Οι ερευνητές θέλησαν να ανακαλύψουν τις επιπτώσεις που έχει ο μεσημεριανός ύπνος στην ποιότητα του βραδινού ύπνου, αλλά και στη συμπεριφορά, τη γνωστική και τη σωματική υγεία των παιδιών, επανεξετάζοντας τα ήδη διαθέσιμα στοιχεία για τις συνήθειες ύπνου σε παιδιά ηλικίας μέχρι 5 ετών. Αφού συγκέντρωσαν στοιχεία από 26 μελέτες, ανέλυσαν τα ευρήματα και τα δημοσίευσαν στο διαδικτυακό περιοδικό Archives of Disease in Childhood.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι ο μεσημεριανός ύπνος σας παιδιά άνω των δύο ετών μπορεί τελικά να μειώσει τη συνολική ποιότητα του ύπνου στη μετέπειτα ζωή τους. Τα παιδιά ηλικίας μεταξύ 1 και 2 ετών χρειάζονται περίπου 11 – 14 ώρες ύπνου σε ένα 24ωρό, σύμφωνα με το Εθνικό Ίδρυμα Ύπνου ενώ μέχρι τους 18 μήνες, συνιστάται ένα παιδί να παίρνει ένα υπνάκο μιας ώρας μόνο μια φορά την ημέρα.

Ωστόσο αυτό που διαπίστωσαν οι ερευνητές που εργάστηκαν για την μελέτη είναι ότι ο μεσημεριανός ύπνος πέρα από την ηλικία των δύο ετών αυξάνει τον χρόνο που χρειάζεται ένα παιδί για να κοιμηθεί και μειώνει τη συνολική διάρκεια του ύπνου τη νύχτα. Αλλά οι γονείς φαίνεται ότι το ενθαρρύνουν αντί να το αποθαρρύνουν, καταλήγουν!

Ο Αντριου Εϊντσμαν, επικεφαλής του Τμήματος Ανάπτυξης και Συμπεριφοράς στο Παιδικό Ιατρικό Κέντρο Cohen της Νέας Υόρκης, εκτιμά με τη σειρά του πως: «Μετά από μία εξαντλητική ανάλυση της επιστημονικής βιβλιογραφίας, είναι πια φανερό ότι ο μεσημεριανός ύπνος σε παιδιά προσχολικής ηλικίας δεν είναι και τόσο σημαντικός όσο πιστεύαμε και επίσης μπορεί να προκαλέσει και ορισμένες αρνητικές συνέπειες». Ποιες είναι αυτές; Προβλήματα συμπεριφοράς και δυσκολία συγκέντρωσης, επισημαίνουν οι ειδικοί.

Τέλος καταλήγουν οι ειδικοί ότι η ποιότητα των μέχρι τώρα ερευνών υποδεικνύει την ανάγκη για μεγαλύτερη συζήτηση, αφού δεν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία που να αναδεικνύουν την αξία της παράτασης του μεσημεριανού ύπνου από την ηλικία των 2 ετών κι έπειτα, ενώ αναφέρουν ότι για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας με προβλήματα ύπνου ίσως αξίζει να εξετάσουμε πόσες ώρες κοιμούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Πηγή: www.ksl.com-baby.gr

Το πρώτο φάρμακο που περιέχει βλαστοκύτταρα στον κόσμο ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κάνοντας ένα τεράστιο βήμα προόδου στην αντιμετώπιση των σπάνιων παθήσεων.

Το φάρμακο λέγεται Holoclar και εγκρίθηκε για την αντιμετώπιση της μέτριας έως σοβαρής ανεπάρκειας των επιχείλιων βλαστικών κυττάρων (LSCD), που οφείλεται σε φυσικά ή χημικά εγκαύματα στα μάτια.

Είναι το πρώτο φάρμακο που συνιστάται για την αντιμετώπιση της νόσου, η οποία είναι σπάνια και μπορεί να κοστίσει την όραση.

Όπως είχε εξηγήσει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΜΑ) τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν και εισηγήθηκε να εγκριθεί το Holoclar, τα βλαστικά κύτταρα δρουν ως το σύστημα επιδιόρθωσης του οργανισμού.

Τα επιχείλια βλαστικά κύτταρα βρίσκονται στο όριο ανάμεσα στον κερατοειδή και τον σκληρό χιτώνα του ματιού (ο σκληρός χιτώνας είναι το «άσπρο» του ματιού, ενώ ο κερατοειδής είναι διαφανής και βρίσκεται μπροστά από την κόρη και την ίριδα).

Τα κύτταρα αυτά είναι σημαντικά για την αναγέννηση και την επούλωση των πληγών στην εξωτερική στοιβάδα του κερατοειδούς (επιθήλιο). Ωστόσο τα εγκαύματα στα μάτια μπορεί να τα καταστρέψουν, με συνέπεια την LSCD, η οποία υπολογίζεται ότι προσβάλλει 33 ανθρώπους ανά εκατομμύριο πληθυσμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στα συμπτώματα της LSCD συμπεριλαμβάνονται πόνος, φωτοφοβία (επώδυνη ευαισθησία στο φως), φλεγμονή, υπερβολική ανάπτυξη νέων αγγείων στον κερατοειδή (κερατοειδική νεοαγγείωση), απώλεια της διαύγειας του κερατοειδούς και, τελικά, τύφλωση.

Το Holoclarείναι ένα ανάλογο ζωντανού ιστού, που προορίζεται για μεταμόσχευση στο προσβεβλημένο μάτι έπειτα από την αφαίρεση του αλλοιωμένου επιθηλίου του κερατοειδούς.

Το φάρμακο παρασκευάζεται με τη λήψη δείγματος από το υγιές τμήμα του κερατοειδούς του ασθενούς (το ελάχιστο που λαμβάνεται είναι 1-2 χιλιοστά), για να γίνει καλλιέργεια των κυττάρων στο εργαστήριο και μετά να τοποθετηθούν στο άρρωστο τμήμα του ματιού.

Σύμφωνα με τον ΕΜΑ, μελέτες έδειξαν ότι το φάρμακο μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση στη μεταμόσχευση κερατοειδούς, αλλά και να αυξήσει τις πιθανότητες επιτυχίας μίας μεταμόσχευσης όταν το έγκαυμα έχει προκαλέσει εκτεταμένη βλάβη.

Με το φάρμακο μειώνεται επίσης ο κίνδυνος απόρριψης του μοσχεύματος, ενώ δεν απαιτείται χειρουργική επέμβαση, αφού λαμβάνεται μόνο δείγμα του κερατοειδούς και δεν αφαιρείται εξ ολοκλήρου, οπότε διαφυλάσσεται και το υγιές τμήμα του.

Γι’ αυτό τον λόγο είναι κατάλληλο και στις περιπτώσεις στις οποίες και τα δύο μάτια είναι προσβεβλημένα από την LSCD.

Πηγή: tanea.gr

Οι γονείς που πλένουν τα πιάτα στον νεροχύτη με τα χέρια τους, αντί να τα βάζουν σε πλυντήριο πιάτων, προστατεύουν τα παιδιά τους από την εκδήλωση αλλεργιών, σύμφωνα με μια νέα σουηδική επιστημονική έρευνα. Η μελέτη δείχνει ότι, αν κανείς υιοθετήσει τον παραδοσιακό -και πιο κουραστικό- τρόπο για το πλύσιμο των πιάτων, μπορεί τα πιάτα να μην πλένονται τόσο καλά, αλλά -ακριβώς γι” αυτό- ο κίνδυνος παιδικής αλλεργίας μειώνεται κατά περίπου 40%.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου και του Νοσοκομείου Παίδων του Γκέτεμποργκ, με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Μπιλ Χέσελμαρ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Pediatrics» της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και τους «Λος Άντζελες Τάιμς», μελέτησαν 1.029 παιδιά ηλικίας επτά και οκτώ ετών, καθώς και τους γονείς τους.

Η μελέτη εξέτασε κατά πόσο ισχύει η λεγόμενη «υπόθεση υγιεινής», σύμφωνα με την οποία αν τα παιδιά εκτεθούν από νωρίς σε μικρόβια, θα πάθουν πιο δύσκολα αλλεργίες αργότερα στη ζωή τους. Αν, αντίθετα, μεγαλώνουν σε πλήρως αποστειρωμένα περιβάλλοντα, τότε δεν αναπτύσσεται σωστά το ανοσοποιητικό σύστημά τους.

Οι ερευνητές μελέτησαν τις συνήθειες κάθε οικογένειας, όπως αν αγόραζε προϊόντα απευθείας από φάρμες (αυγά, απαστερίωτο γάλα, κρέας) ή αν τα πιάτα του σπιτιού πλένονταν στο χέρι ή από μηχάνημα. Τα παιδιά εξετάστηκαν σε ποιο βαθμό είχαν εμφανίσει άσθμα, έκζεμα, αλλεργική ρινίτιδα και άλλες αλλεργικές παθήσεις.

Η ανάλυση έδειξε ότι όσα παιδιά είχαν μεγαλώσει σε νοικοκυριά όπου τα πιάτα πλένονταν πάντα στο χέρι, είχαν σχεδόν τις μισές αλλεργίες (23%) από ό,τι τα άλλα παιδιά, των οποίων οι γονείς χρησιμοποιούσαν πλυντήριο πιάτων (38%). Άσθμα είχε εκδηλωθεί στο 1,7% των παιδιών που ζούσαν σε οικογένειες χωρίς πλυντήριο πιάτων, έναντι ποσοστού 7,3% μεταξύ των οικογενειών που έκαναν μηχανική πλύση.

Αν μάλιστα μια οικογένεια αγόραζε συστηματικά τρόφιμα απευθείας από φάρμες ή κατανάλωνε τρόφιμα που είχαν υποστεί ζύμωση, τότε οι παιδικές αλλεργίες ήσαν ακόμη λιγότερες (στο 19% των παιδιών, έναντι 48% των παιδιών σε όσα νοικοκυριά δεν ακολουθούσαν τις παραδοσιακές και πιο «βρώμικες» λύσεις).

Οι Σουηδοί επιστήμονες επεσήμαναν πάντως πως τα ευρήματά τους δείχνουν απλώς μια συσχέτιση και όχι μια σχέση αιτίας – αποτελέσματος, συνεπώς δεν είναι σίγουροι κατά πόσο τέτοιες συνήθειες (πλύσιμο πιάτων στο χέρι, αγορές από φάρμες κ.α.) όντως συντελούν άμεσα στο να μειώσουν τις αλλεργίες των παιδιών. Όμως, όπως εκτιμούν, τέτοιες συμπεριφορές εκθέτουν τα παιδιά σε περισσότερα βακτήρια και άλλα μικρόβια, πράγμα που φαίνεται να δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημά τους και να απομακρύνει έτσι την πιθανότητα αλλεργίας.

Ειδικά για το πλύσιμο των πιάτων, καθώς επίσης των ποτηριών, πιρουνιών, κουταλιών, μαχαιριών κλπ., όπως είπε ο Μπιλ Χέσελμαρ, όταν αυτά πλένονται στο χέρι, είναι πιο εύκολο να μείνουν πάνω τους κάποια βακτήρια, πράγμα που τελικά θα αποβεί σε όφελος των παιδιών, τα οποία μετά θα φάνε ή θα πιούν από αυτά. Τόνισε, όμως, ότι αυτή η εκτίμηση θα πρέπει να επιβεβαιωθεί από άλλες μελέτες, προτού οι επιστήμονες συστήσουν την εγκατάλειψη του πλυντηρίου πιάτων ως μια εναλλακτική μέθοδο πρόληψης των αλλεργιών.

Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε αγροκτήματα και στη φύση ή σε χειρότερες συνθήκες στέγασης στις πόλεις (π.χ. μετανάστες ή πολύ φτωχές οικογένειες), έχουν λιγότερες αλλεργίες. Επειδή κάτι τέτοιο, όμως, δεν είναι εφικτό ή επιθυμητό για την πλειονότητα των παιδιών, μια εναλλακτική λύση, κατά τους σουηδούς επιστήμονες, θα ήταν ίσως να τολμήσει κανείς να αφήνει πιο βρώμικο το νοικοκυριό του (και βέβαια να μην βαριέται να πλένει τα πιάτα στο χέρι…).

Τα επίπεδα κάποιων ορμονών, μάλιστα, φαίνεται να σχετίζονται με αυτά των εγκύων συζύγων τους.

Πιο συγκεκριμένα, βρέθηκε ότι οι άνδρες που περίμεναν να γίνουν πατέρες είχαν πτώση στα επίπεδα της τεστοστερόνης και της εστραδιόλης, αλλά δεν επηρεάστηκαν καθόλου τα επίπεδα της κορτιζόλης και της προγεστερόνης, δυο ορμονών που εμπλέκονται στην απάντηση του οργανισμού στο στρες.

Προηγούμενες μελέτες είχαν επίσης δείξει ότι η τεστοστερόνη μειώνεται στους πατέρες, αλλά δεν είχε διευκρινιστεί πότε ξεκινά η πτώση των επιπέδων της. Επίσης, σύμφωνα με προηγούμενα ευρήματα, οι άνδρες που έχουν παιδιά έχουν χαμηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης από αυτούς που δεν έχουν. Η παρούσα μελέτη, όμως, είναι η πρώτη που αναδεικνύει ότι οι ορμονικές αλλαγές λαμβάνουν χώρα ήδη από την αρχή της εγκυμοσύνης.

Αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί σημαίνει ότι η διαδικασία της αλλαγής αρχίζει να λαμβάνει χώρα απλά, επειδή ο άνδρας σκέπτεται ότι θα γίνει πατέρας, χωρίς να υπάρχει η φυσική παρουσία του απογόνου του.

Στη μελέτη συμμετείχαν 29 ζευγάρια τα οποία θα γίνονταν για πρώτη φορά γονείς. Το κριτήριο της πρώτης εγκυμοσύνης επιλέχτηκε από τους ερευνητές με το σκεπτικό ότι οι πρώτες εμπειρίες εγκυμοσύνης των ζευγαριών είναι συνήθως αρκετά διαφορετικές από αυτές των ζευγαριών που έχουν ξαναζήσει εγκυμοσύνη στο παρελθόν.

Τόσο οι άνδρες, όσο και οι γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη έδωσαν δείγμα σιέλου από δυο έως 4 φορές κατά τη διάρκεια της κύησης. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τα δείγματα αυτά για να μετρήσουν τα επίπεδα της τεστοστερόνης της εστραδιόλης, της κορτιζόλης και της προγεστερόνης.

Όπως ήταν αναμενόμενο οι μέλλουσες μητέρες είχαν μεγάλη αύξηση και στις 4 υπό εξέταση ορμόνες, την ίδια στιγμή που οι μέλλοντες πατέρες παρουσίασαν μείωση στα επίπεδα της τεστοστερόνης και της εστραδιόλης.

Αν και δε βρέθηκαν αλλαγές στα επίπεδα της προγεστερόνης και της κορτιζόλης στους άνδρες, οι ερευνητές εντόπισαν πως μέσα στα ζευγάρια τα επίπεδα αυτών των ορμονών ήταν σε γενικές γραμμές είτα χαμηλά είτε υψηλά και στους δύο συντρόφους.

Οι ερευνητές επίσης συνέλεξαν δεδομένα από κάποιους πατέρες μετά τη γέννηση του παιδιού τους και παρατήρησαν ότι οι άνδρες που είχαν μεγαλύτερη μείωση στη τεστοστερόνη ανέφεραν περισσότερο ενεργή συμμετοχή στην ανατροφή του παιδιού, καθώς και πιο υποστηρικτική συμπεριφορά προς τις συζύγους τους. Ίσως, δηλαδή, η πτώση των επιπέδων της τεστοστερόνης να εξυπηρετεί τελικά κάποιο σκοπό.

Αν και το δείγμα της μελέτης ήταν μικρό ο ερευνητικός της σχεδιασμός της προσδίδει αρκετά δυνατά σημεία, ένα εκ των οποίων είναι ότι συμπεριέλαβε και τους δύο γονείς. Επίσης πολύ σημαντικό ήταν ότι οι ερευνητές παρακολούθησαν τα ζευγάρια κατά τη διάρκεια της κύησης και σε κάποιες περιπτώσεις και μετά από αυτή, παρά τις δυσκολίες που συνάντησαν στο να τα κρατήσουν στη μελέτη.

Οι συγγραφείς της μελέτης υποστηρίζουν ότι οι αλλαγές στην τεστοστερόνη μπορεί να συνδέονται με παράγοντες που έχουν να κάνουν με τη σχέση των δυο συντρόφων , τις αλλαγές της δυναμικής και της αλληλεπίδρασης που επιφέρει η κύηση. Όλα τα ζευγάρια που συμμετείχαν στη μελέτη έμεναν κάτω από την ίδια στέγη, με αποτέλεσμα πολλές καθημερινές αλλαγές στη δυναμική να έχουν αντίκτυπο στην κοινωνική υποστήριξη, την οικειότητα, το ψυχοκοινωνικό στρες και την ποιότητα της σχέσης και να επηρεάζουν και τους δυο συντρόφους.

Σε προηγούμενη μελέτη τους οι ερευνητές είχαν βρει ότι οι άνδρες που ήταν παντρεμένοι ή περίμεναν παιδί, είχαν σημαντικά μεγαλύτερες μειώσεις στα επίπεδα τεστοστερόνης, σε σύγκριση με τους άνδρες που παρέμεναν ανύπαντροι και χωρίς παιδιά.

Σε μια μελέτη του 2011 η ίδια ερευνητική ομάδα βρήκε ότι στους νέους πατέρες η τεστοστερόνη μειωνόταν κατά 40% μετά τον πρώτο μήνα της γέννησης του παιδιού τους.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι σύμφωνα με εργαστηριακά πειράματα, οι άνδρες με χαμηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης είναι πιο ευαίσθητοι στις ανάγκες των μωρών τους, έχουν καλύτερη επαφή μαζί τους και είναι πιο τρυφεροί.

Πηγή: reuters

Το άρθρο επιμελήθηκε ο Κ.Κωνσταντινίδης, Χειρουργός, Ουρολόγος-Ανδρολόγος, Πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, www.andrologia.gr

Τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, όπως οι εξάψεις και οι νυχτερινοί ιδρώτες, κρατάνε τουλάχιστον επτά χρόνια στις περισσότερες γυναίκες, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα και όχι λιγότερο, όπως επικρατεί η εντύπωση. Τα χρόνια αυτά συμπτώματα μπορεί να επιδράσουν αρνητικά στην ποιότητα ζωής των γυναικών.

Έως το 80% των γυναικών (αλλά όχι όλες) βιώνουν τέτοιου είδους συμπτώματα κατά την μεταβατική φάση της εμμηνόπαυσης, αλλά μέχρι σήμερα δεν υπήρχε σαφής εικόνα πόσο διαρκούν.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Νάνσι Έιβις της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Γουέικ Φόρεστ της Β. Καρολίνα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «JAMA Internal Medicine», σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ανέλυσαν στοιχεία για 1.450 γυναίκες, οι οποίες είχαν τέτοια συμπτώματα τουλάχιστον έξι ημέρες κατά τις τελευταίες δύο εβδομάδες (δηλαδή περίπου μέρα παρά μέρα).

Η μελέτη – η μεγαλύτερη του είδους της μέχρι σήμερα- δείχνει ότι η μέση διάρκεια των συμπτωμάτων είναι 7,4 χρόνια και μπορεί να κυμαίνεται από τρία έως 14 χρόνια. Οι αφροαμερικανίδες εμφανίζουν την μεγαλύτερη διάρκεια συμπτωμάτων, ενώ οι ασιατικής καταγωγής γυναίκες (από Κίνα, Ιαπωνία κ.α.) την μικρότερη. Οι φυλετικές αυτές διαφορές δεν έχουν ακόμη εξηγηθεί και μπορεί να οφείλονται στα διαφορετικά γονίδια, στη διαφορετική διατροφή κ.α.

Γενικά, μεγαλύτερη διάρκεια εμμηνοπαυσιακών συμπτωμάτων εμφανίζουν οι γυναίκες μικρότερης ηλικίας (όσο νωρίτερα εμφανίζονται τα συμπτώματα, τόσο περισσότερο διαρκούν), καθώς επίσης αυτές με μικρότερο μορφωτικό επίπεδο, μεγαλύτερο άγχος και κατάθλιψη. Είναι ασαφές, σύμφωνα με τους επιστήμονες, σε ποιό βαθμό το άγχος και η κατάθλιψη αυξάνουν τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης ή συμβαίνει το αντίστροφο, δηλαδή προκαλούνται εξαιτίας τους.

Αν τα συμπτώματα εμφανίζονται πριν καν σταματήσει η περίοδος μιας γυναίκας, τότε διαρκούν περισσότερο, σε σχέση με τις γυναίκες στις οποίες τα συμπτώματα κάνουν την εμφάνισή τους μετά την έναρξη της εμμηνόπαυσης. Περίπου μία στις οκτώ γυναίκες αρχίζουν να έχουν εξάψεις, ενώ ακόμη έχουν κανονική περίοδο. Στα δύο τρίτα των γυναικών τα συμπτώματα εμφανίζονται, όταν η περίοδός τους γίνει ακανόνιστη, αλλά δεν έχει ακόμη εξαφανιστεί. Όταν τα συμπτώματα εμφανίζονται αφ’ ότου η περίοδος έχει σταματήσει τελείως, τότε αυτά διαρκούν 3,3 χρόνια κατά μέσο όρο.

Οι εξάψεις, που μπορεί να εμφανίζονται πολλές φορές μέσα στη μέρα και τη νύχτα, οφείλονται στην πτώση του επιπέδου των ορμονών (οιστρογόνων) και φαίνεται να ρυθμίζονται από τον υποθάλαμο του εγκεφάλου. Οι γυναίκες με έντονα τέτοια συμπτώματα, σύμφωνα με προηγούμενες μελέτες, κινδυνεύουν περισσότερο από καρδιαγγειακά προβλήματα και οστεοπόρωση.

Υπενθυμίζεται, ότι μια πρόσφατη επιστημονική έρευνα συσχέτισε την ορμονική θεραπεία υποκατάστασης (στην οποία καταφεύγουν αρκετές γυναίκες σε φάση εμμηνόπαυσης) με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου των ωοθηκών. Τα αντισυλληπτικά, επίσης περιορίζουν τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, όπως και τα ήπια αντικαταθλιπτικά. Αντίθετα, τα καυτερά φαγητά, ο καφές και το αλκοόλ εντείνουν τα συμπτώματα.

http://www.protothema.gr/

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου «Erasmus» του Ρότερνταμ, με επικεφαλής τη Δρ Μαάρτζι Λούιτζκ, μελέτησαν 6.160 μητέρες και τα παιδιά τους, συλλέγοντας πληροφορίες για τις συνήθειές τους σε σχέση με τον ύπνο και τις συσχέτισαν την πιθανότητα εμφάνισης άσθματος.

Από την ανάλυση των στοιχείων διαπιστώθηκε ότι, τα παιδιά που μοιράζονταν το ίδιο κρεβάτι με τους γονείς τους στην ηλικία των δύο μηνών, δεν διατρεχουν αυξημένο κίνδυνο άσθματος μέχρι την ηλικία των έξι ετών.

Όμως, τα παιδιά που στην ηλικία των δύο ετών κοιμούνταν στο ίδιο κρεβάτι με τους γονείς τους, έχουν αυξημένη πιθανότητα να εκδηλώσουν άσθμα στην ηλικία των έξι ετών.

Οι ερευνητές μελετούν ήδη σε βάθος το ζήτημα προκειμένου να αποσαφηνιστούν τα αίτια του συσχετισμού.

Πηγή: http://health.in.gr/

Παρ'όλα αυτά έδειξε πως τα επίπεδα φυσικής άσκησης πολλών μητέρων ήταν αρκετά κάτω από τα συνιστώμενα.

Ερευνητές των πανεπιστημίων Cambridge και Southampton χρησιμοποίησαν καρδιογράφους για να μετρήσουν τα επίπεδα δραστηριότητας σε διάστημα επτά ημερών. Η έρευνα, η οποία δημοσιεύθηκε στο Pediatrics, αποκαλύπτει πως οι τακτικές για να βελτιωθεί η υγεία των παιδιών θα έπρεπε να απευθύνονται στις μητέρες. Συμπεραίνει πως τα παιδιά δεν είναι απλά «δραστήρια από φυσικού τους» και πως οι γονείς παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και την υιοθέτηση υγιεινών συνηθειών άσκησης αρκετά νωρίς.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας, 554 παιδιά ηλικίας τεσσάρων ετών κι οι μητέρες τους από το Southampton φόρεσαν έναν ελαφρύ καρδιογράφο κι ένα επιταχυνσιόμετρο στο στήθος για επτά ημέρες. Οι συμμετέχοντες το φορούσαν συνεχώς, συμπεριλαμβανομένων των ωρών του ύπνου αλλά και κατά το μπάνιο.

H Kathryn Hesketh, ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Παιδικής Υγείας στο Κολλέγιο του Λονδίνου, ήταν συνεπικεφαλής της έρευνας κι είπε πως τα ευρήματα από τις μητέρες και τα παιδιά, έδειξαν μια άμεση θετική σχέση της φυσικής δραστηριότητας των παιδιών με εκείνη των μητέρων.

«Όσο πιο πολύ γυμναζόταν η μητέρα, τόσο πιο δραστήριο ήταν το παιδί της. Παρά το γεγονός πως είναι αδύνατο μόνο από την έρευνα να πει κανείς αν τα δραστήρια παιδιά έκαναν τις μητέρες τους να τρέχουν από πίσω τους, είναι πολύ πιθανό η δραστηριότητα ενός εκ των δύο να επηρέαζε εκείνη του άλλου.»

Είπε επίσης πως για κάθε λεπτό μέσης έως έντονης δραστηριότητας μιας μητέρας, το παιδί της ήταν πιο πιθανό να ενασχοληθεί κατά 10% περισσότερο από αυτό το επίπεδο δραστηριότητας. Επομένως αν μία μητέρα ξοδεύει μία ώρα περισσότερης εξάσκησης τη μέρα, το παιδί της μπορεί να ξοδέψει δέκα λεπτά παραπάνω. Αυτές οι μικρές διαφορές μπορεί να φαίνονται ασήμαντες, αλλά μετά την πάροδο ενός μήνα ή ενός χρόνου θα μπορούσαν να είναι σημαντικές, πρόσθεσε. Παράγοντες που επηρέασαν τα επίπεδα δραστηριότητας μίας μητέρας ήταν επίσης αν η μητέρα εργαζόταν κι αν το παιδί έχει αδέρφια.

Η έρευνα αναγνωρίζει το γεγονός πως μόλις μία γυναίκα γίνει μητέρα, τα επίπεδα της φυσικής άσκησης μειώνονται και συχνά είναι δύσκολο να επιστρέψουν στα αρχικά επίπεδα. Επομένως, σύμφωνα με την έρευνα, αυτή η απουσία εξάσκησης θα μπορούσε να επηρεάσει τα μικρά παιδιά.

Η κα Hesketh δήλωσε: «Υπάρχουν πολλές προτεραιότητες για τους νέους γονείς και το να βρίσκουν χρόνο για να γυμνάζονται ίσως να μην είναι ψηλά στη λίστα αυτών των προτεραιοτήτων. Παρ' όλα αυτά, μικρές αυξήσεις στα επίπεδα της μητρικής δραστηριότητας μπορεί να επιφέρει οφέλη τόσο για τις μητέρες όσο και για τα παιδιά. Ακόμη κι ένας περίπατος κι η άυξηση της κίνησης λίγο λίγο σε καθημερινή βάση μπορεί να είναι αυτό που χρειάζεται για να δημιουργηθούν αυτά τα οφέλη.»

Η Dr. Ann Hoskins, διευθύντρια του τμήματος Παίδων, Εφήβων κι Οικογένειας του Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας της Αγγλίας, είπε πως είναι βασικό να αυξηθούν τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας των οικογενειών και των παιδιών ώστε να βελτιωθεί η υγεία όλων.

Τέλος η καμπάνια του Ινστιτούτου Change4Life ενθαρρύνει τις οικογένειες να αποκτήσουν υγιεινές διατροφικές συνήθειες, να ασκούνται περισσότερο ώστε να εξασφαλίσουν μακροζωία. Για τα παιδιά, αυτό σημαίνει πως είναι καλό να γυμνάζονται για μία ώρα την ημέρα κι οι γονείς περίπου δυόμιση ώρες τη βδομάδα.

Πρόκειται για την εφαρμογή συνδυασμένης θεραπείας laser KTP (Potassium-Titanyl-Phosphate) και προπρανολόλης. Οι δυνατότητες της συγκεκριμένης θεραπείας αξιολογούνται από τους Ω.Ρ.Λ ως εξαιρετικές σε σχέση με προηγούμενες θεραπείες.

Σύμφωνα με το Χειρουργό Ωτορινολαρυγγολόγο κ. Παναγιώτη Καϊάφα η συγκεκριμένη θεραπεία που περιλαμβάνει συνδυασμό συστηματικής χορήγησης προπρανολόλης από το στόμα και συνεδρίες με εφαρμογή KTP laser δίνει εξαιρετικά αποτελέσματα.

Η θεραπευτική προσέγγιση του βρεφικού αιμαγγειώματος εξαρτάται από την ηλικία, το μέγεθος, την εντόπιση και το ρυθμό ανάπτυξης της βλάβης. Οι θεραπείες που έχουν εφαρμοσθεί στο παρελθόν περιλαμβάνουν: την απλή παρακολούθηση, τη συστηματική χορήγηση φαρμάκων (όπως κορτικοστεροειδή, βινκριστίνη, ιντερφερόνη, προπρανολόλη) καθώς και χειρουργικές επεμβάσεις με σκοπό την αφαίρεση ή σμίκρυνση του αιμαγγειώματος. Ενώ, άλλα laser που μπορεί να χρησιμοποιηθούν με απόλυτη ασφάλεια είναι το παλμικό laser χρωστικής (Dye-laser) και το laser διοξειδίου του άνθρακος (CO2-laser).

Να θυμίσουμε ότι, το βρεφικό αιμαγγείωμα είναι ένας συχνός τύπος καλοήθους αγγειακού όγκου. Αποτελείται από αιμοφόρα αγγεία και μπορεί να εμφανισθεί σε ποσοστό μέχρι και 10% στα νεογνά και βρέφη. Τα περισσότερα αιμαγγειώματα δεν είναι ορατά από τη γέννηση αλλά συνήθως εμφανίζονται μετά τις 4 με 6 πρώτες εβδομάδες σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος αλλά συχνότερα εντοπίζονται στο δέρμα του κεφαλιού και του λαιμού σε ποσοστό μέχρι 60%.

Συνήθως αρχίζουν ως πολύ μικρά ερυθρά σημάδια ή κηλίδες στο δέρμα λίγες εβδομάδες μετά την γέννηση, εμφανίζουν ταχεία ανάπτυξη τις πρώτες εβδομάδες ή μήνες, περνούν σε σταθερή φάση περί τον 8ο μήνα και στη συνέχεια υποστρέφουν συνήθως μετά τον 1ο χρόνο της ζωής, όπως λέει ο κ. Καϊάφας.

Πάνω από τα μισά αιμαγγειώματα θεωρείται ότι θα υποχωρήσουν μέχρι το 5ο χρόνο της ηλικίας και το 90% εξαφανίζονται μέχρι την ηλικία των 9 χρόνων. Ένα μικρό ποσοστό όμως, ανάλογα με το μέγεθος και τη θέση τους, μπορεί να εμφανίσουν σοβαρές ιατρικές επιπλοκές και να προκαλέσουν μεγάλη δυσμορφία και ψυχολογικά προβλήματα. «Οι επιπλοκές των βρεφικών αιμαγγειωμάτων που εμφανίζονται στο πρόσωπο αφορούν εξελκώσεις, αιμορραγίες, επιμολύνσεις, προσβολή του ματιού (μέχρι και τύφλωση), δυσκολία στην αναπνοή εάν αναπτύσσονται στη περιοχή της μύτης και άλλες δυσλειτουργίες ανάλογα με την εντόπιση τους » αναφέρει ο κ. Καϊάφας.

Πηγή:naftemporiki.gr

Αυτό αναφέρει νέα μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Human Reproduction και έδειξε σύνδεση μεταξύ της κατανάλωσης των ζαχαρούχων ποτών και της εμμηναρχής, ακόμη και όταν ελήφθησαν υπόψη άλλοι σημαντικοί παράγοντες όπως το βάρος και το ύψος των παιδιών.

H έρευνα έγινε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συμμετείχαν 5.583 κορίτσια και από τις 50 πολιτείες της χώρας.

Τα κορίτσια μπαίνουν συνήθως στην εφηβεία μεταξύ της ηλικίας των οκτώ και των 14 ετών. Η μέση ηλικία εμφάνισης της πρώτης περιόδου είναι τα 12 έτη.

Σημειώνεται δε ότι η εφηβεία χτυπά την πόρτα των κοριτσιών ολοένα και νωρίτερα: μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2010 έδειξε ότι το 10% των λευκών επτάχρονων κοριτσιών παρουσιάζει ανάπτυξη των μαστών η οποία συνάδει με την εμφάνιση της εφηβείας – ποσοστό διπλάσιο σε σύγκριση με το 1997!

Το τι ακριβώς οδηγεί σε πρόωρη εμμηναρχή πολλά παιδιά είναι ασαφές. Πολλές από τις αλλαγές που βιώνουν τα κορίτσια στην εφηβεία πυροδοτούνται από τα οιστρογόνα – τις γυναικείες ορμόνες. Η έκθεση σε σαμπουάν και άλλα χημικά που μιμούνται τη δράση των οιστρογόνων – πολλά από αυτά τα χημικά περιέχονται σε πλαστικά – έχει κατηγορηθεί για την πρώιμη περίοδο των κοριτσιών. Ωστόσο το πιο πειστικό ως σήμερα επιχείρημα αφορά τα ολοένα αυξανόμενα επίπεδα παιδικής παχυσαρκίας καθώς το σωματικό λίπος παράγει οιστρογόνα.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, τα κορίτσια που έπιναν περισσότερο από ενάμισι ζαχαρούχο ποτό την ημέρα παρουσίαζαν την πρώτη έμμηνο ρύση τους 2,7 μήνες νωρίτερα κατά μέσο όρο σε σύγκριση με όσα κατανάλωναν δύο ζαχαρούχα ποτά ή και λιγότερα την εβδομάδα. Αξίζει να αναφερθεί ότι το εύρημα αυτό δεν αφορούσε τους φρουτοχυμούς που περιέχουν φρουκτόζη παρά μόνο τα ποτά που περιέχουν σουκρόζη (κοινώς ζάχαρη).

Προκειμένου να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους ειδικοί της Σχολής Τ.Η. Chan για τη Δημόσια Υγεία στο Χάρβαρντ παρακολούθησαν 5.583 κορίτσια τα οποία δεν είχαν εμφανίσει την πρώτη τους περίοδο στην αρχή της μελέτης. Οι μικρές εθελόντριες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια σχετικά με την υγεία τους, τη διατροφή και τον τρόπο ζωής τους. Αντίστοιχα ερωτηματολόγια συμπλήρωναν μία φορά τον χρόνο (σε αυτά περιλαμβανόταν και η ερώτηση για το αν είχαν πλέον περίοδο).

Οπως προέκυψε, όσα από τα κορίτσια έπιναν τα περισσότερα ζαχαρούχα ποτά έτειναν επίσης να γυμνάζονται λιγότερο, να καταναλώνουν συνολικά περισσότερες θερμίδες και να τρώνε λιγότερη πρωτεΐνη. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ερευνητές, η σύνδεση μεταξύ ζαχαρούχων ποτών και εμμήνου ρύσεως παρέμενε ισχυρή ακόμη και όταν ελήφθησαν υπόψη όλοι αυτοί οι παράγοντες. Ισχυρή παρέμεινε η σύνδεση και όταν ελέγχθηκε το ύψος και το βάρος των παιδιών υπό τη μορφή του Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ είναι το βάρους σε κιλά διά το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα). Το γεγονός αυτό μαρτυρεί ότι ο μηχανισμός που συνδέει τα ζαχαρούχα ποτά με την πρόωρη εμμηναρχή δεν είναι απλός (δεν πρόκειται δηλαδή για μια γραμμική σύνδεση στην οποία τα ζαχαρούχα ποτά οδηγούν σε αύξηση του βάρους, αυτή σε υψηλότερα ποσοστά λίπους στον οργανισμό και αυτό με τη σειρά του σε πρόωρη εμμηναρχή).

Ποιος είναι λοιπόν ο μηχανισμός; Οπως απαντά η δρ Κάριν Μίσελς, αναπληρώτρια καθηγήτρια Επιδημιολογίας στη Σχολή Τ.Η. Chan του Χάρβαρντ που επέβλεψε τη μελέτη, απλώς δεν τον γνωρίζουμε. Η δρ Μίσελς σημειώνει πως με βάση τα όσα ξέρουμε η σουκρόζη των ζαχαρούχων ποτών προκαλεί απότομη αύξηση της ορμόνης ινσουλίνης, η οποία ελέγχει τα επίπεδα σακχάρου του αίματος. Σταδιακά οι ιστοί του σώματος γίνονται λιγότερο ευαίσθητοι στην ινσουλίνη με συνέπειες για τον μεταβολισμό. Για ποιον λόγο κάτι τέτοιο μπορεί να μειώνει την ηλικία έναρξης της εμμήνου ρύσεως δεν είναι κατανοητό, ωστόσο είναι ενδιαφέρον πως ένα αντιδιαβητικό φάρμακο που ονομάζεται μετφορμίνη και καθιστά τον οργανισμό πιο ευαίσθητο στην ινσουλίνη έχει φανεί ότι αναστρέφει την πρώιμη εμμηναρχή σε κλινικές δοκιμές. Αυτό που απαιτείται τώρα είναι μεγαλύτερες μελέτες προκειμένου να αποδειχθεί αν τα αποτελέσματα της νέας μελέτης μπορούν να αναπαραχθούν, καθώς και μελέτες στις οποίες θα γίνεται μέτρηση των επιπέδων ορμονών σε κορίτσια αμέσως μετά την κατανάλωση ποτών με ζάχαρη.

Θα αναρωτιόταν κάποιος αν αποτελεί τελικώς πρόβλημα η πρόωρη έλευση της περιόδου. Οι ειδικοί απαντούν ότι η πρόωρη εμμηναρχή μπορεί να είναι τραυματική από ψυχολογικής απόψεως για τα κορίτσια όταν εκείνα βλέπουν πως αναπτύσσονται ταχύτερα από τις συνομήλικές τους. Υπάρχουν και κάποια στοιχεία που μαρτυρούν σύνδεση μεταξύ της πρόωρης εμμηναρχής και της αύξησης του κινδύνου για καρκίνο του μαστού αργότερα στη ζωή.

Σε κάθε περίπτωση το τελικό μήνυμα προς τους γονείς είναι να προσπαθήσουν να περιορίσουν την κατανάλωση ζαχαρούχων ποτών στα παιδιά τους. Οπως αναφέρει η δρ Μίσελς, τα νέα ευρήματα δεν αποδεικνύουν ότι ακόμη και αν ένα κορίτσι πίνει πολλά ζαχαρούχα ποτά θα παρουσιάσει πρόωρη εμμηναρχή – έτσι κι αλλιώς, ακόμη και αν αυτό συμβαίνει, από τη μελέτη προέκυψε πως η έναρξη της περιόδου στα κορίτσια με τη μεγαλύτερη κατανάλωση ζαχαρούχων ποτών γινόταν μόνο λίγους μήνες νωρίτερα από τα υπόλοιπα. Ωστόσο και μόνο η γνωστή σύνδεση μεταξύ ζαχαρούχων ποτών και παχυσαρκίας, η οποία μπορεί να σημάνει πολλά δεινά για τον οργανισμό όπως διαβήτη, καρδιοπάθειες, ακόμη και καρκίνο, είναι αρκετή για να πείσει πως αυτού του είδους τα ποτά πρέπει να αποτελούν μόνο μια… γλυκιά παρασπονδία στο εβδομαδιαίο διατροφικό πρόγραμμα και όχι τον κανόνα.

tanea.gr

«Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι οι βραχυπρόθεσμες αλλαγές στον τρόπο ζωής μέσα από την αλλαγή της διατροφής και της άσκησης μπορεί να έχουν άμεσο αντίκτυπο στη βελτίωση των παραγόντων κινδύνου, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα και ο διαβήτης», δήλωσε ο C. Roberts, καθηγητής του UCLA και επικεφαλής της μελέτης. Η μελέτη αυτή υπογραμμίζει την ανάγκη να επικεντρωθεί πλέον το επιστημονικό ενδιαφέρον στην αλλαγή του τρόπου ζωής και όχι να δίνεται έμφαση αποκλειστικά στο σωματικό βάρος και την απώλεια βάρους.

Και οι δύο ομάδες των παιδιών συμμετείχαν για χρονικό διάστημα δύο εβδομάδων, σε κατ’ οίκον πρόγραμμα αλλαγής τρόπου ζωής το οποίο περιελάμβανε καθημερινή άσκηση και μια διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες, χαμηλή σε λιπαρά, βασισμένη σε λαχανικά και φυτικά τρόφιμα. Σε αντίθεση με ότι πιστεύαμε μέχρι σήμερα, ότι αυτή η αλλαγή θα επηρεάσει μόνο τα παχύσαρκα παιδιά, το αποτέλεσμα ήταν ότι και οι δύο ομάδες παιδιών βελτίωσαν σε παρόμοιο βαθμό τους καρδιαγγειακούς και μεταβολικούς παράγοντες κινδύνου νόσου, ως αποτέλεσμα της παρέμβασης.

Στις Η.Π.Α, το 34% των εφήβων ηλικίας 12-19 είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Οι ανθυγιεινοί παράγοντες του τρόπου ζωής που αρχίζουν στην παιδική ηλικία, όπως η φυσική αδράνεια, η έλλειψη σωματικής άσκησης και μια διατροφή που είναι πλούσια σε επεξεργασμένους υδατάνθρακες και λίπος, συμβάλουν τόσο στην ανάπτυξη της παχυσαρκίας όσο και άλλων χρόνιων ασθενειών. Δεν είναι σαφές αν η ίδια η παχυσαρκία ή οι σχετιζόμενοι παράγοντες του τρόπου ζωής είναι τα βαθύτερα αίτια της καρδιαγγειακής και μεταβολικής δυσλειτουργία αλλά και της αντίστοιχη ανάπτυξη των χρόνιων ασθενειών.

Ο C. Roberts δηλώνει ότι «ακόμα και αν τα άτομα έχουν φυσιολογικό σωματικό βάρος, μπορούν να εμφανίσουν μεταβολικές ανωμαλίες και ότι αυτή η μελέτη δείχνει ότι η κατάσταση της υγείας μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά με την αλλαγή των συνηθειών του τρόπου ζωής».

Στη χώρα μας, έχει ξεκινήσει ένα παρόμοιο πρόγραμμα σε υπέρβαρα/παχύσαρκα παιδιά ηλικίας 8-12 ετών από την Μονάδα Διατροφής του Ανθρώπου, του Γεωπονικού Πανεπιστημίου, σε συνεργασία με το Νοσοκομείο ‘Παίδων’. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος, μία ομάδα ειδικών θα πλαισιώσει την προσπάθεια των παιδιών και θα τα καθοδηγήσει με το βέλτιστο δυνατό τρόπο, έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της παιδικής παχυσαρκίας κυρίως μέσω της αλλαγής στον τρόπο ζωής της οικογένειας.

Πηγή:boro.gr

Το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους χωρίς την ασφυκτική παρουσία γονέων τριγύρω χαρίζει στα παιδιά καλύτερη υγεία καθώς η ελευθερία να παίζουν και να εξερευνούν ανενόχλητα οδηγεί σε αυξημένη σωματική δραστηριότητα, υποστηρίζουν Καναδοί ερευνητές του Πανεπιστημίου Ryerson του Τορόντο.

Αναλύοντας δεδομένα από την συμμετοχή 1.000 γονέων και κηδεμόνων μαθητών ηλικίας 5ης και 6ης Δημοτικού σε 16 σχολεία σε ολόκληρο το Τορόντο, οι ερευνητές διεπίστωσαν ότι όσα παιδιά είχαν την δυνατότητα, έστω και για λίγο, να βγουν έξω και να εξερευνήσουν την γειτονιά τους μόνα τους ή με φίλους, ήταν από 14% έως 19% σωματικά πιο δραστήρια από συνομηλίκους τους οι οποίοι βρίσκονταν πάντα υπό την επίβλεψη ενηλίκου.

«Όταν τα παιδιά είναι μόνα τους ή με φίλους, αυτό τους δίνει την ευκαιρία να περπατήσουν περισσότερο, να πάνε οπουδήποτε ή να συμμετάσχουν αυθόρμητα σε παιχνίδια, γεγονός που συμβάλλει στην συνολική ποσότητα της σωματικής τους δραστηριότητας. Περνώντας περισσότερο χρόνο με τους γονείς, τα παιδιά καθοδηγούνται σε άλλες ενασχολήσεις με αποτέλεσμα να στερούνται ευκαιρίες για αυθόρμητη φυσική δραστηριότητα» επισημαίνει ο Ρακτίμ Μίτρα, καθηγητής στην Σχολή Αστικού και Περιφερειακού Σχεδιασμού στο Ryerson University.

Οι ειδικοί στον Καναδά συνιστούν για νέους και παιδιά 60 λεπτά μέτριας έως έντονης δραστηριότητας καθημερινά –γρήγορο περπάτημα, ποδήλατο, τρέξιμο, μπάσκετ, ή ποδόσφαιρο. Ωστόσο σε πρόσφατη σχετική έκθεση της Active Healthy Kids Canada μόλις το 7% των παιδιών ηλικίας 5-11 ετών και ένα 4% στις ηλικίες 12-17 έπιαναν τους στόχους. Η ανησυχία των γονέων για τον «κίνδυνο των ξένων» προφανώς παίζει ρόλο. Περίπου το 35% των κηδεμόνων ανέφεραν ότι ποτέ δεν επιτρέπουν στα παιδιά να βγουν μόνα τους ή με φίλους και μόνο ένα 16% δήλωσε ότι συχνά ή πάντα επιτρέπει στα παιδιά ανεξαρτησία κινήσεων.

Ο Μαρκ Τρέμπλεϋ του Παιδιατρικού Νοσοκομείου του Ερευνητικού Ινστιτούτου Ανατολικού Οντάριο υποστηρίζει ότι οι γονείς θα πρέπει να αρχίσουν να επιτρέπουν στα παιδιά να γίνονται πιο ανεξάρτητα. «Η ανεξαρτησία τους δίνει την δυνατότητα να αναπτύξουν λειτουργικότητες και δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων, πράγματα που όλοι θέλουμε να έχουν τα παιδιά μας. Αν η παρουσία των γονέων πλανάται συνεχώς από πάνω τους αποφασίζοντας αυτοί για τα παιδιά, καθυστερούν την εξέλιξη που είναι θεμελιώδους σημασίας για την ευημερία τους».

www.iatropedia.gr

Σύμφωνα με όσα δημοσιεύονται στην επιθεώρηση «Journal of Cell Science», αιτία είναι ένας μοριακός «διακόπτης», ο οποίος επεμβαίνει στην «επικοινωνία» του εμβρύου με τη μήτρα της γυναίκας, με συνέπεια να μην το αφήνει να εμφυτευθεί σε αυτήν ώστε να αναπτυχθεί.

Το 37% σχεδόν των κύκλων της εξωσωματικής πιστεύεται ότι αποτυγχάνουν, επειδή το έμβρυο δεν εμφυτεύεται στο τοίχωμα της μήτρας.

Όπως προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία, το ποσοστό επίτευξης κύησης ανά εμβρυομεταφορά υπολογίζεται σε 30% κατά μέσον όρο (στις νέες γυναίκες είναι περίπου 40-50% και στις 40άρες πολύ μικρότερο), ενώ το ποσοστό γέννησης ζωντανού παιδιού περίπου 25%.

Στις γυναίκες με επαναλαμβανόμενες τέτοιου είδους αποτυχίες εντοπίζονται υψηλά επίπεδα ενός μορίου, που λέγεται microRNA-145, ωστόσο έως τώρα δεν ήταν γνωστό πως ακριβώς λειτουργεί.

Για τις ανάγκες της μελέτης, οι ερευνητές εξέτασαν το μόριο αυτό σε πειράματα στο εργαστήριο, διαπιστώνοντας πως εμποδίζει την παραγωγή μιας πρωτεΐνης που παίζει καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία της εμφύτευσης.

«Όταν ένα έμβρυο είναι έτοιμο για εμφύτευση, η τοποθέτησή του προγραμματίζεται προσεκτικά ώστε να συμπέσει με ένα «παράθυρο» μέγιστης δεκτικότητας της μήτρας. Το «παράθυρο» αυτό είναι ανοικτό για χρονικό διάστημα τεσσάρων ημερών και, όπως ανακαλύψαμε, στη διάρκειά του ο οργανισμός παράγει μεγάλες ποσότητες της πρωτεΐνης IGF1R, η οποία είναι απαραίτητη για την εμφύτευση», εξηγεί ο επικεφαλής καθηγητής Αναπαραγωγικής Βιοϊατρικής, δρ Τζων Άπλιν.

Πλέον, οι ερευνητές πιστεύουν πως, αν βρεθούν φάρμακα που θα αδρανοποιούν αυτό τον διακόπτη, τα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης θα αυξηθούν κατά σχεδόν 40%.

Πηγή: onmed.gr