Η έρευνα διενεργήθηκε από το Βασιλικό Κολέγιο μαιευτήρων-γυναικολόγων της Αγγλίας και τη Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου και τα ευρήματά της δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό έντυπο «BJOG: An International Journal of Obstetrics and Gynaecology».

Τα στοιχεία από 143.970 γυναίκες, που γέννησαν το πρώτο τους με καισαρική τομή μεταξύ των ετών 2004-2011, δείχνουν ότι το 52% επιχείρησε να κάνει φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική (στα αγγλικά ο όρος είναι γνωστός με το ακρωνύμιο VBAC).

Οι ερευνητές βρήκαν ότι οι νεότερες γυναίκες -κάτω από 24 ετών- είχαν περισσότερες πιθανότητες να επιχειρήσουν ένα φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική απ' ό,τι οι γυναίκες πάνω από τα 34, με τα ποσοστά να κυμαίνονται στο 60% έναντι 45% αντίστοιχα.

Οι μαύρες γυναίκες (62%) και οι Ασιάτισσες (64%) βρέθηκε ότι επιχειρούσαν σε μεγαλύτερο ποσοστό το φυσιολογικό τοκετό μετά από μια καισαρική για το δεύτερο παιδί τους, σε σύγκριση με τις λευκές γυναίκες (49%).

Ο λόγος για τον οποίο επιλέχθηκε η καισαρική στην πρώτη γέννα καθορίζει, σύμφωνα με τους μελετητές και την πιθανότητα επιτυχημένου φυσιολογικού τοκετού στο δεύτερο παιδί.

«Η πλειοψηφία των γυναικών που γέννησαν το πρώτο τους παιδί με καισαρική τομή χωρίς επιπλοκές, είναι υποψήφιες για να πετύχουν ένα φυσιολογικό τοκετό στο δεύτερο παιδί τους, αλλά σύμφωνα με τα στοιχεία μας, μόνο οι μισές κάνουν αυτήν την επιλογή», εξηγεί η επικεφαλής της έρευνας, Hannah Knight, από το Βασιλικό Κολέγιο μαιευτήρων-γυναικολόγων της Αγγλίας.

Σύμφωνα με τις πρόσφατες κατευθυντήριες γραμμές της Βρετανίας, οι γυναίκες που γέννησαν το πρώτο τους παιδί με καισαρική τομή και οι οποίες διανύουν μια δεύτερη εγκυμοσύνη χωρίς επιπλοκές, θα πρέπει να έχουν ως επιλογές τόσο το φυσιολογικό τοκετό για το δεύτερο μωρό τους όσο και την καισαρική, ενώ θα πρέπει να ενημερώνονται για τους κινδύνους και τα οφέλη και στις δυο περιπτώσεις.

Πηγή: vita.gr

Όμως το εν λόγω σύμβολο δέχθηκε καίριο πλήγμα, καθώς Αμερικανοί επιστήμονες εξαφάνισαν σε πειραματόζωα τα 12 από τα 14 γονίδια του χρωμοσώματός Υ, αφήνοντας μόνο δύο, παρ’ όλα αυτά τα αρσενικά ποντίκια κατάφεραν να γίνουν πατεράδες, έστω και μέσω της τεχνικής της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Χαβάης, με επικεφαλής την καθηγήτρια αναπαραγωγικής βιολογίας Μόνικα Γουόρντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», σύμφωνα με το BBC και το «New Scientist», πιστεύουν ότι στο μέλλον μπορεί να καταφέρουν να καταστήσουν απολύτως περιττό στην αναπαραγωγή το χρωμόσωμα Υ, εξαφανίζοντας και τα υπόλοιπα δύο γονίδιά του. Οπότε ανακύπτει το -υπαρξιακό- ερώτημα «ποια ακριβώς θα είναι η διακριτή συνεισφορά των αρσενικών στη γονιμοποίηση;»

Από την άλλη, οι ερευνητές προτίμησαν να αναδείξουν την αισιόδοξη για τους άνδρες πλευρά του ζητήματος, επισημαίνοντας ότι μελλοντικά θα είναι πιθανώς εφικτό να γίνουν πατεράδες άνδρες με τελείως κατεστραμμένο χρωμόσωμα Υ εξαιτίας γενετικών αιτιών, οι οποίοι πάσχουν από αζωοσπερμία.

Το DNA βρίσκεται «πακεταρισμένο» σε χρωμοσώματα. Στα περισσότερα θηλαστικά -και στους ανθρώπους- ένα παιδί γεννιέται κορίτσι αν κληρονομήσει ένα ζευγάρι ΧΧ χρωμοσωμάτων και αγόρι αν κληρονομήσει ένα ζευγάρι ΧΥ χρωμοσωμάτων. Αντίθετα με τα άλλα χρωμοσώματα, το χρωμόσωμα Υ δεν έχει γενετικό αντίγραφο σαν «μπακ-απ», με συνέπεια να είναι πιο ευάλωτο σε μεταλλάξεις και στην εξελικτική φθορά. Μερικοί γενετιστές υποψιάζονται ότι οδεύει αργά αλλά σταθερά προς εξαφάνιση.

Τα γενετικά μεταλλαγμένα αρσενικά ποντίκια, που είχαν χρωμόσωμα Υ με μόλις δύο γονίδια (τα Sry και Eif2s3y) αντί για 14, παρήγαγαν ελάχιστο σπέρμα και ήταν στείρα, όμως με την κατάλληλη μέθοδο εξωσωματικής γονιμοποίησης (σπερματέγχυση) μπόρεσαν να γίνουν γονείς υγιών απογόνων.

Η Μόνικα Γουόρντ είπε ότι «ίσως είναι δυνατό να εξαλείψουμε πλήρως το χρωμόσωμα Υ», αν ο ρόλος και αυτών των δύο τελευταίων γονιδίων μπορεί να υποκατασταθεί με άλλο τρόπο, όμως πρόσθεσε ότι ένας κόσμος χωρίς άνδρες θα ήταν «τρελός» και «επιστημονική φαντασία». Όμως, από πρακτική επιστημονική άποψη, όπως ανέφερε, «η νέα έρευνα δείχνει ότι είναι δυνατό, παρά τις μεγάλες διαγραφές γονιδίων στο χρωμόσωμα Υ, να υπάρξει αναπαραγωγή, κάτι που δίνει ελπίδες στους άνδρες με προβλήματα γονιμότητας».

«Τα περισσότερα γονίδια του χρωμοσώματος Υ είναι αναγκαία για τη φυσιολογική γονιμοποίηση. Όμως, όταν πρόκειται για εξωσωματική γονιμοποίηση, δείξαμε ότι το χρωμόσωμα Υ μπορεί να ελαχιστοποιηθεί σε αριθμό γονιδίων», είπε η Αμερικανίδα ερευνήτρια - τουλάχιστον στα ποντίκια.

Οι ερευνητές επεσήμαναν πως η μελέτη στα ποντίκια δεν μπορεί να έχει άμεση αντιστοιχία με τους ανθρώπους, καθώς το χρωμόσωμα Υ των τελευταίων δεν έχει ακριβώς τα ίδια γονίδια με τα ποντίκια.

Η μελέτη δείχνει ότι όσα περισσότερα χρόνια μια γυναίκα περνά με περιστασιακές δουλειές, τόσο πιθανότερο είναι να βρεθεί χωρίς παιδί στα 35 της και αυτό ανεξάρτητα από το κοινωνικο-οικονομικό και το μορφωτικό επίπεδό της.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια δημόσιας υγείας Βίβιεν Μουρ του πανεπιστημίου της Αδελαΐδας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο κορυφαίο ευρωπαϊκό περιοδικό για θέματα αναπαραγωγής "Human Reproduction", μελέτησαν τις περιπτώσεις 663 γυναικών, από τις οποίες οι 442 είχαν γεννήσει τουλάχιστον ένα παιδί.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η πιθανότητα απόκτησης παιδιού έως την ηλικία των 35 ετών, μειωνόταν κατά σχεδόν 8% κατά μέσο όρο για κάθε πρόσθετο έτος που η γυναίκα είχε προσωρινή και όχι διαρκή απασχόληση. Έτσι, η πιθανότητα μιας γυναίκας να γίνει για πρώτη φορά μητέρα στα 35 της, ήταν μειωμένη κατά 23% περίπου μετά από τρία χρόνια περιστασιακής απασχόλησης και κατά 35% μετά από πέντε χρόνια μη μόνιμης εργασίας.

Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι τα δεδομένα έχουν πλέον αλλάξει στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα οι περιστασιακές και προσωρινές θέσεις εργασίας να μην αποτελούν αποκλειστικό «προνόμιο» των φτωχών ανθρώπων με μικρή μόρφωση, αλλά επίσης πολλών αποφοίτων πανεπιστημίου.

Όπως επεσήμαναν, «τα ευρήματά μας δείχνουν ότι το να αποκτήσει μια γυναίκα παιδιά σε μεγαλύτερη ηλικία ή να μην έχει καθόλου παιδιά, δεν αποτελεί απλώς θέμα επιλογής, αλλά αντανακλά ευρύτερες διαρθρωτικές συνθήκες στην κοινωνία. Αυτοί οι τελευταίοι παράγοντες χρήζουν περισσότερης προσοχής και μελέτης, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τους φραγμούς στη δημιουργία οικογένειας».

Η Βίβιεν Μουρ τόνισε ότι οι συνθήκες απασχόλησης των γυναικών επηρεάζουν τον χρόνο της δημιουργίας μιας οικογένειας, «ιδίως στις δυτικές χώρες με νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση».

Και όμως, ένα μουσικό όργανο φαίνεται να ενδυναμώνει τη λειτουργία του παιδικού μυαλού, ιδίως εάν στην περίπτωση που τα μαθήματα αρχίσουν πριν τα 7 χρόνια ηλικίας. Αποτέλεσμα δεν είναι άλλο, από το να αποδειχθεί ότι ένα μουσικό όργανο μπορεί να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό εργαλείο ή ως τρόπος θεραπείας απέναντι στις μαθησιακές δυσκολίες.

Όπως αναφέρει ο ερευνητής του Χάρβαρντ Gottfried Schlaug, ειδικός στη νευροαπεικόνιση του μυαλού, η εκπαίδευση στη μουσική αυξάνει το σχήμα του εγκεφάλου και μακροπρόθεσμα να ενισχύει την επικοινωνία ανάμεσα στις διαφορετικές περιοχές του. "Παίζοντας ένα όργανο, ο εγκέφαλος ερμηνεύει και ενσωματώνει ένα μεγάλο φάσμα αισθητηριακών πληροφοριών. Πόσο μάλλον, όταν μιλάμε για το μυαλό ενός παιδιού που δεν έχει κλείσει τα 7 χρόνια ηλικίας", σχολιάζει ο ίδιος στη Dailymail.

Πιο συγκεκριμένα, η μελέτη στηρίχθηκε σε 48 Κινέζους μεταξύ 19 και 21 ετών, που έκαναν μαθήματα μουσικής από τα τρία έτη τους. Οι επιστήμονες έβγαλαν τις τομογραφίες των εγκεφάλων τους και διαπίστωσαν ότι οι περιοχές που σχετίζονταν με την ακοή και την αυτογνωσία ήταν πιο "μεγάλες" από τους υπόλοιπους. "Ακόμα και η δομή του εγκεφάλου μπορεί να αλλάξει... εάν κάποιο παιδί κάνει μαθήματα μουσικής για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η μουσική είναι μια πολυαισθητηριακή εμπειρία!", εξηγεί ο Schlaug. Αυτός είναι και ο λόγος που οι μουσικοί έχουν αυξημένη αίσθηση προγραμματισμού, διαχείρισης χρόνου και ακοής.

Παράλληλα, νέα Βρετανική έρευνα υποστηρίζει ότι όσα μικρά παιδιά ασχολούνται με τη μουσική, ακόμα και εάν απλά τραγουδούν στη χορωδία, τείνουν να έχουν μεγαλύτερο IQ και συνεργάζονται με μεγαλύτερη ευκολία. Οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Δυτικού Λονδίνου χώρισαν δεκάδες παιδιά σε δυο ομάδες. Η μια ασχολούνταν με τη μουσική και η άλλη με την ανάγνωση ιστοριών.

Στη συνέχεια, συμμετείχαν σε δυο παιχνίδια που στηρίζονταν στη συνεργασία μεταξύ τους. Αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο, από την πρώτη ομάδα να προσπερνά πολύ πιο γρήγορα κάθε εμπόδιο "επικοινωνίας" σε σχέση με την άλλη! Πάντως, αξίζει να αναφερθεί ότι στατιστικά, τα κορίτσια της "μουσικής" ομάδας αποδείχθηκαν εξαπλάσιες φορές πιο θετικά από τα αγόρια...

όμως έρχεται η ώρα που πληρώνουν το “τίμημα” όταν βλέπουν τις χαμηλές σχολικές τους επιδόσεις. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι επιστημονικές έρευνες που έχουν αποδείξει ότι ο λιγότερος ύπνος έχει επίπτωση στις σχολικές επιδόσεις των παιδιών.

Πιο συγκεκριμένα, οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Berkeley της California συνέκριναν το πώς οι διαφορετικές συνήθειες ύπνου 2.700 εφήβων , ηλικίας 13 έως 18 , που πλήττουν τη σχολική και συναισθηματική τους ανάπτυξη. Από τα ευρήματα διαπίστωσαν ότι οι έφηβοι που κοιμόταν αργότερα από τις 23:30 είχαν χαμηλότερες επιδόσεις το σχολείο, σε σύγκριση με τους εφήβους που κοιμόταν νωρίτερα.

Ωστόσο το ερώτημα που θέτουν οι ερευνητές είναι το εξής: Γιατί μερικοί έφηβοι μένουν ξύπνιοι μέχρι τόσο αργά, ενώ θα μπορούσαν να πάνε για ύπνο νωρίτερα;

Το εσωτερικό ρολόι του καθένα σίγουρα παίζει ρόλο στον καθορισμό του ύπνου. Πάραυτα, οι έφηβοι μπορεί να μη συνειδητοποιούν το κατά πόσο η στέρηση ύπνου τους επηρεάζει, τόσο σωματικά και όσο και συναισθηματικά. “Τα καλά νέα είναι ότι η συμπεριφορά ύπνου είναι τροποποιήσιμη αρκεί να γίνει με τη σωστή υποστήριξη”, εξηγεί ο επικεφαλής της μελέτης, δρ. Lauren Asarnow.

Όποια και αν είναι η αιτία που το παιδί σας μένει ξύπνιο μέχρι αργά, αξίζει να ρίξετε μια ματιά στις συμβουλές που δίνει ο δρ. Lauren Asarnow. Χαμηλώστε τον φωτισμό του δωματίου, δύο ώρες πριν τον ύπνο. Καλό είναι, μισή ώρα πριν πέσει για ύπνο το παιδί σας, να μην έχει καμία ενασχόληση με υπολογιστή, τάμπλετ και ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Ο διαλογισμός ή η γιόγκα θα βοηθούσαν για την αποφόρτιση της έντασης.

healthpro.gr

Η απαλή φωνή του μουσικού Nick Pickett με το απαλό χάδι στις χορδές της κιθάρας του, ψυχαγωγεί και χαλαρώνει τους νεαρούς ασθενείς στην πτέρυγας Bear.

Σε αυτή την πτέρυγα τα παιδιά είναι ηλικίας κάτω των τριών. Ορισμένα από αυτά είναι σε αναμονή για μεταμόσχευση καρδιάς μεγάλο χρονικό διάστημα και παραμένουν στην ζωή από τον ρυθμικό χτύπο μιας μηχανικής καρδιάς.

Το κρεβάτι του Sam Wallace περιβάλλεται από μπαλόνια, παιχνίδια και οτιδήποτε άλλο του θυμίζει το σπίτι του. Η γιαγιά του, Viv Green, λέει ότι η μουσική έχει μία μεταμορφωτική επιρροή επάνω του.

"Στον Sammy αρέσει η μουσική, πάντα του άρεσε. Τον κάνει ευτυχισμένο,τον κάνει να θέλει να τραγουδήσει και να χορέψει.Του αρέσει να χορεύει.Από την στιγμή που θα ακούσει την μουσική κουνιέται και αυτό τον χαροποιεί πάρα πολύ-είναι ένα διαφορετικό αγόρι."

Βελτιώνοντας την διάθεση

Αλλά αυτού του είδους η διασκέδαση έχει κλινικό όφελος σε παιδιά όπως ο Sam; Μπορεί η ερμηνεία ενός νανουρίσματος να βοηθήσει τους ασθενείς;

Μια ομάδα από το νοσοκομείο και το πανεπιστήμιο του Roehampton έκανε μια έρευνα για να το διαπιστώσει: Παίζανε παιδικά τραγούδια σε τριάντα-επτά παιδιά και οι νοσοκόμες έλεγχαν τους παλμούς της καρδιάς και παράλληλα εκτιμούσαν τα επίπεδα πόνου των ασθενών.

Η επίδραση της μουσικής πάνω σε ένα παιδί συγκρίθηκε με την επίδραση που θα είχε η αφήγηση μιας ιστορίας σε αυτό ή με το αν το ίδιο το παιδί βρισκόταν σε πλήρη αδράνεια.

Τα αποτελέσματα τα οποία εκδόθηκαν στην εφημερίδα Ψυχολογία της Μουσικής έδειξαν ότι μόνο η μουσική μειώνει τον πόνο, επιβραδύνει τους παλμούς της καρδιάς και βελτιώνει την διάθεση των παιδιών.

Σε δήλωση του ο Dr Pickett ανέφερε ότι αυτό διαφέρει από παιδί σε παιδί.Ορισμένα παιδιά δεν θέλουν να ακούνε μουσική ενώ υπάρχουν και αυτά που το προτιμούν.Κατά την γνώμη του η προτίμηση τους αυτή παίζει αρκετά σημαντικό ρόλο στην έως τώρα ζωή τους.

Ο ίδιος προσθέτει πως η μεγαλύτερη επιβράβευση έρχεται όταν κάποιος παίξει χαλαρωτική μουσική σε ένα συντετριμμένο παιδί και το δει να κοιμάται.Αυτό είναι υπέροχο, είναι η καλύτερη ανταμοιβή.

Ένας από τους συγγραφείς της έρευνας ,ο David Hargreaves, του πανεπιστημίου Roehampton είναι πιανίστας jazz και παράλληλα καθηγητής της μουσικής ψυχολογίας.Καθώς αυτός παίζει μια jazz εκδοχή του My Funny Valentine ,δηλώνει πως το κομμάτι αυτό τον ηρεμεί και τον κάνει χαρούμενο.

Ο David Hargreaves αναφέρει ότι τα νανουρίσματα είναι τραγουδάκια με τα οποία τα παιδιά είναι εξοικειωμένα.Οι γονείς τα τραγουδούν με σκοπό να χαλαρώσουν τα παιδιά τους και να τους αποβάλουν το άγχος.

Άραγε όντως τα νανουρίσματα ηρεμούν τα παιδιά όπως οι περισσότεροι γονείς πιστεύουν ;

Τα πιο παλιά νανουρίσματα μπορούν να ανιχνευθούν από την εποχή των Βαβυλωνίων, αλλά κατά τη γνώμη του David Hargreaves αυτό πάει και πιο μακριά.

"Εμείς έχουμε ξεκινήσει να επεξεργαζόμαστε ποιες πτυχές της μουσικής επηρεάζει ,ποιες πτυχές της σωματικής και ψυχολογικής αντίδρασης."

"Η μουσική επηρεάζει την σκέψη μας, την κοινωνική μας συμπεριφορά, τα συναισθήματα μας και τις σωματικές μας αντιδράσεις.Με λίγα λόγια αυτό που λέμε είναι ότι η ευεξία των παιδιών -τα επίπεδα άγχους και χαλάρωσης τους-οφείλονται στο συναίσθημα που τους προκαλεί η μουσική."

Ο εγκέφαλος έχει μια περίπλοκη σχέση με την μουσική. Αυτό είναι κάτι για το οποίο ο καθηγητής Tim Griffiths ,νευρολόγος στο Wellcome Trust and Newcastle University, έχει ξοδέψει αρκετό χρόνο.

Μεγαλύτερο ρόλο

O Tim Griffiths πιστεύει ότι ο εγκέφαλος αλλού αναλύει τις μουσικές μελωδίες και αλλού ανταποκρίνεται συναισθηματικά.

"Υπάρχουν δύο μέρη στο μουσικό εγκέφαλο. Είναι το τμήμα το οποίο επεξεργάζεται τον ήχο στο φλοιό και μετά υπάρχει το πιο αρχαίο τμήμα του εγκεφάλου το οποίο είναι υπεύθυνο για τις συναισθηματικές αποκρίσεις στη μουσική."

Πρόκειται για μια διαδικασία η οποία ξεκινάει μέσα στη μήτρα, άρα δεν του προκαλεί έκπληξη ότι τα παιδιά ωφελούνται από τη μουσική. Αυτό που πιστεύει ότι συμβαίνει είναι ότι το συναισθηματικό κομμάτι του εγκεφάλου επηρεάζεται περισσότερο από τη μουσική σε σχέση με την ανάγνωση. Και αυτό με τη σειρά ενδέχεται να μειώνει τα επίπεδα του πόνου.

Η ακαδημαϊκή ομάδα παραδέχεται ότι η έρευνα της βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο αλλά είναι πεπεισμένοι ότι στο τέλος η μουσική θα παίζει το μεγαλύτερο ρόλο στα νοσοκομεία.

Η υπερβολική απασχόληση με αυτές τις κονσόλες μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στην ανάπτυξη ενός παιδιού. Όπως αναφέρει η Daily mail, το 64% των παιδιών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης υποφέρει από προβλήματα στην πλάτη, ενώ το 77% των μαθητών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αναφέρουν πως πονάνε συχνά.

Αυτό σημαίνει, ότι τα τρία τέταρτα των παιδιών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και τα δύο τρίτα των παιδιών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης πονάνε στην πλάτη και στον αυχένα.

Η έρευνα, που πραγματοποίηθηκε από το Πανεπιστήμιο του Abertawe Bro Morgannwg, ανακάλυψε ότι ο αριθμός των παιδιών που υποφέρουν από προβλήματα στην πλάτη και τον αυχένα έχει διπλασιαστεί μέσα σε έξι μήνες.

Οι ερευνητές ρώτησαν 204 παιδιά ηλικίας μεταξύ 7 και 18 ετών και κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι το 64% των μαθητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης υποφέρει από προβλήματα στη μέση, αλλά απ' αυτούς το 90% αποκάλυψαν ότι δε το έχουν πει σε κανένα.

Η φυσιοθεραπεύτρια Lorna Taylor υποστήριξε ότι "Ο καινούριος τρόπος ζωής και η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχουν μεγάλο αντίκτυπο στο μυοσκελετικό σύστημα των παιδιών μας.". Η ειδικός συνέχισε λέγοντας "Είναι ζωτικής σημασίας να έχουμε υγιεινές συνήθειες, ώστε τα παιδιά να μπορούν να συγκεντρωθούν, να εργαστούν ή να παίξουν αθλήματα και να μη τα αφήσουμε να πονάνε για όλη τους τη ζωή."

Η συγκεκριμένη έρευνα δεν είναι η πρώτη που γνωστοποιεί τα πρόβληματα υγίας, που προκαλούν τα νέα τεχνολογικά παιχνίδια στα παιδιά.

Σύμφωνα με Βρετανούς χειροπρακτικούς το 45% των παιδιών υπέφερε από προβλήματα στην πλάτη ως την ηλικία των 11 χρόνων.

Ο Adam al-Kashi, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, αναφέρει "Ο νέος τρόπος ζωής παρά το γεγονός ότι μας προσφέρει πολλά θετικά, δε μας δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε το σώμα μας. Πλέον μπορούμε να υπάρχουμε, χωρίς καν να κουνηθούμε.".

Οι ερευνητές δημιούργησαν έναν ηλεκτρονικό τρόπο εκμάθησης, με το όνομα Healthy Working MOVE, που διδάσκει στα παιδιά πως να χρησιμοποιούν σωστά την τεχνολογία.

Ο υπέροχος αλλά μυστηριώδης κόσμος των βρεφών αρχίζει να φωτίζεται ολοένα και περισσότερο αφού οι επιστήμονες τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει να αποκωδικοποιήσουν μια σειρά ικανότητες και δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος κατά τους πρώτους μήνες, ακόμη και κατά τις πρώτες εβδομάδες της ζωής του. Οπως φαίνεται, τα βρέφη γνωρίζουν αλλά και αντιλαμβάνονται πολύ περισσότερα από όσα πιστεύαμε ως σήμερα.

Μας καταλαβαίνουν προτού καν... ξεμυτίσουν

Τα έμβρυα μπορούν να «αποκωδικοποιήσουν» τον λόγο ακόμη και τρεις μήνες πριν από τη γέννησή τους. Αυτό έδειξε μελέτη γάλλων ερευνητών του Εργαστηρίου GRAMFC (Groupe de Recherche sur l' Analyse Multimodale de la Fonction Cérébrale) που βασίστηκε σε λεπτομερείς απεικονίσεις του εγκεφάλου 12 βρεφών τα οποία είχαν γεννηθεί πρόωρα.

Μόλις στις 28 εβδομάδες της κύησης τα βρέφη φάνηκε ότι μπορούσαν να διακρίνουν μεταξύ διαφορετικών συλλαβών όπως «γκα» και «μπα» αλλά και μεταξύ ανδρικών και γυναικείων φωνών. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι είναι σχεδόν απίθανο η ελάχιστη εμπειρία των μωρών εκτός της μήτρας να ήταν εκείνη που τους χάρισε την ικανότητα να αντιλαμβάνονται τις συλλαβές. Οπως υποστηρίζουν, τα βρέφη μαθαίνουν τη... γλώσσα των μεγάλων κατά την ενδομήτρια ζωή τους. Τα νέα αυτά ευρήματα ενισχύουν τη θεωρία που αναφέρει πως τα βρέφη αποκτούν γλωσσικές ικανότητες ενόσω βρίσκονται στη μήτρα αποκρινόμενα στις φωνές των γονιών τους.

Αναγνωρίζουν τα ψέματα!

Πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι τα μωρά, ακόμη και από την ηλικία των 18 μηνών, μπορούν να καταλάβουν πότε ο γονιός τους τούς λέει ψέματα! Τα βρέφη, όπως αναφέρουν ψυχολόγοι του Πανεπιστημίου Κονκόρντια στον Καναδά, είναι σε θέση να καταλάβουν πότε κάποια συναισθήματα που δείχνουν οι γύρω τους δεν συνάδουν προς τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα εκείνη τη στιγμή, όπως π.χ. όταν ένας ενήλικος δείχνει λυπημένος ενώ του δίνουν κάποιο αντικείμενο που επιθυμεί.

Οι μαθηματικές ικανότητες

Eπιστήμονες του Πανεπιστημίου Ντιουκ στη Βόρεια Καρολίνα υποστηρίζουν ότι τα μωρά που αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε τρία μήλα και σε έξι μήλα στην ηλικία των έξι μηνών είναι πιθανότερο να έχουν καλύτερες αριθμητικές ικανότητες όταν φτάσουν στο προνήπιο. Και αυτό σημαίνει ότι ορισμένες μαθηματικές ικανότητες μπορεί να είναι έμφυτες.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα βρέφη έχουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν σύνολα που περιέχουν διαφορετικό αριθμό αντικειμένων. Πολλοί νευροεπιστήμονες και αναπτυξιακοί βιολόγοι υποψιάζονται ότι η «διαισθητική» αντίληψη του πλήθους αποτελεί τη βάση για τις μαθηματικές ικανότητες των ενηλίκων. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα αποτελέσματα της μελέτης που έκαναν ενισχύουν την άποψη ότι η διαισθητική αντίληψη των αριθμών είναι έμφυτη ικανότητα στην οποία θα βασιστούν αργότερα οι μαθηματικές ικανότητες. Επισημαίνουν πάντως ότι το ταλέντο στα μαθηματικά επηρεάζεται και από πολλούς περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως η παιδεία και η ενθάρρυνση από τους γονείς.

Η αριθμητική

Τα 18μηνα βρέφη κατανοούν τους βασικούς κανόνες της αριθμητικής, σύμφωνα με μια μελέτη ειδικών του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία. Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα αφού παρακολούθησαν βρέφη της συγκεκριμένης ηλικίας και είδαν ότι τα μικρά επιλέγουν να βλέπουν βίντεο όπου γίνεται σωστή αρίθμηση παρά άλλα όπου δεν ακολουθούνται οι κανόνες της πρόσθεσης. Παρ' ότι ως σήμερα πιστεύαμε πως τα παιδιά κατακτούν τους κύριους κανόνες της αριθμητικής στην ηλικία των περίπου τεσσάρων ετών, η συγκεκριμένη μελέτη δείχνει ότι οι βασικές αρχές γίνονται «κτήμα» των παιδιών από τη βρεφική ακόμη ηλικία.

Σούπερ παιδιά τα βρέφη που κολυμπούν

Η εκμάθηση κολύμβησης από την αρχή της ζωής χαρίζει στα παιδιά εντυπωσιακές δεξιότητες αργότερα στον βίο τους, σύμφωνα με μελέτη ειδικών του Νορβηγικού Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας και του Πανεπιστημίου του Λάνκαστερ. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τα μωρά που κολυμπούν εμφανίζουν καλύτερη ισορροπία και μπορούν να αρπάζουν και να κρατούν αντικείμενα πολύ πιο εύκολα από όσα βρέφη δεν μαθαίνουν κολύμβηση. Μάλιστα η διαφορά αυτή σε σημαντικές δεξιότητες φάνηκε να ισχύει ακόμη και όταν τα παιδιά είχαν συμπληρώσει τα πέντε έτη τους.

Οι ερευνητές συνέκριναν 19 βρέφη-κολυμβητές με αντίστοιχο αριθμό παιδιών που δεν συμμετείχαν σε μαθήματα κολύμβησης. Τα βρέφη είχαν συμμετάσχει σε πρόγραμμα κολύμβησης επί δύο ώρες την εβδομάδα από την ηλικία των δύο-τριών μηνών ως την ηλικία των επτά μηνών. Οταν τα παιδιά των δύο ομάδων εξετάστηκαν στην ηλικία των πέντε ετών, η διαφορά στις επιδόσεις τους σε ασκήσεις ισορροπίας και άλλων φυσικών δεξιοτήτων ήταν εντυπωσιακή, σημειώνουν οι ερευνητές.

Το να βάζουμε τα παιδιά πιο νωρίς για ύπνο, ίσως είναι ένας πολύ απλός τρόπος για να... μειώσουμε το βάρος τους, υποστηρίζει μια έρευνα.

Η παιδική παχυσαρκία δεν οφείλεται μόνο στην κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων και φαστ φουντ, ζαχαρούχων αναψυκτικών και έλλειψη άσκησης.

Σύμφωνα με μελέτη αμερικανών επιστημόνων, ο ύπνος παίζει επίσης πολύ σημαντικό ρόλο.

Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα, όταν διαπίστωσαν αλλαγές στο βάρος 37 παιδιών ηλικίας 8-11 ετών -πάνω από το 25% των οποίων ήταν υπέρβαρο ή παχύσαρκο- από τη στιγμή που άλλαξαν οι συνήθειές τους στον ύπνο.

Την πρώτη εβδομάδα της μελέτης ζητήθηκε από τα παιδιά να συνεχίσουν το πρόγραμμα ύπνου τους όπως συνήθιζαν.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης εβδομάδας, η διάρκεια ύπνου τους είτε αυξανόταν, είτε μειωνόταν τυχαία. Την τρίτη εβδομάδα κλήθηκαν να τηρήσουν το εντελώς αντίθετο πρόγραμμα.

Όσα παιδιά αύξησαν τις ώρες ύπνου τους, ανέφεραν ότι κατανάλωσαν κατά μέσο όρο 134 θερμίδες λιγότερες την ημέρα και έχασαν περίπου 230 γραμμάρια από το συνολικό τους βάρος.

Ύστερα από εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι είχαν μειωμένα επίπεδα της ορμόνης που ελέγχει το αίσθημα της πείνας (λεπτίνη).

«Τα ευρήματα της μελέτης αυτής υποδεικνύουν ότι αν αυξηθεί ο μέσος όρος ύπνου των παιδιών στη σχολική ηλικία, αυτό θα μπορούσε να έχει σημαντικές συνέπειες στη θεραπεία και πρόληψη κατά της παχυσαρκίας» ανέφερε η Dr Chantelle Hart από το πανεπιστήμιο Temple της Φιλαδέλφεια στη Daily Mail.

«Ο δυνητικός ρόλος του ύπνου σε αυτό απαιτεί περαιτέρω μελέτες» πρόσθεσε.

Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό έντυπο Pediatrics.

Στο πλαίσιο της έρευνες οι επιστήμονες από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Emory στην Ατλάντα χρησιμοποίησαν τεχνολογία καταγραφής της οπτικής επαφής των μωρών με τα ερεθίσματα στα οποία είχαν εκτεθεί και ιδιαίτερα με τον τρόπο αντίδρασής τους όταν έβλεπαν πρόσωπα.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν τα παιδιά από τη γέννησή τους μέχρι την ηλικία των τριών ετών.Παρατήρησαν ότι τα παιδιά που αργότερα διαγνώστηκαν με αυτισμό είχαν δείξει μια σταδιακή επιδείνωση όσον αφορά την βλεμματική επαφή ήδη από την ηλικία των δυο μηνών και έπειτα.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν 59 μωρά υψηλού κινδύνου επειδή είχαν αδέλφια με αυτισμό και 51 παιδιά χαμηλού κινδύνου. Δεκατρία παιδιά - 11 αγόρια και δυο κορίτσια - διαγνώστηκαν με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού.

Στη συνέχεια οι ειδικοί ανέτρεξαν στα αρχεία που αφορούσαν την καταγραφή της βλεμματικής κίνησης αυτών των παιδιών και διαπίστωσαν με έκπληξή τους ότι στα παιδιά με αυτισμό η βλεμματική επαφή είχε ήδη χειροτερέψει από τους πρώτους έξι μήνες της ζωής τους.

Πρόκειται ωστόσο για τόσο λεπτές διαφορές στην επαφή με τα μάτια που δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές από τους γονείς, αλλά σύμφωνα με τους ερευνητές, απαιτείται ειδική τεχνολογία για να εντοπιστούν.

Αυτή η μικρή έρευνα ωστόσο, θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική αν και απαιτούνται μεγαλύτερης κλίμακας έρευνες για να καταλήξουν οι ειδικοί σε αδιάσειστα συμπεράσματα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε γρηγορότερη διάγνωση του αυτισμού και σε πιο έγκαιρη παρέμβαση για την βοήθεια των παιδιών.

Πηγή: vita.gr

Το εύρημα αντικρούει τον μύθο ότι οι γονείς που κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους, το «πληρώνουν» με την δική τους ευτυχία, λένε οι ολλανδοί ερευνητές που πραγματοποίησαν τη μελέτη.

Η δρ Κλαιρ Άστον-Τζέιμς, επίκουρη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο VUτου Άμστερνταμ, και οι συνεργάτες της υποστηρίζουν ότι οι γονείς, εστιάζοντας στο μέγιστο βαθμό στην ευτυχία των παιδιών τους, όχι μόνο δεν βλάπτουν την δική τους, αλλά απολαμβάνουν περισσότερο τη ζωή και τον ρόλο τους ως γονέων.

Η δρ Άστον-Τζέιμς επισήμανε ότι λίγες είναι οι μελέτες που υποστηρίζουν τον ισχυρισμό ότι η επένδυση χρόνου στα παιδιά έχει προσωπικό τίμημα, παρότι αποτελεί ευρύτατα διαδεδομένη πεποίθηση.

Η δρ Άστον-Τζέιμς μαζί με επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, στον Καναδά, μελέτησαν 322 γονείς οι οποίοι είχαν τουλάχιστον ένα παιδί ηλικίας κάτω των 18 ετών.

Πρώτο σκέλος

Οι γονείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες και συμμετείχαν σε δύο ξεχωριστά σκέλη της μελέτης.

Οι γονείς του πρώτου σκέλους κλήθηκαν να συμπληρώσουν ένα ειδικό ερωτηματολόγιο που αξιολογούσε το γονεϊκό στυλ που υιοθετούσαν - περιείχε λ.χ. δηλώσεις τύπου «η ευτυχία του παιδιού μου είναι πιο σημαντική για εμένα από την δική μου».

Στη συνέχεια, συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο ευτυχίας, στο οποίο απάντησαν κατά πόσον συμφωνούν ή διαφωνούν με δηλώσεις τύπου «τα παιδιά δίνουν νόημα στη ζωή μου».

Όπως έδειξαν οι απαντήσεις τους, όσοι ήταν «παιδοκεντρικοί», δηλαδή είχαν ως απόλυτη προτεραιότητα τα παιδιά τους, ανέφεραν υψηλότερα επίπεδα ευτυχίας και ένιωθαν ισχυρά πως εκπλήρωναν τον σκοπό της ζωής.

Δεύτερο σκέλος

Οι γονείς που συμμετείχαν στο δεύτερο σκέλος ανέφεραν λεπτομερώς τις δραστηριότητες της οικογένειας την προηγούμενη μέρα και πως ένιωθαν σε κάθε μία από αυτές.

Αποτέλεσμα: όσοι συμμετείχαν πιο ενεργά στις δραστηριότητες του παιδιού τους είχαν πιο ισχυρά θετικά συναισθήματα, πιο αδύναμα αρνητικά και ένιωθαν πως η ζωή τους είχε μεγαλύτερο νόημα.

Επιπλέον, τα συναισθήματα αυτά δεν αμβλύνονταν όταν ασχολούνταν με δραστηριότητες που δεν εμπεριείχαν τα παιδιά (λ.χ. τις δουλειές ή τα ψώνια του σπιτιού).

Τα ευρήματα αυτά, γράφουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση Social Psychological and Personality Science», υποδηλώνουν ότι οι «παιδοκεντρικοί» γονείς δεν βλάπτουν την ευτυχία τους ούτε αισθάνονται ότι κάνουν θυσίες που τους «χαντακώνουν».

«Οι δυνητικές συνήθειες της γονεϊκής συμπεριφοράς που επικεντρώνεται στο παιδί αποτελεί αντικείμενο έντονης διαμάχης, κυρίως επειδή δεν υπάρχουν επαρκείς μελέτες επ’ αυτής», δήλωσε η δρ Άστον-Τζέιμς.

Και συνέχισε: «Πολλές μελέτες έχουν δείξει πως όσο περισσότερη προσοχή και φροντίδα δίνουμε στους άλλους, τόσο περισσότερη ευτυχία νιώθουμε και τόσο περισσότερο αισθανόμαστε ότι έχει νόημα η ζωή μας.

»Η μελέτη μας αποδεικνύει ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους “παιδοκεντρικούς” γονείς».

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου του Ελσίνκι, με επικεφαλής τη δρα Μίνα Χουοτιλάϊνεν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "PLoS ONE", έκαναν πειράματα με 24 γυναίκες στους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης τους και τα επανέλαβαν μετά τη γέννηση των παιδιών. Οι μισές έγκυες γυναίκες τραγουδούσαν στα αγέννητα παιδιά τους επί πέντε μέρες την εβδομάδα, ενώ οι υπόλοιπες όχι (για λόγους σύγκρισης).

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι εγκέφαλοι των μωρών που, όσο ήσαν στη μήτρα, είχαν ακούσει τις μελωδίες των νανουρισμάτων από την μητέρα τους, αντιδρούσαν πολύ πιο έντονα, όταν άκουγαν τα ίδια νανουρίσματα αμέσως μετά τη γέννησή τους, αλλά και μέχρι την ηλικία των τεσσάρων μηνών.

Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο τα έμβρυα ακούνε τις μελωδίες μέσα στην κοιλιά της μητέρας τους, αλλά επίσης ότι τις θυμούνται για μήνες μετά τη γέννησή τους. Αυτή η ικανότητα πρώιμης μνήμης και μάθησης, κατά τους ερευνητές, μπορεί να βοηθά στην ανάπτυξη της ικανότητας ομιλίας του παιδιού.

Από την άλλη, οι φινλανδοί επιστήμονες επεσήμαναν πως οι δυσάρεστοι ή πολύ δυνατοί ήχοι που γίνονται αντιληπτοί από το έμβρυο μέσα στη μήτρα (π.χ. εξαιτίας του θορυβώδους περιβάλλοντος εργασίας της εγκύου μητέρας), πιθανώς έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε βάθος χρόνου μετά τη γέννησή του μωρού.