Αν και η πιθανότητα καρδιακής προσβολής στην εγκυμοσύνη είναι πολύ χαμηλή, μόλις 1 σε 16.000 γεννήσεις, παρόλα αυτά, είναι 3 έως 4 φορές υψηλότερη σε σχέση με τις γυναίκες ίδιας ηλικίας που δεν εγκυμονούν.

Επιπλέον, η καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τείνει να είναι περισσότερο σοβαρή και να οδηγεί σε περισσότερες επιπλοκές, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε στο ετήσιο συνέδριο του Αμερικανικού Κολεγίου Καρδιολογίας που πραγματοποιείται στο Σικάγο.

Ορμονικές αλλαγές, αυξημένος όγκος αίματος και άλλες φυσιολογικές αλλαγές που συμβαίνουν στην εγκυμοσύνη αυξάνουν τον κίνδυνο, δήλωσαν οι ερευνητές προσθέτοντας ότι οι καρδιακές προσβολές συμβαίνουν για διαφορετικές αιτίες σε εγκύους σε σχέση με αυτές που εμφανίζονται συνήθως στο γενικό πληθυσμό.

Η αθηροσκλήρωση είναι η πιο κοινή αιτία καρδιακής προσβολής στο γενικό πληθυσμό αλλά ήταν η αιτία μόνο για το ένα τρίτο των εγκύων που υπέστησαν καρδιακή προσβολή.

Η πιο κοινή αιτία που οι έγκυες υπέστησαν καρδιακή προσβολή ήταν ο στεφανιαίος διαχωρισμός. Η πάθηση αυτή είναι πολύ σπάνια στις γυναίκες που δεν εγκυμονούν.

Αυτό υποδεικνύει ότι τουλάχιστον σε ορισμένα περιστατικά η παραδοσιακή προσέγγιση για την αντιμετώπιση της κατάστασης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό μπορεί ενδεχομένως να μην είναι πάντα η καλύτερη, δήλωσαν οι ερευνητές.

Ο ερευνητής Dr. Uri Elkayam, από το University of Southern California, στο Λος Άντζελες, δήλωσε ότι έχουμε σαφείς οδηγίες για την καρδιακή προσβολή στο γενικό πληθυσμό. Ωστόσο οι οδηγίες μπορεί να μην εφαρμόζουν πάντα σε γυναίκες με καρδιακή προσβολή που συνδέεται με την εγκυμοσύνη και μπορεί ενδεχομένως να προκαλέσουν περισσότερο κακό παρά καλό.

Ανάλυση 150 περιστατικών από το 2005 προστέθηκαν στα 228 περιστατικά πριν το 2005.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι περισσότερες έγκυες γυναίκες δεν διατρέχουν παραδοσιακούς παράγοντες κινδύνου όπως υψηλή χοληστερόλη, υπέρταση και διαβήτη. Οι καρδιακές προσβολές ήταν περισσότερο σοβαρές και το ποσοστό θνησιμότητας ήταν 2 έως 3 φορές υψηλότερο σε σχέση με αυτό που αναμενόταν για μη εγκύους ίδιας ηλικίας.

healthpress.gr

Η ερευνήτρια από την Ιατρική και Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Alberta και επικεφαλής της έρευνας, Lisa Hartling, συνεργάστηκε με συναδέλφους της από το Τμήμα Παιδιατρικής, καθώς και με ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Manitobaκαι των Η.Π.Α. Τα ευρήματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο έντυπο «JAMAPediatrics today».

Η επιστημονική ομάδα διεξήγαγε μια κλινική έρευνα με 42 παιδιά, ηλικίας 3-11 ετών, που ήρθαν στα επείγοντα περιστατικά του Παιδιατρικού Τμήματος του Νοσοκομείου Stollery και τα οποία χρειάζονταν ενδοφλέβια ένεση.

Η μια ομάδα παιδιών άκουγε μουσική την ώρα της ένεσης, ενώ η δεύτερη ομάδα όχι. Οι ερευνητές υπολόγισαν τα επίπεδα του στρες των παιδιών, τα επίπεδα πόνου, τον καρδιακό τους ρυθμό, καθώς επίσης και το βαθμό ικανοποίησης των γονιών και των φροντιστών υγείας που έκαναν τις ενέσεις.

«Παρατηρήσαμε ότι τα παιδιά που είχαν ακούσει μουσική κατά τη διάρκεια της ένεσης παρουσίασαν μειωμένα επίπεδα πόνου», εξηγεί η Hartling. «Τα ευρήματα είναι σημαντικά, αφού μια τόσο μικρή παρέμβαση έχει τόσο σημαντικά αποτελέσματα», συνεχίζει.

Η έρευνα απέδειξε ότι όσα παιδιά ανήκαν στην ομάδα που άκουγε μουσική ανέφεραν χαμηλότερα επίπεδα πόνου και λιγότερο στρες, ενώ οι γονείς τους δήλωσαν πιο ικανοποιημένοι από τη φροντίδα που έλαβαν τα παιδιά τους.

Στην ομάδα με τα παιδιά που άκουγαν μουσική, το 76% των φροντιστών υγείας δήλωσαν ότι τους ήταν πολύ εύκολο να κάνουν τις ενέσεις, ενώ στην άλλη ομάδα το αντίστοιχο ποσοστό έπεφτε στο 38%.

Πηγή: vita.gr

Παρόλα αυτά πολλοί γονείς συνεχίζουν να χρησιμοποιούν αυτήν την μέθοδο «νουθεσίας» ακόμα και σε μικρά παιδιά. Μια νέα μεγάλη έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Τέξας έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό το εύρημα.

Οι ερευνητές από το τμήμα ψυχοκινητικής ανάπτυξης εξέτασαν δεδομένα από 17 χιλιάδες παιδιά από όλες τις περιοχές των ΗΠΑ. Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο 2013 στο επιστημονικό περιοδικό Child Development Perspectives, έδειξε στατιστικά σημαντική συσχέτιση ανάμεσα σε ιστορικό χτυπημάτων προς το παιδί – spanking – και συμπεριφορών του επιθετικότητας.

Η καθηγήτρια Gershoff, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, συμπεραίνει ότι γονείς και δάσκαλοι πρέπει να ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν θετική προσοχή στα παιδιά τους, να ανταμοίβουν την θετική συμπεριφορά τους, και να δίνουν θετική προσοχή όταν συμπεριφέρονται καλά. Στατιστικά τα μεγαλύτερα ποσοστά χτυπημάτων – στο χέρι, ή στο μάγουλο, ή στα οπίσθια του παιδιού – παρουσιάζονται στην ηλικία των 3 ετών.

Οι γονείς μικρών παιδιών πρέπει να διδαχθούν ότι η καταφυγή στην σωματική τιμωρία δεν είναι λύση, αλλά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα. Τώρα πλέον η επιστήμη γνωρίζει όσα χρειάζονται για να αποθαρρύνει αυτήν την επικίνδυνη και μη αποτελεσματική πρακτική από την καθημερινότητα των παιδιών.

Σύμφωνα με νέα μελέτη, τα στοιχεία της προσωπικότητας της γυναίκας καθορίζουν το χρονικό διάστημα του θηλασμού. Στοιχεία της προσωπικότητας όπως η εξωστρέφεια ή το άγχος μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο αν μια νέα μητέρα θα θηλάσει το μωρό της ή αν θα καταφύγει στο μπιμπερό. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει νέα μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία.

Ο θηλασμός ενισχύει την άμυνα του βρέφους ενάντια σε λοιμώξεις του αναπνευστικού, φλεγμονές, αλλεργίες, παχυσαρκία και άλλες παθήσεις. Σχεδόν τα δυο τρίτα των μητέρων δοκιμάζουν να θηλάσουν στην Αγγλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά πολλές σταματούν τις προσπάθειες τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό.

Η Dr. Amy Brown, ερευνήτρια σε θέματα πρώιμης διατροφής στο Πανεπιστήμιο του Swansea της Ουαλίας, μελέτησε 602 μητέρες με βρέφη ηλικίας 6 έως 12 μηνών, για να διαπιστώσει εάν τυχόν στοιχεία της προσωπικότητας των μητέρων συνδέονταν με τα ποσοστά θηλασμού. Οι γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη ήταν από 16 έως 45 ετών και ανήκαν σε διαφορετικές κατηγορίες εισοδήματος, μόρφωσης και επαγγελματικής καταξίωσης.

Η Brown διαπίστωσε ότι οι εξωστρεφείς, ευσυνείδητες και συναισθηματικά σταθερές μητέρες έχουν περισσότερες πιθανότητες να δοκιμάσουν το θηλασμό. Αλλά το ότι συμφωνούν να δοκιμάσουν ή το ότι είναι δεκτικές σε νέες εμπειρίες δεν σημαίνει ότι θα πετύχουν στη προσπάθειά τους, φανερώνουν τα συμπεράσματα της μελέτης που δημοσιεύθηκε την Τρίτη 6 Αυγούστου στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Journal of Advanced Nursing.

Πολλές δοκιμάζουν και πολλές παραιτούνται...

Περισσότερες από το 80 τοις εκατό των γυναικών της μελέτης δοκίμασαν να θηλάσουν, αλλά λιγότερες από τις μισές που ξεκίνησαν την προσπάθεια συνέχιζαν να θηλάσουν έξι μήνες αργότερα. Και οι γυναίκες που κατέληξαν να δίνουν στα μωρά τους μπιμπερό κατέφυγαν πολύ γρήγορα στην επιλογή αυτή. Περίπου 73% των γυναικών που σταμάτησαν το θηλασμό κατέληξαν στην επιλογή αυτή δυο εβδομάδες μετά τον τοκετό.

Οι γυναίκες που ήταν ευσυνείδητες, έδιναν σημασία στη λεπτομέρεια και ήταν συνεπείς, είχαν αρκετές πιθανότητες να ξεκινήσουν το θηλασμό αλλά και αρκετές πιθανότητες να τον διακόψουν.

Οι μητέρες που συνέχιζαν να θηλάζουν κατά τους πρώτους έξι μήνες ήταν περισσότερο εξωστρεφείς και λιγότερο αγχώδεις από τις μητέρες που χρησιμοποίησαν εξαρχής το μπιμπερό ή κατέληξαν τελικά στη χρήση μπιμπερό και ξένου γάλατος.

Οι γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη και οι οποίες σταμάτησαν το θηλασμό ρωτήθηκαν το λόγο που τις οδήγησε στην απόφαση αυτή – εάν, για παράδειγμα, αισθάνονταν άβολα, δυσάρεστα ή αν ντρέπονταν. Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, οι εξωστρεφείς γυναίκες πιστεύουν ότι ο θηλασμός είναι λιγότερο δύσκολος.

Η άποψη αυτή είναι υποκειμενική» ανέφερε η Brown η οποία πιστεύει ότι η προσωπικότητα της μητέρας σε συνδυασμό με πολιτισμικές συνιστώσες ευθύνεται για τη μετάβαση από το θηλασμό στο μπιμπερό. Τα ποσοστά των μητέρων που θήλαζαν στις ΗΠΑ και την Αγγλία μειώθηκαν σημαντικά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα.

Έως το 1971, μόνο 24% των μητέρων στις ΗΠΑ δοκίμαζαν τον μητρικό θηλασμό. Οι κρατικές καμπάνιες προώθησης του μητρικού θηλασμού βοήθησαν στην αύξηση του ποσοστού αυτού αλλά η Αγγλία βρίσκεται ακόμα πολύ πίσω σε σχέση με άλλες βιομηχανοποιημένες χώρες.

«Πρόκειται για ένα είδος κουλτούρας χρήσης ξένου γάλατος και μπιμπερού. Κάθε ένας από εμάς γνωρίζει κάποιον που μεγάλωσε με ξένο γάλα» αναφέρει η Brown. Συχνά τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας θέλουν να ταΐσουν το μωρό και οι μεγαλύτεροι, που στην εποχή τους χρησιμοποιούσαν ξένο γάλα, δεν κατανοούν την απόφαση της νέας μητέρας. Και όπως φανερώνουν οι περιπτώσεις μητέρων που διώχθηκαν από καταστήματα ή τραίνα επειδή θήλαζαν, ο κόσμος δεν έχει συνηθίσει ακόμα αυτή την εικόνα…

Οι εξωστρεφείς και λιγότερο αγχώδεις μητέρες μπορεί να μην κινδυνεύουν τόσο να αποθαρρυνθούν σε αυτή τους τη προσπάθεια και να αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση καθώς ζητούν βοήθεια και υποστήριξη στη προσπάθειά τους να θηλάσουν. Από την άλλη, οι μητέρες που είναι αγχώδεις μπορεί να ανησυχούν ότι το μωρό δεν τρέφεται καλά ή να ενδώσουν στη πίεση της κοινωνίας, υποστηρίζει η Brown.

Η Brown ελπίζει η μελέτη να βοηθήσει στην υποστήριξη του θηλασμού μέσω της προβολής της ανάγκης για κοινωνική υποστήριξη και πληροφόρηση. Ίσως, μαζί με τις συμβουλές για σωστό θηλασμό, μπορούμε να δώσουμε στις νέες μητέρες ιδέες και λύσεις για τις πρώτες, δύσκολες εβδομάδες του θηλασμού. Επίσης, κάθε γυναίκα χρειάζεται μια «λίστα με όλα όσα μπορεί ευγενικά να πει στη πεθερά της όταν εκείνη της λέει να χρησιμοποιήσει μπιμπερό».

Με την εξέλιξη της επιστήμης μπορεί πλέον να βρεθεί με μια απλή και φθηνή εξέταση αν κάποια γυναίκα έχει κίνδυνο να νοσήσει από επιλόχεια κατάθλιψη. Στη γυναίκα μπορεί να χορηγηθεί θεραπεία προτού γεννήσει, ώστε να προληφθεί αυτή η επιλόχεια κατάθλιψη.

Ο καθηγητής Δημήτρης Γραμματόπουλος, που ήταν και επικεφαλής της έρευνας στο University Hospitals Coventry and Warwickshire NHS Trust, περιέγραψε την έρευνα αυτή ως «εξαιρετικά σημαντική».

Μιλώντας στο Sky News ανέφερε: «Υπάρχουν ενδείξεις ότι αν μπορούν να ανιχνευτούν οι γυναίκες που βρίσκονται σε κίνδυνο επιλόχειας κατάθλιψης, θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί η κατάσταση νωρίς ή να υπάρξουν τρόποι για να προληφθεί ή να σταματήσει η διαδικασία της ασθένειας».

Όπως εξήγησαν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, μια έρευνα σε 200 έγκυες γυναίκες, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Psychiatric Research, απέδειξε ότι υπάρχουν δυο μοριακές «υπογραφές» στα γονίδια που αυξάνουν τον κίνδυνο επιλόχειας κατάθλιψης ως και πέντε φορές, καθώς μια στις επτά νέες μητέρες υποφέρουν από κατάθλιψη.

Οι ερευνητές θεωρούν ότι οι αλλαγές στα επίπεδα των οιστρογόνων κάνουν τις έγκυες γυναίκες πιο ευαίσθητες στην κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες κι εκείνες οι γυναίκες που παρουσιάζουν γενετικές διαφοροποιήσεις δεν έχουν τη δυνατότητα να διορθώσουν την ανισορροπία των ορμονών μετά τον τοκετό, καταλήγοντας έτσι στην επιλόχεια κατάθλιψη.

Οι ερευνητές του Εθνικού Ινστιτούτου Επιστημών Περιβαλλοντικής Υγείας των ΗΠΑ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο κορυφαίο ευρωπαϊκό περιοδικό για θέματα ανθρώπινης αναπαραγωγής "Human Reproduction", σύμφωνα με το BBC, μελέτησαν 125 υγιείς έγκυες γυναίκες, στις οποίες κατάφεραν να εκτιμήσουν την ακριβή ημερομηνία σύλληψης του εμβρύου μέσω καθημερινής ανάλυσης των επιπέδων των ορμονών στα δείγματα ούρων.

Η έρευνα έδειξε ότι η μέση διάρκεια της κυοφορίας είναι 268 μέρες (38 εβδομάδες συν δύο μέρες) και διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα (αν εξαιρεθούν οι πρόωροι τοκετοί) κατά 37 ημέρες, δηλαδή λίγο πάνω από πέντε εβδομάδες.

Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι η ηλικία της μητέρας και το βάρος που είχε όταν η ίδια γεννήθηκε, παίζουν ρόλο στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Οι μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες είναι πιθανότερο να έχουν πιο μακρά εγκυμοσύνη. Κάθε πρόσθετο έτος ηλικίας προσθέτει περίπου μια ακόμα ημέρα στη διάρκεια της κύησης. Επίσης, όταν η έγκυος υπήρξε μεγαλόσωμο βρέφος κατά τη δική της γέννηση, αυτό αυξάνει τη διάρκεια της κυοφορίας του μωρού της. Κάθε 100 γραμμάρια πρόσθετου βάρους της ίδιας ως μωρού αυξάνουν κατά περίπου μια ημέρα τη διάρκεια της κυοφορίας του παιδιού της.

Ακόμα, τα έμβρυα που αργούσαν περισσότερο να δέσουν στη μήτρα, ήσαν αυτά που οδηγούσαν επίσης σε κύηση μεγαλύτερης διάρκειας. Τέλος, η χρονική διάρκεια μιας τυχόν προηγούμενης εγκυμοσύνης αποτελεί δείκτη για το πόσο θα διαρκέσει και η επόμενη, καθώς φαίνεται ότι κάθε γυναίκα εμφανίζει το δικό της συνεπές πρότυπο, όσον αφορά τη διάρκεια της κυοφορίας.

Η επικεφαλής της μελέτης δήλωσε έκπληκτη: «Ξαφνιαστήκαμε κάπως από τα ευρήματά μας. Γνωρίζαμε ότι η διάρκεια της κύησης διαφέρει μεταξύ των γυναικών, όμως έως τώρα θεωρούσαμε ότι εν μέρει αυτές οι διαφορές οφείλονταν σε λανθασμένους υπολογισμούς. Όμως δείξαμε πλέον ότι, αποκλείοντας τους πιθανούς παράγοντες λάθους, παραμένει πάντα μια απόκλιση πέντε εβδομάδων. Είναι συναρπαστικό».

Όπως είπε, η μελέτη δείχνει πως η φυσιολογική διαφοροποίηση στη διάρκεια της κύησης είναι τελικά μεγαλύτερη από ό,τι θεωρείτο έως τώρα, κάτι που θα πρέπει πλέον να λαμβάνουν υπόψη τους οι γιατροί, προτού να βιαστούν να επέμβουν σε μια παρατεταμένη κύηση, θεωρώντας την προβληματική.

Μια γυναίκα μπορεί κατ' εκτίμηση να υπολογίσει πότε θα γεννήσει, μετρώντας 280 ημέρες μετά την έναρξη της τελευταίας περιόδου της, ενώ μια πιο ακριβής εκτίμηση γίνεται μέσω των υπερήχων. Όμως οι στατιστικές δείχνουν ότι μόνο το 4% των γυναικών γεννούν τελικά με βάση τις προβλέψεις των υπερήχων, ενώ ένα 30% γεννούν με χρονικό περιθώριο σφάλματος πάνω από δέκα μέρες σε σχέση με τις αρχικές προβλέψεις.

Αλλά το να είστε μια στοργική, τρυφερή μητέρα, δεν ωφελεί μόνο στη συναισθηματική φροντίδα, αλλά παίζει και καθοριστικό ρόλο στον προσδιορισμό του μεγέθους του εγκεφάλου του παιδιού σας, λένε οι επιστήμονες.

Συγκλονιστικό: Σύμφωνα με νευρολόγους η σημαντική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο εγκεφάλων έχει μια πρωταρχική αιτία – ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν τα παιδιά από τις μητέρες τους

Και οι δύο αυτές εικόνες είναι σαρώσεις του εγκεφάλου δύο τρίχρονων παιδιών, αλλά ο εγκέφαλος στα αριστερά είναι σημαντικά μεγαλύτερος, έχει λιγότερες κηλίδες και λιγότερο σκοτεινές περιοχές, σε σύγκριση με εκείνον στα δεξιά.

Σύμφωνα με νευρολόγους, η διαφορά αυτή έχει μία σημαντική κύρια αιτία – τον τρόπο που το κάθε παιδί αντιμετωπίστηκε από τη μητέρα του.

Το παιδί με τον συρρικνωμένο εγκέφαλο ήταν θύμα σοβαρής παραμέλησης και κακοποίησης.

Σύμφωνα με την έρευνα που αναφέρθηκε από την εφημερίδα, ο εγκέφαλος στα δεξιά στερείται σε ανησυχητικό βαθμό μερικές από τις πιο θεμελιώδεις περιοχές που είναι παρούσες στην εικόνα στα αριστερά.

Οι συνέπειες αυτών των ελλείψεων είναι μεγάλες – το παιδί με το αριστερό μεγαλύτερο εγκέφαλο θα είναι πιο έξυπνο και πιο πιθανό να αναπτύξει την κοινωνική ικανότητα να συμπάσχει με τους άλλους.

Αντίθετα, το παιδί με το συρρικνωμένο εγκέφαλο θα είναι πιο πιθανό να εθιστεί στα ναρκωτικά και να συμμετέχει σε βίαια εγκλήματα, να είναι αντικοινωνικό και πιθανότατα άνεργο.

Το παιδί αυτό είναι επίσης πιο πιθανό να αναπτύξει ψυχικά και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας.

Ο καθηγητής Allan Schore, του UCLA, δήλωσε στην εφημερίδα Sunday Telegraph ότι αν ένα μωρό δεν αντιμετωπίζεται σωστά κατά τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του, αυτό μπορεί να έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του.

Επεσήμανε ότι τα γονίδια για διάφορες πτυχές της λειτουργίας του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών, δεν μπορούν να λειτουργήσουν.

Και, δυστυχώς, υπάρχει μια πιθανότητα να μην μπορέσουν να ανπτυχθούν ποτέ.

Αυτή η διαπίστωση έχει ανησυχητικές προεκτάσεις στα παραμελημένα παιδιά που έχουν ληφθεί από την κρατική πρόνοια μετά την ηλικία των δύο ετών.

Φαίνεται, επίσης, ότι όσο πιο σοβαρή η αμέλεια της μητέρας, τόσο πιο έντονη είναι η ζημιά που μπορεί να γίνει.

Οι εικόνες αναδεικνύουν και τις ανησυχητικές συνέπειες για τον κύκλο της παραμέλησης στην παιδική ηλικία – συχνά οι γονείς, οι οποίοι είχαν παραμεληθεί από τους δικούς τους γονείς, δεν έχουν αναπτύξει επαρκώς τον εγκέφαλό τους με αποτέλεσμα να παραμελούν κι εκείνοι με τη σειρά τους τα δικά τους παιδιά.

Αλλά μια άλλη έρευνα στις ΗΠΑ έδειξε ότι ο κύκλος μπορεί να σπάσει με επιτυχία αν υπάρξει πρώιμη παρέμβαση και υποστήριξη σε αυτές τις οικογένειες.

Η μελέτη συσχετίζεται με την έρευνα που κυκλοφόρησε νωρίτερα αυτό το έτος, που διαπίστωνε ότι τα παιδιά που έχουν λάβει αγάπη και στοργή από τις μητέρες τους νωρίς στη ζωή είναι πιο έξυπνα και μαθαίνουν πιο εύκολα.

Η μελέτη από παιδοψυχιάτρους και νευροεπιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον School of Medicine in Saint Louis, βρήκε ότι τα παιδιά σε σχολική ηλικία των οποίων οι μητέρες τους προσφέρουν πολύ στοργή νωρίς στη ζωή τους έχουν εγκεφάλους με μεγαλύτερο ιππόκαμπο, μια δομή – κλειδί – για τη μάθηση, τη μνήμη και την αντίδραση στο στρες.

Η έρευνα ήταν η πρώτη που δείχνει ότι οι αλλαγές σε αυτή την κρίσιμη περιοχή της ανατομίας του εγκεφάλου των παιδιών σχετίζονται με την φροντίδα της μητέρας.

Μια πρόσφατη μελέτη απέδειξε ότι ισχύει το ίδιο και στα παιδιά και τους εφήβους. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα παιδιά που καταναλώνουν πολύ αλάτι και ειδικά τα παχύσαρκα παιδιά έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάσουν αυξημένη αρτηριακή πίεση.

Στη μελέτη συμμετείχαν 6.235 παιδιά και έφηβοι που συμμετείχαν σε μια ευρύτερη μελέτη για την υγεία. Στο πλαίσιο της μελέτης, τους ζητήθηκε να θυμηθούν όλα τα τρόφιμα που έτρωγαν το τελευταίο 24-ωρο.

Λίγο περισσότερο από ένα τρίτο (37%) ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι και το 15% είχε είτε υψηλή αρτηριακή πίεση ή πίεση αίματος, που ήταν πάνω από το φυσιολογικό, αλλά δεν έχει ακόμη φτάσει στο επίπεδο της υψηλής αρτηριακής πίεσης.

Μεταξύ των παιδιών και εφήβων που ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι, κάθε 1.000 mg αύξηση της πρόσληψης αλατιού την ημέρα διπλασίαζε σχεδόν τον κίνδυνο για υψηλή αρτηριακή πίεση ή προ-υψηλή αρτηριακή πίεση.

Τα υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά και έφηβοι που έτρωγαν το περισσότερο αλάτι είχαν 3,5 φορές περισσότερες πιθανότητες να έχουν υψηλή πίεση αίματος σε σχέση με τα υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά και έφηβοι που έτρωγαν το λιγότερο αλάτι.

Η μέση ημερήσια πρόσληψη νατρίου στα παιδιά και τους εφήβους στη μελέτη ήταν 3.400 mg, δηλαδή περίπου 2 κουταλάκια του γλυκού αλάτι. Αυτό είναι περισσότερο από το διπλάσιο της μέγιστης ημερήσιας συνιστώμενης ποσότητας αλατιού (1.500 mg νατρίου) από την Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία.

Η μελέτη μας δείχνει ξεκάθαρα ότι το πρόβλημα με το αλάτι είναι μεγαλύτερο στα παχύσαρκα παιδιά γιατί απλούστατα όσο περισσότερο φαγητό καταναλώνουμε τόσο περισσότερο αλάτι προσλαμβάνουμε.

Να θυμάστε επίσης ότι το περισσότερο αλάτι βρίσκεται στα επεξεργασμένα φαγητά και στα ταχυφαγεία.

Ψηλή πίεση στην παιδική ηλικία σημαίνει μεγάλη πιθανότητα να έχει ψηλή πίεση και στην ενήλικο ζωή που αυτό όπως ξέρετε σημαίνει μεγαλύτερος κίνδυνος για εγκεφαλικά επεισόδια και προβλήματα από την καρδιά.

Για αυτό γονείς να θυμάστε ότι η υγεία των παιδιών σας επηρεάζει άμεσα και την υγεία στην ενήλικο τους ζωή και εξαρτάται πολύ από τη δική σας στάση και συνήθειες σε σχέση με τη διατροφή.

Πηγή: paidiatros.com

Επιπλέον πολλοί γονείς διευκολύνονται με εφαρμογές που είναι εξειδικευμένες για μωρά κερδίζοντας επιπλέον ελεύθερο και ήσυχο χρόνο για τον εαυτό τους .

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής αποθαρρύνει τη χρήση ηλεκτρονικών οθονών σε βρεφικές ηλικίες. Μαζί τους συμφωνεί και μια οργάνωση με την Καμπάνια Διαφήμιση-Ελεύθερη Παιδική Ηλικία, που έκανε διαμαρτυρία προς τη κυβέρνηση για τις εφαρμογές κινητών που ισχυρίζονται πως βοηθάνε τα παιδιά να μάθουν.

Συγκεκριμένα σύμφωνα με το mothersblog, υπήρχαν κατηγορίες εναντίον των βίντεο της Ντίσνεϊ "Baby Einstein" (Μωρό Αϊνστάιν), οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν χρήματα πίσω στους καταναλωτές.

Η Καμπάνια για τη Διαφήμιση-Ελέυθερη Παιδική Ηλικία, που ανήγγειλε τις κατηγορίες δε σταμάτησε εκεί. Επιπλέον, παρότρυνε ομοσπονδιακούς ρυθμιστές να εξετάσουν τις πρακτικές διαφήμισης που χρησιμοποιεί η Fisher-Price για την εφαρμογές της στο "Laugh & Learn" (Γελάω και Μαθαίνω) και η Open Solutions για παιχνίδια της όπως το "Baby Hear and Read" (Το μωρό ακούει και μαθαίνει) και το "Baby First Puzzle" (Το πρώτο παζλ του μωρού).

«Οτιδήποτε γνωρίζουμε για τις έρευνες του εγκεφάλου και την παιδική ανάπτυξη, μας κατευθύνει μακριά από το να χρησιμοποιούμε οθόνες για να εκπαιδεύσουμε μωρά. Το τι χρειάζονται τα μωρά για την υγιή ανάπτυξη του εγκεφάλου τους, είναι το ενεργητικό παιχνίδι, παιχνίδια με τα χέρια και πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία», είπε η Σούζαν Λιν, διευθύντρια της Καμπάνιας.

Η Λιν επίσης ανέφερε πως στόχος της οργάνωσής της έγιναν μεγάλες εταιρείες όπως η Fisher Price και η Open Solutions, που οι εφαρμογές τους είναι από τις πιο διάσημες και επειδή χρησιμοποιούν απατηλές πρακτικές διαφήμισης που αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο αριθμό δημιουργών εφαρμογών.

Η πρώτη καταγγελία που έκανε εξάλλου η οργάνωση προς την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου είναι πως οι δημιουργοί εφαρμογών προσπαθούν να εξαπατήσουν τους γονείς κάνοντας τους να θεωρούν πως οι εφαρμογές είναι πιο εκπαιδευτικές παρά ψυχαγωγικές.

Σε μια δήλωση που έκανε η Open Solutions στην Associated Press, συμφωνεί πως "Tα ηλεκτρονικά δεν είναι υποκατάστατο της για την ανθρώπινη αλληλεπίδραση αλλά είδαμε πως υπάρχουν πολλές θετικές αναφορές για τις εφαρμογές μας από καταναλωτές."

Επίσης, δε λέμε «πάρτε ταυτό το παιχνίδι και αφήστε το να διδάξει το παιδί σας τα πάντα.Θεωρούμε πως έχουμε εφαρμογές που μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς με μωρά, είτε ψυχαγωγώντας τα μωρά είτε να τους βοηθήσει να δουν καινούργια πράγματα, ζώα, να ακούσουν τους ήχους τους, κτλ.».

Ωστόσο η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής αποθαρρύνει καθετί έχει να κάνει με ηλεκτρονικές οθόνες για μωρά κάτω των δύο ετών. Τα μεγαλύτερα παιδιά πρέπει να ασχολούνται μια με δύο ώρες την ημέρα ενώ παραθέτει μια έρευνα που δείχνει πως τα βίντεο για βρέφη, μπορούν να καθυστερήσουν την ανάπτυξη της γλώσσας, και προειδοποιεί πως καμία έρευνα μέχρι τώρα δεν έχει δείξει κάποιο πλεονέκτημα στη χρήση οθονών σε μικρά παιδιά.

Το να μεγαλώνει κανείς σε μια οικογένεια με πολλά αδέλφια, προσφέρει ένα είδος προστασίας απέναντι στον κίνδυνο να χωρίσει ο ίδιος, όταν κάνει τη δική του οικογένεια, διαπίστωσε για πρώτη φορά μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Μάλιστα, όσο περισσότερα τα αδέλφια του, τόσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος διαζυγίου για ένα ενήλικα. Κάθε πρόσθετος αδελφός ή αδελφή (μέχρι τον αριθμό των επτά) μειώνει τον κίνδυνο διαζυγίου κατά 2%, ενώ από οκτώ αδέλφια και πάνω δεν παρέχεται πρόσθετη προστασία.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου του Οχάιο, με επικεφαλής τους καθηγητές κοινωνιολογίας Νταγκ Ντάουνι και Ντόνα Μπόμπιτ- Ζέχερ, που παρουσίασαν τα ευρήματά τους στο ετήσιο συνέδριο της Ένωσης Αμερικανών Κοινωνιολόγων στη Νέα Υόρκη, μελέτησαν στοιχεία για περίπου 57.000 ενηλίκους μεταξύ των ετών 1978- 2012.

Πρακτικά, σύμφωνα με τη μελέτη, είτε δεν έχει κανείς αδέλφια, είτε έχει ένα ή δύο, η διαφορά όσον αφορά την πιθανότητα διαζυγίου είναι μικρή, όμως στις πολύτεκνες οικογένειες η «προστασία» είναι πιο αισθητή. «Όταν συγκρίνει κανείς παιδιά από μεγάλες οικογένειες με μοναχοπαίδια, τότε υπάρχει αισθητή διαφορά στην πιθανότητα διαζυγίου», ανέφερε ο Ντάουνι.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, κάθε παιδί που προστίθεται σε μια οικογένεια, αλλάζει τη δυναμική και τις ισορροπίες της. Περισσότερα αδέλφια σημαίνουν, μεταξύ άλλων, ότι το καθένα έχει μεγαλύτερη εμπειρία από τις διαπροσωπικές σχέσεις και τις «διαπραγματεύσεις» με άλλους ανθρώπους. Αυτό τον βοηθάει όταν πια παντρεύεται, καθώς έχει εξοικειωθεί ήδη στο να λαμβάνει υπόψη του την οπτική γωνία των γύρω του και να συζητά τη συμβιβαστική επίλυση των όποιων προβλημάτων της συμβίωσης.

Μάλιστα, η μελέτη δείχνει ότι η ύπαρξη πολλών αδελφών συνεχίζει να λειτουργεί αποτρεπτικά για ένα μελλοντικό διαζύγιο στην εποχή μας, όπως λειτουργούσε και πριν από 50 χρόνια.

Πάντως οι ερευνητές επισήμαναν ότι ένα διαζύγιο μπορεί να οφείλεται σε πολλούς άλλους παράγοντες πέρα από το μέγεθος της οικογένειας. «Υπάρχει σχέση ανάμεσα στον αριθμό των αδελφών και το (μελλοντικό) διαζύγιο, όμως το να μην έχει κανείς αδελφό ή αδελφή, δεν είναι κάτι που από μόνο του μπορεί να καταδικάσει έναν γάμο», δήλωσε η Ντόνα Μπόμπιτ Ζέχερ.

Από την άλλη, προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε μικρού μεγέθους οικογένειες, έχουν γενικά καλύτερους βαθμούς στο σχολείο, σε σχέση με όσα προέρχονται από πολυμελείς οικογένειες.

Κίνδυνο παχυσαρκίας ή διαβήτη αντιμετωπίζουν τα παιδιά που εκτίθενται συχνά σε δύο χημικές ουσίες που εμπεριέχονται συνήθως σε πλαστικές και μεταλλικές συσκευασίες τροφίμων, υποστηρίζουν νέες αμερικανικές μελέτες.

Eρευνητές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, στο πλαίσιο μελέτης τους, είδαν ότι τα υψηλά επίπεδα ενός συγκεκριμένου τύπου φθαλατών – που χρησιμοποιείται για να κάνει το πλαστικό πιο μαλακό – που εντόπισαν σε δείγματα ούρων, συνδέονταν με υψηλότερο κίνδυνο ινσουλινοαντίστασης σε εφήβους.

Σε δεύτερη μελέτη, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν διαπίστωσαν ότι η δισφαινόλη Α (BPA) – που χρησιμοποιείται ως εσωτερική επίστρωση στα αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών ή στις κονσέρβες τροφίμων – συνδεόταν με την παχυσαρκία και τις «ξεχειλωμένες» σιλουέτες των εφήβων.

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία των αμερικανικών Κέντρων Ελέγχου Λοιμώξεων, περίπου ένας στους έξι εφήβους στις ΗΠΑ είναι παχύσαρκος.

«Σίγουρα η ανθυγιεινή διατροφή και η έλλειψη σωματικής άσκησης αποτελούν τα κύρια αίτια της συγκεκριμένης κατάστασης. Ωστόσο, προκύπτουν συνεχώς ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι οι χημικές ουσίες του περιβάλλοντος συμβάλλουν στην ενίσχυση της παιδικής παχυσαρκίας» εξηγεί ο παιδίατρος δρ Λεονάρντο Τρασάντε, από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Η μελέτη για τους φθαλάτες

Ο δρ Τρασάντε και η ομάδα του προχώρησε σε μετά-ανάλυση δεδομένων που είχαν προκύψει από έρευνα μεγάλης κλίμακας γύρω από την υγεία και τη διατροφή και η οποία είχε πραγματοποιηθεί στο διάστημα 2003-2008. Σε αυτήν, είχαν καταγραφεί δείγματα ούρων και αίματος συνολικά 766 εφήβων ηλικίας 12-19 ετών.

Διαπίστωσαν λοιπόν, ότι η ανίχνευση ενός συγκεκριμένου τύπου φθαλατών, γνωστός ως DEHP (Di-2-ethylhexylphalate) στα ούρα, συνδεόταν άμεσα με τον κίνδυνο ινσουλινοαντίστασης στους συγκεκριμένους εφήβους – μια κατάσταση που αποτελεί προάγγελο του διαβήτη.

Οι ερευνητές παρόλα αυτά δεν υποστηρίζουν ότι τα ευρήματα αυτά δεν αποδεικνύουν ότι η κατανάλωση συσκευασμένων τροφίμων οδηγεί σε ινσουλινοαντίσταση. Είναι πιθανό, εξηγούν, κάποια παιδιά που εμφανίζουν ήδη ινσουλινοαντίσταση να ακολουθούν ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες με αποτέλεσμα να καταναλώνουν συχνά συσκευασμένα τρόφιμα και για τον λόγο αυτόν να συγκεντρώνουν υψηλότερα επίπεδα φθαλατών στα ούρα τους.

Ο δρ Τρασάντε ωστόσο, υπογραμμίζει ότι οι φθαλάτες ενδεχομένως να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο εκκρίνεται η ορμόνη ινσουλίνη. «Συνιστώ στους γονείς να αποφεύγουν την αγορά πλαστικών που περιέχουν DEHP. Ακόμα, δεν θα πρέπει να πλένουν πλαστικά δοχεία στο πλυντήριο πιάτων, ενώ όταν αυτά έχουν φθαρεί θα πρέπει να καταλήγουν στα σκουπίδια» αναφέρει ο ίδιος.

Η μελέτη για τη δισφαινόλη Α

Από την άλλη πλευρά, οι ειδικοί του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν προχώρησαν σε μετά-ανάλυση της ίδιας διατροφικής μελέτης με σκοπό να συγκρίνουν τα επίπεδα δισφαινόλης Α (BPA) στα ούρα παιδιών και εφήβων ηλικίας 6-18 ετών.

Όπως αναφέρουν με δημοσίευσή τους στο επιστημονικό έντυπο «Pediatrics», αναλύοντας δεδομένα συνολικά 3.370 παιδιών, είδαν ότι η δισφαινόλη Α - χημική ουσία που μιμείται τα οιστρογόνα «ξεγελώντας» τους υποδοχείς τους – δεν συνδεόταν με ινσουλινοαντίσταση.

Τα παιδιά, ωστόσο, που έφεραν υψηλά επίπεδα BPA στα ούρα τους είχαν περισσότερες πιθανότητες να είναι παχύσαρκα, ή έτειναν να έχουν δυσανάλογες αναλογίες μέσης-ύψους, συγκριτικά με τα υπόλοιπα.

Σύμφωνα με έρευνα σε παιδιά ηλικίας 5 ετών, εκείνα που κατανάλωναν περισσότερα αναψυκτικά παρουσίασαν αυξημένη επιθετικότητα και δυσκολία συγκέντρωσης σε σχέση με εκείνα που έπιναν λιγότερα ή κανένα από αυτά τα αναψυκτικά.

Είναι η πρώτη φορά που καταγράφονται οι επιπτώσεις των αναψυκτικών στη συμπεριφορά τόσων νέων παιδιών. Αλλά τα ευρήματα είναι παρόμοια με εκείνα προηγούμενων ερευνών σε εφήβους που έδειχναν ότι οι έφηβοι οι οποίοι έπιναν περισσότερα από πέντε κουτάκια αναψυκτικών κάθε εβδομάδα είχαν σημαντικά περισσότερες πιθανότητες να κατέχουν όπλο ή να συμπεριφέρονται βίαια προς τους φίλους τους και τα μέλη της οικογένειάς τους.

Στην τελευταία έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Pediatrics, οι γονείς ανέφεραν ότι το 43% των παιδιών που συμμετείχαν έπιναν τουλάχιστον μια μερίδα αναψυκτικού κάθε μέρα, ενώ ένα ποσοστό 4% κατανάλωνε τέσσερις ή περισσότερες μερίδες καθημερινά.

Προκειμένου να μελετήσουν τη σχέση μεταξύ των αναψυκτικών και των προβλημάτων συμπεριφοράς, οι ερευνητές συμπεριέλαβαν διάφορους παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά, όπως τυχόν κατάθλιψη της μητέρας και διατροφή των παιδιών. Ακόμη και τότε, παρατηρήθηκε μια σημαντική σχέση μεταξύ της αύξησης της κατανάλωσης αναψυκτικών και επιθετικών συμπεριφορών.

Τι είναι αυτό που κάνει τα παιδιά που πίνουν αναψυκτικά τόσο απείθαρχα; «Τα αναψυκτικά είναι άκρως επεξεργασμένα προϊόντα που περιέχουν ανθρακούχο νερό, υψηλής περιεκτικότητας φρουκτόζη, ασπαρτάμη, βενζοϊκό νάτριο, φωσφορικό οξύ ή κιτρικό οξύ και συχνά καφεΐνη, οποιαδήποτε από τα οποία μπορεί να επηρεάζουν τη συμπεριφορά», υποστηρίζει η έκθεση.

Η καφεΐνη είναι ο πιθανός ένοχος, καθώς φέρεται να ευθύνεται για τις αλλαγές στα επίπεδα των ορμονών επηρεάζοντας τον τρόπο που κάποιος αντιλαμβάνεται και αξιολογεί τον κίνδυνο. Επειδή η καφεΐνη μπορεί να δράσει σε τόσα πολλά τμήματα του εγκεφάλου, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν λίγες πληροφορίες σχετικά με την επιρροή της στα μικρά παιδιά, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων εξετάζει επί του παρόντος πόσο ασφαλής είναι η προσθήκη καφεΐνης σε προϊόντα τροφίμων που καταναλώνονται από τα παιδιά και τους εφήβους, όπως τα ποτά, τα τσιπς ακόμη και τις τσίχλες.