Σε μία προσπάθεια να λύσει απορίες που ταλανίζουν τις ασθενείς εκείνες που αισθάνονται να πλήττεται το απόλυτο σύμβολο της θηλυκότητας τους, μιλάει χωρίς περιστροφές για το τι μπορούν να περιμένουν από μία τέτοια επέμβαση.

Τι διαφορές έχει μια ογκολογική αποκατάσταση από μία απλή προσθετική στήθους και ποια μέθοδος είναι πιο ασφαλής; Θα ξαναγίνει το στήθος όπως παλιά; Σε ποιες περιπτώσεις διατηρείται η θηλή και τι λένε πρόσφατες μελέτες;

Το στήθος δεν θα γίνει ποτέ ξανά όπως πριν

Oι περισσότερες γυναίκες έχουν την εντύπωση ότι αποκατάσταση σημαίνει επανάπλαση του στήθους, δηλαδή νομίζουν ότι θα γίνει έτσι ακριβώς όπως ήταν πριν, αλλά αυτό δεν ισχύει, μας λέει ο κ. Φιλόπουλος.
 

Παράθεση

 

«Αποκαθίσταται η μάζα του στήθους και μπορεί ακόμα να φτιαχτεί και θηλή, εφόσον λείπει μετά τη μαστεκτομή, αλλά σίγουρα δεν είναι ο μαστός που ήταν πριν από το χειρουργείο. Παρόλα αυτά, η γυναίκα μπορεί να φορέσει άνετα και τα ρούχα της και το μαγιό της και να αισθανθεί και η ίδια πολύ καλύτερα.

Γι' αυτό και βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να αυξάνεται ο αριθμός των γυναικών που ζητούν αποκατάσταση. Κι αυτό συμβαίνει και εξαιτίας του γεγονότος, ότι ο καρκίνος του μαστού έχει πάψει πια να απειλεί τη ζωή και μάλιστα οι περισσότερες γυναίκες μετά την περιπέτεια αυτή, ζουν πολλά χρόνια με άριστη ποιότητα ζωής».

 

Αντενδείξεις για αποκατάσταση

«Δεν επιτρέπεται να γίνει αποκατάσταση σε ασθενείς που βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο της νόσου, σε ασθενείς που έχουν φλεγμονώδη καρκίνο, σε περιπτώσεις τοπικής υποτροπής και βέβαια όταν η γενική κατάσταση της υγείας της ασθενούς είναι κακή με πολλή συνοσηρότητα».

Οι διαφορές της προσθετικής στήθους από την ογκολογική αποκατάσταση

«Ευτυχώς πια δεν χρειάζεται να κάνουμε τόσες πολλές μαστεκτομές όπως παλιά, γιατί πλέον κάνουμε απλές ή μερικές ογκεκτομές. Στις περιπτώσεις που υπάρχει ένδειξη μαστεκτομής, μετά την επέμβαση εκεί που υπήρχε η μάζα του στήθους μένει στην επιπεδωμένη περιοχή μία εγκάρσια ή ελαφρά λοξή ουλή. Στην αυξητική του στήθους η ουλή είναι σχεδόν αόρατη. Αυτή είναι η πρώτη διαφορά (παρόλο που σήμερα στις περιπτώσεις μαστεκτομών που διατηρείται το δέρμα, η ουλή είναι μικρή και αισθητικά πολύ καλή).

Η δεύτερη διαφορά είναι ότι στην αυξητική του στήθους, μία καθαρά αισθητική επέμβαση, το ένθεμα τοποθετείται στο πίσω μέρος του μαστού, ενώ στην ογκολογική αποκατάσταση το ένθεμα μπαίνει πίσω από τον μεγάλο μυ του θώρακα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το αναπλασμένο στήθος να είναι πιο στητό, από το υγιές, ανεξαρτήτως ηλικίας της γυναίκας. Μία τρίτη διαφορά είναι ότι για να ξαναφιαχτεί το στήθος πρέπει να δημιουργηθεί ο κατάλληλος χώρος και η κατάλληλη διάταση των ιστών που έχουν ισοπεδωθεί.

Τι ρόλο παίζει ο διατατήρας

Αυτό επιτυγχάνεται με την τοποθέτηση ενός διατατήρα, δηλαδή μίας σακούλας που προοδευτικά φουσκώνει με τη χορήγηση ορού. Κάτι που γίνεται σταδιακά. Όταν το μέγεθος της διάτασης των ιστών φτάσει στο επιθυμητό, συνήθως μετά από 3-6 μήνες, αφαιρείται ο διατατήρας, μέσω τομής στην παλιά ουλή, και τοποθετείται το ένθεμα.

Ο διατατήρας χρειάζεται, επειδή το ένθεμα θα μπει κάτω από το μεγάλο μυ του θώρακα, πρακτική που επιτρέπει στο γιατρό να ψηλαφεί την περιοχή της επέμβασης, ώστε να ανακαλύψει έγκαιρα, τυχόν εμφάνιση τοπικής υποτροπής. Αν το ένθεμα μπει ανάμεσα στο δέρμα και στο μυ, κάτι τέτοιο δεν θα είναι εφικτό, και αυτό είναι ένα λάθος που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή των ασθενών».

Επειδή, συχνά, οι δύο μαστοί είναι ασύμμετροι, μαζί με την τοποθέτηση του ενθέματος γίνεται και ανόρθωση του δεύτερου υγιούς μαστού. Στις περιπτώσεις, δε, που οι μαστοί είναι μικροί και δεν είχαν πτώση από πριν, αυτή η διαδικασία είναι απλούστερη και ταχύτερη. Η αποκατάσταση με ενθέματα είναι η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη μέθοδος αποκατάστασης.

Υπάρχουν και άλλες μέθοδοι, όπως να χρησιμοποιηθούν ιστοί από άλλο σημείο του σώματος της ασθενούς. Να φέρεις, δηλαδή,από το κάτω μέρος της κοιλιάς ή από την πλάτη της ασθενούς (όπως συνηθίζεται) ένα κομμάτι δέρμα και μυ, και να φτιάξεις μία μάζα στήθους. Αυτές οι πρακτικές δημιουργούν πρόσθετες ουλές, είναι τεχνικά πιο δύσκολες, και απαιτούν μεγαλύτερο χρόνο χειρουργείου. Ωστόσο, επιφέρουν ένα πιο φυσικό αποτέλεσμα».

Άμεση ή απώτερη αποκατάσταση και σε ποιες περιπτώσεις;

Όταν υπάρχει αναγκαιότητα η χειρουργική επέμβαση να συμπληρωθεί με περαιτέρω θεραπείες, όπως χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία, πολλοί γιατροί προκρίνουν την αποκατάσταση σε δεύτερο χρόνο, αφού η γυναίκα ολοκληρώσει με επιτυχία όλη τη θεραπευτική αγωγή της, αναφέρει ο κύριος Φιλόπουλος. Σχετικά με την επέμβαση που γίνεται ταυτόχρονα μαστεκτομή και αποκατάσταση στο ίδιο χειρουργείο,ο κ. Φιλόπουλος αναφέρει ότι είναι μία πρακτική που κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια, αλλά η εφαρμογή της έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες.

Παράθεση

«Τα αποτελέσματα είναι πιο ασφαλή σε ασθενείς με πρώιμους καρκίνους και στις περιπτώσεις που υπάρχει η δυνατότητα να εφαρμοστούν τεχνικές, που εξασφαλίζουν τη διατήρηση ικανοποιητικής ποσότητας δέρματος του μαστού. Άμεση αποκατάσταση επιλέγεται και σε περιπτώσεις που γίνεται αφαίρεση του μαζικού αδένα, με διατήρηση του δέρματος με ή χωρίς διατήρηση της θηλής (κάτι που είναι συχνότερο σε προφυλακτικές μαστεκτομές)».

Άμεση αποκατάσταση δεν σημαίνει πάντα ότι αποκτάς καινούργιο στήθος τη ίδια στιγμή

Πολλές γυναίκες έχουν την εντύπωση ότι θα μπουν στο χειρουργείο να κάνουν μαστεκτομή και θα βγουν με ένα καινούργιο στήθος. Κάτι τέτοιο, όμως, ισχύει μόνο στις περιπτώσεις που το στήθος είναι μικρό και χρησιμοποιηθούν κρημνοί (ιστοί δέρματος από άλλο σημείο του σώματος) όπως λέει ο κ. Φιλόπουλος.

Παράθεση

«Θα πρέπει να επισημανθεί ότι η άμεση αποκατάσταση σημαίνει πολλές φορές ότι απλά μαζί με την μαστεκτομή αρχίζει και η διαδικασία της αποκατάστασης, που είναι η τοποθέτηση και το γέμισμα του διατατήρα, που διαρκεί κάποιους μήνες και ήδη περιγράψαμε. Σε κάθε περίπτωση, το αν θα γίνει άμεσα ή σε δεύτερο χρόνο, αφορά κυρίως κριτήρια που έχουν να κάνουν με τον όγκο και την κατάσταση της ασθενούς».

Πόσο επώδυνη είναι η διαδικασία της αποκατάστασης;

«Η αποκατάσταση δεν είναι τόσο επώδυνη, όσο νομίζουν πολλές γυναίκες. Βεβαίως και έχει πόνο και πρέπει να το ξέρουν,αλλά είναι ένας πόνος ανεκτός για λίγες μέρες και σε συγκεκριμένες φάσεις της διαδικασίας και αντιμετωπίζεται με παυσίπονο».

Σε ποιες περιπτώσεις διατηρείται η θηλή

Όσον αφορά στη διατήρηση της θηλής είναι ένα ζητούμενο για τους γιατρούς, όπως επισημαίνει ο πρόεδρος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας. «Μέχρι πριν μερικά χρόνια υπήρχαν πολύ μεγάλοι φόβοι ό,τι αν διατηρηθεί η θηλή, μπορεί να εμφανιστούν συχνότερα τοπικές υποτροπές. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πολλές μελέτες που δείχνουν ότι μπορεί να αποτελέσει μία ασφαλή πρακτική για ορισμένες όμως περιπτώσεις, όπως π.χ όταν οι όγκοι είναι σε αρχικό στάδιο και μικρό μεγέθος, όταν είναι μακριά από τη θηλή και χωρίς λεμφαγγειακή διήθηση ή όταν η μαστεκτομή γίνεται προληπτικά.

Πόσο φυσικό αποτέλεσμα έχει μία ψεύτικη θηλή;

Στο πλαίσιο της αποκατάστασης του μαστού, η επέμβαση για διαμόρφωση της θηλής προσφέρει ένα αισθητικό αποτέλεσμα μερικές φορές πολύ καλό, μερικές φορές απλά ικανοποιητικό. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για την ανάπλαση της εικόνας και όχι της αίσθησης της θηλής. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι με λήψη δέρματος από το πάνω μέρος του μηρού ή από τμήμα της άλλης θηλής (αν είναι μεγάλη) ή το τατουάζ.

Προσωπική μαρτυρία

Έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, η οποία δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Plastic and Reconstructive Surgery, αναφέρει ότι η αποκατάσταση μαστού, αμέσως μετά τη μαστεκτομή, μπορεί ενδεχομένως να προστατεύει τις ασθενείς από περίοδο ψυχικής δυσφορίας, κακή εικόνα σώματος και μειωμένη σεξουαλικότητα, σε σύγκριση με όσες περιμένουν κάποιο διάστημα πριν υποβληθούν σε αυτήν. Φυσικά, η έρευνα αναφέρεται σε υποψήφιες που τηρούν τα ιατρικά κριτήρια για άμεση αποκατάσταση, όπως η δημοσιογράφος, Μαίρη Κοντολούρη, που πρόσφατα υπεβλήθη σε διπλή μαστκετομή και μιλά στο ΑΠΕ- ΜΠΕ για την προσωπική της εμπειρία:
 

Παράθεση

 

«Το να βγεις από το χειρουργείο με ένα ομοίωμα στήθους είναι μεγάλη παρηγοριά. Δεν προλαβαίνεις να δεις τον εαυτό σου ακρωτηριασμένο! Ακόμα κι αυτή η εφηβική χροιά στήθους, είναι σημαντική για την ψυχολογία της γυναίκας που παλεύει έναν καρκίνο. Είναι μια αισιόδοξη στιγμή, μέσα σε μια φάση εξαιρετικά δύσκολη.

Η εικόνα σου, αν έχεις περάσει δε και από χημειοθεραπείες έχει αλλάξει τόσο πολύ, καθώς δεν έχεις μαλλιά, και πιθανότατα έχεις πάρει και βάρος... Σίγουρα το να χάσεις και το στήθος σου είναι πλήγμα βαρύ. Η άμεση αποκατάσταση σε εμένα λειτούργησε "θεραπευτικά" σε ότι αφορά στον ψυχισμό μου».

 

Πηγή: ΑΠΕ- ΜΠΕ

Οι δηλητηριάσεις αποτελούν την πιο συχνή μορφή ατυχημάτων στα παιδιά. Ωστόσο, στοιχεία ερευνών δείχνουν ότι είναι σπάνια θανατηφόρες στις μικρές ηλικίες.

Σε περίπτωση δηλητηρίασης καλούμε το Κέντρο Δηλητηριάσεων 210-7793777 ή μεταφέρουμε το παιδί στο νοσοκομείο.

Τα παραπάνω ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η ειδικευμένη στη διοίκηση μονάδων υγείας νοσηλεύτρια της Μονάδας Ειδικών Λοιμώξεων Παίδων του Ιπποκρατείου Θεσσαλονίκης, Εμμανουέλα Αγγελή, με αφορμή ανακοίνωσή της με θέμα "φαρμακευτική δηλητηρίαση Παίδων - Προσέλευση σε ΤΕΠ - Τρόπος αντιμετώπισης - Νομικές προεκτάσεις", στη 2η ημερίδα Επιστημονική Νοσηλευτική Ημερίδα "Νοσηλευτικοί Ορίζοντες", του νοσοκομείου Γρεβενών.

«Δηλητήριο είναι κάθε ουσία η οποία όταν μπει στον οργανισμό, σε αρκετή ποσότητα, μπορεί να προκαλέσει μόνιμη ή προσωρινή βλάβη. Μπορεί να είναι: κάποια ουσία που πήραμε από το φυσικό περιβάλλον (πχ. τρώγοντας μανιτάρια) ή κάποια τεχνητή ουσία (πχ. καθαριστικά σπιτιών, σιρόπια κ.α).

Ο συχνότερος τρόπος δηλητηρίασης είναι η κατάποση από το στόμα, ενώ σπάνια γίνεται εισπνοή από το αναπνευστικό σύστημα ή απορρόφηση από το δέρμα.

Σχεδόν το σύνολο των δηλητηριάσεων στην παιδική ηλικία (90%) συμβαίνει μέσα στο σπίτι.

Σύμφωνα με επιδημιολογικά στοιχεία του 2013 από το Κέντρο Δηλητηριάσεων οι δηλητηριάσεις που αφορούν παιδιά, ηλικίας 0-14 ετών, καταλαμβάνουν το 52,2% του συνόλου των δηλητηριάσεων.

• Στη βρεφική ηλικία (0-1 έτους) είναι 3,4% επί των παιδικών δηλητηριάσεων.
• Πιο επικίνδυνες ηλικίες είναι μεταξύ 1-5 ετών όπου συμβαίνει το 81% των δηλητηριάσεων της παιδικής ηλικίας.
• Στην ηλικία 5 - 10 ετών η συχνότητα είναι 11,9%, ενώ σαφής μείωση παρατηρείται στις ηλικίες 10 - 14 ετών (3,7%)", εξηγεί η κ. Αγγελή.

Σύμφωνα με δεδομένα του Κέντρου Δηλητηριάσεων σε όλες τις ομάδες ηλικιών διαπιστώνεται ότι υπερτερούν σαφώς οι δηλητηριάσεις από φάρμακα.

Στις ηλικίες 1 - 5 ετών υπερτερούν αθροιστικά διάφορα χημικά προϊόντα που βρίσκονται στο σπίτι (είδη οικιακής χρήσης, διάφορες χημικές ουσίες , καλλυντικά) για τα οποία πρέπει να υπάρχει ιδιαίτερη μέριμνα σωστής φύλαξης.

Δηλητηριάσεις από περιέργεια

Αναφερόμενη στους λόγους των δηλητηριάσεων στην παιδική ηλικία, η κ. Αγγελή επισημαίνει ότι τα παιδιά είναι περίεργα και εξερευνούν τον κόσμο με όλες τους τις αισθήσεις, συμπεριλαμβανομένης της γεύσης. "Ως εκ τούτου, το σπίτι και ο περιβάλλων χώρος μπορεί να είναι ένα επικίνδυνο μέρος για ακούσια δηλητηρίαση" τονίζει.

Τα μοτίβα της δηλητηρίασης αλλάζουν ανάλογα με την ηλικιακή ομάδα τον τύπο της έκθεσης τη φύση και τη δόση του δηλητηρίου.

«Με βάση τα στατιστικά στοιχεία στην Αμερική, η αυτο - έκθεση των παιδιών ευθύνεται για το 95% των φαρμακευτικών δηλητηριάσεων. Συχνότερες αιτίες είναι η υπερβολική ζωηράδα των παιδιών, η έντονη περιέργεια τους, η μεγάλη επιθυμία να βάλουν στο στόμα τους διάφορα πράγματα τόσο για να εξακριβώσουν τη φύση τους, όσο και για να ευχαριστηθούν γενικά», αναφέρει η κ. Αγγελή.

Παράλληλα, σημειώνει, ότι το είδος και ο τρόπος με το οποίο δηλητηριάζονται τα παιδιά έχει σχέση:

1. με το εθνικό και βιοτικό επίπεδο: (40% των δηλητηριάσεων στις υποανάπτυκτες χώρες οφείλονται στο φωτιστικό και θερμαντικό πετρέλαιο).
2. τις καθημερινές συνήθειες του λαού: (χώρες που χρησιμοποιείται το γκάζι: δηλητηριάσεις με μονοξείδιο του άνθρακα).
3. τη σύνθεση του πληθυσμού: (παιδιά αγροτικών περιοχών δηλητηριάζονται ευκολότερα με φυτοφάρμακα και εντομοκτόνα.)
4. το ρεύμα της σύγχρονης συνταγογραφίας: (ηρεμιστικά, αντιβιοτικά και αντιπυρετικά  βρίσκονται πρώτα από σειράς συχνότητας στις φαρμακευτικές δηλητηριάσεις. Συγκεκριμένα τα: αναλγητικά (10%), καθαριστικά ή απολυμαντικά σκευάσματα (9,5%), καλλυντικά προϊόντα (9%) ξένα σώματα (5%), φυτά (4,7%), κατασταλτικά υπναγωγά φάρμακα (4,4%), αντιβηχικά σιρόπια (4,3%)

Ενδείξεις δηλητηρίασης

Ενδείξεις ότι το παιδί έχει δηλητηριαστεί, όπως αναφέρει η κ Αγγελή είναι: "η "σύλληψή" του επ' αυτοφώρω, η απώλεια φαρμάκων, η αποκάλυψη από το ίδιο το παιδί, η εμφάνιση συμπτωμάτων όπως: ανησυχία, διαταραχές συνείδησης, παραισθήσεις, σπασμοί, αιμορραγίες, εμετοί, διάρροιες δερματικές αλλοιώσεις".

Τι πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση δηλητηρίασης

Για να αντιμετωπίσουμε τη δηλητηρίαση το βασικό είναι η παροχή πρώτων βοηθειών με σκοπό τη διατήρηση των ζωτικών του λειτουργιών, της αναπνοής και της κυκλοφορίας και η όσο το δυνατόν ταχύτερη εξουδετέρωση, ή απομάκρυνση του δηλητηρίου από τον οργανισμό. Καλούμε το Κέντρο Δηλητηριάσεων (210-7793777) ή μεταφέρουμε το παιδί στο νοσοκομείο. Διευκρινίζουμε το είδος του φαρμάκου και την ποσότητα. Εάν η ουσία είναι καυστικής προέλευσης η οδηγία από το Κέντρου Δηλητηριάσεων είναι όχι στην πλύση στομάχου.

«Οι δηλητηριάσεις αποτελούν το 10% των επειγόντων ιατρικών περιστατικών παγκοσμίως. Πρέπει να αντιμετωπίζονται χωρίς καθυστέρηση στον χώρο του νοσοκομείου, ανεξάρτητα από την παρουσία ή όχι συμπτωμάτων. Η υποστηρικτική αγωγή αποτελεί το κλειδί στην αντιμετώπιση των δηλητηριάσεων.

Σε ειδικές περιπτώσεις, απαιτείται η χορήγηση αντιδότου. Οι ασθενείς με επηρεασμένο επίπεδο επικοινωνίας πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα, με χορήγηση οξυγόνου, γλυκόζης, θειαμίνης και ναλοξόνης», αναφέρει η κ. Αγγελή.

Τη σημαντική αυτή εξαγγελία, που αφορά όλες τις Ελληνιδες, έκανε μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο» ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης, ο οποίος συμπλήρωσε ότι η απόφαση βρίσκεται στο τελικό στάδιο υλοποίησης, καθώς ήδη έχει υπογραφεί από την ηγεσία του υπουργείου Υγείας.

Με αυτή την απόφαση θα εξοικονομηθούν μακροπρόθεσμα πόροι γα το σύστημα Υγείας καθώς η πρόληψη κοστίζει πολύ λιγότερο από την θεραπεία.

Η συγκεκριμένη απόφαση να υπενθυμίσουμε ότι έρχεται μία μόλις μέρα μετά την διακομματική πρωτοβουλία 45 γυναικών βουλευτών, που ζητούσαν τη συνταγογράφηση της ψηφιακής μαστογραφίας.

Πηγή: womantoc

Δυστυχώς, τη στιγμή που το ποσοστό της μικροβιακής αντοχής στη χώρα μας είναι ένα από τα υψηλότερα παγκοσμίως, οι Ελληνες εξακολουθούμε να είμαστε πρώτοι σε κατανάλωση αντιβιοτικών διεθνώς.

Τα στοιχεία, που παρουσίασε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, από δημοσκοπήσεις στη χώρα μας δείχνουν ότι σταθερά τα τρία τελευταία χρόνια (2013 - 2014 - 2015) 1 στους 2 Έλληνες παίρνει αντιβιοτικά, κατά κανόνα χωρίς λόγο, ενώ το 2015 στις οικογένειες με παιδιά κάτω των 18 ετών, σε 3 από τα 4 παιδιά (75%) χορηγήθηκε αντιβιοτικό.

Οπως επεσήμαναν οι ειδικοί, σε σημερινή εκδήλωση, εξαιτίας των παραπάνω, τα αντιβιοτικά τείνουν να είναι όλο και περισσότερο αναποτελεσματικά στα μικρόβια, αφήνοντας έτσι τους ιατρούς και τους ασθενείς ουσιαστικά «άοπλους» απέναντι σε επικίνδυνες έως και θανατηφόρες λοιμώξεις. Η αναποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών οφείλεται στην ανάπτυξη αντοχής των μικροβίων στα αντιβιοτικά ως αποτέλεσμα της υπερκατανάλωσής τους.

Αντιβίωση για συνάχι και βήχα

Οι Ελληνες συνηθίζουν να καταναλώνουν αντιβιοτικά κυρίως για το συνάχι, τον βήχα και τον πονόλαιμο. Δηλαδή για ιώσεις, στις οποίες εξ ορισμού δεν είναι δραστικά τα αντιβιοτικά. Στη χώρα μας υπάρχει σημαντικό ποσοστό προμήθειας αντιβιοτικών χωρίς ιατρική συνταγή. Το 2013 και το 2014, το 25% που έλαβαν αντιβιοτικά ήταν χωρίς συνταγή, είτε αγοράζοντάς τα από το φαρμακείο, είτε χρησιμοποιώντας αντιβιοτικά που είχαν στο σπίτι τους από προηγούμενη χρήση.

Το 2015 το ποσοστό μειώθηκε στο 20% αλλά με αντίστοιχη αύξηση των συνταγογραφούμενων αντιβιοτικών όπως και της συνταγογράφησης εκ των υστέρων, δηλαδή αφού ο ασθενής πήρε το αντιβιοτικό από το φαρμακείο (αύξηση 50%). Επίσης, 1 στους 3 Έλληνες (35%) δήλωσε ότι έχει σταθερά αντιβιοτικά στο σπίτι «για ώρα ανάγκης», ενώ 1 στους 4 (25%) απ’ όσους πήραν αντιβιοτικά δήλωσε κάποια παρενέργεια όπως εξανθήματα και διάρροια. Τελικό αποτέλεσμα, από το 2009 η χώρα μας να είναι σταθερά πρώτη σε υπερκατανάλωση αντιβιοτικών μεταξύ όλων των Ευρωπαϊκών χωρών.

Σε συνδυασμό με το χαμηλό ποσοστό εμβολιαστικής κάλυψης για προστασία από τη γρίπη και τον πνευμονιόκοκκο στους ενήλικες, που παρατηρείται επίσης στη χώρα μας, το πρόβλημα της μικροβιακής αντοχής «πολλαπλασιάζεται» και αποτελεί σοβαρή απειλή για το μέλλον της υγείας του γενικού πληθυσμού, αφού χωρίς εμβόλια καταργείται η πρόληψη των σοβαρών λοιμώξεων.

Εκστρατεία ενημέρωσης

Για όλους αυτούς τους λόγους, διευρύνεται η εκστρατεία ενημέρωσης στην Ελλάδα, με εκδηλώσεις, προκειμένου να κατανοήσουν οι πολίτες τις αρνητικές συνέπειες από την άσκοπη χρήση των αντιβιοτικών, καθώς και το πώς μπορούν να αποτελέσουν οι ίδιοι μέρος της λύσης στο πρόβλημα, μαθαίνοντας πότε πρέπει να πάρουν και πότε όχι αντιβιοτικό ώστε να προλαμβάνεται η ανάπτυξη αντοχής και τα αντιβιοτικά να διατηρηθούν δραστικά όπου πραγματικά χρειάζονται.

Με το σχόλιο αυτό η διοικητική διευθύντρια της "Ελίζας" Αφροδίτη Στάθη, μιλώντας στο ΑΠΕ - ΜΠΕ, υπογραμμίζει τη σημασία της ενημέρωσης για το συγκεκριμένο θέμα, καθώς, όπως επισημαίνει, αφενός το απότομο τράνταγμα του μωρού ή του μικρού παιδιού είναι επικίνδυνο, αφετέρου ο γονιός χρειάζεται υποστήριξη, καθώς όταν αποκτά ένα μωρό βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη συνθήκη.

"Επιδημιολογικές μελέτες σε άλλες χώρες όχι στη δική μας, έχουν δείξει ότι κάποιοι γονείς πιστεύουν πως τα βρέφη μπορούν να πειθαρχήσουν αν τα κουνήσουν. Για τη δική μας πατρίδα δεν υπάρχουν τέτοια στοιχεία, ωστόσο υπάρχουν φορές που γονείς έχουν εξαντλήσει τις εφεδρείες τους σε υπομονή, ειδικά την περίοδο που τα βρέφη κλαίνε γοερά, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, εξαιτίας των κολικών, και μπορεί να χάσουν την υπομονή τους, να πάρουν το βρέφος στα χέρια και να το ταρακουνήσουν δυνατά" εξηγεί η επίκουρη καθηγήτρια παιδιατρικής, Αλεξάνδρα Σολδάτου.

Η ίδια διευκρινίζει ότι "από το ήπιο κούνημα μπορεί στην αρχή το παιδί να ησυχάζει λίγο και οι γονείς να νομίζουν ότι είναι ένας καλός τρόπος να ηρεμεί το μωρό, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι μπορεί να κάνουν κακό στο παιδί τους. Ωστόσο στη συνέχεια το παιδί μπορεί να γίνει ακόμη πιο ανήσυχο και να κλαίει εντονότερα με αποτέλεσμα πολλές φορές η χρήση της μεθόδου να γίνεται ακόμη πιο άγρια και οι γονείς να ταρακουνούν όλο και εντονότερα το μωρό με δυνητικό αποτέλεσμα το σύνδρομο ταρακουνήματος (shaken - baby syndrome), που μπορεί να προκαλέσει βλάβες στον εγκέφαλο ή βίαιους τραυματισμούς".

"Όλοι θέλουμε να είμαστε καλοί γονείς, γιαγιάδες, παππούδες ή και άλλοι, και να φροντίζουμε ευτυχισμένα, γερά και ήρεμα παιδιά. Καμιά φορά, όμως, η φροντίδα ενός μωρού δεν είναι εύκολη" αναφέρει, μεταξύ άλλων, το φυλλάδιο που έχει δημιουργήσει η "Ελίζα" για την ενημέρωση των γονέων.

"Κύρια αιτία του ταρακουνήματος ενός μωρού είναι η συσσώρευση έντασης ή αγανάκτησης στο γονιό ή σε όποιο άλλο άτομο φροντίζει το μωρό, όταν αυτό κλαίει" υπογραμμίζεται στο φυλλάδιο, ενώ και η κα Στάθη επισημαίνει χαρακτηριστικά ότι μπορεί μια μητέρα νεογέννητου να έχει να κοιμηθεί ακόμη και είκοσι μέρες ή και περισσότερο.
Ποιους κινδύνους συνεπάγεται το ταρακούνημα

 Σε ό,τι αφορά τους κινδύνους του ταρακουνήματος στην υγεία ενός παιδιού το φυλλάδιο της "Ελίζα" επισημαίνει ότι όταν τραντάζεται ένα μωρό, το κεφάλι του πηγαίνει μπρος - πίσω πολύ γρήγορα και με μεγάλη δύναμη. Αυτή η δύναμη προξενεί βλάβες των λεπτών αγγείων στον εγκέφαλο του μωρού που μπορεί να προκαλέσουν αιμορραγία ή ακόμη και τύφλωση, σπασμούς, μαθησιακές δυσκολίες, κώφωση ή εγκεφαλική βλάβη. Κάτι τέτοιο, βέβαια δεν συμβαίνει κατά τη διάρκεια ενός φυσιολογικού παιχνιδιού.

"Έχουμε δει ιατρικά περιστατικά ταρακουνήματος. Δεν είναι τόσο σπάνια. Όταν ήμουν ειδικευόμενη στην παιδιατρική, μεταφέρθηκε ένα βρέφος με σπασμούς. Από τον έλεγχο που έγινε βρέθηκε μια αιμορραγία στον εγκέφαλο και από τις ερωτήσεις που έγιναν, φάνηκε ότι ένας από τους γονείς το είχε ταρακουνήσει" σχολιάζει η κ. Σολδάτου.

Ωστόσο επισημαίνει τις δυσκολίες που υπάρχουν στη διάγνωση τέτοιων περιστατικών καθώς, όπως λέει, το παιδί μπορεί να εμφανιστεί με οποιαδήποτε συμπτωματολογία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να το καταλάβει αμέσως ο γιατρός, ενώ δεν γίνεται συστηματική καταγραφή των περιστατικών που μπορεί να συνδέονται με κακοποίηση ή παραμέληση και δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία.

Για το λόγο αυτό σχολιάζει ότι τα εκπαιδευτικά προγράμματα που διοργανώνονται για τους γιατρούς, τους βοηθούν ν' αναγνωρίζουν πιο εύκολα τέτοιου είδους περιστατικά ή να έχουν στο μυαλό τους το ενδεχόμενο πίσω από κάποιο σύμπτωμα να βρίσκεται το ταρακούνημα. "Όσο πιο νωρίς διαγνωστεί ένα τέτοιο συμβάν, τόσο πιο ήπια είναι τα συμπτώματα και μπορεί μια βλάβη ν' αντιμετωπιστεί νωρίς, ώστε να είναι αναστρέψιμη" προσθέτει.

Τεχνικές για να ηρεμεί το βρέφος

Η ίδια συνιστά να υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον γονιό και στον παιδίατρο, ο οποίος μπορεί να τον πληροφορήσει για τις τεχνικές που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να ησυχάσει το παιδί του όταν κλαίει. Σε αυτές περιλαμβάνονται η επαφή του βρέφους με το δέρμα της μητέρας, ένα επιπλέον τάισμα, μια πιπίλα, ένα ήρεμο κούνημα του μωρού κοντά στο στήθος του γονιού ώστε να αισθάνεται την καρδιά του, ένα τραγούδι ή ένα μασάζ, μια βόλτα με το καρότσι ή το αυτοκίνητο.

"Οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν ότι η βρεφική ηλικία είναι μια δύσκολη περίοδος στην οποία πρέπει να επιστρατευτούν όλες οι κοινωνικές και άλλες δυνάμεις, όποιοι μπορούν να βοηθήσουν αν όχι στη φροντίδα του μωρού, τότε στη φροντίδα όλης της οικογένειας, ώστε η δυσκολία να μην είναι ανυπέρβλητη. Και η πολιτεία μπορεί να βοηθήσει μέσω της ύπαρξης βρεφονηπιακών σταθμών, της υιοθέτησης μέτρων όπως οι γονικές άδειες, και τη λήψη μέτρων για την υποστήριξη και την ενθάρρυνση των γονιών" τονίζει.

 Για την καμπάνια που ξεκίνησε η "Ελίζα" σχετικά με την ενημέρωση των γονιών αναφέρει ότι βασίζεται σε μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν σε άλλες χώρες ώστε να ενημερώνονται για το θέμα οι γονείς πριν βγουν από τα μαιευτήρια ή να συμμετέχουν ακόμη και σε συνθήκες έκθεσής τους στο κλάμα ενός παιδιού προκειμένου να καταλάβουν πόσο δυσάρεστο μπορεί να είναι και να προετοιμάζονται για να το αντιμετωπίσουν.

 Από την πλευρά της η κ. Στάθη υπογραμμίζει και το ρόλο των μαιών στην ενημέρωση των γονιών ενώ γνωστοποιεί ότι μέσω της Εταιρείας Κατά της Κακοποίησης του Παιδιού προσφέρεται η σχετική πληροφόρηση και στην αγγλική γλώσσα.

Παράλληλα υπάρχει πρόθεση για τη μετάφραση του φυλλαδίου και σε άλλες γλώσσες όπως τα αλβανικά και τα αραβικά. Την ίδια ώρα η "Ελίζα" υπενθυμίζει ότι οι γονείς μπορούν να αναζητήσουν βοήθεια καλώντας τις τηλεφωνικές γραμμές "Μαζί για το παιδί" στο 11525, Χαμόγελο του Παιδιού στο 1056, Εθνικό Κέντρο Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας (Ε.Κ.Α.Κ.Β.) S.O.S. Στο 197 και Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας στο 1107.

Σε κάθε περίπτωση το ηχηρό μήνυμα του φυλλαδίου της "Ελίζα" είναι:

"Θυμήσου... όσο εκνευρισμένη και να ΄σαι,
πρέπει πάντα να θυμάσαι
πως, ταρακουνώντας το μωρό σου
ήσυχα δε θα κοιμάσαι"

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γιατί το σχολείο και η εκπαίδευση αφορούν όλη την κοινωνία καθώς αυτά τη διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό. Αλλά πόσο εμπιστευόμαστε το σχολείο; Και πώς νιώθουμε για αυτό; Στη μεγάλη διαδικτυακή έρευνα του «Generation What?», νέοι ηλικίας 18-34 ετών, από 13 χώρες της Ευρώπης απαντούν περί σχολείου. Εμείς επικεντρωθήκαμε στις απαντήσεις των Ελλήνων.

Στη διαδικτυακή πλατφόρμα του «Generation What?» (μια παραγωγή των France Télévisions, Upian και Yami 2, σε συνεργασία με την EBU καθώς και με 18 ευρωπαϊκούς ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς), Έλληνες ηλικίας 18-34 ετών, δίνουν άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις σχετικά με την Εκπαίδευση. Τα στατιστικά στοιχεία που πηγάζουν από τις απαντήσεις τους στοιχειοθετούν και ένα κομμάτι από το κοινωνικό πορτρέτο των Ελλήνων της νέας γενιάς.

Στην πρόταση «Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα δίνει ευκαιρίες σε όλους», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων δηλώνει ότι δεν συμφωνεί (ή ότι διαφωνεί απολύτως).

Στην πρόταση «Το εκπαιδευτικό σύστημα σε προετοιμάζει επαρκώς για την αγορά εργασίας», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων δηλώνει ότι διαφωνεί απολύτως (ή δεν συμφωνεί).

Στην ερώτηση «Ποιος θα έπρεπε να χρηματοδοτεί την ανώτατη εκπαίδευση και την πρακτική άσκηση;», η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων απαντά «Η Πολιτεία» ενώ ένα μεγάλο ποσοστό αυτών απαντά «Οι εταιρείες».

Στην πρόταση «Το εκπαιδευτικό σύστημα επιβραβεύει τους άξιους», η μεγάλη πλειοψηφία των συμμετεχόντων δηλώνει ότι δεν συμφωνεί.

Σημαντικό πάντως είναι και το ποσοστό όσων δηλώνουν ότι συμφωνούν εν μέρει.

Και στην (κρίσιμη) ερώτηση «Εμπιστεύεσαι το σχολείο;» , οι απαντήσεις είναι κάπου στη μέση: ούτε απόλυτα, ούτε καθόλου (με το καθόλου πάντως να υπερτερεί κατά πολύ του απόλυτα).

Στην ερώτηση «Πώς νιώθεις/ένιωθες στο σχολείο;» οι περισσότεροι των συμμετεχόντων δείχνουν ότι μάλλον θετικά συναισθήματα έχουν (όπως δηλώνουν…).

Οι τρόποι με τους οποίους ένας εκπαιδευτικός μπορεί να λειτουργήσει ως θετικό πρότυπο για τη βελτίωση της υγείας των μαθητών του είναι ποικίλοι και μπορεί να αφορούν τόσο τη διατροφή όσο και τη σωματική δραστηριότητα.

Και βέβαια, πάνω απ’ όλα και πέρα από τις λεκτικές συμβουλές, τον σημαντικότερο ρόλο έχουν οι πράξεις και η εφαρμογή των κανόνων στην καθημερινότητα.

Σύμφωνα με το ΕΥΖΗΝ, το πρόγραμμα του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου, το οποίο υλοποιείται με τη συνεργασία των υπουργείων Παιδείας & Θρησκευμάτων και Πολιτισμού & Αθλητισμού, και απευθύνεται στους μαθητές όλης της χώρας, μια πολύ ισχυρή ενέργεια είναι οι εκπαιδευτικοί να προσπαθούν να καταναλώνουν τρόφιμα με υψηλή διατροφική αξία στο σχολείο, π.χ. την ώρα του διαλείμματος όταν και οι μαθητές καταναλώνουν το κολατσιό τους.

Οταν οι μαθητές βλέπουν τους εκπαιδευτικούς να καταναλώνουν υγιεινά τρόφιμα, αυξάνονται πολύ οι πιθανότητες να ακολουθήσουν και οι ίδιοι αντίστοιχες επιλογές.

Έχει αποδειχθεί ότι με αυτή τη δημόσια συμπεριφορά οι εκπαιδευτικοί καταφέρνουν να επηρεάσουν τις επιλογές των μαθητών, οι οποίοι ουσιαστικά μιμούνται τις συνήθειες των δασκάλων τους. Με άλλα λόγια, όταν οι μαθητές βλέπουν τους εκπαιδευτικούς να καταναλώνουν τρόφιμα με χαμηλή διατροφική αξία, λαμβάνουν μάλλον μικτά μηνύματα, καθώς τα λόγια και οι πράξεις αντικρούονται. Αντιθέτως, όταν τους βλέπουν να δίνουν σημασία στις υγιεινές επιλογές τροφίμων (και ένα δραστήριο τρόπο ζωής), αυξάνονται πολύ οι πιθανότητες να ακολουθήσουν και τα ίδια αντίστοιχες επιλογές.

Όσον αφορά την προώθηση της σωματικής δραστηριότητας, οι εκπαιδευτικοί μπορούν επίσης να λειτουργήσουν ως θετικά πρότυπα για τους μαθητές με ποικίλους τρόπους. Για παράδειγμα, την ώρα του διαλείμματος μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στα παιχνίδια των μαθητών ή να περπατήσουν με τα παιδιά ή να τα επευφημούν όταν ασκούνται.

Στις μικρότερης ηλικίας τάξεις του δημοτικού σχολείου, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να αφηγηθούν ιστορίες στη σχολική αίθουσα που να περιέχουν μηνύματα για την αύξηση της σωματικής δραστηριότητας ή να μάθουν στα παιδιά τραγούδια στα οποία να εμπεριέχεται η κίνηση ως θεματολογία.

Όπως τονίζει ο υπεύθυνος του Προγράμματος και καθηγητής Διατροφής & Διαιτολογίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, Λάμπρος Συντώσης, «μέσω τέτοιων δράσεων, οι εκπαιδευτικοί λειτουργούν ως θετικά πρότυπα και συμβάλλουν στη βελτίωση των συνηθειών των παιδιών με άμεσο τρόπο και αποτελεσματικό!»

Οσον αφορά τους εκπαιδευτικούς, το πρόγραμμα το ΕΥΖΗΝ δίνει πολλές και χρήσιμες συμβουλές και οδηγίες προκειμένου να διευκολύνει το έργο τους στην κατεύθυνση της υιοθέτησης από τα παιδιά ισορροπημένων διατροφικών συνηθειών.

Η καθιέρωση μίας ημέρας την εβδομάδα, όπου ο κάθε μαθητής και ο δάσκαλος θα φέρνουν το αγαπημένο τους φρούτο στο σχολείο, είναι μια «έξυπνη» δράση για την υιοθέτηση υγιεινών διατροφικών συνηθειών!

Τι μπορούν να κάνουν οι εκπαιδευτικοί για να καταναλώνουν τα παιδιά περισσότερα φρούτα;

• Γίνετε το παράδειγμα! Είναι αποδεδειγμένα ο καλύτερος και αποδοτικότερος τρόπος να διδάξετε στα παιδιά έναν υγιεινό τρόπο διατροφής, δηλαδή με πράξεις, χωρίς πολλά λόγια. Εξάλλου, με ένα φρούτο στο διάλειμμα, αντί για ένα σκέτο καφέ ή τυρόπιτα, θα νιώσετε κι οι ίδιοι πολύ καλύτερα!
• Παροτρύνετέ τα να τρώνε φρούτα στο σχολείο. Καθιερώστε για παράδειγμα, μία ημέρα της εβδομάδας, όπου ο καθένας (φυσικά και εσείς) θα φέρνει το αγαπημένο του φρούτο στο σχολείο!
• Γνωρίστε τους τα φρούτα μέσα από δραστηριότητες. Για παράδειγμα «το φρούτο του μήνα» ή ζωγραφιές με βάση τα φρούτα, ποιηματάκια κ.λπ.
• Προσφέρετε γνώσεις. Μιλήστε τους για την αξία των φρούτων στη διατροφή, έχετε, όμως, κατά νου ότι ο ρόλος τους για την υγεία δεν αποτελεί ισχυρό κίνητρο για τα παιδιά. Δοκιμάστε, λοιπόν, να αναπτύξετε και άλλες πτυχές των φρούτων, συνδυάζοντας γνώσεις από διάφορα μαθήματα, π.χ. γεωγραφία, περιβάλλον.
• Χρησιμοποιήστε θετικά λόγια. Συνοδεύστε την κατανάλωση των φρούτων με το πόσο νόστιμα είναι, πόσο ωραία μυρίζουν και με λεκτική επιβράβευση όταν βλέπετε τα παιδιά να τα καταναλώνουν.
• Ελέγξτε τα τρόφιμα που πωλούνται στο σχολικό κυλικείο και αναλόγως προτείνετε στην σχολική επιτροπή να προστεθούν φρούτα ή να παρουσιαστούν με ελκυστικό τρόπο.
• Κάντε τα «in». Σκεφτείτε τρόπους που θα μπορούσαν να προσδώσουν στα φρούτα ένα «in» χαρακτήρα. Για παράδειγμα, προσφέρετέ τα για κέρασμα ή για βραβείο, συνεργαστείτε με την αθλητική ομάδα ή με άλλα άτομα που τα παιδιά θαυμάζουν, φτιάξτε αφίσες ή ένα παιχνίδι στον υπολογιστή.

Καινοτόμες δραστηριότητες στην αίθουσα για τη βελτίωση των διατροφικών συνηθειών των μαθητών

Κατά τη διάρκεια του μαθήματος μπορεί να προβλέπεται ένα 10λεπτο «διάλειμμα για φρούτα και λαχανικά», με σκοπό να αυξηθεί η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών από τα παιδιά. Στο πλαίσιο της δράσης αυτής οι μαθητές θα μαθαίνουν να καθαρίζουν φρούτα και λαχανικά και θα δοκιμάζουν τη γεύση τους, καταναλώνοντάς τα μαζί με εσάς και με τους συμμαθητές τους. Τα φρούτα και τα λαχανικά μπορείτε να τα φέρνετε εσείς και οι μαθητές από το σπίτι τους.

Στα παιδιά μπορεί να ανατεθεί η συγγραφή μικρών κειμένων ή ποιημάτων με μηνύματα σχετικά με την υγιεινή διατροφή. Επίσης, μπορούν να ανατεθούν εργασίες για θέματα που σχετίζονται με το αντικείμενο της διατροφής, να δημιουργηθούν κάρτες με υγιεινές συνταγές ή ζωγραφιές με ποικίλη σχετική θεματολογία.

Ενδιαφέρουσα πρόταση είναι η διοργάνωση διαφόρων δράσεων γευσιγνωσίας, στις οποίες θα καλούνται οι μαθητές να δοκιμάσουν υγιεινά τρόφιμα και σνακ, τα οποία θα καταναλώνονται μέσα στην αίθουσα. Σκοπός αυτών των δράσεων θα είναι το να γνωρίσουν τα παιδιά τρόφιμα που ίσως δεν γνώριζαν, να πάρουν ιδέες για επιλογές θρεπτικών τροφίμων και να αναθεωρήσουν τυχόν αρνητική εικόνα που είχαν σχηματίσει για συγκεκριμένα τρόφιμα.

Επίσης, μπορεί να διοργανωθεί μια γιορτή πρωινού στην αρχή της πρώτης ώρας του ωρολογίου προγράμματος, στην οποία οι μαθητές θα μάθουν τι περιέχει ένα πλήρες πρωινό και θα το καταναλώσουν μαζί με εσάς και τους συμμαθητές τους, με σκοπό να δοθεί έμφαση στην αξία του γεύματος αυτού και να συνδεθεί με θετικές εμπειρίες.

Μια άλλη δράση μπορεί να αποτελεί η καθιέρωση «θεματικών εβδομάδων», για παράδειγμα «εβδομάδα χωρίς ανθυγιεινά σνακ» ή «εβδομάδα χωρίς αναψυκτικά», κατά τη διάρκεια των οποίων θα καλούνται οι μαθητές να περιορίσουν την κατανάλωση των συγκεκριμένων τροφίμων και να συμπληρώσουν στην αίθουσα ερωτηματολόγια, στα οποία θα καταγράψουν τη συχνότητα κατανάλωσης των τροφίμων αυτών κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης εβδομάδας.

Επιπλέον, μπορεί να πραγματοποιούνται διαγωνισμοί μεταξύ των μαθητών, για παράδειγμα, για τη δημιουργία αφίσας με σύντομα και πρωτότυπα μηνύματα για την υγιεινή διατροφή.

Η ενασχόληση με θέματα διατροφής μπορεί να γίνεται και μέσα από τη διαθεματική συνεργασία μεταξύ των μαθημάτων, προσδίδοντας έτσι ένα διασκεδαστικό χαρακτήρα, για παράδειγμα μέσα από τα καλλιτεχνικά ή τη μουσική.

Το πρόγραμμα αποτελεί μία πρωτοβουλία του Κέντρου Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού (ΚΜΟΠ) και υλοποιείται σε συνεργασία με τη  Μονάδα Εφηβικής Υγείας του Νοσοκομείου Παίδων Π.&Α. Κυριακού και του Ευρωπαϊκού Προγράμματος “ENABLE”.

Έχοντας ήδη προσελκύσει ένα μεγάλο αριθμό παιδιών αλλά και ενηλίκων (γονέων - εκπαιδευτικών) οι οποίοι δέχθηκαν διαδικτυακή (online) συμβουλευτική για θέματα σχολικού και διαδικτυακού εκφοβισμού, η ειδικά διαμορφωμένη ηλεκτρονική πλατφόρμα www.livewithoutbullying.com, αναβαθμίστηκε με στόχο να αποτελέσει ένα πλήρως  λειτουργικό και χρήσιμο δωρεάν εργαλείο για οποιοδήποτε παιδί/έφηβο αντιμετωπίζει προβλήματα εκφοβισμού.

Παράλληλα, η πλατφόρμα είναι προσαρμοσμένη στη χρήση μέσω κινητού και ταμπλέτας (responsive design) κάνοντας ακόμα πιο εύκολη την πλοήγηση των χρηστών.

Για την πρόσβαση στις συμβουλευτικές υπηρεσίες, παιδιά και έφηβοι ηλικίας 10-18 ετών, κάνοντας μία δωρεάν εγγραφή στην πλατφόρμα, μπορούν, ανώνυμα και με ασφάλεια, να μιλήσουν διαδικτυακά (online chat) με έναν εξειδικευμένο σύμβουλο για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Το chat είναι ανοιχτό Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 17.00 μ.μ. έως τις 22.00 μ.μ. 

Παράλληλα, οι ενήλικες (γονείς - εκπαιδευτικοί) μπορούν με μία δωρεάν εγγραφή, να έχουν πρόσβαση στο ειδικά διαμορφωμένο forum, να ζητήσουν τη γνώμη ενός ειδικού καθώς και να ανταλλάξουν απόψεις, όλες τις ημέρες και ώρες της εβδομάδας.

Επίσης, η νέα πλατφόρμα προσφέρει πλέον ελεύθερη πρόσβαση στις ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες παιδιών και ενηλίκων ώστε κάθε επισκέπτης να αντλεί το κατάλληλο γι' αυτόν  πληροφοριακό υλικό γύρω από τον εκφοβισμό ενώ ο χώρος των ενηλίκων φιλοξενεί μία νέα στήλη αρθρογραφίας στην οποία ειδικοί και επαγγελματίες μιλούν όχι μόνο για τον εκφοβισμό αλλά και για θέματα γενικού ενδιαφέροντος σχετικά με τα παιδιά και τους εφήβους.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε τις σελίδες:
www.livewithoutbullying.com | www.facebook.com/lwb.platform/ www.kmop.gr |www.facebook.com/kmop.eu

Ο λόγος για μια οικογένεια Ελλήνων, που άνοιξε το σπίτι της για να φιλοξενήσει δύο ασυνόδευτα προσφυγόπουλα από τη Συρία. Η προσωρινή φιλοξενία ασυνόδευτων παιδιών από οικογένειες που ζουν μόνιμα στην Ελλάδα υλοποιείται από τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «ΜΕΤΑδραση».

Από τον Φεβρουάριο του 2016, οπότε ξεκίνησε η φιλοξενία ασυνόδευτων ανηλίκων, μέχρι σήμερα 13 παιδιά έχουν φιλοξενηθεί σε δέκα οικογένειες στην Αθήνα.Τα παιδιά που επωφελούνται από τη δράση είναι κορίτσια μέχρι 18 ετών και αγόρια μέχρι 15 ετών, τα οποία παραμένουν συνήθως στην Ελλάδα προσωρινά μέχρι να επανενωθούν με μέλος της οικογένειάς τους σε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήδη πέντε από τα παιδιά που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα έχουν επανενωθεί με συγγενείς τους.

Ο Ο.Π. και η Ε.Χ. είναι μία από τις οικογένειες που φιλοξένησαν ασυνόδευτα παιδιά. Κατά τη συνέντευξη επέλεξαν να κρατήσουν την ανωνυμία τους, όχι γιατί κρύβονται, όπως εξηγούν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, αλλά γιατί θεωρούν ότι δεν έκαναν κάτι σπουδαίο. «Είναι μια αυτονόητη ανθρώπινη κίνηση», λένε.

«Βλέπαμε στη Μυτιλήνη να βγαίνουν βάρκες με πρόσφυγες. Άδειαζαν οι βάρκες, έφευγαν οι οικογένειες για κάποιο κέντρο φιλοξενίας, ωστόσο κάποια παιδιά έμεναν πίσω μόνα τους», θυμούνται και συνεχίζουν: «Είχαμε μεγάλο σπίτι, οπότε σκεφτήκαμε ότι προκειμένου τα παιδιά να μένουν σε κελιά ή ξενώνες, καλύτερα να φιλοξενήσουμε εμείς κάποια».

Την ίδια περίοδο ξεκινούσε πιλοτικά το πρόγραμμα της «ΜΕΤΑδρασης». «Ήρθαμε σε επαφή με την οργάνωση και ζητήσαμε να φιλοξενήσουμε δύο αδέλφια, ώστε να έχουν το ένα το άλλο και να μην αισθάνονται ανασφάλεια και μοναξιά. Ο μόνος όρος που βάλαμε ήταν να μην έχουν κάποιο πένθος τα παιδιά, να μην έχουν χάσει τους γονείς τους σε ναυάγιο, γιατί δεν θα ξέραμε πώς να διαχειριστούμε αυτό το βίωμα», εξηγούν.

Έπειτα από μια διαδικασία αξιολόγησης της καταλληλότητάς του ζευγαριού, διάρκειας περίπου ενός μήνα, δόθηκε η εισαγγελική άδεια για να φιλοξενήσουν δύο αδέλφια από την Συρία, ένα 14χρονο κορίτσι και τον 10χρονο αδελφό της, μέχρι αυτά να επανενωθούν με τον πατέρα τους στη Γερμανία.

«Τα βασικά κριτήρια ένταξης των οικογενειών στο πρόγραμμα περιλαμβάνουν λευκό ποινικό μητρώο, νόμιμη διαμονή στη χώρα, τη δυνατότητα να υποστηρίξουν οικονομικά τις ανάγκες της οικογένειάς τους και να έχουν ένα κατάλληλο χώρο κατοικίας. Επίσης, πρέπει να διαπιστωθεί ότι τα κίνητρα της οικογένειας είναι παιδοκεντρικά και ότι θέλουν να προσφέρουν στο ασυνόδευτο ανήλικο θαλπωρή, φροντίδα και ένα ασφαλές και σταθερό οικογενειακό περιβάλλον», τονίζει η κοινωνική λειτουργός του προγράμματος, Κική Κουρτίδη.

Προτεραιότητα δίνεται επιπλέον σε οικογένειες που προέρχονται από χώρες καταγωγής ίδιες με αυτές των παιδιών ή που μοιράζονται το ίδιο πολιτισμικό υπόβαθρο, ώστε να εξασφαλίζεται ότι τα παιδιά θα μπορούν να επικοινωνήσουν ευκολότερα μαζί τους. Η περίπτωση των Ο.Π. και Ε.Χ. ήταν μία από τις πρώτες, στις οποίες δεν υπήρχε κανένα κοινό, γλωσσικό ή πολιτισμικό, υπόβαθρο.

Την πρώτη μέρα, που τα δύο αδέλφια μετακόμισαν στο σπίτι της προσωρινής οικογένειάς τους, χρειάστηκαν τη βοήθεια του διαδικτύου για να μεταφράζουν τις βασικές λέξεις συνεννόησης. Στη συνέχεια αξιοποιήθηκε η γλώσσα του σώματος και σκόρπιες λέξεις στα αγγλικά. Μέσα σε δέκα ημέρες, όπως θυμάται και η κοινωνική λειτουργός, το γλωσσικό πρόβλημα σχεδόν λύθηκε.

«Επικοινωνούσαν με πάρα πολλούς τρόπους και είχαν βρει ένα δίαυλο επικοινωνίας πρωτόγνωρο για εμάς», παρατηρεί η κ. Κουρτίδη. Οι γονείς έμαθαν κάποιες λέξεις στα αραβικά και τα δύο αδέλφια μέσα σε δύο μήνες έμαθαν ελληνικά.

Όπως εξηγεί η κοινωνική λειτουργός, «οι κύριες δυσκολίες όταν τοποθετούμε παιδιά σε μια οικογένεια είναι η γλώσσα, το διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο και οι θρησκευτικές διαφορές. Πρέπει να υπάρχει η διάθεση από την πλευρά της οικογένειας, ώστε να μπορέσει να προσαρμόσει κάποια δεδομένα της στις ανάγκες του παιδιού. Στην περίπτωση της οικογένειας αυτής, είδαμε λοιπόν πως όταν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον. Όταν υπάρχει αγάπη, προσφορά και διάθεση από την οικογένεια να δώσει ό,τι καλύτερο στα παιδιά, τότε τα κενά γεφυρώνονται».

Η θαλπωρή με την οποία περιέβαλαν τα παιδιά, τα βοήθησε να ξεπεράσουν τα ψυχικά τραύματα που τους είχε αφήσει ο πόλεμος και η μετέπειτα μετακίνηση μέχρι να φτάσουν στην Ελλάδα. «Τα παιδιά δεν είχαν βιώσει την παιδικότητά τους και αυτό φαινόταν και στην καθημερινότητα», θυμάται η κ. Κουρτίδη.

«Δεν ήξεραν ότι έχουν δικαίωμα να είναι παιδιά, ότι έχουν δικαίωμα να παίξουν και η οικογένεια αυτό τους το προσέφερε απλόχερα και το βλέπαμε καθημερινά, υπήρχε μια ηρεμία, μια γαλήνη στα πρόσωπά τους», προσθέτει.

«Έχει αποδειχθεί ότι η καλύτερη λύση για το βέλτιστο συμφέρον των παιδιών είναι η φιλοξενία σε οικογενειακό περιβάλλον γιατί προσφέρεται στα παιδιά η ασφάλεια και η ηρεμία, βιώνουν την εξατομικευμένη φροντίδα, τη θαλπωρή που τους παρέχει το οικογενειακό πλαίσιο», παρατηρεί η κοινωνική λειτουργός του προγράμματος.

Το ζευγάρι εξηγεί πως, ήδη, από πριν αρχίσουν να φιλοξενούν τα παιδιά, είχαν οργανώσει την ένταξή τους στο σπίτι. «Τα γράψαμε σε σχολείο και προσπαθήσαμε να τα βάλουμε σε δραστηριότητες, χορό και αθλητισμό. Θέλαμε να τους δείξουμε τι μπορεί να περιμένει ένα παιδί από τη ζωή στη Δύση.

Πήγαμε μαζί σινεμά, ήταν η πρώτη φορά που πήγαιναν σε κινηματογράφο, επισκεφθήκαμε μουσεία, παίξαμε πινγκ πονγκ, η κοπέλα έκανε μαθήματα ζούμπα και το αγόρι έπαιζε ποδόσφαιρο», θυμούνται. Οι δύο «γονείς» δεν ήταν οι μόνοι που πρόσφεραν ζεστασιά στα παιδιά. Φίλοι, συγγενείς, δάσκαλοι, συμμαθητές, συνάδελφοι, όλος ο περίγυρός τους αγκάλιασε τα δύο παιδιά, περιγράφουν.

Η φιλοξενία κράτησε δύο μήνες, μέχρι που εγκρίθηκε η επανένωσή τους με τον πατέρα τους και τα υπόλοιπα αδέλφια τους στη Γερμανία. Ο Ο.Π. πήρε την απόφαση όχι μόνο να τα συνοδεύσει στο αεροπλάνο, αλλά και να τα παραδώσει ο ίδιος στον πατέρα τους. Οι πρώτες ημέρες του αποχωρισμού ήταν δύσκολες, όπως θυμάται.

«Όταν έφτασε η στιγμή της επανένωσης, επειδή είχαν αναπτυχθεί αρκετά ισχυροί δεσμοί με την οικογένεια φιλοξενίας για να γίνει ομαλά ο αποχωρισμός και η μετάβαση των δύο παιδιών στη νέα ζωή, χρειάστηκε στήριξη και από την ψυχολόγο του προγράμματος και από εμάς», εξηγεί η κοινωνική λειτουργός.

Γρήγορα, βέβαια, τα παιδιά άρχισαν να προσαρμόζονται. «Έχω φτάσει στο σπίτι μου», έλεγε ο μικρός στο πρώτο του τηλεφώνημα στον πατέρα που τον φιλοξένησε.

Και οι ίδιοι οι «γονείς» πώς βίωσαν τον αποχωρισμό, τους ρωτάμε. «Από την αρχή ξέραμε ότι όλο αυτό είχε ημερομηνία λήξης. Και όταν έφυγαν ανακουφιστήκαμε που η περιπέτειά τους έφτανε στο τέλος της και θα ξαναέβρισκαν την οικογένειά τους. Σήμερα μάς έχει μείνει η αίσθηση ότι κάναμε το σωστό», καταλήγουν.

*Η ΜΕΤΑδραση καλεί οικογένειες στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη που ενδιαφέρονται να φιλοξενήσουν ασυνόδευτα παιδιά να δηλώσουν συμμετοχή, μέσω της φόρμας που υπάρχει στην ιστοσελίδα της Οργάνωσης (http://bit.ly/philoxenia), μέσω μέιλ στο metadrasifoster@gmail.com ή τηλεφωνικά στα 210 5201792 και 6980 462271 (Δευτέρα έως Παρασκευή 10:00-18:00).

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η εισήγηση της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ημαθίας προς την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας έκρινε και τα 7 δημοτικά σχολεία της περιοχής ως «υποψήφια», για να λειτουργήσουν σε αίθουσές τους Δομές Υποδοχής για τη Εκπαίδευση Προσφύγων (ΔΥΕΠ), ενώ αντίστοιχα διαβιβάστηκε και μία πρόταση του Δήμου, τα παιδιά να κάνουν μάθημα στο ΕΠΑΛ Αλεξάνδρειας, το οποίο διαθέτει αρκετές άδειες αίθουσες.

Μέχρι σήμερα τα απόγευμα είχαν συνεδριάσει οι έξι από τους επτά Συλλόγους Γονέων των δημοτικών σχολείων της Αλεξάνδρειας και στο σύνολό τους αποφάσισαν- κατόπιν σχετικών ψηφοφοριών- ότι αντιτίθενται στις πρόταση της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης και στο ενδεχόμενο παιδιά προσφύγων να κάνουν μάθημα στις αίθουσες των σχολείων, όπου φοιτούν τα παιδιά τους.

Πρόκειται για τους Συλλόγους Γονέων από το 1ο και 5ο δημοτικό σχολείο, που βρίσκονται στο ίδιο σχολικό συγκρότημα, το 2ο, το 3ο, το 4ο, το 6ο δημοτικό σχολείο, ενώ ο Σύλλογος του 7ου δεν έχει τοποθετηθεί ακόμη.

«Εμβόλια για τα προσφυγόπουλα θα βρεθούν, εμβόλια κατά του ρατσισμού όμως πού θα βρούμε;», είναι η αντίδραση του διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ημαθίας, Διονύση Διαμαντόπουλου, ο οποίος παρέστη σε κάποιες από τις συνελεύσεις.

«Στον Νομό Ημαθίας υπάρχει το Κέντρο Φιλοξενίας στην Αγία Βαρβάρα, έξω από τη Βέροια και εκεί αφού απαντήθηκαν τα ερωτήματα σχετικά με εμβολιασμούς κ.λπ., οι γονείς δεν έχουν πλέον καμία αντίρρηση για τα 35 παιδιά πρόσφυγες, να κάνουν μάθημα στις τάξεις των σχολείων.

Στην Αλεξάνδρεια, όμως, παρά το ότι έγινε σχετική ενημέρωση και απαντήθηκαν όλα τα ερωτήματα για τους όρους και τις συνθήκες φοίτησης των 60 παιδιών, επικράτησαν πραγματικά ακραίες και ξενοφοβικές φωνές, έναντι των υπολοίπων, που δυστυχώς προτίμησαν να αποστασιοποιηθούν για να μην εμπλακούν», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ.Διαμαντόπουλος.

«Δε μπορούμε να κάνουμε διάλογο πάνω σε προτάσεις, που αντίκεινται στον νόμο και σε νομικά κατοχυρωμένα δικαιώματα και κυρίως σε δικαιώματα παιδιών. Οι νόμοι είναι σαφείς, τόσο για την υποχρέωση της Πολιτείας να παρέχει εκπαίδευση στα παιδιά αυτά (ν/.3386/2005), όσο και σε όσα προβλέπει κατά της δημόσιας υποκίνησης βίας ή μίσους (ν.4285/2014)», ανέφερε ο κ. Διαμαντόπουλος, υπογραμμίζοντας ότι δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτά επιχειρήματα, όπως ότι «είναι ξένοι, αλλόθρησκοι και θα αλλοιώσουν τα παιδιά μας». « Η θέση μας είναι ότι αυτά τα παιδιά θα πάνε στο σχολείο», τόνισε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φέτος στο σχολείο μας , στο ΓΕΛ Σάμης, φοιτά ένας μαθητής στην Α’ Λυκείου που διαμένει σε ένα απομονωμένο ορεινό χωριό της περιοχής με ελάχιστους ηλικιωμένους κατοίκους το χειμώνα. Είναι το μοναδικό παιδί του χωριού. Δεν έχει σημασία ούτε το όνομα του παιδιού, ούτε το όνομα του χωριού.

Σαν και αυτό υπάρχουν πολλοί μαθητές, στην ορεινή και νησιώτική Ελλάδα , που κάθε μέρα δίνουν το δικό τους δύσκολο αγώνα , για να φθάσουν στο σχολείο τους. Να φθάσουν στη γνώση, στη μόρφωση, στη ζωή. Οι σκέψεις του γράφοντος είναι αφιερωμένες σε όλα αυτά τα παιδιά. Ειδικά είναι αφιερωμένες στα παιδιά που ζουν στο νησάκι Θύμαινα , που αναγκάζονται κάθε μέρα να επιβιβάζονται σε πλοιάριο, να περνούν τη θάλασσα του Αιγαίου, που τους περισσότερους μήνες του χειμώνα είναι φουρτουνιασμένη, για να πάνε σχολείο στο απέναντι νησί στους Φούρνους Ικαρίας.

Κάλεσα το μαθητή στο γραφείο να μου γράψει λίγα λόγια για την καθημερινότητα του. Ανταποκρίθηκε αμέσως πρόθυμα. Πριν από μερικές μέρες του είχα πει για το παρόν άρθρο και του ζήτησα να μάθω, εάν συμφωνούν οι γονείς του. Μου είπε ότι ο πατέρας του συμφώνησε λέγοντας << Επιτέλους κάποιος θα ασχοληθεί μαζί σου>>. Μεταφέρω αυτούσια μερικά από τα γραφόμενα του.

Παράθεση

<< Είμαι 15 ετών και μένω στο........(γράφει το όνομα του χωριού). Αυτό το χωριό είναι απομονωμένο σχετικά από άλλα χωριά και τον //πολιτισμό//. Είμαι το μοναδικό παιδί στο χωριό το χειμώνα. Με παρηγορεί ότι πάω στο σχολείο αλλά αυτό γίνεται τις πρωινές ώρες. Τις απογευματινές είναι λίγο κάπως.....

Βρίσκω κάποιες ασχολίες. Βοηθάω τον πατέρα μου . Το σχολείο μου είναι σχετικά μακριά. Πρέπει να ξυπνάω στις 6:00 ώρα το πρωί και αυτό είναι φοβερά εξουθενωτικό. Για να πάω σχολείο αλλάζω δύο οχήματα. Μακάρι να έμενα .......(γράφει το πλησιέστερο προς το χωριό του κεφαλοχώρι) και να μη κουράζομαι τόσο πολύ>>

Αυτά σε γενικές γραμμές έγραψε ο μαθητής. Γράφει ότι βοηθάει τον πατέρα του. Ο πατέρας του είναι κτηνοτρόφος (Τσοπάνης όπως μου είπε χαρακτηριστικά το παιδί). Τον βοηθάει ή μάλλον καλύτερα κάνει όλες τις δουλειές στο μαντρί . Τάισμα , πότισμα , άρμεγμα κ.λπ.

Όταν γυρίζει κουρασμένο το απόγευμα σπίτι, πρέπει να κάνει τις εργασίες στο μαντρί και να διαβάσει τα μαθήματα του σχολείου. Ενός ανταγωνιστικού σχολείου όπως είναι το Λύκειο. Πρέπει να διαβάσει π.χ. Άλγεβρα Α΄ Λυκείου. Τον έχω και μαθητή στα Μαθηματικά. << Κύριε δεν μου αρέσουν τα Μαθηματικά, δεν τα καταλαβαίνω,,,,,>> μου λέει.

Πώς αλήθεια θα καταλάβει Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία αυτό το παιδί, όταν είναι αναγκασμένο να αφιερώνει τις καλύτερες ώρες της ημέρας μέσα στους δρόμους ή κάνοντας αναγκαστικά κάποιες άλλες βιοποριστικές , εργασίες;

Έχει αυτό το παιδί ίσες ευκαιρίες για μάθηση , όπως οι συμμαθητές του στα μεγάλα αστικά κέντρα;
Πώς μπορεί να βοηθηθεί από το σχολείο;

Η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη που κάποτε λειτουργούσε σχεδόν έχει καταργηθεί. Αλλά και εάν ακόμα λειτουργούσε θα γινόταν μετά το τέλος των μαθημάτων. Μετά τις 14:00. Ο μαθητής για ευνόητους λόγους δεν θα μπορούσε να παρακολουθήσει.

Ποιο θα είναι το μέλλον του παιδιού στο σχολείο;
Ποιο θα είναι το μέλλον των παιδιών που χρήζουν ειδικής βοήθειας; (παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες).

Τα ερωτήματα αυτά φαντάζουν δύσκολα για να απαντηθούν. Όμως εμείς η Εκπαιδευτική Κοινότητα του σχολείου θα παλέψουμε. Δεν γνωρίζω εάν θα πετύχουμε να τους δώσουμε επαρκείς γνώσεις Μαθηματικών , Φυσικής, Χημείας. Είμαι σίγουρος ότι Μόρφωση να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι στη ζωή τους , θα τους δώσουμε. Τα παιδιά γνωρίζουν να αγωνίζονται, γνωρίζουν να προσπαθούν για το καλύτερο.

Είναι ο έκτος χρόνος μου ως διευθυντής στο ΓΕΛ Σάμης. Μέχρι στιγμής πολύ δύσκολα μαθητής μας έχει εγκαταλείψει ή έχει αλλάξει σχολείο. Για μας τους εκπαιδευτικούς του ΓΕΛ Σάμης πρωταρχικός μας στόχος είναι όλα τα παιδιά να παραμένουν στο σχολείο με κάθε κόστος. (<<Με παρηγορεί το ότι πάω στο σχολείο>> γράφει ο συγκεκριμένος μαθητής).

Το σχολείο είναι το σπίτι τους.

Το σχολείο είναι η ελπίδα.

* Του Παύλου Βασιλάτου - Διευθυντή Γενικού Λυκείου Σάμης Κεφαλονιάς
Πηγή: inkefalonia.gr

Φωτογραφία Νο1: η έφηβη κόρη στη θάλασσα. Την «ανεβάζει» στο FB ο γονιός και την κοινοποιεί με περηφάνια.

Φωτογραφία Νο2: η έφηβη κόρη με σώμα κάποιας πορνοστάρ. Την ανεβάζει στο FB κάποιος άγνωστος Χ. Η έφηβη σε πολύ δύσκολη θέση επειδή η «πειραγμένη» μέσω φωτομοντάζ φωτογραφία της από τον άγνωστο Χ διέρρευσε στο σχολικό της περιβάλλον.

Δεν είναι η ίδια η φωτογραφία που θα ενοχλήσει το παιδί όσο ο αδιάκοπος χλευασμός των συμμαθητών του ή, ακόμα χειρότερα, το bullying που θα ακολουθήσει…

Μια φωτογραφία στο διαδίκτυο εκθέτει το παιδί για πάντα

Ο καλύτερος τρόπος για να προστατεύσουμε την ψηφιακή ταυτότητα του παιδιού μας είναι να μην αναρτάμε απολύτως τίποτα για εκείνο γιατί οι φωτογραφίες θα παραμείνουν για πάντα εκεί, διαθέσιμες προς όλους – και προς εκείνους που είναι «αρρωστημένα μυαλά».

Εξάλλου, δεν αποκλείεται στο μέλλον, λένε οι ειδικοί, μία φωτογραφία του παιδιού μας που «ανεβάσαμε» στο διαδίκτυο όταν ήταν 4 ετών, να συνδεθεί με κάποια που θα αναρτήσει ένας φίλος του όταν θα είναι 10 ετών και στη συνέχεια με κάποιο επαγγελματικό προφίλ που μπορεί να έχει το παιδί ως ενήλικας… Και έτσι να δημιουργηθεί ένα πλήρες ψηφιακό αρχείο του παιδιού, πάνω στο οποίο δεν θα μπορεί να έχει κανέναν έλεγχο!

Ο σωστός χειρισμός

• Διαγράφουμε όσες φωτογραφίες έχουμε αναρτήσει, ώστε να μην είναι διαθέσιμες στον οποιοδήποτε.
• «Κρύβουμε» από το χρονολόγιο τις φωτογραφίες που έχουν «ανεβάσει» άλλοι με εμάς και τα παιδιά (δυστυχώς, δεν μπορούμε να τις διαγράψουμε, μόνο αυτός που τις «ανέβασε» μπορεί να το κάνει αυτό).
• Επιλέγουμε στις ρυθμίσεις του social να βλέπουν τις φωτογραφίες μας μόνο οι «φίλοι» μας.
• Κάνουμε ρύθμιση ώστε να ενημερωνόμαστε κάθε φορά που κάποιος μας κάνει tag σε μια φωτογραφία, προκειμένου να την εγκρίνουμε πριν δημοσιευτεί.
• Ενημερώνουμε τους φίλους μας ότι δεν επιθυμούμε σε καμία περίπτωση να αναρτούν φωτογραφίες όπου εμφανίζονται τα παιδιά μας.

Η ανάγκη προστασίας των προσωπικών δεδομένων των παιδιών

Η είδηση, πριν από λίγες ημέρες στον διεθνή Τύπο, ότι μία 18χρονη στην Αυστρία μήνυσε τους γονείς της γιατί αναρτούσαν φωτογραφίες της ίδιας όταν ήταν παιδί και έφηβη στο facebook, χωρίς τη συγκατάθεσή της, παραβιάζοντας την ιδιωτικότητά της, έκανε τον γύρο του κόσμου και ειδικοί έσπευσαν να απαντήσουν στο ερώτημα: «Τελικά, να ανεβάζουν οι γονείς φωτογραφίες των παιδιών τους στο διαδίκτυο»;

Είναι ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται καταρχήν για μία παράνομη ενέργεια. Χρειάζεται όμως να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή από τους γονείς στην ανάγκη προστασίας των προσωπικών δεδομένων των παιδιών, της ιδιωτικής τους ζωής, αλλά και στη σημασία που έχει η εξασφάλιση της προηγούμενης συγκατάθεσης των παιδιών τους, κυρίως των εφήβων.

«Θεωρούμε ότι ανεξάρτητα από το εάν οι φωτογραφίες, στις οποίες απεικονίζεται το παιδί, αποτυπώνουν προσωπικές στιγμές που το φέρνουν σε δύσκολη θέση, τώρα ή στο μέλλον, ή όχι, δεν παύουν να αποτελούν προσωπικά δεδομένα και κομμάτι του «ψηφιακού αποτυπώματός» του» τονίζει ο Συνήγορος του Παιδιού.

Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι όλοι πρέπει να έχουμε συνείδηση πως τα προσωπικά δεδομένα είναι προστατευόμενο έννομο αγαθό για όλους μας, παιδιά, εφήβους, ενηλίκους.

ΠΗΓΕΣ: ΑΠΕ, safer-internet