Γιατροί και ερευνητές που ασχολούνται με την εξωσωματική γονιμοποίηση υποστηρίζουν ότι ο προγραμματισμός οικογένειας πρέπει να γίνεται, αφού οι γυναίκες ενημερωθούν για τους κινδύνους που επιφυλάσσει η μητρότητα σε μεγαλύτερες ηλικίες. Χωρίς αυτήν την πληροφόρηση οι άτεκνες γυναίκες μπορεί κάποια στιγμή στη ζωή τους να κοιτάξουν πίσω και να αναρωτηθούν «Κι αν;» και αυτή η σκέψη να τις στοιχειώνει.

Η καθηγήτρια Mary Herbert, βιολόγος αναπαραγωγής από τη Βρετανία-λέει: «Το μήνυμα προς τις γυναίκες που θέλουν παιδιά είναι να τα κάνουν πριν να είναι αργά και δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα» και συνεχίζει «Θα ανησυχούσα αν η κόρη μου δεν είχε κάνει μωρό μέχρι τα 35 της».

Πλέον οι γυναίκες στην πλειονότητά τους καθυστερούν να τεκνοποιήσουν. Σχεδόν τα μισά μωρά γεννιούνται από γυναίκες μεγαλύτερες από 30 ετών, ενώ ο αριθμός των παιδιών που γεννιούνται από γυναίκες λίγο πριν τα 40, έχει τριπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι ενώ ορισμένες γυναίκες είναι αρκετά τυχερές για να μείνουν έγκυοι στα 40 ή ακόμα και στα 50 τους, άλλες δεν τα καταφέρνουν και αυτό τους προκαλεί βαθιά απογοήτευση.

Οι γυναίκες, λοιπόν, πρέπει να έχουν στο μυαλό τους ότι η γονιμότητα πέφτει απότομα μετά την ηλικία των 35 και η εξωσωματική γονιμοποίηση δεν μπορεί να εγγυηθεί σε ένα ζευγάρι ότι θα αποκτήσει παιδί. Όσες γυναίκες καταφέρουν παρ’ όλα αυτά να μείνουν έγκυοι σε μεγάλη ηλικία αντιμετωπίζουν μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία τους, αλλά και την υγεία των αγέννητων μωρών τους. Έχουν αυξημένο κίνδυνο να αποβάλουν, να παρουσιάσουν επιπλοκές στην εγκυμοσύνη και να γεννήσουν πρόωρα ή λιποβαρή μωρά.

Επιπλέον, οι γυναίκες που τεκνοποιούν σε μεγάλη ηλικία είναι πιο ευάλωτες μεταξύ άλλων στην αρθρίτιδα, στην κατάθλιψη και στις καρδιακές προσβολές κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Η καθηγήτρια Judith Rankin που ειδικεύεται στην υγεία της μητέρας και του παιδιού εξηγεί: «Δεν πιστεύω ότι οι γυναίκες συνειδητοποιούν τους κινδύνους και ίσως αργότερα να μετανιώσουν την απόφασή τους να καθυστερήσουν την έναρξη της οικογένειάς τους».

Η Jane Stewart, γιατρός εξωσωματικής γονιμοποίησης στο Κέντρο Γονιμότητας του Newcastle και γραμματέας της Βρετανικής Εταιρείας Γονιμότητας, τόνισε ότι ούτε η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι πανάκεια και φυσικά, όπως και στη φυσική σύλληψη, η επιτυχία της μειώνεται με την ηλικία.

«Μου σπαράζει την καρδιά το να έρχονται άνθρωποι στην Κλινική και να μου εξηγούν γιατί καθυστέρησαν την τεκνοποίηση και πως τώρα δεν μπορούν να κάνουν παιδί και εγώ να μην μπορώ να τους βοηθήσω», λέει η κ. Stewart.

Πηγή: vita.gr

Οι ερευνητές εξέτασαν τις γεννήσεις από τα αρχεία των νοσοκομείων από 1,3 εκατομμύρια γυναίκες, που γέννησαν στη Σουηδία από το 1973 έως το 1985. Στόχος τους ήταν να βρουν και να συγκρίνουν γεννήσεις στην «ώρα τους» με αυτές που έγιναν πρόωρα και συγκεκριμένα πριν από την 32η εβδομάδα της κύησης.

Σύμφωνα με τα δεδομένα που βρήκαν σχετικά με κάθε άτομο, που γεννήθηκε εκείνη την περίοδο και το πώς εξελίχθηκε η ψυχική του υγεία κατά την ενήλικη ζωή του, βρήκαν ότι τα άτομα, που είχαν γεννηθεί πρόωρα, είχαν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν μία ψυχική ασθένεια, όπως σχιζοφρένεια, παραληρητικές διαταραχές και τρεις φορές παραπάνω πιθανότητες για να αναπτύξουν κατάθλιψη ή κάποια διπολική νόσο.

Η επικεφαλής της έρευνας Κιάρα Νοσάρτι, λέκτορας στην νευροαπεικόνιση στο Kings College London, πάντως, διευκρίνισε: «Παρά τα ευρήματα της έρευνάς μας, η πλειοψηφία των ατόμων, που έχουν γεννηθεί πρόωρα, δεν εμφανίζουν καμία ψυχική πάθηση και το ποσοστό των ατόμων, που τελικά νοσηλεύτηκε, είναι μικρό».

Οι ερευνητές αναγνωρίζουν τα ευρήματα, που θα μπορούσαν να επηρεαστούν από εξωγενείς παράγοντες, όπως κοινωνικο-δημογραφικοί παράγοντες, οικογενειακό ιστορικό, καταχρήσεις από την μητέρα, όπως κάπνισμα ή χρήση ναρκωτικών ουσιών καθώς και άλλα.

govastileto.gr

Αρκετοί γονείς αισθάνονται ενοχές που ξεχωρίζουν τα παιδιά τους και επίσης δεν ξέρουν πως να το διαχειριστούν.

Η μελέτη διεξήχθη στις ΗΠΑ από το περιοδικό parenting.com και την εκπομπή του καναλιού HLN Raising America σε περίπου 1.000 αναγνώστριες, τηλεθεάτριες και χρήστες των social media των δύο μέσων.Οι μητέρες ρωτήθηκαν για τα συναισθήματά τους που σχετίζονται με τη μητρότητα.

Τα αποτελέσματα της έρευνας υπήρξαν ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά:

Σχεδόν το ένα τέταρτο των μητέρων έχουν ένα παιδί που το ξεχωρίζουν από τα άλλα τους παιδιά.

Αν και η αποκάλυψη αυτή των εσωτερικών συναισθημάτων τους, κάνει τους γονείς να αισθάνονται ενοχές, ωστόσο είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, κατά τους ειδικούς.

Είναι φυσικό για μια μητέρα να είναι λίγο πιο δεμένη με ένα συγκεκριμένο παιδί της, αν αυτό της δίνει περισσότερα, είναι π.χ. πιο στοργικό από τα αδέλφια του, ή μοιράζεται τα ίδια ενδιαφέροντα με τη μαμά του, ή αν, απλά, είναι πιο εύκολο να το μεγαλώνει και κάνει την μητέρα του να αισθάνεται περισσότερο δοτική, αποδοτική και γενικά καλός γονιός.

Δεν χρειάζεται να νιώθετε ενοχές για αυτή την προτίμηση, αλλά ούτε βέβαια και να τη διατυμπανίζετε όπου σταθείτε και οπού βρεθείτε.

Η συνειδητοποίηση αυτή βγαίνει από τη σφαίρα του φυσιολογικού και μετατρέπεται σε πρόβλημα, όταν ...

συνειδητά ή ασυνείδητα το ομολογείτε με φράσεις του τύπου "Γιατί δεν μπορείς να είσαι περισσότερο σαν τον αδερφό σου;".

Η ίδια έρευνα αποκάλυψε ακόμη ένα... ένοχο μυστικό:

Σε ποσοστό μεγαλύτερο του ενός τρίτου, μερικές φορές οι γονείς έχουν την επιθυμία το παιδί τους να έμοιαζε περισσότερο ...με το παιδί κάποιου άλλου.

Μήπως αναρωτιέστε – αρκετά συχνά - γιατί το παιδί σας δεν συμπεριφέρεται τόσο καλά όσο ένας από τους φίλους του; Και μήπως παράλληλα εστιάζετε ως γονείς και σε άλλα χαρακτηριστικά, που περιλαμβάνουν το να είναι πιο εξωστρεφές, πιο ταλαντούχο, πιο πνευματώδες, ή λιγότερο σπασικλάκι;

Επειδή βλέπουμε τα παιδιά σας ως αντανάκλαση του εαυτού μας, αν δεν είναι σε κάποιο τομέα στο επίπεδο που επιθυμούμε, ως γονείς έχουμε συχνά την αίσθηση ότι είμαστε, τουλάχιστον εν μέρει, υπαίτιοι για αυτό.

Ευτυχώς, υπάρχουν τρόποι για να εκτιμήσουμε και να απολαύσουμε το παιδί που έχουμε, αντί να επιθυμούμε να είναι ... διαφορετικό.

Καταρχήν, θα πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν ευθυνόμαστε εκατό τοις εκατό για το πώς είναι το παιδί μας, ή για την επιτυχία του στη ζωή. Θα μπορούσε βεβαίως να εγκλιματίζεται πιο εύκολα στο περιβάλλον αν ήταν ένας αθλητής, αλλά δεν μπορείτε να το αλλάξετε, κατ'ανάγκην, και δεν φταίτε για αυτό.

Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι, πιθανότατα, εξιδανικεύουμε υπερβολικά τους "αψεγάδιαστους" ή "καλύτερους" φίλους του. Μην ξεχνάτε ότι τους φίλους αυτούς, τους βλέπουμε σε μεμονωμένες περιπτώσεις και για μικρά χρονικά διαστήματα, οπότε, πώς γίνεται να βγάζουμε συμπεράσματα για την γενικότερη συμπεριφορά τους, την απόδοση τους και το χαρακτήρα που ξετυλίγουν αυτά τα παιδιά μπροστά στους γονείς τους;

Πάρτε την απόσταση που χρειάζεστε για να αναρωτηθείτε αν προβάλετε στο παιδί σας κάποιες από τις δικές σας ανάγκες και απωθημένα της παιδικής ηλικίας σας, τα οποία αποτελούν δικές σας επιθυμίες για το παιδί σας.

Αν π.χ. έχετε ευχηθεί να είχατε περισσότερους φίλους όταν ήσασταν εσείς μικροί, και το παιδί σας έχει μόνο ένα-δυο φιλαράκια, μπορεί να σκεφτείτε ότι είναι ένα ακοινώνητο πλάσμα. Μήπως, όμως, το παιδί σας είναι το είδος του ατόμου που απολαμβάνει ένα μικρό κοινωνικό κύκλο;

Τέλος, προσπαθήστε να περνάτε περισσότερο προσωπικό χρόνο με το παιδί σας, να το γνωρίσετε καλύτερα και να το αποδεχθείτε για αυτό που είναι. Αν είστε απογοητευμένοι επειδή είναι ένα αγοροκόριτσο, ενώ εσείς θέλατε μια πριγκίπισσα για να τις αγοράζετε ροζ φουστανάκια, ίσως μπορείτε να βρείτε τρόπο να ικανοποιήσετε την ανάγκη σας αυτή, κάνοντας μαζί της άλλου τύπου ψώνια, π.χ. για τον αθλητικό εξοπλισμό της. Ανακαλύπτοντας τα κοινά σας σημεία, θέστε τα ως βάση για μια διαφορετική, υγιέστερη και πιο αγαπησιάρικη σχέση με το παιδί σας.

Ύψος φαίνεται πως κερδίζουν οι έφηβοι των οποίων οι μαμάδες έπιναν γάλα κατά την εγκυμοσύνη τους, σύμφωνα με νέα μελέτη δανών, ισλανδών και αμερικανών ειδικών.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν την πορεία της ανάπτυξης των παιδιών 809 γυναικών τα οποία είχαν γεννηθεί στη Δανία κατά τα έτη 1988-1989. Αρχικά ζήτησαν από τις μητέρες να δηλώσουν πόσο γάλα κατανάλωναν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους. Στη συνέχεια μέτρησαν το βάρος και το ύψος των μωρών, τα οποία και παρακολούθησαν για την επόμενη 20ετία.

Πίνοντας… ύψος!

Όπως αναφέρουν οι ειδικοί με δημοσίευσή τους στο επιστημονικό έντυπο «European Journal of Clinical Nutrition», οι έφηβοι (αγόρια - κορίτσια) που προέρχονταν από μητέρες οι οποίες έπιναν περισσότερα από 150 ml γάλα την ημέρα εμφανίζονταν ψηλότεροι συγκριτικά με τους υπολοίπους. Φάνηκε ακόμα να έχουν υψηλότερα επίπεδα ινσουλίνης στο αίμα τους, γεγονός που υποδείκνυε ότι διέτρεχαν μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 συγκριτικά με τους υπολοίπους.

«Η κατανάλωση γάλακτος από την πλευρά της μητέρας φάνηκε να συμβάλει σημαντικά στον παράγοντα βάρους και ύψους του μωρού τόσο κατά τον τοκετό όσο και στο μέλλον» εξηγούν χαρακτηριστικά οι ερευνητές.

«Τα συγκεκριμένα ευρήματα υπογραμμίζουν ότι η ευεργετική αυτή δράση για τον οργανισμό του παιδιού είναι ανιχνεύσιμη ακόμη και κατά την πρώιμη ενηλικίωση» προσθέτουν.

Προηγούμενα ευρήματα

Πρόσφατη βρετανική μελέτη είχε επίσης δείξει ότι οι μέλλουσες μητέρες μπορούν να ενισχύσουν τη νοημοσύνη του βρέφους μέσω της κατανάλωσης γάλακτος, το οποίο είναι πλούσιο σε ιώδιο.

Εξετάζοντας τις περιπτώσεις περίπου 1.000 εγκύων οι επιστήμονες είδαν ότι όσες από τις συμμετέχουσες εμφάνιζαν χαμηλή πρόσληψη ιωδίου - το οποίο εντοπίζεται κυρίως σε ψάρια και γαλακτοκομικά προϊόντα - είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες.

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Δυτικού Λονδίνου διαπίστωσαν ότι τα παιδιά που παίζουν μουσική από μικρή ηλικία ή που τραγουδούν σε χορωδίες παρουσιάζουν αυξημένη ικανότητα επίλυσης προβλημάτων και είναι πιο πρόθυμα να συνεργαστούν με τους συμμαθητές τους και να τους βοηθήσουν όταν χρειάζεται.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή μικρών παιδιών, τα οποία οι επιστήμονες χώρισαν σε δύο ομάδες – μία που έπαιζε μουσική και τραγουδούσε και μία με παιδιά στα οποία διάβαζαν ιστορίες.

Στη συνέχεια, τα παιδιά συμμετείχαν σε δύο παιχνίδια, που είχαν σκοπό να προάγουν τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια. Όπως διαπιστώθηκε, εκείνα που ανήκαν στην πρώτη ομάδα παρουσίασαν αυξημένη ικανότητα σε ό,τι αφορά την επίλυση προβλημάτων σε σχέση με τα παιδιά που δεν είχαν καμία ενασχόληση με τη μουσική.

Επίσης, ήταν πολύ πιο πρόθυμα (τουλάχιστον τριάντα φορές περισσότερο) να συνεργαστούν με τους συμμαθητές τους και να τους βοηθήσουν.

Μάλιστα, διαφορά υπήρχε και ανάμεσα στα αγόρια και τα κορίτσια που ανήκαν στην ομάδα της μουσικής, αφού τα κορίτσια ήταν πιο συνεργάσιμα από τα αγόρια στο εξαπλάσιο.

Οι επιστήμονες τονίζουν στην έκθεσή τους ότι τα αποτελέσματα αυτά επισημαίνουν πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η μουσική στη συμπεριφορά των παιδιών, άρα και στην ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Γι' αυτό ακριβώς υπογραμμίζουν ότι τα μαθήματα μουσικής και τραγουδιού στο σχολείο μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους, να μην αισθάνονται αποκομμένα στο σχολικό περιβάλλον, αλλά και να ξεπεράσουν τις μαθησιακές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουν.

Σύμφωνα με μια έρευνα που επικαλείται η βρετανική MailOnline, οι γονείς και τα παιδιά έχουν λιγότερες από οκτώ ώρες για να περάσουν μαζί συνολικά μέσα σε μια εβδομάδα.

Τα Σαββατοκύριακα διαθέτουν κατά μέσο όρο δύο ώρες και είκοσι λεπτά και τις δύο ημέρες για «οικογενειακό χρόνο».

Από Δευτέρα έως Παρασκευή ο χρόνος αυτός μειώνεται σε μόλις 36 λεπτά, κατά μέσο όρο, καθώς τα μέλη των οικογενειών πασχίζουν να βρουν χρόνο για τη δουλειά, τις οικιακές εργασίες, τις εξωσχολικές δραστηριότητες και το διάβασμα για το σχολείο.

Ακόμη όμως, κι όταν τελικά καταφέρνουν να βρεθούν στον ίδιο χώρο για να περάσουν μαζί λίγη ώρα, επτά στους 10 γονείς ομολογούν ότι ο περνούν την ώρα τους «σιωπηλά», βλέποντας τηλεόραση. Αυτό συμβαίνει γιατί αισθάνονται πολύ κουρασμένοι για να διαβάσουν ένα βιβλίο, να συζητήσουν ή να παίξουν μαζί με τα παιδιά τους.

Ο Dr. Neil Segal, δήλωσε ότι είχε ακούσει γυναίκες να αναφέρουν αλλαγές στο νούμερο του ποδικού στην εγκυμοσύνη αλλά σε ιατρικά περιοδικά ή βιβλία δεν ανακάλυψε κάτι.

Ερευνητές μελέτησαν τα πόδια 49 εγκύων και έλαβαν στατικές και δυναμικές μετρήσεις καμάρας κατά το πρώτο τρίμηνο και 5 μήνες μετά τη γέννηση των νεογνών.

Σε ποσοστό 60 έως 70% των γυναικών της έρευνας το πόδι έγινε πιο μακρύ και πιο φαρδύ. Κατά μέσον όρο το ύψος και η ακαμψία της καμάρας μειώθηκε σημαντικά, γεγονός που προκάλεσε την επιμήκυνση του ποδιού κατά 2 έως 10 χιλιοστά.

Οι πρώτες κυήσεις προκάλεσαν τις περισσότερες αλλαγές στο νούμερο του ποδιού, ενώ οι δεύτερες και άνω μπορεί να είναι λιγότερο πιθανό να επηρεάζουν το νούμερο και το σχήμα του ποδιού.

Προηγουμένως οι επιστήμονες δήλωναν ότι η καμάρα μπορεί να γίνεται πιο επίπεδη λόγω του επιπλέον βάρους και της αυξημένης χαλαρότητας των συνδέσμων όταν μια γυναίκα είναι έγκυος.

Ελπίζουν να ερευνήσουν αν οι συγκεκριμένες αλλαγές μπορούν να οδηγήσουν σε προβλήματα υγείας όπως η αρθρίτιδα αργότερα.

Ο Segal δήλωσε ότι γνωρίζουμε πως οι γυναίκες και ιδιαίτερα όσες έχουν παιδιά επηρεάζονται δυσανάλογα από μυοσκελετικές διαταραχές.

Πρόσθεσε ότι είναι πιθανό οι αλλαγές στο πόδι που συμβαίνουν στην εγκυμοσύνη να βοηθήσουν να εξηγηθεί γιατί σε σύγκριση με τους άντρες οι γυναίκες αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο πόνου ή αρθρίτιδας στο πόδι, το γόνατο, το ισχίο και τη σπονδυλική στήλη.

Πηγή: iatronet

Όχι οι επιστήμονες ανακάλυψαν ένα γονίδιο που περνάει από τη γιαγιά στο μωρό και το οποίο αυξάνει μέχρι και 155 γραμμάρια το βάρος του νεογέννητου παιδιού.

Βρετανοί ερευνητές λοιπόν από το “university college” του Λονδίνου, ανακάλυψαν ότι υπάρχει ένα γονίδιο που περνάει από τη μητέρα που «φρενάρει» την ανάπτυξη του εμβρύου και άρα μειώνει το βάρος κατά τη γέννησή του. Όμως μια παραλλαγή του γονιδίου αυτού, που προέρχεται από τη γιαγιά, έχει το αντίθετο αποτέλεσμα στο μωρό.

Η μελέτη του γονιδίου PHLDA2, έγινε σε περίπου 9.500 δείγματα DNA που ελήφθησαν από τις μητέρες και τα μωρά τους. Η παραλλαγή RS1 του συγκεκριμένου γονιδίου φαίνεται πως αλλάζει τελείως τον τρόπο ενεργοποίησης του γονιδίου και τελικά προκαλεί αύξηση του βάρους του μωρού. Κατά μέσο όρο το βάρος του παιδιού αυξάνει κατά 93 γραμμάρια, όταν υπάρχει η εν λόγω γονιδιακή παραλλαγή, ενώ αν μάλιστα αυτή υπήρχε και στη γιαγιά, από όπου «πέρασε» μετά στην μητέρα, τότε το νεογέννητο μωρό θα ζυγίζει κατά μέσο όρο 155 γραμμάρια παραπάνω.

Η παραλλαγή RS1 εντοπίστηκε περίπου στο 13% των δειγμάτων DNA, ενώ η πολύ πιο κοινή παραλλαγή RS2 -που αναστέλλει την ανάπτυξη και μειώνει το βάρος του μωρού- υπάρχει στο 87%. Σύμφωνα με την επικεφαλής της έρευνας, την ιατρό Γκούντρουν Μουρ, πρόκειται για μια συνηθισμένη γενετική παραλλαγή που υπάρχει μόνο στους ανθρώπους και όχι σε άλλα ζώα. Πιθανότατα έχει προκύψει εξελικτικά, ώστε να δημιουργεί μικρότερου μεγέθους μωρά προκειμένου έτσι να βελτιώνει την πιθανότητα επιβίωσης της μητέρας κατά τη γέννα.

Το γονίδιο PHLDA2 είναι ασυνήθιστο, επειδή είναι ενεργό μόνο το αντίγραφο που κληρονομείται από τη μητέρα στο παιδί, ενώ το αντίστοιχο αντίγραφο του πατέρα είναι ανενεργό. Αυτή η απενεργοποίηση του σχετικού πατρικού γονιδίου προκύπτει από μετέπειτα επιγενετικές μοριακές διαδικασίες στο DNA.

Άλλη μια μελέτη δείχνει τα οφέλη του θηλασμού για τον εγκέφαλο των παιδιών

Ουάσινγκτον

Την ανάπτυξη του βρεφικού εγκεφάλου φάνηκε πως ενισχύει ο θηλασμός, σύμφωνα με νέα αμερικανική μελέτη.

Οι ειδικοί του Πανεπιστημίου Μπράουν, αναφέρουν σε δημοσίευσή τους στο επιστημονικό έντυπο «NeuroImage» ότι με τη βοήθεια μαγνητικής τομογραφίας (MRI) είδαν πως τα μωρά που ακολουθούσαν αποκλειστικό θηλασμό είχαν πολύ καλύτερη εγκεφαλική ανάπτυξη σε σχέση με εκείνα που συνδύαζαν τον θηλασμό με το ξένο γάλα, ή έπιναν μόνο ξένο γάλα.

Η ενδιαφέρουσα μελέτη

Οι ερευνητές παρακολούθησαν την ανάπτυξη του εγκεφάλου συνολικά 133 βρεφών από την ηλικία των 10 μηνών μέχρι την ηλικία των 4 ετών. Όλα τα μωρά γεννήθηκαν έχοντας ολοκληρώσει τους εννέα μήνες κύησης και προέρχονταν από οικογένειες με παρόμοιο κοινωνικο-οικονομικό υπόβαθρο.

Οι ειδικοί μοίρασαν τα βρέφη σε τρεις ομάδες: στην πρώτη κατετάγησαν όσα ακολουθούσαν ή είχαν ακολουθήσει αποκλειστικό θηλασμό για τουλάχιστον τρεις μήνες, στη δεύτερη όσα συνδύαζαν θηλασμό και ξένο γάλα και στην τρίτη, όσα έπιναν μόνο ξένο γάλα.

Μαγνητική τομογραφία αποκαλύπτει τα επίπεδα μυελίνωσης του εγκεφάλου με την πάροδο των ετών σε κοριτσάκι που ακολουθούσε αποκλειστικό θηλασμό

Από μαγνητικές τομογραφίες, φάνηκε ότι τα μωρά που θήλαζαν είχαν τη μεγαλύτερη εγκεφαλική ανάπτυξη, μετά ακολουθούσαν τα μωρά που συνδύαζαν θηλασμό και ξένο γάλα και τρίτα έρχονταν τα μωρά που έπιναν μόνο ξένο γάλα. Η εν λόγω ανάπτυξη φαινόταν εντονότερη σε περιοχές που σχετίζονταν με τη γλώσσα, τα συναισθήματα και τις γνωστικές ικανότητες.

«Εντοπίσαμε διαφορές της τάξεως του 20%-30% ως προς τη λευκή ουσία - τον ιστό που περιέχει μακριές νευρικές ίνες οι οποίες βοηθούν περιοχές του εγκεφάλου να επικοινωνούν μεταξύ τους - ανάμεσα στα παιδιά που θήλαζαν και εκείνα που έπιναν μόνο ξένο γάλα» εξηγεί χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της μελέτης δρ Σον Ντιόνι. «Πιστεύω ότι είναι καθηλωτικό το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά από τόσο νωρίς».

«Τα ευρήματά μας υπογραμμίζουν για ακόμα μια φορά την ευεργετική δράση του θηλασμού ως προς την ανάπτυξη του βρέφους» τονίζει ο επιστήμονας.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η λεκτική βία -και όχι μόνον η σωματική- προς τους εφήβους αυξάνει τον κίνδυνο οι νέοι να εμφανίσουν κατάθλιψη, επιθετικότητα και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς. Όπως επισημαίνουν οι Αμερικανοί ψυχολόγοι, μπορεί οι γονείς να μην δέρνουν πια τα παιδιά τους (τουλάχιστον όχι συχνά), όμως είναι λάθος η αντίληψή τους ότι αν βάλουν τις φωνές, θα πετύχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, σύμφωνα με την έρευνα.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Πίτσμπουργκ και του Μίσιγκαν, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Μινγκ-Τε Γουάνγκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα ανάπτυξης του παιδιού "Child Development", μελέτησαν για δύο χρόνια τις επιπτώσεις που είχαν οι φωνές σε παιδιά στην αρχή της εφηβείας (ηλικία 13- 14 ετών) σε περίπου 1.000 οικογένειες, σχεδόν οι μισές από τις οποίες παραδέχτηκαν ότι κατέφευγαν στη λεκτική βία για λόγους πειθαρχίας.

Όσο συχνότερα τα παιδιά δέχονταν το έντονο κατσάδιασμα των γονιών τους, τόσο περισσότερο εμφάνιζαν ψυχολογικά και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς στη συνέχεια της εφηβείας (αδιαφορία στο σχολείο, καταφυγή στα ψέματα, κλοπές, εκρήξεις θυμού, συμπλοκές με άλλα παιδιά κλπ).

Σύμφωνα με τους Αμερικανούς ψυχολόγους η λεκτική βία, έστω κι αν γίνεται για καλό σκοπό εκ μέρους των γονιών, συχνά ανοίγει έναν φαύλο κύκλο αντιδράσεων από το παιδί, περισσότερων φωνών από τους γονείς κ.ο.κ., με συχνή κατάληξη τα πράγματα να γίνουν χειρότερα για όλους.

«Τα ευρήματά μας εξηγούν γιατί μερικοί γονείς αισθάνονται πως όσο δυνατά κι αν φωνάξουν, τα παιδιά τους στην εφηβεία δεν τους ακούν. Τα σκληρά λόγια φαίνονται αναποτελεσματικά στο να διορθώσουν τα προβλήματα συμπεριφοράς των νέων, στην πραγματικότητα ενισχύουν αυτές τις συμπεριφορές», δήλωσε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ. «Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, θα ήταν καλύτερο να επικοινωνήσουν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο και να εξηγήσουν το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους» πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ως λεκτική βία μπορεί να θεωρηθεί οποιαδήποτε ψυχολογική πίεση με θυμωμένα ή προσβλητικά λόγια προκειμένου το παιδί να νιώσει συναισθηματικά πληγωμένο, σε μια προσπάθεια να διορθωθεί ή να ελεγχθεί η συμπεριφορά του. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι δυνατές φωνές, τα ουρλιαχτά, οι βλαστήμιες, οι κατάρες, καθώς και οι πιο απλοί χαρακτηρισμοί των γονιών προς τα παιδιά, του τύπου «είσαι βλάκας» ή «τεμπέλης».

Η επίπτωση στα παιδιά, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι άσχετη με το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο της οικογένειας. Επίσης, η λεκτική βία έχει επιπτώσεις στα παιδιά, ακόμα κι αν οι γονείς εκδηλώνουν παράλληλα τη συναισθηματική υποστήριξή τους και τη φροντίδα τους, καθώς οι έφηβοι είναι πιθανό να ερμηνεύσουν τις φωνές των γονιών τους ως απόρριψη ή περιφρόνηση, με συνέπεια να αναπτύξουν μια εχθρική στάση απέναντι στη σχέση τους με τους γονείς τους, αλλά και μια αρνητική εικόνα για τον ίδιο τον εαυτό τους.

Όπως είπε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ, «είναι λάθος η εντύπωση ότι εφόσον υπάρχει ένας στενός δεσμός γονιών- παιδιού, ο έφηβος θα καταλάβει ότι «το κάνουν επειδή με αγαπούν». Η εφηβεία είναι μια πολύ ευαίσθητη περίοδος, όταν τα παιδιά προσπαθούν να αναπτύξουν την ταυτότητα του εαυτού τους. Όταν τους φωνάζετε, αυτό πλήττει την αυτο-εικόνα τους. Τους κάνει να νιώθουν πως δεν είναι ικανά, ότι είναι άχρηστα και ανάξια».

Ο καθηγητής παιδοψυχιατρικής Τίμοθι Βέρντουιν του Ιατρικού Kέντρου Langone του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης επισήμανε ότι είναι προτιμότερο οι γονείς να επεμβαίνουν στα παιδιά τους (πχ θα δεις λιγότερη τηλεόραση), χωρίς να χρησιμοποιούν επικριτικά, τιμωρητικά και προσβλητικά λόγια. «Ένας έφηβος αισθάνεται πιο υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του, όταν τον διορθώνει κάποιος (πχ ο γονιός του), τον οποίο σέβεται και θαυμάζει. Αντίθετα, οτιδήποτε κάνετε που επιτιμά και ντροπιάζει ένα παιδί, αυτό υποσκάπτει τη δύναμη που έχετε ως γονείς».

Αυτές τις αλλαγές φαίνεται να προσπαθούν να απεικονίσουν και οι διαφημίσεις, σε μερικές από τις οποίες εμφανίζεται η γυναίκα ως σύζυγος ή μητέρα που προσπαθεί να φέρει όλες τις υποχρεώσεις της εις πέρας, χωρίς να μένει πίσω στις εξελίξεις της εποχής και της τεχνολογίας.

Συνήθως στις διαφημίσεις στήνεται ένα ιδανικό σκηνικό, όπου, για παράδειγμα, μια γυναίκα βάζει το παιδί της στο αυτοκίνητο, το δένει στο ειδικό κάθισμα, οδηγεί χρησιμοποιώντας πλοηγό και ταυτόχρονα μιλάει στο τηλέφωνο για να τακτοποιήσει τις τελευταίες λεπτομέρειες της δουλειάς της, έχοντας στην τσάντα της το λάπτοπ.

Φυσικά όλα αυτά τα κάνει με χαμόγελο γιατί όλα βγαίνουν εύκολα, αβίαστα, χωρίς ιδιαίτερο κόπο και κούραση, αφού είναι μια σύγχρονη γυναίκα, πλήρως εναρμονισμένη με τον τρόπο ζωής της εποχής της και πάλι φυσικά, οι διαφημίσεις δε δείχνουν πουθενά αυτήν τη μητέρα να μιλάει με το παιδάκι της, προσπαθώντας να επικοινωνήσει μαζί του.

Βέβαια, οι άνθρωποι που φτιάχνουν τις διαφημίσεις ξέρουν τι πουλάνε κι αυτό που φαίνεται να θέλουν να πωλήσουν αυτές τις μέρες είναι ό,τι είναι κανόνας πλέον για τα μέλη μιας οικογένειας, να ενδιαφέρονται περισσότερο για τις ηλεκτρονικές τους συσκευές από ό,τι ο ένας για τον άλλον.

Και ίσως να έχουν δίκιο, καθώς δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις οικογενειών που έχει το κάθε μέλος έναν υπολογιστή στο δωμάτιό του κι όλοι σερφάρουν στο διαδίκτυο, απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον, γιατί δε βρίσκουν τι να πουν μεταξύ τους, αφού τα λένε όλα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με φίλους.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα από το Kaiser Family Foundation, τα παιδιά ηλικίας 8 ως 18 ετών περνούν πλέον περισσότερες από επτάμισι ώρες τη ημέρα σε συσκευές με οθόνες, όπως υπολογιστές, τηλεοράσεις κι άλλα gadgets. Σε αυτές τις ώρες δε συμπεριλαμβάνεται ο χρόνος που ξοδεύουν να στέλνουν μηνύματα ή να μιλάνε στο κινητό τους τηλέφωνο.

Εν τω μεταξύ, έρευνα δείχνει ότι οι εργαζόμενοι γονείς περνούν απειροελάχιστο ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους, μόλις λίγα λεπτά της ώρας! Άρα, εάν κάνει κάποιος τις πράξεις θα καταλάβει ότι τα παιδιά περνούν πολύ περισσότερο χρόνο με τους υπολογιστές τους από ό,τι με την οικογένειά τους.

Είναι γεγονός ότι οι υπολογιστές υπάρχουν στη ζωή μας και είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι της, καθώς πλέον είναι αδιανόητο ένα παιδί να μεγαλώνει σε σπίτι που δεν υπάρχει υπολογιστής. Επίσης, όλο και περισσότεροι δάσκαλοι και καθηγητές αναθέτουν στους μαθητές εργασίες που απαιτούν έρευνα στο διαδίκτυο ή δουλειά στον υπολογιστή, υποθέτοντας ότι όλα τα παιδιά έχουν πρόσβαση σε υπολογιστή.

Από την άλλη, υπάρχουν τα κινητά που έχουν αλλάξει άρδην τη ζωή των παιδιών, τα οποία δε διανοούνται πια την καθημερινότητά τους χωρίς κινητό. Πολλές φορές τα κινητά έχουν φανεί χρήσιμα, καθώς παρέχουν μια κάποιας μορφής ασφάλεια σε όσα παιδιά είναι στο σπίτι μόνα τους ή βγαίνουν συνεχώς έξω και πρέπει να μπορούν να επικοινωνήσουν με την οικογένειά τους.

Ωστόσο, υπάρχουν και πολλά μειονεκτήματα στη χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών. Ο χρόνος που περνάει κάποιος στον υπολογιστή, για παράδειγμα, μπορεί να φτάσει από τη χρήση στην κατάχρηση πάρα πολύ εύκολα χωρίς να γίνει αντιληπτό.

Γι' αυτό και πολύ γρήγορα μπορεί να φτάσει μια διαφήμιση σαν αυτήν που περιγράψαμε παραπάνω να βγει αληθινή, καθώς μια μητέρα πολυάσχολη που ασχολείται συνεχώς με όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές που έχει στη διάθεσή της, δε συνειδητοποιεί ότι χάνει χρόνο ασχολούμενη με πολλά και διαφορετικά πράγματα, ξεχνώντας ότι υπάρχει κάπου ένας σύζυγος ή ένα παιδί που έχουν ανάγκη τη φωνή της, την παρουσία της, τις συμβουλές της, τη στήριξή της, την αγάπη της, αναζητώντας γενικά τη σύντροφο και τη μητέρα που χρειάζονται.

Όσο κι αν μας λένε ότι όταν σερφάρουμε στο διαδίκτυο, είμαστε συνδεδεμένοι με όλον τον κόσμο, υπάρχουν πολύ πιο κοντά μας άνθρωποι που επιδιώκουν και θέλουν να συνδεθούν μαζί μας, σε κάθε επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά χρειάζονται πρότυπα, από την πραγματική τους ζωή, όχι από την τηλεόραση. Χρειάζονται γονείς να τους δείξουν τι σημαίνει μεγαλώνω, ωριμάζω, ενηλικιώνομαι, αποκτώ σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους, μοιράζομαι συναισθήματα, γίνομαι αργότερα γονιός κι εγώ ο ίδιος.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη από πραγματική φροντίδα κι όχι από μια νταντά που θα τους δώσει γάλα ή θα τα προσέχει να μη χτυπήσουν. Αντ' αυτού αναζητούν γονείς που θα νοιάζονται πραγματικά για την εξέλιξή τους, για την πρόοδό τους στο σχολείο, για τη συμπεριφορά και την κοινωνικότητά τους.

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής έχει ασχοληθεί με το ζήτημα αυτό και οι ειδικοί προτείνουν στους γονείς να δημιουργήσουν χώρους στο σπίτι όπου δε θα υπάρχουν οθόνες συσκευών. Αυτό σημαίνει ότι δε θα πρέπει να υπάρχουν τηλεοράσεις και υπολογιστές στα υπνοδωμάτια των παιδιών, ενώ ο χρόνος που αυτά περνούν μπροστά στον υπολογιστή πρέπει να μειωθεί σε δυο ώρες τη μέρα ή και λιγότερο. Επιπλέον, τονίζουν τη μεγάλη σημασία που έχει η προσοχή και η παρακολούθηση των πραγμάτων με τα οποία ασχολούνται τα παιδιά στο διαδίκτυο ως προς την ποιότητά και το περιεχόμενό τους.

Τέλος, αυτό που αναφέρουν οι επιστήμονες είναι ότι τελικά δεν έχει τόση σημασία πώς καταφέρνουν οι γονείς να έρθουν κοντά με τα παιδιά τους και τι δραστηριότητες κάνουν μαζί τους, αρκεί να υπάρχει χρόνος για επικοινωνία, τρυφερή φυσική επαφή, εκδήλωση συναισθημάτων και μετάδοση πληροφοριών, αρχών και πεποιθήσεων. Είτε αυτά γίνονται με μια βόλτα στο πάρκο ή στον καναπέ του σπιτιού γελώντας και συζητώντας, δεν έχει σημασία, γιατί αυτό που μετράει είναι να γίνονται.

…μεγαλύτερης ηλικίας. Τα παιδιά που γεννιούνται από μεγαλύτερες μητέρες έχουν περισσότερες πιθανότητες για ένα υγιές ξεκίνημα καθώς είναι λιγότερο πιθανό να εισαχθούν στο νοσοκομείο και πιο πιθανό να έχουν ενισχυμένο ανοσοποιητικό κάτι που είναι ζωτικής σημασίας, λένε οι ερευνητές.

Από τη μελέτη, επίσης, διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά με μεγαλύτερης ηλικίας μητέρες, παρουσίασαν ταχύτερη ανάπτυξη στην ομιλία και αντιμετώπισαν λιγότερες κοινωνικές και συναισθηματικές δυσκολίες πριν από την ηλικία των πέντε ετών. Ερευνητές από το University College του Λονδίνου ανέλυσαν στοιχεία από περισσότερα από 78.000 παιδιά που γεννήθηκαν στην Αγγλία μεταξύ του 2000 και 2002. Οι μητέρες τους ήταν μεταξύ 13 και 57 ετών.

Στις ανεπτυγμένες χώρες, υπήρξε μια ισχυρή τάση για τεκνοποίηση των γυναικών σε μεγαλύτερες ηλικίες. Στην Αγγλία και την Ουαλία, ο αριθμός των γεννήσεων στις γυναίκες 40 και άνω έχει φτάσει τις 27.000 έχοντας τριπλασιατεί το διάστημα 1989-2009.. Παρά το γεγονός ότι υπήρξε ουσιαστική έρευνα σε σχέση με τις νεαρές μητέρες και την ανάπτυξη των παιδιών, υπάρχουν λίγα στοιχεία για τις επιπτώσεις όσον αφορά τις μητέρες μεγαλύτερης ηλικίας.

Η ομάδα των ειδικών από το πανεπιστήμιο College εξέτασε διάφορες παραμέτρους όπως το βάρος του παιδιού, τα ατυχήματα, οι εισαγωγές στο νοσοκομείο και τη γλωσσική τους ανάπτυξη. Οι ειδικοί έλαβαν επίσης υπόψη τους και διάφορους άλλους παράγοντες, όπως το φύλο, την ηλικία του παιδιού, το βάρος γέννησης, την ηλικία του πατέρα, το οικογενειακό εισόδημα και την κοινωνική τάξη.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τόσο ο κίνδυνος των ατυχημάτων και των εισαγωγών στο νοσοκομείο μειώνεται με την αύξηση της ηλικίας της μητέρας.

press-gr