκερ, καθηγήτρια παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ και ανώτατη σύμβουλος νεφρολογίας στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης. «Ξέρουμε όμως από άλλες μελέτες ότι προβλήματα μνήμης, προσοχής και δυσκολίες στις γνωστικές λειτουργίες σχετίζονται με τις επιδόσεις στη δουλειά και το σχολείο», προσθέτει.

Tα παιδιά ενδέχεται να είναι υπερβολικά ευάλωτα σε γνωστικά ελλείμματα, λέει ο δρ Κέρσο. «Μία από τις ανησυχίες μου είναι πως αν έχεις υψηλή πίεση και είσαι μεταξύ 10 και 18 οι συνέπειες για τις γνωστικές λειτουργίες είναι πολύ σοβαρότερες από ό,τι αν είσαι 40 ή 50», συμπληρώνει. Οι περιοχές του εγκεφάλου που ελέγχουν την εκτελεστική λειτουργία ωριμάζουν μέχρι τις αρχές της δεύτερης δεκαετίας. Η ιδέα λοιπόν είναι ότι ίσως η υπέρταση εμποδίζει αυτή τη λειτουργία, εξηγεί.

Ανάγκη ερευνών

Απαιτούνται περισσότερες έρευνες για να διαπιστωθεί κατά πόσον η θεραπεία παιδιών με διατροφικές αλλαγές, άσκηση και φάρμακα θα μπορούσε να βελτιώσει τις γνωστικές τους λειτουργίες. Η αποστολή βρίσκεται σε εξέλιξη. Τα 75 παιδιά με υπέρταση στη νεότερη έρευνα υπόκεινται σε ιατρική παρακολούθηση και αποτελούν αντικείμενο παρατήρησης για έναν χρόνο. Το τελευταίο παιδί θα ολοκληρώσει τις δοκιμές στις αρχές του 2017, επισημαίνει ο δρ Λαντ.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Στέφανι Χινκλ του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού των ΗΠΑ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «JAMA Internal Medicine», ανέλυσαν στοιχεία για περίπου 800 εγκύους γυναίκες με μέση ηλικία 29 ετών, οι οποίες είχαν μία ή δύο αποβολές στο παρελθόν. Από αυτές, μία στις τέσσερις (24%) είχε ξανά αποβολή.

Διαπιστώθηκε ότι η ύπαρξη ναυτίας και εμετών σχετίζεται με σημαντικά μειωμένο κίνδυνο κατά 50% έως 75% για μια νέα αποβολή. «Τα ευρήματα πρέπει να καθησυχάσουν τις γυναίκες που βιώνουν τέτοια συμπτώματα», δήλωσε η κ. Χινκλ.

Σε μια τυπική κύηση 40 εβδομάδων, οι γυναίκες αντιμετωπίζουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο αποβολής μέσα στο πρώτο τρίμηνο. Περισσότερο αυξάνει ο κίνδυνος για τις γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας και για όσες έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας (διαβήτη, ερυθηματώδη λύκο, διαταραχές θυρεοειδούς κ.ά.).

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, περίπου οκτώ στις δέκα γυναίκες (ποσοστό 80%) έχουν ναυτίες ή εμετούς ή και τα δύο. Το ποσοστό αυξάνεται σταδιακά όσο προχωρά η κύηση. Έτσι, τη δεύτερη εβδομάδα το 18% των εγκύων ανέφεραν ναυτία χωρίς εμετούς, ενώ το 4% και τα δύο. Την όγδοη εβδομάδα το 57% είχαν ναυτία, ενώ το 27% και τα δύο. Την 12 εβδομάδα το 86% είχαν ναυτία, ενώ το 35% ναυτία και εμετό. Οι νεότερες γυναίκες ήταν 25% πιθανότερο να βιώσουν ναυτίες και εμετούς, σε σχέση με τις μεγαλύτερης ηλικίας εγκύους.

Οι ερευνητές δεν παρέχουν κάποια σίγουρη εξήγηση γιατί οι γυναίκες νιώθουν τέτοια συμπτώματα και γιατί, όταν αυτό συμβαίνει, είναι πιθανότερο να έχουν επιτυχή τοκετό μετά από προηγούμενη αποβολή. Μια πιθανότητα είναι ότι το σώμα των εγκύων «προειδοποιεί» τις εγκύους να αλλάξουν τη διατροφή τους, να μην πίνουν αλκοόλ και να μην καπνίζουν. Μια άλλη πιθανή εξήγηση ότι οι αυξημένες ορμόνες της εγκυμοσύνης πυροδοτούν τέτοια συμπτώματα, πράγμα που πιθανώς εξηγεί γιατί οι ναυτίες είναι περισσότερες σε κύηση διδύμων.

Πάντως οι επιστήμονες διευκρίνισαν ότι οι ναυτίες δεν αποτελούν ένα είδος προστασίας της εγκύου από αποβολή και ότι αν τα συμπτώματα είναι καθημερινά και έντονα, τότε θα πρέπει να πρέπει να κάνει κάποια θεραπεία για να μειωθεί ο κίνδυνος επιπλοκών κατά την εγκυμοσύνη, λόγω έλλειψης βάρους (πάνω από 10%) και ανεπάρκειας βιταμινών και άλλων θρεπτικών στοιχείων.

Επίσης τόνισαν ότι πολλές γυναίκες δεν έχουν κανένα δυσάρεστο σύμπτωμα και γεννάνε χωρίς κανένα πρόβλημα υγιή μωρά, ενώ αντίθετα υπάρχουν γυναίκες με ναυτίες και εμετούς και παρ’ όλα αυτά μπορεί να χάσουν το μωρό.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Τα εν λόγω ένζυμα χρησιμοποιούνται ευρέως πλέον για μια ποικιλία λόγων, π.χ. για να βοηθούν στη διάσπαση των δύσκολων λεκέδων, για να προσδίδουν αρώματα και γεύσεις, για να δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό ενός προϊόντος ως «φυσικού» κ.ά.

Όμως οι Γερμανοί και οι Βρετανοί ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Λιγκία Μπούντνικ της μονάδας τοξικολογίας και ανοσολογίας του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου του Αμβούργου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό επαγγελματικής και περιβαλλοντικής ιατρικής «Occupational and Environmental Medicine», προειδοποιούν ότι η γενετική τροποποίηση αυτών των ενζύμων μπορεί να αλλάξει τις ιδιότητές τους και να τις καταστήσει αλλεργιογόνες.

Για να διαπιστώσουν κατά πόσο μπορεί να συμβεί αυτό, οι ερευνητές πήραν δείγματα αίματος από 813 εργαζόμενους σε βιομηχανίες τροφίμων, ποτών, χημικών, απορρυπαντικών και φαρμάκων, όπου γίνεται χρήση τέτοιων τεχνητά δημιουργημένων ενζύμων. Οι συμμετέχοντες είχαν εργασθεί επί τρεις μήνες έως δέκα χρόνια σε αυτές τις εταιρείες και είχαν κατά μέσο όρο εκτεθεί σε δύο έως τέσσερα γενετικά τροποποιημένα ένζυμα.

Οι επιστήμονες αναζήτησαν κατά πόσο στον οργανισμό των εργαζομένων είχαν εμφανιστεί αντισώματα γι’ αυτά τα τεχνητά ένζυμα, πράγμα που σημαίνει ότι το σώμα τα εξέλαβε ως δυνητικό κίνδυνο. Επειδή διαθέσιμα τεστ υπάρχουν μόνο για τα φυσικά ένζυμα και όχι για τα γενετικά τροποποιημένα, οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα δικό τους διαγνωστικό τεστ.

Εμβόλιο γρίπης 2016-17: Ποια παιδιά πρέπει να το κάνουν;

Η ανάλυση των αιματολογικών δειγμάτων έδειξε ότι σχεδόν ένας στους τέσσερις εργαζόμενους (το 23%) είχε ειδικά αντισώματα γι’ αυτά τα τεχνητά ένζυμα. Πάνω από το ένα τρίτο (36%) είχαν αλλεργικά συμπτώματα ρινίτιδας ή άσθματος, που σχετίζονταν με τη δουλειά τους. Μετά από αυτό, οι ερευνητές συνιστούν να καταστεί υποχρεωτικός ο έλεγχος των νέων προϊόντων που περιέχουν τέτοια ένζυμα, για να διαπιστώνεται πόσο αλλεργιογόνα είναι.

Την πιο έντονη ευαισθητοποίηση του ανθρώπινου οργανισμού φαίνεται πως προκαλεί η άλφα αμυλάση (εμφανίστηκαν αντισώματα γι’ αυτήν στο 44% των συμμετεχόντων), ενώ ακολουθούν το stainzyme (41%) και η παγκρεατίνη (35%). Τα τρία αυτά γενετικά τροποποιημένα ένζυμα περιέχονται κυρίως σε απορρυπαντικά ρούχων και πιάτων, καθώς και σε άλλα προϊόντα καθαρισμού.

Για να αναπτυχθεί η αλλεργία, πρέπει να προηγηθεί η ευαισθητοποίηση σε ένα αλλεργιογόνο ερέθισμα. Ευαισθητοποίηση είναι η διαδικασία κατά την οποία η άμυνα του σώματος, όταν έλθει σε επαφή με ένα αλλεργιογόνο, δίνει το σήμα σε ειδικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος να παράγουν αντισώματα για να το καταπολεμήσουν.

Η ευαισθητοποίηση μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε στη ζωή ενός ανθρώπου, τόσο κατά την παιδική ηλικία όσο και μετά την ενηλικίωση. Την επόμενη φορά μετά την ευαισθητοποίηση, όταν ο οργανισμός θα έλθει ξανά σε επαφή με την αλλεργιογόνο ουσία, τότε θα εκδηλωθεί η αλλεργία.

Οι ερευνητές επίσης επεσήμαναν ότι επειδή οι εταιρείες θεωρούν εμπορικό μυστικό τη φόρμουλα αρκετών ενζύμων, η μελέτη τους συνάντησε εμπόδια. Σε κάθε περίπτωση, τόνισαν την ανάγκη να γίνουν περαιτέρω έρευνες πάνω στο ζήτημα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα ενδιαφέροντα αυτά στοιχεία παρουσίασε στο Πρακτορείο Fm και στην εκπομπή "104, 9 ΜΥΣΤΙΚΑ ΥΓΕΙΑΣ" η κα Μαρία Τσιάκα, διευθύντρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών και υποψήφια Διδάκτωρ του Kings College, οικογενειακή θεραπεύτρια εξειδικευμένη στις διατροφικές διαταραχές.

Η κα Τσιάκα, είναι η πρώτη συγγραφέας- ερευνήτρια της μελέτης που διενήργησε το Ινστιτούτο Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Kings College του Λονδίνου, στην Αθήνα από τον Απρίλιο του 2012 έως τον Απρίλιο του 2014. Η έρευνα παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Ψυχοθεραπείας που έγινε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2015, ενώ έχει κατατεθεί για έγκριση δημοσίευσης στο επιστημονικό περιοδικό European Eating Disorders Review.

Η ταυτότητα της έρευνας

«Αυτή είναι η πρώτη πανελλαδική έρευνα που γίνεται για τις διατροφικές διαταραχές. Μαζί με την καθηγήτριες Ψυχιατρικής του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής του Kings College (τμήμα Ψυχολογικής Ιατρικής παράρτημα διατροφικών διαταραχών), Janet Treasure, και Urlike Schmidt, κάναμε τη μελέτη στην Αθήνα από τον Απρίλιο του 2012 έως το 2014 σε ένα δείγμα 112 γονιών, εκ των οποίων 73 μητέρες και 39 πατεράδες, με μέσο όρο ηλικίας 55 ετών.

Είναι γονείς 81 ατόμων με διατροφικές διαταραχές, με μέσο όρο ηλικίας τα 25 έτη. Από αυτούς το 94% του δείγματος είναι γυναίκες και το 6% είναι άνδρες.Το 54% του δείγματος πάσχει από νευρική βουλιμία, το 28% από νευρική ανορεξία και το 16% από αδηφαγική διαταραχή (binge eating disorder).

Αυτό που αποδεικνύεται για τις διατροφικές διαταραχές είναι ότι οι γονείς των ατόμων που νοσούν έχουν πολύ υψηλό στρες της τάξης του 40% και περίπου το 47% έχει κλινικά σημάδια κατάθλιψης, ενώ ο μέσος όρος διάρκειας της νόσου της διατροφικής διαταραχής είναι 9 χρόνια».

Όσο κλιμακώνεται η κατάθλιψη τόσο αυξάνεται η υπερπροστατευτικότητα

Σύμφωνα με την κα Τσιάκα η κατάθλιψη συνδέεται με ένα βασικό χαρακτηριστικό που εμφανίζουν οι γονείς και αυτό είναι η υπερπροστατευτικότητα.
 

Παράθεση

«Κάτι που λειτουργεί με έναν τρόπο αρνητικό ως προς τη διαχείριση της ασθένειας. Αυτό δείχνουν όλες οι έρευνες στο εξωτερικό και αυτό προσπαθήσαμε κι εμείς να μελετήσουμε. Όσο πιο βαριά είναι η μορφή της κατάθλιψης που παρουσιάζει ένας γονιός, τόσο περισσότερο υπερπροστατευτικός γίνεται, δείχνει η έρευνα.

Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να συντηρηθεί χρονικά και να ισχυροποιηθεί η νόσος του παιδιού του. Δεν είναι τυχαίο που το δείγμα είναι από τα μεγαλύτερα δείγματα παγκοσμίως με τόσο υψηλό μέσο όρο παραμονής μέσα στη νόσο της διατροφικής διαταραχής, τα εννιά χρόνια. Μιλάμε, πλέον, για χρόνια νόσο».

 

Όχι σε συναισθηματικούς εκβιασμούς

Ουκ εν τω πολλώ το ευ θα μπορούσε κανείς να πει για την υπερπροστατευτικότητα σε αυτές τις περιπτώσεις κι αυτό γιατί όπως φαίνεται οι γονείς εγκλωβίζονται σε έναν φαύλο κύκλο. Σύμφωνα με την κα Τσιάκα:
 

Παράθεση

«Για να μπορέσουν οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους πρέπει καταρχήν να καταλάβουν ότι αυτό το οποίο συμβαίνει είναι ασθένεια. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι αντίδραση. Δεν είναι αντίδραση. Είναι πολύ σημαντικό, επίσης, να μην διευκολύνουμε αυτά τα άτομα σε σχέση με τις διατροφικές τους συνήθειες. Για παράδειγμα, πολλές μητέρες μπορεί να κάνουν ακόμα και 20 χιλιόμετρα για να αγοράσουν μία τυρόπιτα, την οποία μόνο αυτή τρώει η κόρη τους. Πολλές φορές εκβιάζουν οι ασθενείς.«Αν δεν μου κάνεις αυτό, δεν θα φάω».

Και το πρόβλημα είναι ότι συχνά οι οικογένειες, επειδή είναι τρομοκρατημένες ότι το παιδί τους δεν θα φάει, ενδίδουν σε αυτές τις συμπεριφορές. Όσο πιο πολύ ενδίδουν, λοιπόν, οι γονείς τόσο περισσότερο ισχυροποιείται η ασθένεια. Το καλύτερο που έχει να κάνει ένας γονιός, είναι να θέτει όρια και να αρνείται να υποκύπτει σε τέτοιου είδους εκβιασμούς».

 

Η επιβάρυνση των γονέων είναι αντίστοιχη με αυτή που βιώνουν οι φροντιστές ατόμων με Αλτσχάιμερ

Όπως τονίζει η κα Τσιάκα είναι πολύ σημαντικό να αναζητήσουν βοήθεια οι ίδιοι οι γονείς στο πως θα διαχειριστούν την ασθένεια, διότι η ασθένεια δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον ασθενή, αλλά αφορά και το περιβάλλον του.

Παράθεση

«Δηλαδή, το περιβάλλον οργανώνεται γύρω από τον ασθενή άθελα του, χωρίς να το γνωρίζει και χωρίς να το καταλαβαίνει. Οι οικογένειες πρέπει πραγματικά να εκπαιδευτούν πως θα διαχειριστούν τα επιμέρους θέματα που προκύπτουν από την ανορεξία. Η ανορεξία είναι μία πολύ δύσκολη νόσος.

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι οι γονείς που έχουν παιδιά με νευρική ανορεξία «καίγονται» με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο «καίγονται» οι οικογένειες που έχουν άτομα με Αλτσχάιμερ. Είναι τόσο επιβαρυμένη η φροντίδα αυτών των ατόμων που οι οικογένειες έρχονται σε πολύ δύσκολη θέση. Αν, λοιπόν, δεν έχουν γνώση, δεν έχουν υποστήριξη το πώς θα κάνουν τη διαχείριση, δεν θα μπορέσουν να βοηθήσουν τα άτομα που πάσχουν».

Συμπεριφορές που σηματοδοτούν τη νευρική ανορεξία

Ποια είναι, όμως, τα συμπτώματα, πέραν της ορατής μεγάλης απώλειας κιλών, που σηματοδοτούν τη νευρική ανορεξία; Όπως εξηγεί η κα Τσιάκα υπάρχουν πρώιμα σημάδια και συμπεριφορές που προοιωνίζουν μία τέτοια κατάσταση.
 

Παράθεση

«Το άτομο αρχίζει και περιορίζει μεγάλες γκάμες τροφών.Το βασικό είναι ότι στην αρχή αποκλείουν από το διατροφολόγιο τους τα γλυκά, μετά πετάνε ότι αφορά τους υδατάνθρακες και μετά αρχίζουν και περιορίζουν πάρα πολύ την πρωτείνη και τα τυριά. Επί της ουσίας, καταλήγουν να κάνουν μονοφαγίες, γιατί θεωρούν ότι με αυτή την κατανάλωση τροφών επιτυγχάνεται ακόμη μεγαλύτερη μείωση βάρους.

Αυτό είναι το ένα. Μετά ο ασθενής, αρχίζει και γίνεται πάρα πολύ επιθετικός. Θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο σε ότι αφορά στην τροφή. Από τον τρόπο παρασκευής της τροφής, μέχρι τι ώρα θα φάει, πόσο θα φάει, πού θα το φάει. Οι καυγάδες είναι ομηρικοί γύρω από τα τραπέζια.

Ένα άλλο βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι αποφεύγει να πει την αλήθεια και συχνά λέει ψέματα στους οικείους του και στον ίδιο του τον εαυτό. Ο εγκέφαλος παθαίνει τέτοια βλάβη που νομίζει ότι έχει φάει, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει και δεν έχει καταναλώσει καμία τροφή».

 

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

Όσον αφορά στην εικόνα που βλέπει ο ασθενής στον καθρέφτη, υπάρχουν περιπτώσεις που δεν βλέπουν στο είδωλο τους κάτι αφύσικο, ενώ η καχεξία είναι εμφανής. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν ισχύει πάντα. Σύμφωνα με την κα Τσιάκα:
 

Παράθεση

«Πολλές γυναίκες έχουν την αίσθηση ότι έχουν χάσει πολύ βάρος και ότι πραγματικά είναι καχεκτικές, κυρίως στις περιπτώσεις που έχουμε οξεία μορφή ανορεξίας, στις εφήβους, ας πούμε, που μπορεί να έχουν χάσει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα πολλά κιλά. Εκεί έχουν πραγματική αντίληψη της εικόνας τους και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο περίγυρος αρχίζει και σχολιάζει πάρα πολύ αρνητικά το βάρος.

Και ας μην ξεχνάμε, όταν είσαι έφηβος είσαι πολύ επιρρεπής στις κριτικές των άλλων.Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις που η απώλεια του βάρους γίνεται σταδιακά, οπότε ο περίγυρος δεν το αντιλαμβάνεται άμεσα».

 

Διατροφικές διαταραχές: ψυχολογική ή βιολογική ασθένεια;

Τα media και η κοινωνία, τονίζει η κα Τσιάκα, πρέπει να ευαισθητοποιηθούν πάρα πολύ.
 

Παράθεση

«Στην Ευρώπη, μόνο, αυτή τη στιγμή οι διατροφικές διαταραχές κυμαίνονται σε ποσοστά από 7-10%, είναι πολύ μεγάλα ποσοστά δεν μπορούμε να αγνοούμε τα άτομα αυτά που νοσούν. Αυτή η ασθένεια έχει και βιολογική και γενετική βάση,δεν είναι μόνο ψυχολογική. Ξεκινάει ως ψυχολογική και γίνεται βιολογική. Γι' αυτό και είναι πάρα πολύ δύσκολο μετά να αναχαιτίσουμε την ασθένεια.

«Σε μία παγκόσμια έρευνα που διεξάγεται, αυτή τη στιγμή, σε δείγμα 25.000 γονέων- ατόμων με νευρική ανορεξία (Charlotte's Helix Project) οι επιστήμονες, παίρνοντας δείγματα DNA, αναζητούν ευρήματα για να διαπιστώσουν τη γενετική βάση της ασθένειας. Στόχος της έρευνας αυτής είναι να αποδειχθεί ότι οι διατροφικές διαταραχές έχουν ισχυρή γενετική και βιολογική βάση,προκειμένου να ενταχθούν πλέον στις βιολογικές ασθένειες και να βγούν από την κατηγορία των ψυχολογικών νόσων».

 

Πηγή: eleftheriaonline.gr

Οι πρώτες του λέξεις, τα πρώτα του βήματα, η πρώτη μέρα στο σχολείο και η τελευταία στο σπίτι πριν φύγει για σπουδές.

Ανάμεσα σε αυτές τις πραγματικά υπέροχες στιγμές όμως, πόσες άλλες δυσάρεστες μπορεί να υπάρξουν; Και αλήθεια, μπορεί να έρθει ποτέ εκείνη η στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας που θα σταθεί και θα σκεφτεί «μακάρι να μην είχα κάνει παιδί»;

Η έρευνα που προκάλεσε σάλο

Την απάντηση έδωσε πριν λίγο καιρό η έρευνα μίας κοινωνιολόγου από το πανεπιστήμιο Ben-Gurion του Ισραήλ στην οποία συμμετείχαν 23 γυναίκες. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής, όλες -και οι 23- μετάνιωσαν έως ένα σημείο που έγιναν μητέρες.

Η έρευνα προκάλεσε αντιδράσεις ενώ ξεκίνησε και μία έντονη συζήτηση γύρω από το ζήτημα. Όσο δύσκολο όμως κι αν είναι για κάποιους να πιστέψουν ότι μία γυναίκα δεν απολαμβάνει τη ζωή της μετά τον ερχομό ενός παιδιού, το διαδίκτυο είναι η ζωντανή απόδειξη ότι τέτοια συναισθήματα μπορεί να την κυριεύσουν.

«Τα αγαπώ, αλλά δεν είμαι ευτυχισμένη»

Το Facebook μάλιστα έχει μετατραπεί σε κάτι σαν καταφύγιο για αρκετές οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις φοβούνται να αποκαλύψουν στο στενό τους περιβάλλον όσα πραγματικά νιώθουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σελίδα «I Regret Having Children» (Μετάνιωσα που έκανα παιδιά) όπου πολλές μητέρες καταθέτουν πόσο δύσκολη έχει γίνει η ζωή τους.

«Τα αγαπώ αλλά δεν είμαι ευτυχισμένη. Πήραν όλη μου την ελευθερία, δεν μπορώ να βρω δουλειά, ο άντρας μου μετά βίας βγάζει αρκετά για διακοπές. Ήμουν αεροσυνοδός, ελεύθερη σαν πουλί πριν κάνω παιδιά. Τώρα ασχολούμαι απλά με τα ατελείωτα καθήκοντα ενός σπιτιού», γράφει μία μητέρα δύο παιδιών 7 και 4 ετών.

«Δεν έχουμε καθόλου ζωή»

Μία άλλη, μητέρα ενός τρίχρονου κοριτσιού, περιγράφει πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση επειδή η κόρη της δεν κοιμάται, ενώ αναφερόμενη συγκεκριμένα σε ένα περιστατικό κατά το οποίο έκανε εμετό από το άγχος της όταν η μικρή κοιμήθηκε μόνο για 2 ώρες έγραψε: «Δεν έχουμε καθόλου ζωή. Ο σύζυγός μου με βοηθάει τόσο πολύ, αλλά ακόμα και εκείνος είναι έτοιμος να καταρρεύσει. Δεν έχουμε οικογένεια και φίλους. Κανένα κύκλο να μας βοηθήσει. Τι να κάνω;».

«Νιώθω ότι ήρθαν τα πάνω κάτω σε μια υπέροχη ζωή»

«Αγαπούσα την παλιά μου ζωή. Ο σύζυγός μου ήθελε πολύ ένα παιδί και το καθυστερούσα για πολύ καιρό, επειδή ήξερα ότι δεν είχε έρθει ακόμα για εμένα η στιγμή. Υπέκυψα μετά από πολλές σκέψεις ότι θα προσαρμοστώ. Νιώθω ότι ήρθαν τα πάνω κάτω σε μία υπέροχη ζωή. Ακόμα δεν νιώθω σαν μητέρα. Μου λείπει τόσο πολύ η παλιά μου ζωή και νιώθω σαν να θέλω να φύγω και να εγκαταλείψω τον άντρα μου και τον γιο μου», γράφει μία άλλη γυναίκα.

«Μην με μισήσετε...»

Παρόμοια μαρτυρία μάλιστα καταλήγει με την παράκληση: «Παρακαλώ, μην με μισήσετε, είναι αυτό που πραγματικά προσπαθώ να πω. Πραγματικά θεωρώ τον εαυτό μου έναν αρκετά τρυφερό άνθρωπο».

Τα παιδιά όμως δεν είναι η κύρια πηγή αυτών των αρνητικών συναισθημάτων. Σε αρκετές περιπτώσεις και ο σύντροφος είναι εκείνος που με την συμπεριφορά του θα προκαλέσει εκνευρισμό και θυμό στη μητέρα.

Οι επιστήμονες λένε είναι φυσιολογικό!

Από την πλευρά τους πάντως οι επιστήμονες θεωρούν πολύ φυσικό το ενδεχόμενο μία γυναίκα να μετανιώσει που έγινε μητέρα, όπως τονίζει όμως ο Ρόμπιν Σίμον από το Wake Forest University, ο οποίος εξειδικεύεται στις επιπτώσεις που έχει στη ψυχική υγεία ο ερχομός ενός παιδιού, είναι δύσκολο να παραδεχτεί κανείς τέτοια συναισθήματα επειδή «αψηφούν τις κοινωνικές νόρμες για την ιερότητα της μητρότητας».

«Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθει κανείς μετανιωμένος, αγχωμένος, κουρασμένος βαρεμάρα και απογοήτευση», λέει η σύμβουλος σχέσεων Αραμπέλα Ράσελ προσθέτοντας ότι το να είσαι μητέρα δεν είναι τόσο εύκολο όπως το βλέπουν και πιστεύουν ορισμένοι. Ταυτόχρονα όμως τονίζει πόσο σημαντικό είναι τελικά να μπορείς να εκμυστηρευτείς τις σκέψεις αυτές είτε στον σύντροφο είτε σε κάποιο κοντινό πρόσωπο.

Όπως συμβουλεύει, γονείς ή συγγενείς που ανησυχούν για την κατάσταση μίας γυναίκας, πρέπει να σταθούν δίπλα της και να την ενθαρρύνουν να συζητήσει τα συναισθήματά της έτσι ώστε να τα εξομαλύνει.

«Προσέξτε να μην τις κρίνετε γιατί πρόκειται για πολύ δύσκολα συναισθήματα που κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν ενοχές. Αν επιμένουν και η συζήτηση για αυτό δεν ανακουφίζει μετά από ένα χρονικό διάστημα θα μπορούσατε να προτείνετε να πάει στον γιατρό. Προσέξτε για όποια σημάδια επιλόχειας κατάθλιψης παρόλα αυτά, κάτι που είναι ένα διαφορετικό ζήτημα και πρέπει να αντιμετωπιστεί», συμβουλεύει η Ράσελ.

Πηγή: iefimerida.gr

Στη μελέτη συμμετείχαν 348 γυναίκες με ΙΦΝΕ ηλικίας 16-50 ετών (μέση ηλικία 37,4 έτη). Το 50% εξ αυτών έπασχαν από ελκώδη κολίτιδα, το 49,4% από νόσο του Crohn και ένα 0,6% από αδιευκρίνιστη κολίτιδα. Όλες οι ασθενείς απάντησαν σε ένα ερωτηματολόγιο που βασίστηκε στις κατευθυντήριες οδηγίες της ECCO (European Crohn’s and Colitis Organization).

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης την οποία έδωσε στη δημοσιότητα το Ελληνικό Ίδρυμα Γαστρεντερολογίας & Διατροφής (ΕΛ.Ι.ΓΑΣΤ.), πάνω από το 60% των γυναικών αυτών φοβόταν ότι η νόσος τους ή η θεραπεία που παίρνουν για να την αντιμετωπίσουν μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση κάποιας επιπλοκής κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και να προκαλέσει θανάσιμο κακό τόσο στις ίδιες, όσο και στο νεογέννητο. Επίσης, θεωρούν ότι μπορεί η νόσος να μεταδοθεί στο νεογνό ή ότι θα βλάψουν το παιδί εάν θηλάσουν.

Επιπλέον, οι ειδικοί διαπίστωσαν ότι μόνο όσες γυναίκες αποφάσισαν να επισκεφθούν κάποιον ειδικό και να τον συμβουλευτούν τελικά πήραν την απόφαση να τεκνοποιήσουν και να αποκτήσουν παιδί.

Επίσης, οι γυναίκες που είχαν πιο υψηλό επίπεδο μόρφωσης ήταν πιο πιθανό να αποφασίσουν να μείνουν έγκυες και τελικά να τεκνοποιήσουν.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η μελέτη αυτή δυστυχώς επιβεβαίωσε το γεγονός, ότι οι γυναίκες που πάσχουν από Ιδιοπαθή Φλεγμονώδη Νοσήματα του Εντέρου (ΙΦΝΕ), διατηρούν λανθασμένες αντιλήψεις όσον αφορά την πιθανότητα να μείνουν έγκυες και να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί φοβούμενες τόσο την έκβαση της νόσου τους όσο και το να μην κάνουν κακό στο μωρό τους.

Οι ειδικοί συμβουλεύουν τις γυναίκες που πάσχουν από Ιδιοπαθή Φλεγμονώδη Νοσήματα του Εντέρου (ΙΦΝΕ) να συζητήσουν με το γιατρό τους ή κάποιον ειδικό ώστε να ενημερωθούν πλήρως και να κατανοήσουν ότι, τόσο η νόσος όσο και η θεραπεία αυτής δεν επιφέρουν καμία επίπτωση στη γονιμότητα τους.