Η Γαλλία έχει ξεκινήσει να λαμβάνει μέτρα για την αναστολή των πωλήσεων ενός σκευάσματος που κυκλοφορεί στη γαλλική αγορά με την επωνυμία Uvesterol D και χρησιμοποιείται για την έλλειψη βιταμίνης D έπειτα από τον θάνατο ενός νεογέννητου βρέφους στο οποίο είχε χορηγηθεί το προϊόν, ανακοίνωσε σήμερα ένας εποπτικός φορέας του γαλλικού ιατρικού χώρου.

«Το συμπέρασμα των ερευνών μας μέχρι στιγμής δείχνει στοιχεία που παραπέμπουν σε πιθανή σχέση του θανάτου (του βρέφους) και της δόσης του Uvesterol D που του χορηγήθηκε», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο φορέας ANSM (Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας των Φαρμάκων και των Προϊόντων Υγείας).

Το Uvesterol D παρασκευάζεται από το εργαστήριο Crinex και σύμφωνα με τον εκπρόσωπό του κυκλοφορεί μόνο στη Γαλλία.
Αξιωματούχοι του Crinex δεν ήταν διαθέσιμοι άμεσα να σχολιάσουν.

Στις 21 Δεκεμβρίου, στη Γαλλία ένα βρέφος μόλις δέκα ημερών πέθανε από καρδιοαναπνευστική ανακοπή έπειτα από τη χορήγηση μίας δόσης του Uvesterol D αφού προηγουμένως εμφάνισε συμπτώματα δύσπνοιας και ασφυξίας.

Εν αναμονή της οριστικής απόφασης του ANSM, η υπουργός Υγείας Μαρισόλ Τουρέν έκανε έκκληση «προς τους γονείς να μην χορηγούν το Uvestérol D στα παιδιά τους» αλλά διαβεβαίωσε όσους έχουν ήδη χορηγήσει άλλα σκευάσματα για την έλλειψη βιταμίνης D στα βρέφη τους ότι δεν πρέπει να ανησυχούν.

«Είναι ο συγκεκριμένος τρόπος χορήγησης του προϊόντος (με πιπέτα-σταγονόμετρο), ο οποίος εγκυμονεί κινδύνους» και όχι η βιταμίνη D, εξήγησε η υπουργός σήμερα.

Οι γαλλικές αρχές διερευνούν αν πρόκειται για σύμπτωση, αν δηλαδή συνέτρεχαν άλλοι λόγοι για το θάνατο του βρέφους ή αν ευθύνεται κάτι στον τρόπο χορήγησης, ο οποίος κάποιες φορές προκαλεί συμπτώματα πνιγμονής όταν το βρέφος δεν μπορεί να καταπιεί ή «στραβοκαταπίνει» τις σταγόνες που του χορηγούνται.

Πηγή: (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Καθώς τα σύγχρονα παιδιά μεγαλώνουν πια «βουτηγμένα» -θέλοντας και μη- σε ένα περιβάλλον με gadgets και οθόνες, ενώ οι γονείς συχνά δεν γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν, η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής εξέδωσε νέες επίσημες συστάσεις. Είναι ένα είδος «μπούσουλα» για να καθοδηγήσει τους μπαμπάδες και τις μαμάδες σχετικά με το αν και πόσο πρέπει να αφήνουν τα μικρά παιδιά τους να παίζουν με μια συσκευή ή να παρακολουθούν μια οθόνη.

Οι δύο βασικές συμβουλές είναι:

• καμία οθόνη για τα παιδάκια έως 18 μηνών,
• όχι πάνω από 1 ώρα οθόνη για τα νήπια 2-5 ετών.

Ακόμη, οι γονείς επ’ ουδενί δεν πρέπει να μπαίνουν στον πειρασμό να δίνουν ηλεκτρονικές συσκευές στα παιδιά τους για να τα καθησυχάζουν, όταν αυτά κλαίνε ή επιζητούν επίμονα την προσοχή των γονιών τους. Το «κόλπο» αυτό επιτρέπεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως σε αεροπλάνα ή σε επισκέψεις σε γιατρούς.

Οι νέες συστάσεις, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Pediatrics» της Ακαδημίας, με υπεύθυνη την αναπληρώτρια καθηγήτρια παιδιατρικής, Μέγκαν Μορένο και τον ελληνικής καταγωγής, Δημήτρη Χρηστάκη του Πανεπιστημίου και του Νοσοκομείου Παίδων του Σιάτλ, επισημαίνουν την ανάγκη η χρήση ηλεκτρονικών συσκευών να εξισορροπείται με σωματική άσκηση, επαρκή ύπνο και αρκετό χρόνο με όλη μαζί την οικογένεια για φαγητό ή παιγνίδια (χωρίς οθόνες!).

Ακόμα, το σωστό είναι να μη γίνεται χρήση οθονών στην κρεβατοκάμαρα του παιδιού, ούτε την ώρα του φαγητού. Ένας βασικός κανόνας πρέπει να είναι, επίσης, καμία χρήση οθόνης 1 ώρα πριν τον ύπνο.

Όταν τα νήπια χρησιμοποιούν κάποια συσκευή, το ιδανικό θα είναι να πρόκειται για κάποιο τηλεοπτικό ή άλλο πρόγραμμα που μπορούν να παρακολουθήσουν ή για κάποιο ηλεκτρονικό παιγνίδι που μπορούν τα παιδιά να παίξουν μαζί με τους γονείς τους.

Ιδίως τα παιδάκια έως 2 ετών δεν μπορούν να μάθουν πολλά από μια ηλεκτρονική συσκευή (ηλεκτρονικό παιδικό βιβλίο, παιδικό βιντεοπαιγνίδι κ.ά.), χωρίς τη βοήθεια ενός μεγάλου. «Είναι σαν το αυτοκίνητο. Δεν του δίνεις απλώς τα κλειδιά και λες στο παιδί «εντάξει, οδήγα το». Κάθεσαι δίπλα του τα πρώτα χρόνια που οδηγεί» τόνισε η Μορένο. Και αν το παιδί παίζει με μια εφαρμογή (app) στην ταμπλέτα ή στο κινητό, ο γονιός θα πρέπει να την έχει «τσεκάρει» πρώτα.

Αλλά και στα μεγαλύτερα παιδιά, άνω των πέντε ετών, καθώς και στους εφήβους, πρέπει να τίθενται όρια, όσον αφορά τον χρόνο που περνάνε μπροστά σε μια οθόνη, μικρή ή μεγάλη. Η συχνή χρήση οθονών παρεμβαίνει στην ομαλή ανάπτυξη του εγκεφάλου, στον επαρκή ύπνο, στο «χτίσιμο» υγιών διαπροσωπικών σχέσεων κ.ά.

Μεγάλη σημασία, κατά τους Αμερικανούς παιδίατρους, έχει το τι κάνει ένα παιδί μπροστά σε μια οθόνη. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει πρόβλημα αν μιλάει στο Skype με τη γιαγιά του ή αν χρησιμοποιεί το Facebook όταν νιώθει απομόνωση από τους συμμαθητές του επειδή είναι παχύσαρκος ή ομοφυλόφιλος.

Παράθεση

«Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι καλά ή κακά. Αυτό που πραγματικά μετράει, είναι τι κάνει το παιδί με αυτά και πώς τα χρησιμοποιεί» δήλωσε η Μορένο.

Επίσης, η Ακαδημία Παιδιατρικής συστήνει στους γονείς να περιορίσουν και οι ίδιοι την υπερβολική χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών (κινητών, υπολογιστών κ.α.) στο σπίτι, αλλά και όταν βρίσκονται μαζί με τα παιδιά τους (π.χ. στη διάρκεια μιας βόλτας), επειδή αυτή η ελλιπής επικοινωνία γονιού-παιδιού βάζει τα θεμέλια για μελλοντική αποξένωση και συγκρούσεις μεταξύ τους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι μέρες περνούν και έρχεται η στιγμή που μητέρα και το αγοράκι της ετοιμάζονται να πάρουν εξιτήριο. Και φυσικά έρχεται και η στιγμή για να πληρωθεί ο λογαριασμός. Μόνο που στην ανάλυση του λογαριασμού υπάρχει μια περίεργη χρέωση. «Skin to Skin after c sec» που κοστίζει 39,35 δολάρια.

Δηλαδή το νοσοκομείο χρέωσε κάτι παραπάνω από 35 ευρώ για δώσει σε μια μητέρα να κρατήσει την αγκαλιά της το μωρό της, μετά το γέννα.

Ο πατέρας του παιδιού, ανάρτησε την απόδειξη στο Reddit και φυσικά μοιράστηκε ευρέως από πολλούς χρήστες που έμειναν έκπληκτοι από αυτή την αντιμετώπιση που επιφύλασσε το νοσοκομείο στους νέους γονείς και πολλοί ήταν αυτοί που εξοργίστηκαν και δεν δίστασαν να πουν τη γνώμη τους- όχι πάντοτε με τον πιο ευγενικό τρόπο- στα σχόλια τους.

Ο πατέρας πάντως, που έκανε και την σχετική ανάρτηση, δεν ήταν τόσο έξαλλος ή οργισμένος για αυτή την απαράδεκτη χρέωση ενώ φρόντισε μάλιστα να μιλήσει θετικά για την όλη διαδικασία του τοκετού και τη φροντίδα από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Αυτό που φαίνεται πως ήθελε να αναδείξει περισσότερο με αυτή την ανάρτηση, είναι ο παραλογισμός του συστήματος υγείας στις ΗΠΑ.

Παράθεση

«Κατά τη διάρκεια της καισαρικής η νοσοκόμα ρώτησε η γυναίκα μου, αν θα ήθελε να κρατήσει αγκαλιά (skin to skin) το μωρό. Φυσικά, οποιοσδήποτε και να ήταν θα έλεγε “ναι”...Η νοσοκόμα με άφησε να να κρατήσω το μωρό στο λαιμό και στο στήθος της συζύγου μου. Μάλιστα πήρε και την κάμερά μου για να μας βγάλει μερικές φωτογραφίες. Όλοι, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ήταν υπέροχοι και ήταν μια θετική εμπειρία».

Πάντως μια μαία, σε σχετικό σχόλιο της αν και δηλώνει πως δεν είχε ιδέα πως χρεώνεται η επαφή με το νεογέννητο, υποστηρίζει πως αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή η όλη διαδικασία (;) απαιτεί έναν επιπλέον άτομα από το προσωπικό του νοσοκομείου να βρίσκεται εντός της αίθουσας του χειρουργείου, προς επίβλεψη.

Αναφέρει δε πως στο παρελθόν τα μωρά πήγαιναν αμέσως στο θάλαμο νεογνών και η επαφή «skin to skin» εντός του χειρουργείου είναι κάτι που συμβαίνει μόλις τα τελευταία χρόνια.

Πηγή: huffingtonpost

Το όνομα Σοφία λοιπόν (Sofia, Sophia κτλ), έχει γίνει αγαπημένο κοριτσίστικο όνομα σε δεκάδες χώρες του πλανήτη και ειδικότερα στο Μεξικό, στην Ιταλία και στη Ρωσία.

Σύμφωνα με την Independent, το όνομα Σοφία έρχεται τρίτο στις επιλογές των Αμερικανών γονιών, και δεύτερο ή τρίτο σε τουλάχιστον είκοσι άλλες χώρες της υφηλίου.

Η 23χρονη Shelly Cawley από το Concord στη βόρεια Καρολίνα ήταν ενθουσιασμένη που θα κρατούσε το πρώτο της παιδί στην αγκαλιά της. Ενώ ήταν να γεννήσει, οι γιατροί αναγκάστηκαν να της κάνουν επείγουσα καισαρική.

Η μικρή Rylan γεννήθηκε υγιέστατη. Ένας θρόμβος όμως έφραξε σημαντικές αρτηρίες της Shelly και η νεαρή μητέρα έπεσε σε κώμα. "Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν. Πίστευαν ότι θα χάσουν τη Shelly", θυμάται ο Jeremy. "Είσαι τόσο ενθουσιασμένος που γεννήθηκε το παιδί σου και την επόμενη στιγμή πιστεύεις ότι θα πρέπει να πεις αντίο για πάντα στη γυναίκα σου. Είχα μουδιάσει".

Η νοσοκόμα Ahsley Manus είχε μια ιδέα. "Ξέραμε ότι η επαφή μιας μητέρας με το νεογέννητο μωρό της μπορεί να το βοηθήσει πολύ. Σκεφτήκαμε ότι μπορεί να λειτουργήσει και ανάποδα και να έχει θετική επίδραση για τη Shelly". Έτσι πήραν τη νεογέννητη Rylan και την έβαλαν στο στήθος της μητέρας της που είχε πέσει σε κώμα.

"Ήλπιζα ότι η Shelly ήταν ακόμα μαζί μας, οπότε θα μπορούσε να αισθανθεί το μωράκι της και την καρδούλα της για να ξυπνήσουν τα μητρικά της ένστικτα", εξηγεί η νοσοκόμα. Με το που η μικρή Rylan άγγιξε τη μητέρα της, αποκοιμήθηκε. "Τη γαργαλούσαμε, την τσιμπούσαμε. Χρειάστηκαν 10 λεπτά και μετά έβγαλε μια δυνατή κραυγή", σημειώνει ο Jeremy.

Ξαφνικά έγινε το απίστευτο. "Είδαμε να επανέρχεται ο χτύπος της καρδιάς της στο μηχάνημα. Η κραυγή της Rylan έφερε πίσω τη Shelly. Είχα πίσω τη γυναίκα μου", θυμάται ο Jeremy με δάκρυα στα μάτια. Η κατάσταση της Shelly σταθεροποιήθηκε και μετά από μια εβδομάδα ξύπνησε εντελώς από το κώμα και μπορούσε να κρατήσει για πρώτη φορά στην αγκαλιά της τη μικρή Rylan. "Κοίταζα το πρόσωπο της Rylan και σκεφτόμουν ότι είναι το πιο όμορφο μωρό στον κόσμο. Ξέρω ότι κάθε μητέρα σκέφτεται το ίδιο, αλλά είχαμε μια ξεχωριστή σύνδεση μετά από όλα όσα συνέβησαν", θυμάται η Shelly.

Με τη μικρή Rylan να γιορτάζει τα πρώτα της γενέθλια, η μητέρα της θυμάται πόσο αγωνίστηκε για τη ζωή της πέρυσι και φέτος έχει στην αγκαλιά της την υπέροχη κορούλα της. "Όταν μεγαλώσει θα της πω ότι μου έσωσε τη ζωή". H Shelly και ο Jeremy Cawley δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ευτυχισμένοι για το θαύμα που έσωσε τη ζωή της νεαρής μητέρας.

Πηγή: Hefty

Η Hanna Sissala, όπως ονομάζεται, είναι μια νεαρή επιχειρηματίας από το Ελσίνκι, η οποία σκέφτηκε το «κινούμενο» στρώμα ως λύση για την αϋπνία της νεογέννητης κόρης της. Όπως υποστήριξε η ίδια:

Παράθεση

«Δεν κοιμόμασταν καλά, το μωρό μας έκλαιγε για πολλές ώρες κάθε βράδυ. Τη νανουρίζαμε στην κούνια ή στην αγκαλιά μας, αλλά τίποτα δεν φαινόταν να βοηθά, οπότε αποφάσισα να εφεύρω μια λύση».

Το στρώμα, το οποίο ονομάζεται «Family baby matress» έχει σχεδιαστεί ώστε να «αναπνέει», δηλαδή επιτρέπει στον αέρα να περνάει, ώστε να είναι πιο ασφαλές από τα απλά στρώματα και να μειώνει τον κίνδυνο ασφυξίας. Με την ενεργοποίηση του, το «θαυματουργό» στρώμα αρχίζει να κινείται πάνω-κάτω σε αργή κίνηση, νανουρίζοντας το μωρό.

Μάλιστα, η εφεύρεση έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως ως κορυφαία για τον σχεδιασμό της και είναι υποψήφια για την έκθεση «Kind+Jugend» στη Γερμανία, τον επόμενο μήνα.

Η κυκλοφορία του στρώματος ξεκίνησε πριν μόλις δυο εβδομάδες, και η Sissala δηλώνει συγκλονισμένη από την ανταπόκριση που έχει λάβει. Όπως τόνισε η ίδια:

Παράθεση

«Με έχουν προσεγγίσει από εταιρείες από την Αφρική ως την Λατινική Αμερική, επειδή οικογένειες από όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα».

Μάλιστα, η εφευρέτρια του στρώματος αποκάλυψε πως το χρησιμοποίησε η ίδια μετά την πρόσφατη γέννηση του γιου της και πως:

Παράθεση

«Πριν το στρώμα, κοιμόταν για δέκα λεπτά και ξυπνούσε κουρασμένος. Από όταν πήραμε το στρώμα, όμως, κοιμάται για 45 λεπτά και ξυπνά χαμογελαστός».

Η εφεύρεση του νέου στρώματος αποδεικνύει για ακόμα μια φορά για ποιο λόγο η Φινλανδία βρίσκεται στην κορυφή των χωρών με την υψηλότερη φροντίδα και μέριμνα για τις οικογένειες με νεογέννητα μωρά.

Διάσημο είναι, άλλωστε, το κουτί το οποίο αποστέλλεται σε κάθε οικογένεια μετά τη γέννηση του μωρού τους, στο οποίο εμπεριέχονται όλα τα απαραίτητα εφόδια για τις πρώτες ανάγκες του παιδιού.

Πηγή: protothema.gr

Καλείσαι για χρόνια να είσαι υπεύθυνη, να χρησιμοποιείς αντισύλληψη, να εμποδίζεις με κάθε τρόπο μια ενδεχόμενη εγκυμοσύνη, έως ότου μια μέρα - τατά! - οι ουρανοί ανοίγουν και είσαι πλέον και εσύ έτοιμη να συμπεριληφθείς μετά φανών και λαμπάδων στις τάξεις των γονέων. Τότε το σώμα σου θα απελευθερώσει επιτέλους τη μαγική του δύναμη για ζωή και πάνω στο γόνιμο έδαφος της μήτρας σου θα βλαστήσει ένα μωρό.

Τι γίνεται, όμως, αν αυτό δεν συμβεί; Πρέπει, βάσει ενός σατανικού μοντέρνου σχεδίου ευγονικής, κάποιος να σε σπρώξει στον Καιάδα;

Η Μπελ Μπογκς αντλεί από τη δική της εμπειρία για να μιλήσει ανοιχτά για τα τόσο ταμπού - και άβολα - ακόμη θέματα υπογονιμότητας. Σήμερα, ένα στα οκτώ ζευγάρια αντιμετωπίζουν προβλήματα στο να συλλάβουν φυσικά (ανάμεσά τους και η Μπογκς με τον σύζυγό της).

Εξιστορώντας τη δική της οδύσσεια στα δαιδαλώδη μονοπάτια της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής - με τις εμβρυομεταφορές και την οικονομική αφαίμαξη, με τις ομάδες υποστήριξης και τις κρίσεις ζήλιας για εκείνες που τα έχουν «καταφέρει» -, καταθέτει το αφανές αφήγημα των κατ' ανάγκην childless (άτεκνων) γυναικών. Ή έστω εκείνων που, όπως η ίδια, μόχθησαν πολύ και πολλαπλώς για να τα καταφέρουν (απέκτησε τελικώς μία κόρη).

Στο βιβλίο της η Μπογκς µιλάει για όλα αυτά που η κουλτούρα του «keep going» («συνέχισε να προσπαθείς») και της ναρκισσιστικής μητρότητας (με τα μεταξωτά σλινγκ και τον θηλασμό μέχρις εσχάτων) κρύβει επιμελώς. Δεν θα παραλείψει π.χ. να μιλήσει εκτενώς για το ψυχικό κόστος της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που βίωσε πολλάκις και η ίδια.

Πρόκειται για ένα συναισθηματικό «τρενάκι του τρόμου»: από την ελπίδα στην προσμονή, ύστερα στο στρες και την αγωνία και τέλος στην κατάθλιψη και στον θυμό. Πολλές γυναίκες δεν μιλούν σχεδόν ποτέ γι' αυτό. Και στην Ελλάδα, όσο και αν αρκετά κέντρα εξωσωματικής έχουν πλέον ενσωματώσει στη ρουτίνα τους τον ψυχολόγο, τα περισσότερα προωθούν μια «ποδοσφαιρική» νοοτροπία («τα ωάρια ήταν πολύ καλά, την επόμενη φορά σίγουρα θα το πετύχουμε» κ.ο.κ.) που δεν αφήνει χώρο για δάκρυα και «ηττοπάθειες». Το αποτέλεσμα είναι ένας ψυχικός κυκεώνας που μένει τις περισσότερες φορές βουβός και αθέατος.

Η Μπογκς «κλέβει» από μια ψυχοθεραπεύτρια ειδικευμένη στην επιθυμία για αναπαραγωγή και το αναπαραγωγικό τραύμα (reproductive longing and trauma) τον όρο «disenfranchised grief» (σε ελεύθερη απόδοση, το «πένθος της αποστέρησης»).

Οπως σημειώνει, «είναι το πένθος για μια απώλεια που δεν μπορεί να αναγνωριστεί ανοιχτά, δεν μπορεί να βιωθεί δημόσια ή να υποστηριχθεί κοινωνικά. Και η γονιμότητα ανήκει απόλυτα σε αυτή την κατηγορία γιατί είναι στ' αλήθεια κάτι για το οποίο δεν νιώθεις άνετα να μιλήσεις. Γιατί είναι πραγματικά σαν να βιώνεις μια απώλεια όταν προσπαθείς για κάτι και δεν συμβαίνει».

Στο «Αrt of Waiting» υπογραµµίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η συνήθης, αφελής προτροπή «Γιατί απλά δεν υιοθετείς;» είναι πρώτη στη λίστα με αυτά που δεν πρέπει να πεις σε ένα ζευγάρι με προβλήματα γονιμότητας.

«Την έχουμε ακούσει, την έχουμε διαβάσει και πιθανότατα την έχουμε και μόνοι μας σκεφτεί» καταθέτει η Μπογκς προσθέτοντας ότι είναι μια επιλογή που «περιλαμβάνει τον πόνο και την απώλεια τουλάχιστον για έναν, συχνά δε για όλους τους εμπλεκόμενους. Με αυτό δεν θέλω να πω ότι δεν είναι για πολλούς ένας όμορφος τρόπος να χτίσεις μια οικογένεια. Σίγουρα, όμως, δεν είναι μια απλή λύση...».

Το βιβλίο της Μπογκς είναι μια μικρή βίβλος για το μεγάλο φάσμα της υπογονιμότητας. Ερχεται να θυμίσει ότι δίπλα σε κάθε εύχαρι μαμά που σέρνει ένα καρότσι Stokke υπάρχει μια γυναίκα που μοχθεί να γίνει μητέρα. Και που - δεν είναι ταμπού - ίσως να μην τα καταφέρει ποτέ.

Πηγή: vima.gr
Συντάκτης: Παπαδημητρίου Λένα

Πάνω από τα δύο τρίτα των μαθητών σε χώρες με χαμηλό εισόδημα, δεν θα μάθουν τις βασικές δεξιότητες πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης το 2030, παρά ένα φιλόδοξο στόχο ώστε κάθε παιδί να είναι στο σχολείο και τη μάθηση, σύμφωνα με μια έκθεση που δημοσίευσε η Διεθνής Επιτροπή για τη Χρηματοδότηση Ευκαιριών για την Παγκόσμια Εκπαίδευση.

Η έκθεση «Η Γενιά που Μαθαίνει: Επενδύοντας στην Εκπαίδευση για ένα Μεταβαλλόμενο Κόσμο», επισημαίνει ότι χωρίς μια επείγουσα αύξηση των επενδύσεων στην εκπαίδευση από τις εθνικές κυβερνήσεις, τα παιδιά σε χώρες χαμηλού εισοδήματος θα παραμένουν παγιδευμένα στο φαύλο κύκλο της φτώχειας από γενιά σε γενιά και θα μείνουν χωρίς τις δεξιότητες και τις γνώσεις που χρειάζονται ώστε να συνεισφέρουν στις κοινωνίες και τις οικονομίες των χωρών τους όταν φτάσουν στην ενηλικίωση.

«Κάθε παιδί, σε κάθε χώρα, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε νοικοκυριό, έχει το δικαίωμα όχι μόνο σε ένα κάθισμα σε μια τάξη, αλλά σε μια ποιοτική εκπαίδευση - ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια της ζωής, το πιο σημαντικό στάδιο της ανάπτυξης του εγκεφάλου», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF Anthony Lake.

«Πρέπει να επενδύσουμε εγκαίρως, να επενδύσουμε στην ποιότητα, και να επενδύσουμε στην ισότητα - ή να πληρώσουμε το τίμημα μιας γενιάς παιδιών καταδικασμένης να μεγαλώσει χωρίς τη γνώση και τις δεξιότητες που χρειάζεται ώστε να αξιοποιήσει τις δυνατότητές της.»

Η έκθεση δείχνει ότι πάνω από 1,5 δισεκατομμύρια ενήλικες δεν θα έχουν άλλη εκπαίδευση πέραν αυτής του δημοτικού σχολείου το 2030. Η UNICEF υποστηρίζει τις συστάσεις που περιέχονται στην έκθεση και καλεί για αύξηση των εθνικών δαπανών στην εκπαίδευση από 3% έως 5% για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση αυτού που θα μπορούσε να είναι μια παγκόσμια εκπαιδευτική κρίση.

Άλλα βασικά συμπεράσματα από την έκθεση:

• Μόνο τα μισά παιδιά ηλικίας πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και λίγο πάνω από το ένα τέταρτο ηλικίας δευτεροβάθμιας, σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, μαθαίνουν βασικές δεξιότητες.
• 330 εκατομμύρια μαθητές πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σχολείων δεν επιτυγχάνουν ούτε και τα πιο βασικά μαθησιακά αποτελέσματα.
• Η κρίση μεγαλώνει, καθώς οι πληθυσμοί αυξάνονται - θα υπάρχουν κατ' εκτίμηση 1,4 δισεκατομμύρια παιδιά σχολικής ηλικίας σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος έως το 2030.
• Δύο φορές περισσότερα κορίτσια καθώς και αγόρια δεν θα πάνε ποτέ στο σχολείο.

«Αντιμετωπίζουμε τον αγώνα των πολιτικών δικαιωμάτων της γενιάς μας - την απαίτηση των νέων για το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση και την ωρολογιακή βόμβα της δυσαρέσκειας ως αποτέλεσμα της διάψευσης των ελπίδων του μισού μιας ολόκληρης γενιάς», δήλωσε ο Πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας και Ειδικός Απεσταλμένος του ΟΗΕ για την Παγκόσμια Εκπαίδευση Gordon Brown.

«Δεν μπορούμε να δεχτούμε ακόμα ένα έτος ή μια δεκαετία όπως αυτή. Η Επιτροπή σκοπεύει να ξεκλειδώσει τη μεγαλύτερη επέκταση εκπαιδευτικών ευκαιριών στη σύγχρονη ιστορία.»

Η έκθεση είναι διαθέσιμη στο: report.educationcommission.org

Αυτό το «κάποτε» ήταν το 2002. Τότε ξεκίνησε σε κάποια σχολεία, στο πνεύμα της φημισμένης παιδαγωγού Μαρίας Μοντεσόρι, ένα φιλόδοξο πείραμα. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, χιλιάδες μαθητές πηγαίνουν στο σχολείο χωρίς πρωινά βάρη. Και όχι μόνο: Τα θρανία αλλάζουν θέσεις, ο δάσκαλος δεν έχει έδρα, τα μολύβια είναι κοινά για όλους, το ίδιο οι ξύστρες, οι χάρακες, οι γόμες. Τα πάντα, από τα βιβλία και τα τετράδια έως τις κασετίνες, μένουν στην τάξη.

«Το φως, τα χρώματα, η διακόσμηση είναι πολύ σημαντικά στοιχεία στην εκπαιδευτική διαδικασία. Εκπαίδευση δεν σημαίνει να φορτώνεις την πλάτη των παιδιών ή να τα κλείνεις σε άδειες αίθουσες. Η μάθηση είναι και πρέπει να είναι μία συλλογική διαδικασία χαράς και ψυχαγωγίας. Είναι κάτι που έχει υπογραμμιστεί από τους πιο γνωστούς παιδαγωγούς.

Κι εμείς οι υπεύθυνοι του "σχολείου χωρίς τσάντα" προσπαθούμε να εφαρμόσουμε αυτήν την αρχή στην πράξη», δηλώνει στην ιταλική εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα» η Ντανιέλα Παμπαλόνι, διευθύντρια ενός «σχολείου χωρίς τσάντα» κοντά στην Πίζα. Ο εμπνευστής της ιδέας είναι ο Μάρκο Όρσι.

Ο ίδιος είχε γράψει στις αρχές του 2000 ένα δοκίμιο, με το οποίο πρότεινε τη δημιουργία ενός σχολείου που θα απάλλασσε τα παιδιά από τα βάρη της τσάντας για να τα εντάξει σε μία συλλογικότητα, όπου τα θρανία είναι κοινά, τα παιδιά βοηθούν το ένα το άλλο και η μάθηση δεν έρχεται από πάνω προς τα κάτω (αυτό συμβολίζει η απουσία της έδρας), ενώ καμιά φορά δεν υπάρχουν ούτε βιβλία, καθώς το εκπαιδευτικό υλικό παράγεται μέσα στην τάξη.

Πίσω από αυτόν τον πρωτοποριακό τρόπο εκπαίδευσης βρίσκονται μεγάλοι θεωρητικοί της παιδαγωγικής σκέψης, όπως η Μαρία Μοντεσόρι και ο Σελεστέν Φρενέ, αλλά και ο Αμερικανός φιλόσοφος Τζον Ντιούι, καθώς και ο θεωρητικός της μη βίας Ντανίλο Ντόλτσι. Το πρόγραμμα ξεκίνησε από ένα σχολείο της Φάουλια, ενός χωριού 3.000 κατοίκων στην Τοσκάνη και σήμερα έχει επεκταθεί σε εκατοντάδες σχολεία.

Από αυτό το θεωρητικό μίγμα προέκυψε μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Ένα παράδειγμα; Σε έναν μαθητή που δεν μπορεί να λύσει μία άσκηση στα μαθηματικά και κοιτάζει το τετράδιο του διπλανού του δεν γίνεται παρατήρηση, καθώς θεωρείται ότι δεν αντιγράφει, αλλά ότι μαθαίνει μέσω της μίμησης. Αυτή η διαφορετική προσέγγιση «πατάει» στο τρίπτυχο «υπευθυνότητα - κοινότητα - αλληλεγγύη».

Σε αυτό το πνεύμα, στις τάξεις δημιουργούνται «νησίδες», όπου οι μαθητές δουλεύουν συλλογικά, και μία «αγορά» όπου συζητούν, διαβάζουν, ανταλλάσσουν υλικό και πληροφορίες.

Όπως φαίνεται, το «σχολείο χωρίς τσάντα» δεν έχει κερδίσει μόνο τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές, αλλά και τους γονείς.

«Στην αρχή ήμουν επιφυλακτική, μου έλειπε η παραδοσιακή τάξη, φοβόμουν ότι η συλλογική δουλειά θα μετατρεπόταν σε ένα χάος χωρίς κανόνες. Στη συνέχεια, όμως, διαπίστωσα ότι σε συνθήκες ελευθερίας τα παιδιά γίνονται πιο ελεύθερα», λέει στην ιταλική εφημερίδα η μητέρα ενός μαθητή της Ε' δημοτικού. Το ίδιο ενθουσιασμένη δηλώνει μία άλλη μητέρα: «Εδώ τα παιδιά μου μαθαίνουν να σκέφτονται».

Η τάση αυτή συρρίκνωσης της «ψαλίδας» στις δουλειές που κάνουν τα δύο φύλα στο σπίτι, καταγράφεται κατά τον τελευταίο μισό αιώνα, σύμφωνα με μια νέα βρετανική έρευνα.

Παρ' όλη όμως τη θετική αυτή εξέλιξη (θετική για τις γυναίκες), η μέση γυναίκα συνεχίζει να ασχολείται με το νοικοκυριό περίπου δύο ώρες περισσότερες από τον άνδρα, όπως επισημαίνει η μελέτη, με επικεφαλής την καθηγήτρια κοινωνιολογίας Όριελ Σάλιβαν του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που έκανε τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό δημογραφίας».

Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία για 19 χώρες (όχι για την Ελλάδα), από τη δεκαετία του '60 έως το τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ού αιώνα. Η βασική διαπίστωση είναι ότι, παρά τις κατά καιρούς και κατά τόπους καθυστερήσεις και τα πισωγυρίσματα, «η συνολική εικόνα δείχνει μια συνεχιζόμενη τάση προς μεγαλύτερη ισότητα των δύο φύλων στις δουλειές του νοικοκυριού».

Όπως διαπιστώνεται, σε χώρες με πιο παραδοσιακές νοοτροπίες, όπως η Ισπανία και η Ιταλία, καταγράφεται αξιοσημείωτη πρόοδος, αν και στα νοτιοευρωπαϊκά νοικοκυριά είναι ακόμη πιο ανισοκατανεμημένες οι δουλειές σε σχέση με τα βορειοευρωπαϊκά- και ιδίως με τα σκανδιναβικά, που πρωτοπορούν (και) σε αυτό.

Έτσι, ενώ το 1980 η μέση Ιταλίδα ασχολιόταν με το νοικοκυριό καθημερινά τέσσερις ώρες (243 λεπτά) περισσότερες από τον άνδρα, το 2008 οι έξτρα αυτές ώρες είχαν μειωθεί σε τρεις (183 λεπτά). Στην Ισπανία η μέση γυναίκα που το 2002 αφιέρωνε 174 παραπάνω λεπτά (σχεδόν τρεις ώρες) από τον άνδρα, το 2009 τις είχε μειώσει σε λίγο πάνω από δύο (139 λεπτά).

Από όλους τους άνδρες, οι Ιταλοί κάνουν τις λιγότερες δουλειές και οι Ιταλίδες αντίστοιχα επιβαρύνονται περισσότερο από όλες τις γυναίκες (βέβαια, η έρευνα δεν συμπεριέλαβε τα ελληνικά νοικοκυριά, οπότε ίσως τα «ρεκόρ» να τα είχαν άλλοι και άλλες...). Συγκριτικά, στη Νορβηγία, τη Δανία και τη Φινλανδία οι γυναίκες ασχολούνται με το νοικοκυριό μία ώρα περίπου παραπάνω από τους άνδρες.

Σύμφωνα με την έρευνα, στα παντρεμένα ζευγάρια (σε σχέση με ανύπαντρα) και σε αυτά με παιδί (σε σχέση με τα άτεκνα), οι απανταχού γυναίκες τρώνε περισσότερο χρόνο με τις δουλειές του νοικοκυριού. Καθόλου παράξενο που, σύμφωνα με τους ερευνητές, οι προστριβές μεταξύ των συζύγων για το ποιος θα κάνει τι, αποτελούν βασική αιτία σύγκρουσης στο γάμο (και, καμιά φορά, διαζυγίου).

Η μελέτη επισημαίνει ότι φαίνεται να υπάρχουν όρια στο πόσο μακριά μπορεί να πάει η ισότητα στο νοικοκυριό, καθώς παρατηρείται μια επιβράδυνση στο κλείσιμο της ψαλίδας ακόμη και στις πρωτοπόρες χώρες του Βορρά.

Όπως είπε η κ. Σάλιβαν, «για να υπάρξει περαιτέρω πρόοδος, οι κυβερνήσεις και οι εργοδότες πρέπει να βρουν τρόπους για να ενθαρρύνουν μια πιο υγιή ισορροπία μεταξύ οικογενειακής ζωής και εργασίας και να στηρίξουν κι άλλο τους γονείς με γονικές άδειες και εγκαταστάσεις που θα αναλαμβάνουν τη φροντίδα των παιδιών τους».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύμφωνα με το Αμερικάνικο Κολέγιο Ιατρικής Γενετικής και Γονιδιωματικής, ο Μη Επεμβατικός Προγεννητικός Έλεγχος NIPT είναι μία σημαντική εξέταση που πρέπει να κάνουν όλες οι εγκυμονούσες, ανεξαρτήτως ηλικίας ή άλλων παραγόντων αυξημένου κινδύνου για εμφάνιση χρωμοσωμικών ανωμαλιών στο έμβρυο.

Οι πρόσφατες αυτές κατευθυντήριες οδηγίες αντανακλούν την αυξανόμενη συναίνεση της επιστημονικής κοινότητας, ότι τα κλινικά οφέλη του NIPT στα πλαίσια Προγεννητικού Ελέγχου υπερέχουν των συμβατικών επιλογών ελέγχου.

Ως εκ τούτου, όλες οι έγκυες γυναίκες θα πρέπει να έχουν πλήρη ενημέρωση για την κλινική αξία του Μη Επεμβατικού Προγεννητικού Ελέγχου για την ανίχνευση τρισωμιών, όπως η τρισωμία 21 (Σύνδρομο Down), η τρισωμία 18 (Σύνδρομο Edwards) και η τρισωμία 13 (Σύνδρομο Patau), κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Οι κατευθυντήριες οδηγίες αυτές, επιβεβαιώνουν και άλλες παλαιότερες, που έχουν εκδοθεί από τη Διεθνή Εταιρεία για την Προγεννητική Διάγνωση (ISPD), την Αμερικανική Εταιρεία Ανθρώπινης Γενετικής (ASHG) και την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Ανθρώπινης Γενετικής (ESHG), και υποστηρίζουν τη χρήση του NIPT ως βέλτιστη επιλογή ελέγχου για όλες τις μονήρεις κυήσεις.

Οι επιστήμονες επεσήμαναν ότι σύμφωνα με 8 μελέτες που έχουν διεξαχθεί από το 2012 μέχρι πρόσφατα, σε πάνω από 68.600 ασθενείς μικρότερες των 35 ετών, διαπιστώθηκαν με μεγαλύτερη σαφήνεια τα κλινικά οφέλη του NIPT. Αυτό έχει συντελέσει θετικά καθώς αρκετά κράτη καλύπτουν την εξέταση αυτή μέσω των Ασφαλιστικών Ταμείων.

Με έναυσμα τις νέες κατευθυντήριες οδηγίες ο Μοριακός Βιολόγος – Γενετιστής Παντελής Κωσταντουλάκης, υπεύθυνος Μοριακής Γενετικής του Science Labs επισημαίνει ότι στη χώρα μας ο Προγεννητικός αυτός Έλεγχος γίνεται με πιστοποιημένη κατά CE-IVD δοκιμασία για όσες έγκυες θέλουν να τον κάνουν.

Όπως αναφέρει, το γεγονός ότι το Αμερικάνικο Κολέγιο Ιατρικής Γενετικής και Γονιδιωματικής αναγνωρίζει ότι θα πρέπει να προσφέρεται σε κάθε έγκυο η δυνατότητα πραγματοποίησης του Μη Επεμβατικού Προγεννητικού Ελέγχου NIPT, ανεξάρτητα από τους παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση χρωμοσωμικών ανωμαλιών του εμβρύου, είναι σημαντικό βήμα ώστε οι γονείς να γνωρίζουν, κρίσιμες πληροφορίες για την υγεία του μωρού τους από νωρίς καθώς γίνεται στις 9 εβδομάδες κύησης.

Μέσω της φορολόγησης εταιρειών που πωλούν αναψυκτικά με πρόσθετη ζάχαρη και της επένδυσης των χρημάτων που θα συγκεντρωθούν από τον φόρο αυτό σε προγράμματα για την ενθάρρυνση της σωματικής δραστηριότητας και της ισορροπημένης δίαιτας των παιδιών σχολικής ηλικίας.

Καλώντας εταιρείες τροφίμων και αναψυκτικών να δράσουν γρήγορα για να μειώσουν τη ζάχαρη στα προϊόντα τους, η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως σχεδόν το ένα τρίτο των παιδιών ηλικίας 2 έως 15 ετών στη Βρετανία είναι ήδη υπέρβαρα ή παχύσαρκα.

"Η παχυσαρκία είναι μια απειλή τόσο για την υγεία των παιδιών όσο και για την οικονομία μας, καθώς κοστίζει στην NHS (Εθνική Υπηρεσία Υγείας) δισεκατομμύρια λίρες κάθε χρόνο", αναφέρει σε δήλωσή της η υφυπουργός Οικονομικών Τζέιν Έλισον.

"Ο φόρος στη βιομηχανία των αναψυκτικών είναι ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στη μάχη για να τερματιστεί η κρίση παχυσαρκίας που αντιμετωπίζουμε", πρόσθεσε.

Επιλέγοντας να επιβάλει τον φόρο για τη ζάχαρη στα αναψυκτικά, η Βρετανία ακολουθεί το παράδειγμα του Βελγίου, της Γαλλίας, της Ουγγαρίας και του Μεξικού, που έχουν επιβάλει κάποιας μορφής φορολογία στα αναψυκτικά με πρόσθετη ζάχαρη.

Οι σκανδιναβικές χώρες επιβάλλουν παρόμοιους φόρους εδώ και πολλά χρόνια, με διαφορετικούς βαθμούς επιτυχίας.

Η Βρετανία θα επιβάλει έναν φόρο στα αναψυκτικά που περιέχουν ζάχαρη πάνω από 5 γρ. ανά 100 ml, ο οποίος θα είναι υψηλότερος για τα αναψυκτικά που περιέχουν ακομη περισσότερη ζάχαρη.

Ωστόσο ο Γκάβιν Πάρτινγκτον, γενικός διευθυντής της βρετανικής ένωσης παραγωγών αναψυκτικών, υποστήριξε πως ο φόρος είναι "τιμωρητικός" και πως θα "προκαλέσει απώλειες χιλιάδων θέσεων εργασίας, χωρίς να καταφέρει να επιδράσει σημαντικά στα επίπεδα της παχυσαρκίας".

Η υπηρεσία υγείας της βρετανικής κυβέρνησης έχει ανακοινώσει πως τα ζαχαρούχα αναψυκτικά είναι η μεγαλύτερη πηγή πρόσληψης ζάχαρης για τα παιδιά και πως ένα παιδί μπορεί να λάβει περισσότερη ζάχαρη απ' όση συνίσταται να καταναλώνει σε μια ολόκληρη ημέρα πίνοντας μόνο ένα κουτί αναψυκτικού το οποίο περιέχει εννέα κουταλιές του γλυκού ζάχαρη.

Η κυβέρνηση θέλει από τη βιομηχανία να εργαστεί για να μειώσει κατά 20% τη ζάχαρη που χρησιμοποιεί σε προϊόντα δημοφιλή στα παιδιά. Μια μειωση κατά 5% θα πρέπει να υπάρξει από την πρώτη χρονιά.

Η πρόοδος που θα πραγματοποιηθεί από τη βιομηχανία θα εξετάζεται από την κυβερνητική υπηρεσία υγείας, την Public Health England, η οποία θα δημοσιοποιεί ενημερώσεις κάθε έξι μηνες.

Η υπουργός Δημόσιας Υγείας Νίκολα Μπλάκγουντ δήλωσε πως στο πλαίσιο της στρατηγικής για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας θα ζητηθεί επίσης από τα Δημοτικά σχολεία να βοηθήσουν κάθε μαθητή να επιδίδεται σε μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα τουλάχιστον 60 λεπτά κάθε ημέρα -- τουλάχιστον 30 λεπτά από τα οποία στο πλαίσιο του σχολικού προγράμματος.