Στις 12 Απριλίου 2014 δημοσιεύθηκε μία πολύ σημαντική μελέτη στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό «American Journal of Obstetrics and Gynecology» από τους Sridhar και συνεργάτες (Sridhar SB et al. Maternal gestational weight gain and offspring risk for childhood overweight and obesity. Am J Obstet Gynecol 2014· Apr 12) σχετικά με την επίδραση που έχει το βάρος που παίρνει η μητέρα στη διάρκεια της κύησης μελλοντικά στη ζωή του παιδιού της. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οι αλλαγές στο σωματικό βάρος της μητέρας έχουν επιπτώσεις στην υγεία τόσο της ίδιας όσο και του παιδιού της.

Το σωματικό βάρος λαμβάνεται υπόψη με το ύψος και υπολογίζεται ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), ως το βάρος σε kg/ύψος σε m2, το οποίο φυσιολογικά είναι 18,5-24,9 kg/m2.

Οι ερευνητές μελέτησαν 4.145 εγκύους και παρακολούθησαν την ανάπτυξη των παιδιών τους μέχρι την ηλικία των 2-5 ετών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, οι έγκυοι που παίρνουν είτε λιγότερα είτε περισσότερα κιλά από το κανονικό στη διάρκεια της κύησης, φαίνεται ότι «επιβαρύνουν» τα παιδιά τους με παχυσαρκία στην ηλικία των 2-5 ετών. Αυτό το εύρημα φαίνεται να επιβεβαιώνει την υπόθεση ότι το βάρος της μητέρας στη διάρκεια της κύησης μπορεί να «επαναπρογραμματίζει» τα γονίδια του παιδιού και να προκαλεί μόνιμες αλλαγές στα βιολογικά συστήματα που ρυθμίζουν το σωματικό του βάρος (fetal programming).

Η μεγάλη αύξηση του σωματικού βάρους της μητέρας στη διάρκεια της κύησης σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο για σακχαρώδη διαβήτη της κύησης, καισαρική τομή και πρόωρο τοκετό για ιατρικούς λόγους. Επίσης, τα ποσοστά αυτόματης αποβολής και παλίνδρομης κύησης είναι αυξημένα.

Ο κίνδυνος παλίνδρομης κύησης στις παχύσαρκες γυναίκες είναι τριπλάσιος από το γενικό πληθυσμό και παρόμοια ποσοστά παρατηρούνται και σε παχύσαρκες γυναίκες που υποβάλλονται σε εξωσωματική γονιμοποίηση (Lashen, 2004 & Bellver, 2003).

Από την άλλη πλευρά, η μικρή αύξηση του σωματικού βάρους της μητέρας στη διάρκεια της κύησης σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο για ενδομήτρια καθυστέρηση της ανάπτυξης του εμβρύου, χαμηλό βάρος γέννησης και πρόωρο τοκετό.

Τα αποτελέσματα μιας ανασκόπησης, που δημοσιεύθηκε το 2014, έδειξαν ότι αύξηση του βάρους σώματος της μητέρας στη διάρκεια της εγκυμοσύνης περισσότερο από το κανονικό συσχετίζεται με παχυσαρκία του παιδιού, ενώ αύξηση λιγότερο από το κανονικό συσχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο για παχυσαρκία (Mamun Α et al. Gestational weight gain in relation to offspring obesity over the life course: a systematic review and bias-adjusted meta-analysis. Obes Rev 2014 15:338).

Τα αποτελέσματα αυτής της ανασκόπησης θα πρέπει να τα δούμε με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς προέρχονται από συρραφή πολλών μελετών, σε αντίθεση με τη μελέτη των Sridhar και συνεργατών, η οποία αφορούσε την προοπτική συλλογή δεδομένων από ένα νοσηλευτικό οργανισμό, τον Kaiser Permanente.

Πρέπει να τρώω για δύο;

Λαμβάνοντας υπόψη την «επιδημία της παχυσαρκίας», το Ινστιτούτο Ιατρικής των ΗΠΑ καθόρισε το 2009 τις κατευθυντήριες οδηγίες για την αύξηση του σωματικού βάρους στη διάρκεια της κύησης. Για τις λιποβαρείς γυναίκες (ΔΜΣ<18,5) συστήνεται η πρόσληψη 12,5 ώς 18 κιλών στην εγκυμοσύνη. Για τις γυναίκες φυσιολογικού βάρους (ΔΜΣ 18,5-24,9), 11,5 ώς 16 κιλά, για τις υπέρβαρες (ΔΜΣ 25,0-29,9) 7 ώς 11,5 κιλά και για τις παχύσαρκες γυναίκες μόλις 7 κιλά έως το τέλος της κύησης.

Η μελέτη

Οι ερευνητές μελέτησαν 4.145 γυναίκες που είχαν μονήρη εγκυμοσύνη τα έτη 2007-2009 και παρακολούθησαν την ανάπτυξη των παιδιών τους για 2-5 χρόνια. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, οι γυναίκες που είχαν πάρει πολύ λίγα κιλά κατά την εγκυμοσύνη και οι γυναίκες που είχαν πάρει πολλά κιλά κατά την εγκυμοσύνη είχαν αυξημένες πιθανότητες να αποκτήσουν παχύσαρκο παιδί. Αναλυτικότερα, η αύξηση σωματικού βάρους της μητέρας περισσότερο από τις οδηγίες του Ινστιτούτου της Ιατρικής αύξησε κατά 46% την πιθανότητα να είναι το παιδί της παχύσαρκο.

Από την άλλη πλευρά, η ανεπαρκής λήψη βάρους της μητέρας αύξησε κατά 23% την πιθανότητα να είναι το παιδί της παχύσαρκο. Αυτό που είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον ήταν το γεγονός ότι ο κίνδυνος ήταν υψηλότερος για τις εγκύους οι οποίες είχαν φυσιολογικό σωματικό βάρος κατά την έναρξη της εγκυμοσύνης.

Συνολικά, το 20,4% των παιδιών που είχαν γεννηθεί από μητέρες οι οποίες είχαν παχύνει πολύ κατά την εγκυμοσύνη, ήταν υπέρβαρα ή παχύσαρκα σε ηλικία 2-5 ετών. Στις μητέρες που είχαν πάρει λιγότερα κιλά από το κανονικό, πρόβλημα βάρους αντιμετώπισε το 19,5% των παιδιών. Στις γυναίκες που είχαν πάρει το φυσιολογικό βάρος στη διάρκεια της κύησης, πρόβλημα παχυσαρκίας αντιμετώπισε το 14,5% των παιδιών.

Η σύλληψη

Η παχυσαρκία είναι ένας παράγοντας που μπορεί να απαλειφθεί πριν από την εγκυμοσύνη. Η απώλεια βάρους παρέχει βελτιωμένο μαιευτικό αποτέλεσμα και μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη της κύησης (Wilhoite, 2003). Οι γυναίκες που ασκούνται και ελέγχουν τη διατροφή τους σε νεαρή ηλικία έχουν εγκυμοσύνη με λιγότερες επιπλοκές και τα παιδιά τους εμφανίζουν λιγότερα προβλήματα υγείας.

Η παχυσαρκία όμως δεν έχει αρνητική επίδραση μόνο στην έκβαση μιας κύησης, αλλά και στην ίδια τη γονιμότητα μιας γυναίκας. Η απώλεια βάρους στις υπογόνιμες παχύσαρκες γυναίκες σχετίζεται με αυτόματη ωοθυλακιορρηξία, αυτόματη σύλληψη, μειωμένη πιθανότητα αποβολών και αυξημένη ανταπόκριση στην αντιμετώπιση της υπογονιμότητας (Clark, 1998).

Συμπεράσματα

Σε κάθε έγκυο θα πρέπει να υπολογίζεται ο ΔΜΣ και σε κάθε επίσκεψη να γίνεται καταγραφή των μεταβολών του βάρους. Στις παχύσαρκες γυναίκες πρέπει να γίνεται ενημέρωση για τους ενδεχόμενους κινδύνους και να συστήνεται η απώλεια βάρους πριν από την εγκυμοσύνη.

Ολες οι γυναίκες που επιθυμούν εγκυμοσύνη και οι έγκυοι στα αρχικά στάδια της κύησης θα πρέπει να μαθαίνουν ότι θα πρέπει να ακολουθούν σχολαστικά τους κανόνες για την παρακολούθηση και σωστή αύξηση του βάρους τους στη διάρκεια της κύησης.

Αποκλίσεις από τους κανόνες αυτούς θα έχουν δυσμενείς συνέπειες στην υγεία του παιδιού τους σε όλη τη μελλοντική του ζωή, με κίνδυνο για παχυσαρκία και εμφάνιση υπέρτασης, σακχαρώδη διαβήτη και καρδιαγγειακά νοσήματα.

Αφιερωμένο στον προσφάτως εκλιπόντα από τη ζωή Θεόδωρο Ταραβάνη, διευθυντή της Β' Μαιευτικής και Γυναικολογικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Σερρών και δάσκαλό μου, με προτροπή του οποίου ασχολήθηκα με το ζήτημα του σωματικού βάρους της μητέρας στη διάρκεια της κύησης.

Του ΒΑΣΙΛΗ ΜΩΡΑΪΤΗ ιατρού Μαιευτικής και Γυναικολογικής Κλινικής Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων

Είναι το παιδί σας άτακτο και παρότι έχετε δοκιμάσει τα πάντα, δε μπορείτε να το κάνετε να ηρεμήσει;

Δοκιμάσατε να… κόψετε το φαγητό του σε μικρές μπουκιές;

Ναι, καλά διαβάσατε! Αν ψιλοκόψετε το φαγητό τους, τότε ως δια μαγείας θα πετύχετε αυτό που θέλετε!

Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζονται ερευνητές από το πανεπιστήμιο Cornell σε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Eating Behaviors.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα παιδιά που δαγκώνουν τις τροφές με τα μπροστινά τους δόντια, αντί να τρώνε φαγητό κομμένο σε μπουκιές, είναι πιο άτακτα και θορυβώδη.

Υποστηρίζουν ακόμη ότι τα παιδιά αυτά είναι δύο φορές πιο επιθετικά όταν τρώνε κοτόπουλο, κρατώντας το από το κόκκαλο.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα παιδιά ηλικίας 6-10 ετών που δάγκωναν ολόκληρες τροφές, όπως μήλα, καλαμπόκι κ.ά. ήταν πιο ανήσυχα, συγκριτικά με τις φορές που τα τρόφιμα ήταν κομμένα σε μικρότερες μπουκιές.

«Εμφάνιζαν διπλάσιες πιθανότητες να μην υπακούσουν στους ενήλικες και να είναι πιο επιθετικά απέναντι σε άλλα παιδιά» ανέφερε στη Daily Mail ο καθηγητής και διευθυν΄της του εργαστηρίου Cornell Food and Brand Lab του πανεπιστημίου, Brian Wansink.

Επιπλέον, μια έρευνα που έγινε σε κατασκήνωση για παιδιά δημοτικού στις ΗΠΑ έδειξε ότι εκείνα που έτρωγαν κοτόπουλο με κόκκαλο, δαγκώνοντας τα κομμάτια του κρέατος για να φάνε τις μπουκιές τους, ήταν πιο άτακτα σε σχέση με εκείνα που τους σέρβιραν κοτόπουλο κομμένο σε μπουκιές.

«Αν θέλετε να απολαύσετε ένα ήρεμο γεύμα με τα παιδιά σας, ίσως θα έπρεπε να δοκιμάσετε να τους κόψετε το φαγητό σε μικρές μπουκιές» πρόσθεσε ο Wansink.

newsbeast.gr

Νέα έρευνα, όμως, έφερε στο φως ακόμη μία θεραπευτική του ιδιότητα: το χάδι ενισχύει τη μάθηση στα παιδιά.

Οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Purdue στην Ιντιάνα των ΗΠΑ παρατήρησαν ότι η τακτική των γονέων να μιλάνε στα παιδιά τους και ταυτόχρονα να τα αγγίζουν και να τα γαργαλάνε, είναι ιδιαίτερα ωφέλιμη για τα νήπια, καθώς τα βοηθά να αναγνωρίζουν ευκολότερα λέξεις μέσα στη ροή του λόγου και κατά συνέπεια τα ωθεί να μιλήσουν πιο γρήγορα σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας τους.

Στην έρευνα συμμετείχαν 48 παιδιά ηλικίας 4 μηνών. Οι επιστήμονες τα έβαλαν να ακούσουν δύο φορές το ίδιο ηχογραφημένο μήνυμα. Την πρώτη φορά και ειδικότερα στο άκουσμα συγκεκριμένων λέξεων οι ερευνητές έπιαναν τα γόνατα των μωρών. Τη δεύτερη φορά οι ειδικοί, αντί για τα μωρά, ακουμπούσαν το πρόσωπό τους και πιο συγκεκριμένα το φρύδι ή το μάγουλό τους.

Αυτό που παρατηρήθηκε από το πείραμα είναι ότι τα παιδιά κατά το πρώτο άκουσμα του μηνύματος τα μωρά κατάφεραν να απομονώσουν τις λέξεις εκείνες που άκουγαν τη στιγμή που ένιωθαν το χάδι στο γόνατό τους. Αντίθετα, τη δεύτερη φορά δεν μπόρεσαν να ξεχωρίσουν κάποια λέξη μέσα από τη ροή του μηνύματος.

«Στο παρελθόν είχαμε εξετάσει το ρόλο που παίζει το άγγιγμα στη φυσική ανάπτυξη των παιδιών, αλλά δεν είχαμε ασχοληθεί με το αν επηρεάζει τη διαδικασία της μάθησης. Με την παρούσα μελέτη διαπιστώσαμε ότι τα βρέφη μεταχειρίζονται τα χάδια σαν να σχετίζονται με ό,τι ακούνε. Το άγγιγμα πράγματι μπορεί να έχει επίπτωση στην εκμάθηση νέων λέξεων», σχολίασε η επικεφαλής της έρευνας, Amanda Seidl, αναπληρώτρια καθηγήτρια στις επικοινωνιακές επιστήμες του Πανεπιστήμιου Purdue.

Τώρα, έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Μισούρι έρχεται να βοηθήσει στη λήψη αυτής της απόφασης. Η ερευνήτρια Gretchen Carlisle μελέτησε την επίδραση που ασκεί η απόφαση απόκτησης σκύλου στις οικογένειες παιδιών με αυτισμό και βρήκε ότι στα οφέλη της περιλαμβάνονταν η συντροφικότητα, η ανακούφιση από το στρες και η εκμάθηση της υπευθυνότητας από τα παιδιά.

“Τα παιδιά με διαταραχές αυτιστικού φάσματος συχνά δυσκολεύονται στην επικοινωνία με άλλους, πράγμα που καθιστά δύσκολο το να αναπτύξουν φιλίες. Μπορούν, όμως, να ωφεληθούν ιδιαίτερα από την αλληλεπίδρασή τους με σκυλιά, τα οποία προσφέρουν αγάπη και συντροφικότητα άνευ όρων”, εξηγεί η ερευνήτρια.

Ωστόσο, οι γονείς θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τις ευαισθησίες των παιδιών τους, όταν επιλέγουν σκυλί, ώστε να εξασφαλίσουν την καλή συνύπαρξη παιδιού-σκύλου. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί με αυτισμό έχει ευαισθησία στους δυνατούς ήχους, η απόκτηση ενός σκύλου που γαβγίζει πολύ δεν είναι η καλύτερη επιλογή.

Αν και η συγκεκριμένη μελέτη αφορά την κατοχή σκύλου, η Carlisle ξεκαθαρίζει ότι τα σκυλιά μπορεί να μην είναι το καλύτερο κατοικίδιο για κάθε παιδί με αυτισμό, αλλά ότι άλλα κατοικίδια ζώα, όπως οι γάτες, τα άλογα, τα κουνέλια, μπορεί να αποδειχτούν καταλληλότερα ανάλογα πάντα με τις ιδιαιτερότητες κάθε παιδιού.

http://petfriends.gr/

Γυναίκες που παράγουν λιγότερα ωάρια κατά τη διάρκεια προσπαθειών εξωσωματικής γονιμοποίησης, είναι περισσότερο πιθανό να αποβάλουν, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Επιστήμονες, ανέλυσαν 124.351 κυήσεις που επιτεύχθηκαν με εξωσωματική γονιμοποίηση, μεταξύ του 1991 και του 2008.

Περίπου το 20% των κυήσεων σε γυναίκες που παρήγαγαν λιγότερα από 4 ωάρια μετά τη διέγερση των ωοθηκών κατέληξαν σε αποβολή.

Η έρευνα υπέδειξε ότι η ποιότητα των ωαρίων στα συγκεκριμένα περιστατικά ήταν φτωχότερη. Οι γιατροί δήλωσαν ότι οι πληροφορίες θα τους βοηθήσουν να συμβουλεύουν τις ασθενείς.

Στην έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από το King's College London και το University of Birmingham, το ποσοστό αποβολής μειώθηκε σε 15,5% για γυναίκες που παρήγαγαν 4 έως 9 ωάρια και σε 13,8% για όσες παρήγαγαν 10 έως 14.

Ο μέσος κίνδυνος αποβολής ήταν 15%.

Η ερευνήτρια, Dr Sesh Sunkara, πιστεύει ότι οι πληροφορίες θα ενδυναμώσουν τις γυναίκες. Η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι αγχωτική εμπειρία και η αποβολή την καθιστά περισσότερο, δήλωσε.

Η Dr Sunkara δήλωσε ότι η έρευνα, μπορεί πιθανόν να υποδεικνύει νέους παράγοντες κινδύνου, όπως εγχείρηση ωοθηκών, που θα μπορούσε να αυξάνει τον κίνδυνο αποβολής αν μειωνόταν ο αριθμός ωαρίων που μια γυναίκα παράγει.

Το γεγονός ότι γυναίκες με λιγότερα ωάρια είχαν περισσότερες αποβολές, έδειξε ότι η ποιότητα των ωαρίων είναι χαμηλή, καθώς λόγω της χαμηλής ποιότητας των ωαρίων παρουσιάστηκαν αποβολές.

iatronet.gr

Σύμφωνα με μια νέα έρευνα, οι γυναίκες που έχουν αυξημένο δείκτη μάζας σώματος προτού μείνουν έγκυες, ή στα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης τους, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να χάσουν το έμβρυο κατά τη διάρκειας της εγκυμοσύνης ή του τοκετού, αλλά ακόμη και λίγο μετά τη γέννα.

Οι σοβαρά παχύσαρκες γυναίκες βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο από όλες –πάνω από τρεις φορές υψηλότερο σε σχέση με γυναίκες με φυσιολογικό βάρος- αναφέρουν ερευνητές από το Imperial College του Λονδίνου.

Ωστόσο, ύστερα από ανασκόπηση 38 διαφορετικών μελετών, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο κίνδυνος αρχίζει να αυξάνεται ακόμη κι όταν οι γυναίκες είναι ελαφρώς υπέρβαρες.

Οι επιπλοκές, που εμφανίζονται στις υπέρβαρες γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους, είναι από διαβήτης μέχρι προεκλαμψία, ενώ τα μωρά που γεννιούνται από παχύσαρκες γυναίκες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη, επίσης, αλλά και παχυσαρκίας αργότερα στη ζωή τους.

Οι ειδικοί ενώ δε συστήνουν την απώλεια βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, γράφει η Jenny Hope στη βρετανική εφημερίδα Daily Mail, συμβουλεύουν τις πιο ευτραφείς μαμάδες να διατηρούν το βάρος τους σε σταθερά επίπεδα και να μην παίρνουν πάνω από 10 κιλά.

Είναι γνωστό ότι μπορούν να αποκαλύψουν αν κάποιος έχει κάνει πρόσφατα χρήση ναρκωτικών ή απαγορευμένων ουσιών. Επίσης μπορούν να δώσουν πληροφορίες σχετικά με τις ορμόνες και τις περιβαλλοντικές τοξίνες στις οποίες έχει εκτεθεί το άτομο.

Πλέον, χάρη σε έρευνα του πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν-Μάντισον, γνωρίζουμε ότι οι τρίχες του κεφαλιού ενός βρέφους αποκαλύπτουν πληροφορίες για το περιβάλλον της μήτρας μέσα στην οποία αναπτύχθηκε ως έμβρυο κατά την κύηση.

Για την σχετική μελέτη, που δημοσιεύθηκε αυτόν το μήνα στην επιθεώρηση Παιδιατρικής Έρευνας, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τρίχες από τα μαλλιά βρεφών μαϊμούδων (της ράτσας rhesus). Ο καθηγητής ψυχολογίας και διευθυντής του Κέντρου Βιολογικής Ψυχολογίας του Κέντρου Harlow, Christopher Coe, υπογράμμισε ότι τα μαλλιά ενός βρέφους αρχίζουν να αναπτύσσονται ένα με δύο μήνες προτού γεννηθεί.

Το τμήμα της τρίχας που είναι πιο κοντά στο κρανίο δίνει τις πιο πρόσφατες πληροφορίες για το περιβάλλον που μεγαλώνει το έμβρυο, ενώ όσο προχωράμε κατά μήκος της τρίχας είναι σαν να παίρνουμε ένα “ορμονικό ιστορικό”.

Οι επιστήμονες ανέλυσαν δείγματα από τα μαλλιά μαϊμούδων τριών ηλικιακών ομάδων: νεογέννητες μαϊμούδες, μαϊμούδες που έγιναν μητέρες σε νεαρή ηλικία και μαϊμούδες που έγιναν μητέρες σε μεγαλύτερη ηλικία. Οι νεαρές μητέρες είχαν ηλικία που σε ανθρώπινα χρόνια αντιστοιχεί στα 15 έτη.

Διαπίστωσαν ότι το επίπεδο της κορτιζόνης (μιας αδρανούς μορφής της κορτιζόλης) ήταν υψηλότερο στις νεαρές μητέρες και τα νεογέννητά τους, από ό,τι στις μεγαλύτερες μητέρες και τα δικά τους νεογέννητα.

Επίσης τα βρέφη των νεαρότερων μητέρων είχαν υψηλότερα επίπεδα οιστρόνης (μιας μορφής οιστρογόνου) και τεστοστερόνης. Μάλιστα τα επίπεδα και των δύο συγκεκριμένων ορμονών ήταν πολύ παρεμφερή μεταξύ αρσενικών και θηλυκών βρεφών.

Ο Christopher Coe διευκρίνισε ότι το σώμα μιας νεαρής, 15χρονης, μητέρας ακόμα αναπτύσσεται και το ίδιο παράλληλα με εκείνο του εμβρύου που κυοφορεί. Ως αποτέλεσμα μητέρα και έμβρυο “ανταγωνίζονται” σε κάποιον βαθμό για να πάρουν τα στοιχεία που χρειάζονται για την ανάπτυξή τους. Αυτό δημιουργεί διαφορετικό ορμονικό περιβάλλον στην μήτρα μιας νεαρής από μίας ενήλικης μητέρας.

Η συνεργάτιδα του Coe στην έρευνα και βοηθός ερευνήτρια στο Wisconsin National Primate Research Center, Amita Kapoor πρόσθεσε: “Ο διαβήτης-2, οι μεταβολικές ασθένειες, η στεφανιαία νόσος, ακόμα και οι ψυχιατρικές διαταραχές, ίσως διαμορφώνουν το περιβάλλον της μήτρας”.

Τα όσα συμβαίνουν στο αναπτυσσόμενο έμβρυο μέσα στην μήτρα της μητέρας του ίσως να έχει αντίκτυπο στις πιθανότητές του να εμφανίσει κάποια χρόνια ασθένεια αργότερα στη ζωή του.

onmed.gr

Τα μωρά έχουν αναπτύξει ένα ένστικτο επιβίωσης, για να αποτρέπουν τους γονείς τους από το να κάνουν άλλα παιδιά, σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Η συγκεκριμένη μελέτη υποστηρίζει ότι τα νεογέννητα, τα οποία ξυπνάνε μέσα στη νύχτα λόγω πείνας, προσπαθούν να καθυστερήσουν τη γέννηση ενός νέου μέλους στην οικογένειά τους, ώστε να μειωθεί ο ανταγωνισμός και να βελτιωθεί η επιβίωσή τους.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι κατά τους πρώτους έξι μήνες μετά τον τοκετό, ο θηλασμός του μωρού λειτουργεί ως ένα φυσικό αντισυλληπτικό, ενώ αμέσως μετά την πάροδο αυτό του εξαμήνου τα μωρά ξυπνούν πιο συχνά τη νύχτα, καθώς αρχίζουν να φοβούνται ότι θα αποκτήσουν αδέρφια.

«Η μητρική κόπωση μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος της στρατηγικής ενός βρέφους, να καθυστερήσει την επόμενη γέννα», δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Ντέιβιντ Χάι, συμπληρώνοντας ότι η συχνότερη φροντίδα του μωρού, ειδικά τη νύχτα, συνδέεται με τη μείωση του αριθμού των γεννήσεων.

«Φαίνεται το ένστικτο αυτό να έχει αναπτυχθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια», πρόσθεσε κλείνοντας ο καθηγητής.

naftemporiki.gr

Παράλληλα, οι Αμερικανοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα αγόρια είναι περισσότερο επιρρεπείς στο να χάσουν τον ύπνο τους προκειμένου να παρακολουθήσουν ένα πρόγραμμα στην τηλεόραση.

Όπως αναφέρει το Daily Mail, οι ερευνητές στο MassGeneral- Νοσοκομείο Παίδων και Σχολή Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ, παρακολούθησαν περισσότερα από 1.800 παιδιά ηλικίας έξι μηνών έως οχτώ ετών και διαπίστωσαν ότι όσα από αυτά είχαν τηλεόραση στο δωμάτιο τους κοιμόντουσαν λιγότερο από αυτά που δεν είχαν.

Παιδιά με αυτισμό μπορεί ενδεχομένως να βρουν την αγάπη άνευ όρων στους σκύλους τους και να βοηθηθούν, σύμφωνα με νέα μικρή έρευνα.

Ερευνητές του University of Missouri πήραν συνέντευξη από 70 γονείς παιδιών με αυτισμό και ανακάλυψαν ότι σχεδόν τα δυο τρίτα ήταν ιδιοκτήτες σκύλων. Ποσοστό 94% των γονέων δήλωσε ότι τα παιδιά τους δημιούργησαν δέσιμο με τους τετράποδους φίλους τους.

Η ερευνήτρια Gretchen Carlisle, δήλωσε ότι παιδιά με αυτισμό μπορεί να δυσκολεύονται να δημιουργήσουν φιλίες. Πρόσθεσε ότι μπορούν ενδεχομένως να ωφεληθούν από την αλληλεπίδραση με τους σκύλους που μπορούν να δώσουν αγάπη δίχως όρους και συντροφιά στα παιδιά. Όπως εξηγεί, αν τα παιδιά με αυτισμό καλέσουν τους φίλους τους να παίξουν με το σκύλο τους τότε ο σκύλος μπορεί να χρησιμεύσει ως γέφυρα που θα τα βοηθήσει να επικοινωνήσουν με άλλα παιδιά.

Στα πλεονεκτήματα της κατοχής ενός σκύλου, περιλαμβάνονται η συντροφιά, η ανακούφιση από το στρες και οι δυνατότητες να μάθει το παιδί με αυτισμό την υπευθυνότητα, αναφέρει η έρευνα που δημοσιεύεται στο περιοδικό ''Journal of Pediatric Nursing''.

Ωστόσο η Carlisle θεωρεί πως είναι σημαντικό να ληφθούν υπόψη τα χαρακτηριστικά ενός παιδιού όταν επιλέγεται ένας σκύλος ώστε να εξασφαλιστεί ότι θα αποτελέσουν ταιριαστό δίδυμο.

Η Carlisle πρόσθεσε ότι η απόκτηση ενός σκύλου είναι σοβαρή απόφαση. Αν ένα παιδί με αυτισμό είναι ευαίσθητο σε δυνατούς θορύβους, η επιλογή ενός σκύλου που γαυγίζει δεν θα είναι η καλύτερη δυνατή, για το παιδί και την οικογένεια. Αν το παιδί είναι ευάλωτο στο άγγιγμα, ίσως ένας σκύλος με πιο μαλακό τρίχωμα να είναι καλύτερη επιλογή από έναν σκύλο με άγριο τρίχωμα.

Οι ερευνητές θεωρούν ότι θα πρέπει να ασχοληθεί και το παιδί με τη διαδικασία επιλογής ενός σκύλου. Σημειώνουν ότι πολλά παιδιά με αυτισμό γνωρίζουν τις ποιότητες που επιθυμούν να έχει ένας σκύλος. Αν οι γονείς μπορούν να πείσουν τα παιδιά τους να επιλέξουν ένα σκύλο για την οικογένεια είναι ενδεχομένως πιο πιθανό τα παιδιά να έχουν θετικές εμπειρίες με τα ζώα όταν τα πάρουν στο σπίτι.

Πηγές: ''Journal of Pediatric Nursing''.

iatronet.gr

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ψυχίατρο Τζέφρι Μίλεγκαν του Ιατρικού Κέντρου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στην Καλιφόρνια, ανέλυσαν ιατρικά αρχεία που αφορούσαν περισσότερα από 500.000 παιδιά, έξι έως 17 ετών.

Όπως διαπίστωσαν, οι πιθανότητες ένα παιδί να χρειαστεί ιατρική βοήθεια λόγω ψυχολογικών προβλημάτων είναι έως 20% μεγαλύτερη μετά από μία οικογενειακή μετακόμιση - κάτι που συμβαίνει συχνά σε περιπτώσεις που οι γονείς είναι στρατιωτικοί.

Η ανάλυση έδειξε ότι το σοβαρότερο πρόβλημα έχουν τα παιδιά στην εφηβική ηλικία (12 έως 17 ετών), στα οποία είναι αυξημένη κατά 19% έως 20% η πιθανότητα να επισκεφθούν ψυχολόγο ή ψυχίατρο μέσα το επόμενο έτος, μετά την μετακόμιση.

Ο κίνδυνος μετά από μία μετακόμιση είναι πολύ μικρότερος, γύρω στο 3%, για τα παιδιά έξι έως 11 ετών.

Ο Δρ Μίλεγκαν εξηγεί ότι, η μετακόμιση επηρεάζει αρνητικά κυρίως τους εφήβους, επειδή βρίσκονται σε μια κρίσιμη ηλικία που αναζητούν την ένταξή τους σε μία ομάδα, ώστε να διαμορφώσουν μια δική τους ταυτότητα, έξω από την οικογένειά τους. Όταν οι παρέες στο σχολείο και στη γειτονιά διακόπτονται λόγω της μετακόμισης, τότε μπορεί ο έφηβος να εμφανίσει ψυχικά προβλήματα, που απαιτούν ιατρική βοήθεια.

Οι ερευνητές επισημαίνουν πως έχει μεγάλη σημασία η κατάλληλη προετοιμασία των εφήβων πριν από μια ενδεχόμενη μετακόμιση, ώστε να νιώσουν πιο έτοιμοι ψυχολογικά για τις αλλαγές στη ζωή τους. «Η αλλαγή δημιουργεί στρες και οι γονείς οφείλουν να μιλήσουν στα παιδιά τους για την επερχόμενη μεταβατική περίοδο», τονίζεται στα συμπεράσματα της μελέτης.

alithia.com.cy

Σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήγαγαν ερευνητές από το Ινστιτούτο Γνωστικών Επιστημών στη Bron της Γαλλίας, ο εγκέφαλος των μωρών είναι «προγραμματισμένος» να προβαίνει σε αυτή τη συμπεριφορά από τη γέννησή τους.

Οι ερευνητές κάνουν λόγο για νοοτροπία «επιβίωσης του ισχυροτέρου», με την οποία τα μωρά εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους ακόμη κι όταν δεν έχουν αναπτυχθεί άλλοι αισθητήρες τους, γράφει ο Jonathan O'callaghan στη Daily Mail.

Προκειμένου να ερευνήσει αυτό το ανθρώπινο χαρακτηριστικό, η νευροψυχολόγος Angela Sirigu και οι συνεργάτες της εξέτασαν 26 ασθενείς, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο.

Ενώ ήταν αναίσθητοι, ήταν σε θέση να κάνουν εννιά από τους ασθενείς να κινήσουν τα χέρια τους προς το στόμα τους, ενεργοποιώντας περιοχές του εγκεφάλου τους, οι οποίες είναι γνωστό ότι «πραγματοποιούν» αυτές τις λειτουργίες/δραστηριότητες.

Το γεγονός ότι αυτού η συμπεριφορά είναι προγραμματισμένη στην ίδια περιοχή του εγκεφάλου σε κάθε άνθρωπο, υποδηλώνει ότι είναι κατά πάσα πιθανότητα μια ικανότητα που έχει ο καθένας από εμάς πριν από τη γέννησή του.

Αν ήταν μια ικανότητα που μαθαίνει κανείς θα συμμετείχαν κι άλλες περιοχές του εγκεφάλου, ενώ θα ήταν επίσης διαφορετικές σε κάθε άτομο. Όμως οι ερευνητές δεν παρατήρησαν κάτι τέτοιο.

Αυτό, σύμφωνα με το δημοσίευμα, υποδηλώνει ότι οι κινήσεις που κάνουν τα μωρά (κινώντας τα χέρια τους προς το στόμα τους) ίσως είναι «προγραμματισμένες» στον εγκέφαλό μας.

Άλλωστε, τα έμβρυα είναι γνωστό ότι «βυζαίνουν» τα δάχτυλά τους από τη μήτρα ακόμη, μια κίνηση-«πρόδρομος» που συνεχίζεται μετά τη γέννησή τους με την τάση τους να βάζουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους στο στόμα τους, καταλήγει το δημοσίευμα.