Από την άλλη το μωρό φαινόταν να το διασκεδάζει και προσπαθούσε να το χαϊδέψει.

Πριν από λίγους μήνες, σύμφωνα με την «Huffington Post», οι χρήστες του You Τube κατάφεραν να πείσουν τον χρήστη «jpuhr95» να δημοσιεύσει μεγαλύτερο βίντεο με το μωρό και το σκυλάκι.

Τελικά τα κατάφεραν και «ανέβηκε» στο Διαδίκτυο ένα βίντεο διάρκειας 45 δευτερολέπτων το οποίο δείχνει πως τα μωρά και τα κουτάβια είναι οι καλύτεροι φίλοι.

Τα δύο μεγαλύτερα αδελφάκια του, δύο και τριών χρονών αντίστοιχα, χορεύουν καθισμένα στο καρεκλάκι το αγαπημένο τους τραγούδι.

Το μικρότερο κοριτσάκι αρχικά κοιμάται ήσυχο στο δικό του καρεκλάκι. Ο θόρυβος που κάνουν τα άλλα δύο παιδιά το ξυπνάει. Όμως,αντί να γκρινιάξει για το απότομο ξύπνημα, μπαίνει κατευθείαν στο κλίμα και αρχίζει να χορεύει ξέφρενα όπως ακριβώς και τα αδελφάκια του...

Το μωράκι είναι μόλις δέκα μηνών, κάθεται στο καθισματάκι του αυτοκινήτου και όση ώρα η μαμά βιντεοσκοπεί, μιλά ακατάπαυστα κοιτάζοντας τον μπαμπά, όσο εκείνος γελάει με τις κουβεντούλες της...

Τώρα το τι λέει δεν μπορέσαμε να το καταλάβουμε, ωστόσο είναι απολαυστικό και σίγουρα θα το δείτε ξανά και ξανά!

Ο μικρός Όλλι γεννήθηκε με το σύνδρομο Angelman – μια διαταραχή σε ένα χρωμόσωμα που προκαλεί σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες – και ζωγραφίζει ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό του πάσχοντα.

Οι ασθενείς αν και άρρωστοι ζουν σε πελάγη ευτυχίας ενώ το χαμόγελο δεν φεύγει ποτέ από το πρόσωπο τους.

Εξαιτίας της σπάνιας αυτής γενετικής πάθησης η ανάπτυξη του παιδιού άργησε ενώ το μικρό αγόρι εμφανίζει και σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες.

Οι πάσχοντες παρουσιάζουν μια ευτυχισμένη συμπεριφορά , οπότε είναι συχνά χαμόγελο ή το γέλιο , και τείνουν να είναι εύκολα ενθουσιασμένος » Ήταν μια πολύ χαλαρή και ήρεμη μωρό πάρα πολύ – είχε πάντα φλυαρία μακριά για τον εαυτό του χωρίς μια προσοχή στον κόσμο».

Η μητέρα του δήλωσε ότι δέχεται συνέχεια τα συγχαρητήρια των ανθρώπων για το λαμπερό του χαμόγελο όταν είναι έξω αλλά δεν ξέρουν ότι πάσχει από την νευρολογική αυτή ασθένεια.

Το σύνδρομο – που αρχικά ονομαζόταν χάπυ ή σύνδρομο Κούκλας »λόγω της χαρακτηριστικής ευτυχισμένης συμπεριφοράς μετονομάστηκε σε σύνδρομο Angelman το 1982.

Αν και στην αρχή λίγα ήταν γνωστά και μάλιστα λίγες άλλες περιπτώσεις εντοπίζονται, τα τελευταία χρόνια, όλο και αυξάνονται.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 οι πρόοδοι στην γενετική ιατρική κατέστησε δυνατή την διάγνωση αύξηση του αριθμού των περιπτώσεων και, επίσης, να ξεκινήσει τον εντοπισμό της αιτίας.

Τα περισσότερα παιδιά έχουν διαγνωστεί σε ηλικίες μεταξύ τριών και επτά, όταν τόσο τα χαρακτηριστικά όσο και η συμπεριφορά έχουν γίνει εμφανής.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:

Ο ελληνικής καταγωγής Λουκάς, ο ηρωικός πιτσιρικάς από τη Μελβούρνη της Αυστραλίας, που πριν από περίπου δύο χρόνια κλήθηκε να διαβεί το πιο δύσκολο μονοπάτι, αφού διαγνώστηκε με μια σπάνια και εξαιρετικά επικίνδυνη μορφή καρκίνου στο κεφάλι, σ' αυτόν τον αγώνα δεν είναι μόνος. Κατάφερε να ενώσει δύο ηπείρους και να συγκλονίσει έναν πλανήτη.

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό ότι πρέπει να ταξιδέψει στην Αμερική για μια ειδική ραδιοθεραπεία που ενδέχεται να δώσει τέλος στην ασθένειά του, το περίφημο μυελοβλάστωμα, είδε να στέκονται στο πλευρό του άνθρωποι από την Αυστραλία, την Ελλάδα και κάθε γωνιά του πλανήτη έτοιμοι να προσφέρουν ό,τι μπορούν προκειμένου να συγκεντρωθεί το ποσό των 200.000 δολαρίων που απαιτείται για την παραμονή του σε ειδικό θεραπευτικό κέντρο.

Ηδη έχει καλυφθεί ένα σημαντικό μέρος των χρημάτων και είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα σε δέκα ημέρες, στα τέλη Αυγούστου, οι γονείς του είδαν την ελπίδα τους να γιγαντώνεται, αφού το ποσό τριπλασιάστηκε, φτάνοντας από 30.000 δολάρια σε 120.000. Χθες το απόγευμα πραγματοποιήθηκε ειδική εκδήλωση στη Μελβούρνη για τον Λουκά, τα έσοδα της οποίας αναμένεται να φέρουν την οικογένεια πιο κοντά στο όνειρο της θεραπείας.

Το μαρτύριο του τετράχρονου αγοριού και της οικογένειάς του άρχισε όταν οι γονείς του, Ειρήνη και Ραλφ, παρατήρησαν μια ανεξήγητη αλλαγή στη συμπεριφορά του. Σε ηλικία δύο ετών και ενώ τίποτα δεν προμήνυε το κακό που ήταν προ των πυλών, ο Λουκάς έχασε ξαφνικά την όρεξή του για παιχνίδι και φαγητό. Οι γονείς του προβληματίστηκαν και άρχισαν να ψάχνουν τις αιτίες του προβλήματος. Λίγο καιρό αργότερα ο μικρός διαγνώστηκε με καρκίνο στο κεφάλι.

Το μυελοβλάστωμα πολεμήθηκε με χειρουργική επέμβαση έντεκα ωρών και με δεκάδες ώρες χημειοθεραπείας, αλλά παραμένει ζωντανό και απειλεί τη ζωή του μικρού. Μοναδική λύση, τα υπερσύγχρονα θεραπευτικά κέντρα της Αμερικής, όπου ο πιτσιρικάς πρέπει να νοσηλευτεί για τουλάχιστον έξι εβδομάδες και να υποβληθεί σε ειδική επέμβαση ραδιοθεραπείας.

Το υπέρογκο ποσό «πάγωσε» την ελπίδα της οικογένειας, καθώς δεν μπορούσε να εξασφαλίσει τόσα χρήματα. Και ενώ όλα έμοιαζαν χαμένα, χιλιάδες άνθρωποι αποφάσισαν να δώσουν χείρα βοηθείας και να στηρίξουν με όλες τις δυνάμεις τους το τετράχρονο αγόρι.

Η δημοσιοποίηση της περιπέτειας του Λουκά στο facebook σε μια σελίδα με τίτλο «Get on Board for Lukas Rosenbaum» (Επιβιβαστείτε για τον Λουκά) που δημιουργήθηκε στις 12 Αυγούστου είχε αποτέλεσμα να συγκεντρωθεί αρχικά το ποσό των 60.000 δολαρίων που αποτελούν το πρώτο βήμα για το ταξίδι σωτηρίας στην Αμερική και στη συνέχεια το ποσό να διπλασιαστεί σε χρόνο-ρεκόρ.

Καθημερινά, πλήθος χρηστών του facebook από κάθε γωνιά του κόσμου γίνονται μέλη στη σελίδα που έχει δημιουργηθεί με σκοπό τη συγκέντρωση των χρημάτων και βάζουν το δικό τους λιθαράκι για την εκπλήρωση του ταξιδιού που θα ξαναφέρει το χαμόγελο στον μικρό Λουκά.

«Το μόνο που θέλω είναι να ζήσει»

«Υπάρχουν μέρες που είμαστε γεμάτοι αισιοδοξία. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες που μοιάζουμε να ετοιμαζόμαστε για κηδεία» αναφέρει η μητέρα του μικρού Λουκά περιγράφοντας την καθημερινότητά της, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί τα τελευταία δύο χρόνια.

Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού η εξαιρετικά σπάνια ασθένεια από την οποία πάσχει ο μόλις τεσσάρων ετών γιος της θεωρείται από τις πλέον επικίνδυνες στον κόσμο, με τα ιατρικά στατιστικά να αναφέρουν πως ένα στα τρία παιδιά που υποφέρουν από αυτή δεν καταφέρνουν να την ξεπεράσουν και τελικά χάνουν την άνιση μάχη με τον θάνατο.

Η περίπτωση του μικρού Λουκά θεωρείται από τις πλέον δύσκολες, αφού οι γιατροί διέγνωσαν το μυελοβλάστωμα όταν ήταν δυόμισι ετών, στοιχείο που μόνο ευοίωνο δεν μπορεί να θεωρηθεί.Ο «γολγοθάς» για το μικρό αγόρι και την οικογένειά του είχε ξεκινήσει μερικούς μήνες νωρίτερα, όταν οι γονείς του άρχισαν να παρατηρούν πως το παιδί τους, που μέχρι τότε αναπτυσσόταν και φερόταν απολύτως φυσιολογικά, είχε χάσει κάθε όρεξη για φαγητό και για παιχνίδι.

Οι πρώτες επισκέψεις σε διάφορους γιατρούς δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα, αφού όλοι συμφωνούσαν πως δεν επρόκειτο για κάτι σοβαρό. Η Ειρήνη όμως ένιωθε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Αρχισε να ψάχνει μανιωδώς στο internet, να αναζητεί τις αιτίες της απότομης αλλαγής στη συμπεριφορά του γιου της και να τον πηγαίνει από γιατρό σε γιατρό, υποβάλλοντάς τον σε πλήθος εξετάσεων.

Μέχρι τη μέρα που η ζωή τους μετατράπηκε σε εφιάλτη και ο μικρός διαγνώστηκε με μυελοβλάστωμα. Η ίδια θυμάται εκείνες τις στιγμές με κάθε λεπτομέρεια, όπως άλλωστε και το τηλεφώνημα που έκανε στη δουλειά της για να ενημερώσει τον προϊστάμενό της πως θα αργούσε λόγω κάποιου προβλήματος. Τελικά, δεν επέστρεψε ποτέ.

Οι κρίσιμες μετεγχειρητικές μέρες

Όταν ο Λουκάς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για την εγχείρηση, η ίδια έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, που διήρκεσε 11 ολόκληρες ώρες, ο όγκος «αντιστάθηκε» και οι γιατροί δεν κατάφεραν να τον αφαιρέσουν πλήρως. Έτσι ακολούθησε επιθετική χημειοθεραπεία διάρκειας έξι μηνών.

Έκτοτε η καθημερινότητα της οικογένειας άλλαξε ριζικά και τίποτα δεν θύμιζε πλέον τις παλιές καλές μέρες. Ο Λουκάς, όπως κάθε παιδί της ηλικίας του, δεν μπορούσε να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει και για ποιο λόγο έπρεπε να κουβαλάει πάνω του αυτά τα περίεργα σωληνάκια. «Μισούσε τους σωλήνες» λέει η Ειρήνη. «Όταν έπρεπε να κάνει μπάνιο, ήταν σαν να υποβάλλεται σε μαρτύριο. Δεν ήθελε να βγάλει ούτε την μπλούζα του».

Ο Λουκάς έχει αρχίσει να προσαρμόζεται σταδιακά στα νέα δεδομένα και να παίζει ξανά με τα τρενάκια που τόσο πολύ αγαπάει. Σίγουρα δεν γνωρίζει πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η αντιμετώπιση των όγκων του εγκεφάλου με χημειοθεραπεία.

Τα μυελοβλαστώματα έχουν την ιδιαιτερότητα να εμφανίζονται κοντά στη σπονδυλική στήλη και ο κίνδυνος να εξαπλωθούν στο νευρικό σύστημα είναι διαρκής.«Οταν γίνεσαι γονιός και αποκτάς ένα παιδί, είσαι γεμάτος μεγάλες προσδοκίες» λέει η Ειρήνη. «Σκέφτεσαι την εκπαίδευσή του και το επάγγελμα που θα ακολουθήσει όταν μεγαλώσει. Κάνεις όνειρα. Τώρα το μόνο που θέλω είναι να επιβιώσει και να είναι καλά. Πλέον προβληματίζομαι για άλλα πράγματα. Οπως αν θα καταφέρει να κάνει ποδήλατο ή αν θα πάει σχολείο. Δεν χάνω την ελπίδα μου».

INFO - Αν θέλετε να βοηθήσετε τον Λουκά Bank: ANZ. Name: Irene Rosenbaum. BSB: 013365. Acc#: 284536156 Η ηλεκτρονική διεύθυνση της Ειρήνης Στρούζα-Rosenbaum, αν θέλετε να βοηθήσετε με κάποιον άλλο τρόπο, είναι strouzas@gmail.com

Ένας από τους χειρότερους εφιάλτες των γονιών γίνεται πείραμα από διαδικτυακή τηλεόραση και αποκαλύπτει πόσο εύκολο είναι τελικά ένα παιδί να παρασυρθεί από έναν άγνωστο.

Μέσα σε μόλις 90 δευτερόλεπτα ένα κοριτσάκι που παίζει στο πάρκο, λίγα μέτρα μακριά από τη μητέρα του, προσεγγίζεται από άγνωστο άνδρα, ο οποίος του λέει ότι έχασε το σκυλάκι του και θέλει τη βοήθειά του ώστε να το βρει.

Αρκούν λίγες κουβέντες, ένα πλαστικό παιχνιδάκι σκύλου και το κοριτσάκι πέφτει στην παγίδα. Βγαίνει από το πάρκο και ακολουθεί τον άγνωστο, φωνάζοντας το όνομα του σκύλου.

Για καλή τύχη του μικρού παιδιού πρόκειται για πείραμα του ITV και της εκπομπής Daybreak, ωστόσο το βίντεο είναι συγκλονιστικό καθώς αποτυπώνει την πραγματικότητα σχετικά με τους κινδύνους που καιροφυλαχτούν.

Ο «άγνωστος» άνδρας ζήτησε από τους γονείς εννέα παιδιών ηλικίας 5-11 να συμμετάσχουν στο πείραμα ώστε να διαπιστωθεί αν τα παιδιά θα τον ακολουθούσαν και τα αποτελέσματα προκαλούν σοκ, καθώς τα επτά από αυτά ακολούθησαν τον άγνωστο έξω από το πάρκο.

«Βγήκε μαζί του έξω από το πάρκο και ο γιος μου τον ακολούθησε. Δε μπορούσα να το πιστέψω», είπε μία μητέρα.

«Τρομοκρατήθηκα και διαπίστωσα ότι δεν επιτρέπεται να είσαι αφελής, δε μπορείς να είσαι σίγουρος ότι τα παιδιά σου κατανοούν όσα τους λες», συμπλήρωσε έκπληκτη η μητέρα.

«Αν ο ενήλικας που βρίσκεται μαζί τους αφαιρεθεί για μία στιγμή είναι πολύ εύκολο να συμβεί κάτι τέτοιο. Δε νομίζω ότι μπορεί να διαπαιδαγωγηθεί αρκετά ένα παιδί. Πρέπει να μάθουν ότι είναι πιθανό να βρεθούν αντιμέτωπα με διαφορετικές καταστάσεις», δήλωσε μία δεύτερη μητέρα.

Εκπρόσωπος συλλόγου προστασίας παιδιών είπε ότι το πείραμα αυτό αποδεικνύει πως οι γονείς πρέπει να εστιάσουν στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών και να τα προετοιμάσουν για τους κινδύνους του «πραγματικού κόσμου».

4news.gr

Η Αμερικανίδα φωτογράφος, 32 ετών, μίλησε στη Daily Mail για τις υπέροχες φωτογραφίες-πορτραίτα νεογέννητων που τραβάει και το πόσο συναρπαστικά είναι τα μωρά!

Πριγκήπισσα από κούνια!

Κάθε μωρό έχει τη δική του χάρη, τις ιδιορρυθμίες του, το δικό του χαρακτήρα αλλά μάλλον όταν κοιμούνται όλα μοιάζουν το ίδιο γαλήνια!

Απλά λατρεμένο!

Το αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση είναι φωτογραφίες μωρών που λατρεύεις να χαζεύεις για την ηρεμία και τη γαλήνη που εκπέμπουν!

Sleeping beauty!

Το στοίχημα όπως εξηγεί η Alicia Gould είναι να χαλαρώσουν οι γονείς που είναι ήδη τσιτωμένοι από τις πρώτες εβδομάδες με το νεογέννητο μωρό τους.

Μωρά με πόζες!

Όπως είναι φυσικό κάθε μωρό έχει τη δική του έκφραση και πόζα και το αποτέλεσμα είναι φυσικά μοναδικό όπως στην περίπτωση αυτού του μωρού!

Ύπνος βαθύς!

Όπως αποκαλύπτει η φωτογράφος το να φωτογραφίζει τόσο μικρά μωράκια είναι τρομακτικό όπως επίσης ότι κάποια μωράκια ήταν αδύνατον να τα ξυπνήσει! Η απρόβλεπτη φύση των μωρών!

Αγγελικός ύπνος!

"Στόχος μου είναι να κοιτάζει η κάθε μαμά τις φωτογραφίες δέκα χρόνια αργότερα και να θυμάται την κατακλυσμιαία αγάπη που είχε για το νεογέννητο μωρό της", αποκαλύπτει η φωτογράφος και με τέτοιες φωτογραφίες είναι σίγουρο ότι θα το πετύχει!

Cosy and warm!

Οι φωτογραφίες δείχνουν όλο το μεγαλείο της απλότητας ενός μωρού που κοιμάται, όμως για κάθε φωτογραφία μπορεί να χρειαστούν πάνω από 3 ώρες προετοιμασίας!

Χεράκι για μαξιλάρι!

Η Alicia φωτογραφίζει τα μωρά μέσα στις 3 πρώτες εβδομάδες από τη γέννηση σε διάφορες πόζες κυρίως όμως όταν αυτά κοιμούνται!

Στη συγκεκριμένη περίπτωση γελάνε, ή καλύτερα ξεκαρδίζονται!

Σε ένα βίντεο 2,5 λεπτών μωρά από όλον τον κόσμο, τα περισσότερα μόλις μερικών μηνών, γελάνε με την καρδιά τους και μας κάνουν να κλαίμε από τα γέλια.

Για του λόγου το αληθές δείτε το ακόλουθο βίντεο για να καταλάβετε ότι τα μωρά είναι φοβερά, κυρίως όταν λύνονται στα γέλια!

Επιλέγουν απλά πράγματα για να παίξουν και να διασκεδάσουν και συχνά αδιαφορούν για τα παιχνίδια αφού ένα χαρτόκουτο ή μερικές κατσαρόλες είναι αρκετά για να περάσουν καλά. Και βέβαια είναι συγκεκριμένα τα πράγματα στα οποία δείχνουν την προτίμησή τους τα μωρά ανά τον κόσμο χωρίς καμία διαφορά. Γιατί οι συνήθειες των μωρών είναι παρόμοιες ό,τι εθνικότητα κι αν έχουν. Δείτε λοιπόν στη συνέχεια τα 12 βασικά πράγματα τα οποία τα μωρά λατρεύουν να κάνουν…

1. Να παίζουν με τα χαρτοκιβώτια…

2. … και με τα χαρτιά κουζίνας

3 . Να ξυπνάνε στις 5 το πρωί

4. Να παίζουν με τις σαπουνόφουσκες…

5. … και με τις κατσαρόλες και τα τηγάνια

6. Να φοράνε (τα κορίτσια) την αγαπημένη τους φούστα πάνω από μία εβδομάδα

7. Να προσπαθούν και να πιστεύουν ότι μπορούν να πετάξουν

8. Να ασχολούνται με το διαδίκτυο κι ας μην ξέρουν τι είναι!

9. Τα γενέθλια

10 . Το γαργάλημα

11. Το γνωστό «τσα»!

12. Να ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους

Και όμως, οι δυο τους είχαν κάτι κοινό, εκτός από την αγάπη τους για το νερό: το δελφίνι είναι επίσης τραυματισμένο και του έχει κοπεί η ουρά.

Ο Cieran Kelso πέταξε στη Φλόριντα από την Αγγλία και είχε την σπάνια ευκαιρία να κολυμπήσει με την Winter, ένα δελφίνι στο Clearwater Marine Aquarium που κολυμπάει με προσθετική ουρά και έχει πρωταγωνιστήσει και στην ταινία «Dolphin Tale». Και αυτό ήταν κάτι που έκανε το αγόρι να νιώθει πιο κοντά με το θηλαστικό.

Αφότου έχασε και τα δύο πόδια του από μηνιγγίτιδα σε ηλικία ενός έτους, ο Cieran χρησιμοποιεί προσθετικά μέλη με βατραχοπέδιλα για να κολυμπήσει.

«Τα πρώτα του λόγια όταν είδε την ταινία ήταν «Η Winter είναι σαν και μένα», είπε ο πατέρας του Cieran, Gary Kelso. «Είναι πρωτόγνωρα τα συναισθήματα όταν βλέπεις τον Cieran να κολυμπάει με το δελφίνι».

Η οικογένεια έκρυψε το ταξίδι από το αγόρι μέχρι τις 16 Αυγούστου, οπότε ήταν η πτήση για Φλόριντα.

Οι αεροσυνοδοί ανακοίνωσαν ότι το ταξίδι ήταν μια επίσκεψη - έκπληξη στο σπίτι της Winter, που οργανώθηκε από τους τοπικούς υπαλλήλους τουρισμού.

Το όνειρο του Cieran είχε γίνει πραγματικότητα!

Την ημέρα που οι δυο τους βρέθηκαν μαζί στην ίδια πισίνα, ο εκπαιδευτής Cammie Zodrow προέτρεψε τον Cieran να ακουμπήσει το δελφίνι, κάνοντάς του έτσι σήμα να δείξει την ουρά της.

«Εσείς είστε οι καλύτεροι φίλοι τώρα», είπε ο Zodrow στον Cieran, που δεν μπορούσε παρά να λάμπει από ευτυχία.

Στη συνέχεια, πιάστηκε από το πτερύγιό της και κολύμπησε δίπλα της, κάνοντας σε κύκλους και βόλτες για αρκετή ώρα.

ια περισσότερο από μία ώρα, η Winter και ο Cieran – στην αρχή έχοντας μαζί μόνο τον εκπαιδευτή, στη συνέχεια και την 5χρονη αδελφή του, Layla-Eve και την αδελφή της Winter, Hope – κολυμπούσαν στην πισίνα.

Ο Cieran είπε ότι είναι ο μεγαλύτερος θαυμαστής της Winter και θα μπορούσε να κολυμπάει μαζί της για «ένα εκατομμύριο ώρες». «Ήταν πιο απίστευτο και από το απίστευτο», είπε μόλις βγήκε από την πισίνα.

H οργάνωση για την επίσκεψη διήρκεσε περίπου ένα χρόνο, στη διάρκεια του οποίου οι γονείς του Cieran προσπαθούσαν να του το κρατήσουν κρυφό.

Δείτε το συγκινητικό βίντεο

Στο ιατρικό άρθρο που ακολουθεί θα πληροφορηθείτε πως μέσα από το παιχνίδι το παιδί μεταμορφώνεται σε…. Πικάσο

Η δημιουργικότητα και η αυθόρμητη σκέψη “γεννιώνται” από το παιχνίδι. Ο άνθρωπος του neanderthal είχε αδυναμία συμβολικής σκέψης εξαιτίας της σύντομης παιδικής του ηλικία σε σχέση με του homo sapiens.

Το παιχνίδι είναι σημαντικό. Μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά μαθαίνουν να διαχειρίζονται τις κοινωνικές σχέσεις, να βρίσκουν λύσεις στα μικρά και μεγάλα τους προβλήματα να τελειοποιούν τις ικανότητες καθώς και να αναπτύσσουν την αυθόρμητη και συμβολική σκέψη. Οι έρευνες επιβεβαιώνουν ότι η διάρκεια της παιδικής ηλικίας και η πιθανότητα να παίξει κανείς για μεγάλο χρονικό διάστημα κάνουν τη διαφορά μεταξύ του μοντέρνου ανθρώπου από τον άνθρωπο του Neanderthal.

Ο άνθρωπος του Neanderthal εμφανίστηκε στην Ευρώπη πριν από 250 χιλιάδες χρόνια και εξαφανίστηκε πριν από 30 χιλιάδες χρόνια αφού έφτασε μέχρι και την μέση ανατολή .Ο πρόγονος μας κατασκεύαζε εργαλεία ,κυνηγούσε, γνώριζε τη φωτιά και είχε ακόμη αναπτύξει τη συνήθεια να θάβει τους νεκρούς του. Αλλά όλες οι μαρτυρίες που μας άφησε είναι σχεδόν χωρίς καμία μορφή συμβολισμού , κάτι που αντίθετα χαρακτήρισε τον homo Sapiens και εμάς.

Η ικανότητα συμβολισμού μας επιτρέπει να μεταδίδουμε πληροφορίες από τη μια γενιά στην επόμενη, δημιουργώντας το απαραίτητο υπόβαθρο για την ανάπτυξη πολιτισμού. Μας επιτρέπει να αποκτήσουμε ένα τεράστιο ποσό από γνώσεις, χωρίς να έχουμε την άμεση εμπειρία που οδήγησε στις γνώσεις αυτές.

Για παράδειγμα, όλοι γνωρίζουμε κάτι για τους δεινόσαυρους, παρότι κανένας άνθρωπος δεν έχει συναντήσει ποτέ ζωντανό δεινόσαυρο. Εξαιτίας του θεμελιώδους ρόλου του συμβολισμού σχεδόν σε οτιδήποτε κάνουμε, ίσως δεν υπάρχει άλλη πλευρά της ανάπτυξης του πνευματικού κόσμου του ανθρώπου που να έχει μεγαλύτερη σημασία από την ανάπτυξη της ικανότητας σκέψης με χρήση συμβόλων.

Γιατί ο άνθρωπος του Neanderthal δεν την είχε; Οι έρευνες έδειξαν ότι ο άνθρωπος του Neanderthal είχε σύντομη παιδική ηλικία και μικρότερη εξάρτηση από την μητέρα σε σχέση με τον homo sapiens και κατά συνέπεια έπαιζε λίγο.

Το παιχνίδι είναι λοιπόν σημαντικό για την ανάπτυξη του ανθρώπου και η στέρηση του είναι “επιβλαβής”. Πλάθει τον εγκέφαλο και του δίνει μορφή που εξαρτάται από τον τύπο του παιχνιδιού. Τα παιδιά χρησιμοποιούν την φαντασία τους υποθέτουν και σκέπτονται τι θα ακολουθήσει, ποια θα είναι η επόμενη πράξη τους. Αυτές οι δραστηριότητες βοηθούν τον εγκέφαλο να αναπτύξει την αυθόρμητη και συμβολική σκέψη.

Έτσι λοιπόν η σύντομη παιδική ηλικία στέρησε την φαντασία και την ικανότητα αυθόρμητης σκέψης στον άνθρωπο του Neanderthal, από κανέναν τους δεν θα μπορούσε να γεννηθεί ένας Πικάσο.

Μήπως αυτή η αλλαγή έγινε λόγω κάποιας βιολογικής προτίμησης –μιας διαφοράς μεταξύ των φύλων– ή ήταν στην πραγματικότητα κάτι που επέβαλε η κοινωνία στα βρέφη προτού καν προλάβουν να ανοίξουν τα μάτια τους στον κόσμο;

Η ανάθεση των χρωμάτων ανά φύλο ξεκίνησε στη δεκαετία του 1940, γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι η προτίμηση στα χρώματα έχει επηρεαστεί από την κοινωνία. Μέχρι την ηλικία των δυο ετών, ένα παιδί γνωρίζει ότι ανήκει σε ένα συγκεκριμένο φύλο.

Ένας εύκολος τρόπος να εξασφαλίσει τη θέση του ένα παιδί στο φύλο που ανήκει, γεγονός σημαντικό στην ψυχολογική του ανάπτυξη, είναι να επιλέξει το χρώμα που έχει διαλέξει για εκείνο η κοινωνία.

Παρόλα αυτά, κάποιοι γονείς ντύνουν τα παιδιά τους με ουδέτερα χρώματα, όπως κίτρινο και πράσινο, αλλά πολλά μικρά κορίτσια, ακόμα κι εκείνα που δεν μεγάλωσαν με τα χαρακτηριστικά χρώματα των δυο φύλων, περνούν μια φάση που ονομάζεται Pink Frilly Dress, απαιτώντας το ροζ χρώμα, όπως αναφέρουν οι ερευνητές του πανεπιστημίου του Princeton.

Σε ένα πείραμα 206 ανθρώπων ηλικίας 20 έως 26 ετών, οι ερευνητές στο πανεπιστήμιο Newcastle στην Αγγλία βρήκαν ότι όταν τους ζητήθηκε να διαλέξουν ορθογώνια παραλληλόγραμμα χωρισμένα στους συνδυασμούς κόκκινο/πράσινο και μπλε/κίτρινο, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες προτίμησαν το μπλε.

Όταν είχαν ως επιλογή μια μείξη χρωμάτων για να διαλέξουν, οι άνδρες προτίμησαν διάφορα χρώματα, ενώ οι γυναίκες έδειξαν προτίμηση σε χρώματα που κοκκίνιζαν, όπως το ροζ και το λιλά.

Οι επιστήμονες κατέληξαν ότι υπάρχει πραγματικά μια διαφορά στις προτιμήσεις στα χρώματα ανάμεσα στα δυο φύλα. Από τους 37 συμμετέχοντες στο πείραμα που ήταν Κινέζοι, όλες οι γυναίκες προτίμησαν χρώματα με βάση το κόκκινο, κάτι που δείχνει ότι η προτίμηση στο χρώμα ίσως τελικά να είναι βιολογικό θέμα κι όχι κοινωνικό.

Οι ερευνητές σχεδιάζουν να επαναλάβουν το πείραμα, αυτή τη φορά σε παιδιά, εξηγώντας ότι τα μικρά παιδιά δεν έχουν ακόμα αναλάβει κοινωνικά τους ρόλους τους βασιζόμενα στο φύλο τους, άρα οι προτιμήσεις που θα δείξουν ως προς τα χρώματα είναι έμφυτες.

Οι ερευνητές θεωρούν ότι η προτίμηση των γυναικών για το ροζ και το κόκκινο ίσως να προέρχεται από το ρόλο τους ως συλλέκτριες στα παλιά χρόνια. Το κόκκινο είναι το χρώμα πολλών φρούτων και μούρων, ενώ είναι και το χρώμα που παίρνει το πρόσωπο των παιδιών όταν αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα.

Μια έρευνα του 2003 υποστηρίζει αυτή την άποψη, καθώς αποδείχθηκε ότι τα μάτια των γυναικών είναι εναρμονισμένα από τη φύση να βλέπουν τα κόκκινα χρώματα καλύτερα από τα υπόλοιπα. Οι άνδρες ενδέχεται να προτιμούν το μπλε γιατί συμβολίζει μια καλή πηγή νερού και σηματοδοτεί τον καλό καιρό, αν και αυτό το τελευταίο ίσως είναι ένα αυθαίρετο συμπέρασμα.