Ο τηλεμαραθώνιος, που θα αρχίσει νωρίς το απόγευμα και θα διαρκέσει μέχρι τις πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας, θα είναι αφιερωμένος θα εστιάσει στα απροστάτευτα παιδιά που βρίσκονται εκτεθειμένα σε κάθε είδους κίνδυνο, χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας, δίχως πρόσβαση σε ουσιαστικές υπηρεσίες, χωρίς εμβόλια, εκπαίδευση, οικογένεια.

«Ιδιαίτερα φέτος θα προσπαθήσουμε να συμπαρασταθούμε στα τέσσερα εκατομμύρια παιδιά που είναι απροστάτευτα μετά το σεισμό στο Πακιστάν» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ελληνική Επιτροπή της UNICEF.

Η Παγκόσμια Κοινότητα έχει θέσει τους «Στόχους Ανάπτυξης της Χιλιετίας» για την εξάλειψη του υποσιτισμού και της φτώχειας, της παιδικής και μητρικής θνησιμότητας, την καταπολέμηση μολυσματικών και παρασιτικών ασθενειών που θέτουν σε κίνδυνο τα παιδιά, την πρόληψη του ιού HIV, ενώ προωθεί την παγκόσμια πρωτοβάθμια εκπαίδευση, την ισότητα μεταξύ των φύλων, την περιβαλλοντική ισορροπία, την παροχή καθαρού νερού και εγκαταστάσεων υγιεινής και τη δημιουργία παγκόσμιας συμμαχίας για την ανάπτυξη μέχρι το 2015.

Επίσης εργάζεται για να δώσει τέλος στη σεξουαλική εκμετάλλευση και τη διακίνηση των παιδιών μέσα από προγράμματα ενημέρωσης, πρόληψης και επανένταξης, αναφέρει η Ελληνική Επιτροπή της UNICEF.

Η έκθεση ξεκίνησε από τη Γερμανία τον Οκτώβριο του 2004 και από τότε έχει ταξιδέψει σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν μία μεγάλη συλλογή κατασκευών Lego –παιχνίδι που δημιούργησε το 1932 ο Δανός ξυλουργός Ole Kirk Christiansen– που έχουν φτιάξει δημιουργοί σε όλο τον κόσμο και παράλληλα, κούκλες Barbie ντυμένες με δημιουργίες σημαντικών σχεδιαστών. Από το 1959, άλλωστε που έκανε το ντεμπούτο της στην Νέα Υόρκη μέχρι και σήμερα, η Barbie έχει φορέσει ρούχα των Yves St.Laurent, Pierre Gardin, Jean-Paul Gaultier, Christian Dior, ενώ έχει στολιστεί ακόμη και νύφη από την Vera Wang.

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Δεκεμβρίου και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στο εκθεσιακό κέντρο Helexpo της Θεσσαλονίκης.

«Στο φιλικό και οικείο περιβάλλον του σπιτιού και με τη συντροφιά αγαπημένων προσώπων, η διαδικασία του τοκετού μετατρέπεται σε μοναδική εμπειρία, σε αντίθεση με το μαιευτήριο, όπου οι χώροι είναι ψυχροί και απρόσωποι και οι μέθοδοι που ακολουθούνται, από το προσωπικό, είναι συχνά περιττές ή ακόμα και ταπεινωτικές», λένε μητέρες, που έχουν γεννήσει στο σπίτι.

H πρακτική του τοκετού στο σπίτι είναι αρκετά διαδεδομένη στο εξωτερικό. Tο υψηλότερο ποσοστό γεννήσεων στο σπίτι κατέχει η Oλλανδία (35%), ενώ πολλά είναι και τα νέα ζευγάρια στην Aγγλία, τη Γερμανία και τις Σκανδιναβικές Xώρες, που εμπιστεύονται τη γέννηση των παιδιών τους στις μαίες.

Στη χώρα μας, τον φυσικό τοκετό στο σπίτι προάγει ο μη κερδοσκοπικός σύλλογος «Eυτοκία», ο οποίος ιδρύθηκε πριν από τρία χρόνια και είναι μέλος του Eυρωπαϊκού Δικτύου Eνώσεων Tοκετού (ENCA). Mέλη της «Eυτοκίας» είναι μαίες, γιατροί και ψυχολόγοι.

Σύμφωνα με την πρόεδρο του συλλόγου και μαία. Eλευθερία Δημοπούλου, «χρειάζεται να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στη φυσική πορεία του τοκετού και στις εσωτερικές δυνάμεις της μητέρας και του παιδιού. Πρέπει να μάθει η γυναίκα ότι ο πόνος είναι μόνο ένα μέρος των πολλών έντονων συναισθημάτων που μπορεί να νιώσει κατά τον τοκετό. Θα νιώσει ευτυχία, αγάπη, θάρρος, δύναμη. Aν της αφαιρέσεις τον πόνο, αφαιρείς και από την ένταση των άλλων συναισθημάτων».

Kατά μέσο όρο 3 με 4 γυναίκες προτιμούν να γεννήσουν στον χώρο τους αντί στο μαιευτήριο, κάθε μήνα. Oι περιπτώσεις, στις οποίες χρειάστηκε τελικά οι γυναίκες να μεταφερθούν στο νοσοκομείο για να γεννήσουν, λόγω επιπλοκών, είναι πολύ σπάνιες. Tον τελευταίο χρόνο, όπως διευκρινίζει η κ. Δημοπούλου, δεν υπήρξε τέτοιο περιστατικό.

Συνήθως δύο ή τρεις μαίες αναλαμβάνουν τον τοκετό στο σπίτι, ενώ γιατρός είναι σε επιφυλακή για το ενδεχόμενο που κάτι δεν πάει καλά την τελευταία στιγμή. Tο συνολικό κόστος ανέρχεται γύρω στα 1.200 ευρώ.

Mέχρι το τέλος του χρόνου, αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία και το πρώτο «Σπίτι Φυσικού Tοκετού» στη χώρα μας, όπου θα δίνεται η δυνατότητα στις γυναίκες να γεννούν φυσιολογικά σε ένα περιβάλλον, που θα θυμίζει τον «ζεστό» χώρο του σπιτιού.

Oι βασικές προϋποθέσεις

Οι βασικές προϋποθέσεις για να γεννήσει μια γυναίκα στο σπίτι είναι:

• Nα είναι υγιής
  
• Nα έχει φυσιολογική πορεία της εγκυμοσύνης
  
• Nα μην είναι πολύδυμη κύηση
  
• Nα μην είναι κύηση από εξωσωματική γονιμοποίηση
  
• H προβολή να είναι κεφαλική
  
• Nα μην έχει μπει σε πραγματική παράταση (H ηλικία κύησης να μην είναι μεγαλύτερη των 42 εβδομάδων)
  
• Tο σπίτι της να πληροί τους στοιχειώδεις όρους υγιεινής
  
• H απόσταση από το πλησιέστερο νοσοκομείο να μην είναι μεγαλύτερη της 1 ώρας
  
• Να υπάρχει ο ειδικός που θα την ξεγεννήσει
  
• O τοκετός να ξεκινήσει αυτόματα και η εξέλιξή του να είναι φυσική
  

Oπως τόνισαν οι καθηγητές μαιευτικής-γυναικολογίας κ.κ. Iωάννης Mπόντης και Bασίλης Tαρλατζής και ο διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Aθηνών κ. Mηνάς Mαστρομηνάς, προβλήματα υπογονιμότητας αντιμετωπίζει περίπου το 15% των ζευγαριών αναπαραγωγικής ηλικίας στη χώρα μας ενώ κάθε χρόνο γεννιούνται 3.000 Eλληνόπουλα με εξωσωματική γονιμοποίηση.

Tο ποσοστό επιτυχίας των σχετικών τεχνικών ανέρχεται στο 35% για κάθε κύκλο θεραπείας και το ζευγάρι που θα ακολουθήσει 3-4 κύκλους, έχει ποσοστό επιτυχίας 70%.

Oι ομιλητές τόνισαν ότι θα πρέπει άμεσα να ενισχυθούν οικονομικά οι προσπάθειες τεκνοποίησης των υπογόνιμων ζευγαριών στη χώρα μας -το σχετικό κόστος κυμαίνεται από 2.000 ώς και 3.500 ευρώ ανά κύκλο θεραπείας- και χαρακτήρισαν θετικό ως προς αυτή την κατεύθυνση το νέο σχετικό νομικό πλαίσιο.

Tέλος, ο κ. Mαστρομηνάς έδωσε ορισμένες συμβουλές στα ζευγάρια που σκοπεύουν να ακολουθήσουν κάποια μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Oπως είπε μεταξύ άλλων το ζευγάρι θα πρέπει να γνωρίζει ότι το πρόβλημα υπογονιμότητας αφορά και τους δύο συντρόφους, να αναζητά μονάδες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής με υψηλή ποιότητα και να μην αργεί να απευθυνθεί στον ειδικό γιατρό καθώς «όσο πιο νωρίς, τόσο πιο καλά».

H συνέντευξη Tύπου δόθηκε με αφορμή τη διοργάνωση διημερίδας του Iνστιτούτου Serono που θα πραγματοποιηθεί στην Aθήνα, με θέμα τις τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Οι περισσότερες παιδικές χαρές βρίσκονται σε οικτρή κατάσταση και προς το παρόν δεν υπάρχει νομοθεσία που να ορίζει το πλαίσιο ασφάλειάς τους.

Μάλιστα για ορισμένους χώρους ο ΕΛΟΤ έχει σημειώσει έως και 500 παρατηρήσεις για παράγοντες επικινδυνότητας. Οι κίνδυνοι που μπορεί να αντιμετωπίσει ένα παιδί στις παιδικές χαρές είναι η παγίδευση του κεφαλιού , των δακτύλων, των ποδιών και ο τραυματισμός των ακάλυπτων σημείων του σώματος από μεταλλικά στοιχεία ή απρόσμενα εμπόδια. Το ευτύχημα είναι ότι παρά την επικινδυνότητα των χώρων δεν έχουν σημειωθεί θανατηφόρα ατυχήματα σε παιδικές χαρές.

Ο Νίκος Σκορδαράς της Διεύθυνσης Πιστοποίησης του ΕΛΟΤ δημοσιοποίησε τα στοιχεία αυτά με αφορμή ημερίδα για τις υπηρεσίες του ΕΛΟΤ στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία περιλαμβάνει ενότητα αφιερωμένη στην ασφάλεια των παιχνιδότοπων.

Όσον αφορά τους (συνήθως ιδιωτικούς) παιδότοπους εσωτερικού χώρου, περίπου 700 σε όλη τη χώρα, η νομοθεσία που ισχύει από το Σεπτέμβριο του 2003 προβλέπει ότι όλοι έπρεπε να είχαν ελεγχθεί όλοι μέχρι το Μάρτιο του 2004. Ωστόσο μέχρι το Νοέμβριο του 2005 έχουν πραγματοποιηθεί έλεγχοι μόνο 50%.

Από τους ελεγμένους παιχνιδότοπους το 30% είναι νέοι και πληρούν τις προδιαγραφές, ενώ το 20% είναι παλιοί χώροι, για τους οποίους έχουν γίνει κατά μέσο όρο 10 παρατηρήσεις και σε ορισμένεες περιπτώσεις μέχρι και 50.

Ο ΕΛΟΤ ήδη από το 1996 προχώρησε στις απαραίτητες ενέργειες για τη δημιουργία κατάλληλου νομοθετικού πλαισίου προκειμένου να υπάρξει έλεγχος στην ασφαλή λειτουργία των παιχνιδότοπων. Σε συμπλήρωση του ήδη υπάρχοντος εργαστηρίου παιχνιδιών ο ΕΛΟΤ διαπιστεύτηκε ως φορέας ελέγχου παιχνιδότοπων και εκδίδει βεβαιώσεις ελέγχουν εξοπλισμών παιχνιδότοπων και εκθέσεις επιθεώρησης παιχνιδότοπου/παιδικής χαράς.

Όπως ανέφερε ο κ. Σκορδαράς, η έλλειψη ειδικής Οδηγίας για τον έλεγχο της ασφάλειας των εξοπλισμών παιχνιδότοπων είχε ως αποτέλεσμα την υιοθέτηση της σειράς προτύπων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Τυποποίησης τα οποία καθορίζουν τις προδιαγραφές που πρέπει να πληρούνται καθώς και τις απαιτήσεις για την εγκατάσταση, διευθέτηση, έλεγχο, συντήρηση και τη λειτουργία των παιχνιδότοπων.

Ομάδα διοίκησης έργου που συγκροτήθηκε το περασμένο καλοκαίρι από το υπουργείο Εσωτερικών επεξεργάζεται τροπολογία του νόμου για την ασφαλή λειτουργία των παιχνιδότοπων ενώ στη συνέχεια θα διαμορφωθεί και το πλαίσιο ελέγχουν των παιδικών χαρών.

Ο κ. Σκορδαράς επισήμανε ότι ο δήμος Αθηναίων είναι ο μόνος που τα τελευταία δύο χρόνια εξόπλισε τις παιδικές χαρές που υπάγονται στο χώρο αρμοδιότητάς του με νέους πιστοποιημένους εξοπλισμούς και απαιτεί έλεγχο του χώρου από τον ΕΛΟΤ πριν από την παραλαβή του.

Αντίθετα, πρόσθεσε, ο δήμος Θεσσαλονίκης δεν έχει δείξει ανάλογο ενδιαφέρον για συνεργασία με τον ΕΛΟΤ στο θέμα της ασφάλειας των παιδικών χαρών.

Αυτό αποκάλυψε o πρόεδρος της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας Αχιλλέας Αναγνωστόπουλος κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, με αφορμή την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα κατά της Λευχαιμίας και των Λεμφωμάτων (21 με 28 Ιουνίου).

Είναι επείγουσα ανάγκη να ληφθούν από την Πολιτεία άμεσα μέτρα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας Τραπεζών Ομφαλικών Μοσχευμάτων", συμπλήρωσε ο κ. Αναγνωστόπουλος και πρόσθεσε: "Το Υπουργείο Υγείας πρέπει να ιδρύσει άμεσα δίκτυο Δημόσιων Τραπεζών στις μεγάλες πόλεις υπό την εποπτεία του Ε.Ο.Μ, καθώς η συλλογή 20.000 μοσχευμάτων θα έδιδε τη δυνατότητα μεταμόσχευσης στο 95% των ασθενών που αναζητούν δότη και δεν βρίσκουν".

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο πρόεδρος της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας στην Ελλάδα κάθε χρόνο έχουμε περίπου 100.000 γεννήσεις και τα ομφαλικά μοσχεύματα πετιούνται στα σκουπίδια τη στιγμή που μπορούσαν να σώσουν χιλιάδες συνανθρώπους μας. Μάλιστα σύμφωνα με τις τελευταίες επιστημονικές μελέτες σε ότι αφορά τα αλλογενή ομφαλικά μοσχεύματα αποδείχθηκε ότι είναι ισοδύναμα με συμβατούς εθελοντές δότες και στα παιδιά και στους ενήλικες.

Στους ενήλικες χρησιμοποιούνται δύο διαφορετικές μονάδες -από δύο διαφορετικούς ανθρώπους- και αυτό βοήθησε στην καλή εμφύτευση των αιμοποιητικών κυττάρων και στη μείωση του χρόνου απλασίας. Η χρησιμότητα των αλλογενών ομφαλικών μοσχευμάτων είναι ανεκτίμητης αξίας, επειδή μπορεί να ξεπερασθεί το πρόβλημα της έλλειψης δοτών!

Από αυτούς που χρειάζονται δότες το 1/3 τους βρίσκει από την οικογένεια, το 1/3 από ξένους εθελοντές δότες και το υπόλοιπο 1/3 δεν βρίσκει και χάνει την ευκαιρία της μεταμόσχευσης και της ζωής! Δεδομένου ότι οι γεννήσεις παιδιών φτάνουν τις 100.000 κάθε χρόνο, η δωρεά ομφαλικών μοσχευμάτων σε Δημόσιες Τράπεζες θα έλυνε το πρόβλημα για όλα τα παιδιά και τους ενήλικες που πρέπει να υποβληθούν σε μεταμόσχευση και δεν βρίσκουν δότη στην οικογένεια ή εθελοντή.

Αν ληφθεί υπόψη ότι η ιδιωτική κατάθεση ομφαλικού μοσχεύματος δεν έχει επιστημονική βάση, δηλαδή το μόσχευμα δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί επωφελώς για το ίδιο το παιδί από το οποίο προέρχεται, τότε η ανάγκη λήψης μέτρων από την Πολιτεία είναι επείγουσα. Το ομφαλικό μόσχευμα του ασθενούς δεν είναι κατάλληλο για μεταμόσχευση προς τον ίδιο, επειδή είτε πάσχει σίγουρα και το ίδιο (σε κληρονομικές παθήσεις) είτε πάσχει δυνητικά (σε περιπτώσεις εμφάνισης της λευχαιμίας τα πρώτα έτη της ζωής). Επιπλέον, σε περιπτώσεις λευχαιμιών το αυτόλογο μόσχευμα (από τον ίδιο τον ασθενή) υστερεί του αλλογενούς (από άλλον άνθρωπο) επειδή στερείται αντιλευχαιμικής δράσης.

Να σημειωθεί ότι στην Οξεία Λεμφοβλαστική Λευχαιμία, που αποτελεί το 80% των λευχαιμιών της παιδικής λευχαιμίας και ιάται σε ποσοστό 75% με τη συμβατική θεραπεία, η αυτόλογη μεταμόσχευση έχει καταργηθεί ως αναποτελεσματική. Τα αποτελέσματά της είναι ισοδύναμα της συμβατικής χημειοθεραπείας.

Το Υπουργείο Υγείας πρέπει άμεσα να ιδρύσει δίκτυο Δημόσιων Τραπεζών στις μεγάλες πόλεις ( π.χ. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, κ.α.) υπό την εποπτεία του ΕΟΜ. Μάλιστα η συλλογή μόνο 20.000 μοσχευμάτων θα έδιδε τη δυνατότητα μεταμόσχευσης στο 95% των ασθενών που αναζητούν δότη και δεν βρίσκουν!

Οι ιδιωτικές τράπεζες Ομφαλικών Μοσχευμάτων δεν είναι χρήσιμες, είναι παράνομες (απαγορεύει τη λειτουργία τους ο νόμος περί μεταμοσχεύσεων), ασυδοτούν και παραπληροφορούν τους γονείς, είναι καθαρές εμπορικές επιχειρήσεις. Τα μοσχεύματα που συλλέγουν δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν από τους μεταμοσχευτές, ακόμη και αν συνέβαινε να χρειασθεί κάτι τέτοιο, για λόγους δεοντολογίας, νομικούς και κυρίως βιωσιμότητας του μοσχεύματος. Όσοι έχουν την ευθύνη να προστατεύουν την υγεία και τα συμφέροντα των πολιτών πρέπει να δράσουν χωρίς άλλη καθυστέρηση. Οι ζωές που χάνονται δεν μπορούν να περιμένουν", τόνισε χαρακτηριστικά ο κ Αναγνωστόπουλος.

Στην κατεύθυνση αυτή όπως ανακοίνωσε ο κ Αναγνωστόπουλος η Ελληνική Αιματολογική Εταιρεία διοργανώνει Ημερίδα την 1η Νοεμβρίου 2008 στο ξενοδοχείο Caravel με θέμα: "Ομφαλικά Μοσχεύματα σήμερα και αύριο: λειτουργικά, κοινωνικά και ηθικά προβλήματα".

Στην περίπτωση της χρόνιας μυελογενούς λευχαιμίας τα αποτελέσματα είναι ιδιαιτέρα αισιόδοξα. Η ιατρική άλλαξε τη φυσική πορεία της νόσου με το σχεδιασμό ενός νέο φαρμάκου imatinib (Glivec), που στοχεύει στη μοριακή βλάβη που υπάρχει στο DNA του ασθενούς. Είναι ο πρώτος αναστολέας της τυροσινικής κινάσης. Άνοιξε το δρόμο σε παρόμοια φάρμακα για ποικιλία νεοπλασματικών παθήσεων (λεμφώματα κ. α.). "Η εμπειρία των τελευταίων επτά χρόνων μας δείχνει, διευκρίνισε ο πρόεδρος της Αιματολογικής Εταιρείας ότι ασθενείς που ζούσαν παλαιότερα λίγα χρόνια και είχαν πιθανότητα ίασης μόνο με τη μεταμόσχευση, τώρα ζουν φυσιολογικά και χωρίς επίπονες θεραπείες με μικρά ποσοστά αποτυχίας".

Πρόσφατα η ιατρική έβαλε ακόμη δύο δυνατά όπλα στη φαρέτρα της κατά της λευχαιμίας. Το Sprycel (Dasatinib), ένας νέος πολύ ισχυρός αναστολέας τυροσινικής κινάσης, που χρησιμοποιείται ήδη σε ασθενείς που πάσχουν από χρόνια μυελογενή λευχαιμία ή οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία, θετική στο χρωμόσωμα Φιλαδέλφειας, με ανθεκτικότητα ή δυσανεξία στο Glivec (imatinib) και σε άλλες προηγούμενες θεραπείες και το Tasigna (Nilotinib) που ξεκίνησε λίγο αργότερα.

Οι αναστολείς της τυροσινικής κινάσης δρουν σε πολλαπλά βιολογικά μονοπάτια και σύμφωνα και με τα δεδομένα που παρουσιάστηκαν σε πρόσφατα διεθνή και ελληνικά Συνέδρια της Αιματολογίας παρέχουν σημαντικές και διαρκείς αιματολογικές και κυτταρογενετικές ανταποκρίσεις σε αυτούς τους ασθενείς. Όλα αυτά μαζί είναι καλά νέα για τους ασθενείς.

Η μεταμόσχευση εξακολουθεί να θεωρείται ακόμη η μοναδική μέθοδος που επιφέρει ίαση αλλά λόγω μεγάλης τοξικότητας χρησιμοποιείται μετά από αποτυχία των φαρμάκων (αναστολείς της τυροσινικής κινάσης).

Η οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία είναι συχνότερη στους ενήλικες και η επίπτωσή της αυξάνει με την ηλικία. Η θεραπεία της βασίζεται στην εντατική χημειοθεραπεία και σε μεγάλο βαθμό στην μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων. Τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει σταθερή αύξηση του ποσοστού επιβίωσης κυρίως για τους νεότερους ασθενείς, που μπορούν να υποβληθούν σ’ αυτές τις θεραπείες.

Τα ποσοστά ίασης γενικά κυμαίνονται από 30-45% και αυξάνουν με τη μεταμόσχευση στελεχιαίων αιμοποιητικών κυττάρων. Τα νεότερα επιτεύγματα της επιστήμης αφορούν μονοκλωνικά αντισώματα και εξειδικευμένα φάρμακα που απευθύνονται στοχευμένα στα λευχαιμικά κύτταρα και στις γενετικές βλάβες που φέρουν, αποφεύγοντας έτσι τις επιπλοκές της χημειοθεραπείας.

Σαν παράδειγμα η χρήση της ουσίας ρετινοϊκό οξύ (Versanoid) μετέτρεψε την οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία στην πιο ιάσιμη μορφή οξείας λευχαιμίας, ποσοστά επιτυχίας > 80%. Ενισχυτικά δρα σε υποτροπές και το αρσενικό.

Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα στην οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία σε ασθενείς με φυσιολογικό καρυότυπο: αν βρούμε τη γενετική διαταραχή FLT3-ITD αρνητική και την NPM μεταλλαγμένη, τότε η 5ετής επιβίωση χωρίς νόσο ξεπερνάει το 60% με συμβατική χημειοθεραπεία και δεν απαιτείται πια μεταμόσχευση σε πρώτη πλήρη ύφεση, όπως συνήθως γινόταν έως τώρα.

Ενισχύεται η υπόθεση της αιτιολογικής σχέσης μικροοργανισμών και λευχαιμιών ή λεμφωμάτων

Ο ρόλος των παθογόνων μικροοργανισμών στη δημιουργία λεμφωμάτων και λευχαιμιών ολοένα και εμφανίζεται μεγαλύτερος. Στη Χρόνια Λεμφοκυτταρική Λευχαιμία πρόσφατα in vitro δεδομένα και επιδημιολογικές μελέτες παρέχουν ενδείξεις για το ρόλο λοιμώξεων από κοινά παθογόνα μικρόβια (βακτήρια και ιοί) στην παθογένεση της.

Ισχυρές ενδείξεις για το ρόλο κοινών μικροβίων στην παθογένεση των λεμφωμάτων ενισχύθηκε τελευταία, π.χ. λεμφώματα οφθαλμού και λοιμώξεις από Chlamydia. Σε αυτά έχουμε ύφεση του λεμφώματος με αντιβιοτικά (τετρακυκλίνη) για τα χλαμύδια. Πρόσφατα αναδείχθηκε με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο η παρουσία χλαμυδίων μέσα στα νεοπλασματικά κύτταρα.

Η στελέχωση των υπαρχόντων Τμημάτων έχει μειωθεί δραματικά σε νοσηλευτικό, υπολείπεται σε ιατρικό και λοιπό επιστημονικό προσωπικό και διοικητική υποστήριξη. Χρειάζονται επειγόντως διορισμοί και δημιουργία νέων χώρων.

Η χορήγηση του εμβολίου για τις ηλικίες 12-15, αναμένεται να ξεκινήσει στα μέσα Σεπτεμβρίου ενώ για τις ηλικίες από 16 έως 26 θα υπάρξει σχετική ενημέρωση των ασφαλισμένων.

Οι ασφαλισμένες, οι οποίες επιθυμούν να εμβολιαστούν, από σήμερα μέχρι και τα μέσα Σεπτεμβρίου, θα πρέπει να επισκεφθούν τις Μονάδες Υγείας του ΙΚΑ για συνταγογράφηση του εμβολίου από γιατρό του Ιδρύματος.

Παράλληλα το ΙΚΑ, ανέθεσε σε Ειδική Επιστημονική Επιτροπή Ιατρών του Ιδρύματος, την εξέταση της επιστημονικής και επιδημιολογικής πλευράς της χορήγησης του εμβολίου ώστε να διευκολύνονται οι ασφαλισμένοι και να διασφαλίζεται η δημόσια υγεία.

Σημειώνεται ότι η ένταξη του εμβολίου, από τις διάφορες χώρες, γίνεται σταδιακά και με προσοχή, ενώ υπάρχουν χώρες που δεν το χορηγούν.

Με βάση τις εκτιμήσεις, το κόστος χορήγησης του συγκεκριμένου εμβολίου για τις ηλικίες από 12 έως 15 ετών ξεπερνά τα 100 εκατ. Ευρώ.

Το εμβόλιο δεν θεραπεύει μια άμεση και επείγουσα ανάγκη, αλλά λειτουργεί προληπτικά έναντι πιθανής μελλοντικής εμφάνισης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Ανησυχία προκαλούν πάντως μαρτυρίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με τις οποίες, το εμβόλιο κατά του καρκίνου του τραχήλου, ενδέχεται να προκαλεί παρενέργειες, όπως ζάλη, ναυτία και παράλυση των άκρων, συμπτώματα που φέρονται να παρουσίασαν νεαρές γυναίκες μετά τον εμβολιασμό.

Αγγλία

Ο μικρός P. ένα αγοράκι 17 μηνών βρίσκει φρικτό θάνατο μετά από τα αλλεπάλληλα βάναυσα χτυπήματα που δέχεται από τον σύντροφο της μητέρας του. Καταλήγει στο νοσοκομείο όπου και διαπιστώνεται ότι είναι νεκρό.

Το κράτος απολογείται και μιλά για έλλειψη συντονισμού και σωρεία λαθών από τις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες.

Ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας δημόσια θίγει το τραγικό περιστατικό και τολμά να μιλήσει για τρομακτικά λάθη.

Ελλάδα

Δύο μικρά αγοράκια στην Ορεστιάδα εξαφανίζονται. Ενεργοποιείται πανελλαδικά το AMBER ALERT HELLAS.

Μία εβδομάδα μετά τα αγοράκια βρίσκονται νεκρά μόλις λίγα μέτρα από το σημείο εξαφάνισης.

Η έλλειψη συντονισμού των αρμόδιων υπηρεσιών είναι πασιφανής.

Και αυτό είναι μόνο ένα από τα δεκάδες περιστατικά που καθημερινά καταγράφονται.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» σε συνεργασία με 933 Οργανισμούς από 135 κράτη παγκοσμίως έχουν θεσπίσει την 19η Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση. Με αφορμή αυτή την ημέρα κάθε χρόνο προσπαθούμε να αφυπνίσουμε και νακινητοποιήσουμε το κράτος, τους δημόσιους λειτουργούς, τις αρμόδιες υπηρεσίες, τους πολίτες.

Η ζωή των παιδιών που υφίστανται φρικτά βασανιστήρια και είναι θύματα της απραξίας και αδιαφορίας όλων μας πρέπει να απασχολήσουν κάθε Έλληνα πολίτη όσο υψηλά ιστάμενος και εάν είναι.

Έναν χρόνο πριν και πάλι με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση απευθύναμε επιστολή προς τον κ. Πρωθυπουργό παρουσιάζοντας το πρόβλημα σε όλη του την έκταση, προτείνοντας λύσεις αλλά και μοιραζόμενοι μαζί του τις αγωνίες μας.

Μέσα από την 13χρονη -πλέον- παρουσία και ενεργό δράση μας, έχουμε γίνει μάρτυρες σειράς ελλείψεων και προβλημάτων, που απαντώνται τόσο στο προνοιακό όσο και δικονομικό μας σύστημα. Προβλήματα, που γίνονται ευρέως γνωστά σπάνια και δυστυχώς η καλή διάθεση και ο επαγγελματισμός μεμονωμένων κρατικών λειτουργών δεν είναι ικανός να τα επιλύσει, όπως η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου που στέκεται αρωγός και σύμμαχος στις προσπάθειές μας αλλά και κατά τόπους Εισαγγελείς και Κοινωνικοί Λειτουργοί.

Όμως θα θέλαμε να τονίσουμε ότι νομοθετικό πλαίσιο υφίσταται, ωστόσο αυτός ο παράγοντας μεμονωμένα αδυνατεί να καλύψει, τις κατά τα άλλα τεράστιες ελλείψεις του συστήματος πρόληψης, αρωγής, καταπολέμησης, προστασίας και αντιμετώπισης του φαινομένου της Παιδικής Κακοποίησης και του Ανήλικου Θύματος.

Έναν χρόνο μετά οι ελλείψεις συνεχίζουν να υφίστανται. Η μόνη διακριτή διαφορά είναι ο αυξανόμενος αριθμός των παιδιών που αποτύχαμε να προστατεύσουμε. Παιδιά που κακοποιήθηκαν, παιδιά που εξαφανίστηκαν, που αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα υγείας και τόσα άλλα.

Έναν χρόνο μετά, η λίστα καταγραφής των ελλείψεων παραμένει ανησυχητικά όμοια:

1. - Έλλειψη εισαγγελέων ανηλίκων αποκλειστικής απασχόλησης στις εισαγγελίες της χώρας. Μόνο σε Αθήνα υφίστανται.
   
2. - Έλλειψη εξειδικευμένων υπηρεσιών για την αρωγή και υποστήριξη των παιδιών θυμάτων.
   
3. - Έλλειψη χώρων βραχυπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης φιλοξενίας παιδιών θυμάτων
   
4. - Έλλειψη προγραμμάτων κοινωνικής ιατρικής στα νοσοκομεία, όπου συχνά φιλοξενούνται παιδιά θύματα κακοποίησης
   
5. - Έλλειψη δομών ψυχιατρικής και ψυχολογικής στήριξης των παιδιών θυμάτων. Υφίστανται μόνο σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα αλλά υπολειτουργούν.
   
6. - Έλλειψη ποσοτική εξειδικευμένου προσωπικού στις κατά τόπους νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις
   
7. - Έλλειψη τμημάτων ανηλίκων στις κατά τόπους Αστυνομικές Διευθύνσεις
   
8. - Έλλειψη ενός κοινού Ανεξάρτητου Συντονιστικού Φορέα για την Αντιμετώπιση Περιστατικών κακοποίησης ανηλίκων, καθώς και για την καταγραφή όλων περιστατικών πανελλαδικά. Δυστυχώς στην παρούσα φάση η καταγραφή γίνεται αποσπασματικά από κάθε φορέα μεμονωμένα, με αποτέλεσμα να αδυνατούμε να εκτιμήσουμε πόσα και τι μορφής κρούσματα κακοποίησης ανηλίκων υπάρχουν.
   

Σε όλες τις υπηρεσίες, απαντώνται κρατικοί λειτουργοί με διάθεση, μεράκι και αυτοθυσία. ’νθρωποι με πλήρη επίγνωση των προβλημάτων και κίνητρό τους το καλύτερο για κάθε παιδί θύμα, όμως δεν διαθέτουν τα απαραίτητα «εργαλεία» για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά κάθε περιστατικό.

Από 01.01.2007 έως και 30.06.2008 η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 του Οργανισμού μας δέχτηκε συνολικά 361.409 κλήσεις, και από αυτές λάβαμε 10.522 αποκλειστικά και μόνο που αφορούσαν σε κακοποίησης.

Από 01.01.2007 έως και 30.06.2008 δεχτήκαμε 965 καταγγελίες σοβαρής κακοποίησης, οι οποίες συνολικά αφορούσαν σε 1984 παιδιά.

Όμως οι παραπάνω αριθμοί αφορούν μόνο στα περιστατικά που έχουν αναφερθεί στην Γραμμή SOS 1056, ενώ ο πραγματικός αριθμός των περιστατικών κακοποίησης εκτιμάται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος. Ωστόσο, όπως προαναφέραμε η έλλειψη ενός Ανεξάρτητου Συντονιστικού Φορέα για την καταγραφή όλων περιστατικών πανελλαδικά, δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε την έκταση του προβλήματος.

Κάθε ένα από αυτά τα 1.984 παιδιά, μας απασχόλησε ουσιαστικά.

Για κάθε ένα, σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς, προσπαθήσαμε να βρούμε ουσιαστικές και άμεσες λύσεις.

Ωστόσο, δεν υπήρξαμε αποτελεσματικοί για όλα και αυτό μας λυπεί βαθιά και μας προβληματίζει.

Για κάθε παιδί που δεν βρέθηκε λύση, νιώθουμε υπεύθυνοι, εμείς σαν σύλλογος των παιδιών έχοντας σαν ιδρυτή ένα παιδί, αλλά και όλοι οι κρατικοί και δημόσιοι φορείς, που ενεπλάκησαν.

Κάθε παιδί που έμεινε αβοήθητο παραμένει εγκλωβισμένο στο νοσηρό, κακοποιητικό περιβάλλον και ζει με τον φόβο αλλά και την αβεβαιότητα για το μέλλον του.

Για όλους εμάς που χειριστήκαμε τα περιστατικά, το κάθε ένα από αυτά τα 1.984 παιδιά, δεν αποτελεί έναν αριθμό ή δείγμα σε μία στατιστική έρευνα, είναι ένας άνθρωπος με οντότητα, πνεύμα, επιθυμίες, δικαιώματα και πάνω από όλα όνειρα.

Η πραγματικότητα των παιδιών που κακοποιούνται για πολλούς παραμένει άγνωστη και ασαφής. Δυστυχώς όμως είναι πολύ συγκεκριμένη.

Είναι γνωστό ότι παιδιά στην χώρα μας καθημερινά αντιμετωπίζουν Βία, Κακοποίηση, Σεξουαλική Κακοποίηση, Εκμετάλλευση, Αμέλεια, Εγκατάλειψη. Είναι επίσης γνωστό ότι συχνά αυτό συμβαίνει από τους ίδιους τους γονείς. Αυτό που δε γνωρίζει κανείς είναι ότι δεκάδες από αυτά τα περιστατικά που φτάνουν από μια καταγγελία στις αρμόδιες Εισαγγελικές αρχές οι οποίες καλούνται να αποφασίσουν για την προστασία του παιδιού παραμένουν «εγκαταλελειμμένα» στα Νοσοκομεία Παίδων . Εκεί παύει η σωματική κακοποίηση και η κοινωνία αναπαύεται με ευχαρίστηση γιατί έκανε το καθήκον της να απομακρύνει ένα παιδί από τον κίνδυνο. Κανείς δεν αναρωτιέται όμως ποια θα είναι η επόμενη μέρα.

Από την στιγμή εκείνη όμως το παιδί μπαίνει στο λεγόμενο κοινωνικό «σύστημα» από όπου αρχίζει ο μεγάλος δρόμος μέσα από διαδικασίες και ελλείψεις κοινωνικές και κρατικές, όπου το κάθε παιδί περνάει από την μια υπηρεσία στην άλλη χωρίς τέλος. Το παρασκήνιο της επόμενης μέρας δεν φαίνεται και δεν προβάλλεται, είναι όμως εκεί που αρχίζει η ψυχική κακοποίηση των παιδιών από την ίδια την κοινωνία και τις σοβαρές ελλείψεις δομών για την αποκατάσταση και το μέλλον αυτών των παιδιών.

Οι εισαγγελείς αποφαίνονται για την προστασία των παιδιών, οι κρατικοί φορείς, οι κοινωνικές υπηρεσίες και η πρόνοια αναλαμβάνουν την ευθύνη να βρεθεί μια λύση για αυτά τα παιδιά. Κάποια από αυτά οδηγούνται στα Νοσοκομεία Παίδων ώστε να βεβαιωθεί η κατάσταση της υγείας τους μέχρι να βρεθεί ο χώρος που θα τα φιλοξενήσει. Ωστόσο λόγω της έλλειψης ουσιαστικής δομής του συστήματος παραμένουν στα νοσοκομεία επ' αόριστον, βδομάδες, μήνες ακόμη και χρόνια σε κάποιες περιπτώσεις αν δε βρεθεί άμεσα κάποια λύση.

Δεκάδες παιδιά οδηγούνται στα νοσοκομεία σαν το πρώτο βήμα για την καινούργια τους ζωή μακριά από τον φόβο και την φρίκη, όμως παραμένουν εκεί και γίνεται ένα νοσοκομείο το σπίτι τους για όσο καιρό χρειαστεί μέχρι να βρεθεί μια θέση για αυτά. Η έλλειψη κρατικών και κοινωνικών δομών οδηγεί τα παιδιά στο νοσοκομείο από όπου κανείς πια δεν έχει την ευθύνη για την επόμενη μέρα.

Τα παιδιά ζουν μακροπρόθεσμα σε ένα νοσοκομείο όπου δεν έχουν καμία ουσιαστική φροντίδα, δεν λαμβάνουν την απαραίτητη για αυτά στοργή και αγάπη και προπάντων γίνονται θύματα λοιμώξεων και ασθενειών από την επικίνδυνη αυτή παραμονή τους σε χώρους που είναι ακατάλληλοι για την ανάπτυξή τους.

Αυτή την στιγμή τα 9 σπίτια του Χαμόγελου είναι υπερπλήρη. Στο νοσοκομείο βρίσκονται δεκάδες παιδιά περιμένοντας να βρουν μία ζεστή αγκαλιά για να φύγουν από το φρικτό περιβάλλον στο οποίο ζούσαν και ζουν.

Κάθε νέο παιδί μας αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα ψυχικά αλλά και σωματικά, αποτέλεσμα της μακροπρόθεσμης παραμονής του στο νοσοκομείο. Η τεράστια ανάγκη για χώρους και δομές στέγασης και μέριμνας για τα παιδιά γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Τα εννέα σπίτια μας δεν είναι αρκετά.

Από το έτος 2002 μέχρι και σήμερα «Το Χαμόγελο του Παιδιού» δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί, λόγω έλλειψης χώρου, στα αιτήματα για την φιλοξενία 841 παιδιών-θυμάτων.

Σε μία σύγχρονη και ευνομούμενη πολιτεία, η ύπαρξη παιδιών που κακοποιούνται και παραμένουν μόνα και αβοήθητα, πρέπει να μας ανησυχεί και να μας αφορά όλους.

Καθημερινά «Το Χαμόγελο του Παιδιού» με την υποστήριξη αποκλειστικά και μόνο των ιδιωτών καλείται να δώσει λύσεις στα εκατοντάδες προβλήματα.

Έχουμε αναλάβει την ηθική υποχρέωση να συνεχίσουμε το όραμα του μικρού μας ιδρυτή, ωστόσο η έλλειψη υπηρεσιών, πρωτοβουλιών και διάθεσης από το κράτος είναι καθοριστική και καθιστά κάθε προσπάθεια ενδεχόμενα αναποτελεσματική.

Εν όψει των ημερών των Χριστουγέννων όπου η ευαισθησία όλων για τα παιδιά αυξάνεται πρέπει να αφυπνιστούμε, να δούμε πίσω από τα χαμόγελα και την γιορτή. Πρέπει να αντιληφθούμε την σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν πολλά παιδιά δίπλα μας και να τα εκπροσωπήσουμε και προστατεύσουμε αυτή την φορά αποτελεσματικά.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» ξεκινά για μία ακόμα χρονιά εκστρατεία αφύπνισης και κινητοποίησης όλων.

Με καταληκτική ημερομηνία την 11η Δεκεμβρίου όπου θα πραγματοποιηθεί συνάντηση στο Ζάππειο Μέγαρο με σκοπό να αναδειχθούν τα προβλήματα και να προταθούν για μία ακόμα φορά λύσεις για τα προβλήματα που μαστίζουν τα παιδιά. Αυτή την φορά όμως θα μιλήσουν κυρίως τα ίδια τα παιδιά και όχι για μία ακόμα φορά ενήλικες με γνώσεις και εξειδίκευση μακριά όμως από το πρόβλημα και την ρεαλιστική του διάσταση.

Πρόκειται για μία καθυστερημένη κατά δύο χρόνια εφαρμογή του νόμου που προέβλεπε ότι οι μητέρες εργαζόμενες που επιστρέφουν στην εργασία τους δικαιούνται για 12 μήνες μειωμένες εισφορές προς το ΙΚΑ κατά 50% για τον κλάδο κύριας σύνταξης.

Συγκεκριμένα αφορά τις μητέρες εργαζόμενες που επέστρεψαν στην εργασία τους από άδεια λοχείας μετά τις 3/4/2007.

Δεν αφορά μητέρες που η άδεια λοχείας τους έληξε πριν από αυτήν την ημερομηνία.

Οι δικαιούχες μητέρες πρέπει να κάνουν αίτηση στο ΙΚΑ για την επιστροφή των εισφορών με τα παρακάτω δικαιολογητικά:

• Ληξιαρχική Πράξη γέννησης του μωρού
  
• Αίτηση (δίνεται στο ΙΚΑ αλλά υπάρχει και στην εγκύκλιο)
  
• Βεβαίωση Εργοδότη για την απασχόλησή της μητέρας όπου να φαίνεται πότε σταμάτησε η μητέρα με άδεια κύησης και πότε έληξε η λοχεία της.
  
• Βιβλιάριο ΙΚΑ και φωτοτυπία το εξώφυλλο με την φωτογραφία και τον αριθμό μητρώου ΙΚΑ
  
• Φωτοτυπία του βιβλιαρίου ΙΚΑ της σελίδας (ή σελίδων) όπου φαίνονται οι ημερομηνίες της άδειας μητρότητας,λοχείας, τα επιδόματα κλπ.
  
• Φωτοτυπία της απόφασης του ΟΑΕΔ για την εξάμηνη ειδική άδεια μητρότητας όπου φαίνονται οι ημερομηνίες της άδειας (για όσες μητέρες πήραν την άδεια αυτή)
  
• Για όσες μητέρες θα επιστρέψουν στην εργασία τους μετά την 1/4/2010 θα εφαρμοστεί ο προβλεπόμενος νόμος αυτόματα από τον εργοδότη τους και έτσι δεν χρειάζεται να προβούν σε καμία αίτηση επιστροφής χρημάτων.
  

Για περισσότερες λεπτομέρειες οι ενδιαφερόμενες μπορούν να διαβάσουν την επισυναπτόμενη εγκύκλιο ή να απευθυνθούν στο ΙΚΑ της περιοχής τους.

Ο καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός, ο καλύτερος μαθητής του Μαγκντί Γιακούμπ, αποτελεί ένα ζωντανό μήνυμα ελπίδας ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.

Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία και στην Μποτσουάνα.

Ο Ελληνας καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός δεν απέκτησε τυχαία τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών παιδιών»..

Στα 23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ.

Ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Ελληνας γιατρός από την Πόλη μαζί με την ομάδα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χειρουργεί καθημερινά δωρεάν όλα τα παιδιά στις φτωχές συνοικίες του κόσμου, μόνο και μόνο για να ξαναδεί το χαμόγελο στα χείλη τους.

«Μπορεί να ακουστεί κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια: η μόνη μου ανταμοιβή είναι το χαμόγελο των παιδιών που έχω σώσει και η χαρά που νιώθουν οι οικογένειές τους. Αυτά μου αρκούν» λέει περήφανος μιλώντας στην «Espresso».

Ζει στην Υεμένη, αλλά οπουδήποτε στο κόσμο κι αν τον χρειαστούν, δηλώνει παρών. Δουλεύει δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, όμως όπως λέει δεν κοιτάει ποτέ το ρολόι του: «Στην Υεμένη, που είναι η βάση μου, χειρουργώ κάθε μήνα περίπου σαράντα με πενήντα περιστατικά.

Οταν ταξιδεύω για φιλανθρωπικό σκοπό, είμαι ικανός να χειρουργήσω περίπου πενήντα περιστατικά μέσα σσε δέκα μέρες, για να αυξήσω τον αριθμό των παιδιών που περιμένουν μήνες και χρόνια να υποβληθούν σε επέμβαση.

Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου. Δουλεύω περίπου δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα».

«Πιστεύω στον Θεό»

Ο πρώτος άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο της φιλανθρωπίας ήταν -όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος- ο πατέρας του, κορυφαίος παθολόγος στην Κωνσταντινούπολη: «Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ο πατέρας μου μου έλεγε να αφουγκράζομαι τον πόνο των ανθρώπων και ειδικά αυτών που ζούνε στη φτώχεια».

Τον ρωτάμε αν πιστεύει στον Θεό. Αν έχει κάποια βάση αυτό που λέμε όταν κινδυνεύει κάποιος δικός μας άνθρωπος: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Πρέπει να ξέρετε πως κάθε φορά που χειρουργώ πάνω από το χειρουργικό τραπέζι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επικαλούμαι τον Θεό». Και συνεχίζει συγκινημένος: «Αμέσως μετά, όταν όλα πάνε καλά, σε κάθε ευκαιρία θαυμάζω το έργο του Θεού πάνω σε μας τους ανθρώπους. Ναι, λοιπόν, πιστεύω στον Θεό. Αλλωστε, ο παππούς μου ήταν ιερέας».

Ερχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, όπως μας λέει ο κ. Καλανγκός, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους: «Θυμάμαι πριν από εννιά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη.

Ενα παιδί 3 ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα. Οταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της.

Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή.

Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο.

Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι "υπεράνω των δυνάμεών μου", όμως ποτέ δεν λυγίζω.

Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».

Η ευτυχία της προσφοράς

Παρά το γεγονός ότι έχει βραβευτεί δεκάδες φορές από διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα, όπως ο ίδιος λέει, δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις συνήθειές του και το χαρακτήρα του: «Σας λέω μετά λόγου γνώσεως πως όλα αυτά τα χρόνια όσο ακριβώς προχώρησα σε επιστημονικό και σε φιλανθρωπικό επίπεδο, άλλο τόσο προσπαθώ να είμαι ταπεινός, και αυτό είναι το μεγαλύτερο ιδανικό στη ζωή».

Τι κι αν έχει θυσιάσει το χρόνο του και την οικογενειακή του ζωή; Εκείνο που έχει σημασία -όπως λέει- είναι να είσαι χρήσιμος για τον διπλανό σου. Αυτό προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει και στα δύο παιδιά του - τις ελάχιστες ώρες που είναι κοντά τους.

Ομως, ο Αυξέντιος Καλανγκός δεν έχει μόνο τον Κωνσταντίνο και τον Αλέξανδρο. Εχει σαν παιδιά του 9.000 φτωχά αγγελούδια που δεν είχαν πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν υγεία των χωρών που ζούσαν, στα οποία χάρισε αφιλοκερδώς το δικαίωμα να αναπνέουν και να μπορεί η καρδούλα τους να χτυπάει κανονικά.

Συνεχιστές του φιλανθρωπικού και του επιστημονικού έργου του ευτυχώς -όπως λέει- υπάρχουν, κι είναι όλοι.

Πλέον οι δύο σύζυγοι δεν θα μπορούν να έχουν το ίδιο επώνυμο! Επιπλέον και τα παιδιά, σε περίπτωση που δεν συμφωνούν οι γονείς, δεν θα παίρνουν υποχρεωτικά το επίθετο του πατέρα, αλλά σύνθετο!

Δείτε από το σχετικό άρθρο του real.gr:

Καταργείται η διάταξη που δίνει τη δυνατότητα στους δύο συζύγους να έχουν το ίδιο επώνυμο.

Σύμφωνα με τη νομοθετική ρύθμιση που προωθεί ειδική προπαρασκευαστική επιτροπή του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ο κάθε σύζυγος, έπειτα από συμφωνία, θα διατηρεί το επίθετο του και μετά το γάμο, σε όλες τις έννομες σχέσεις του ζευγαριού.

Μία από τις βαθιά ριζωμένες παραδόσεις της ελληνικής κοινωνίας ανατρέπεται αφού ακόμη και να μην το επιθυμεί, η γυναίκα υποχρεωτικά θα κρατάει το επώνυμό της και μετά τον γάμο. Τώρα το θέμα με τα σύνθετα επώνυμα των παιδιών είναι ένα ζήτημα, αλλά γιατί να παίρνουν υποχρεωτικά σε όλες τις περιπτώσεις το επίθετο του πατέρα;

Εσείς τι πιστεύετε για τη νέα νομοθετική ρύθμιση; Πρέπει να αλλάξει το σημερινό καθεστώς με τα επώνυμα των συζύγων και των παιδιών τους;

Γυναίκα που πριν τέσσερα χρόνια είχε γεννήσει το τέταρτο παιδί της μέσα στο ταξί του κ. Παναγιώτη Αναγνώστου, μη έχοντας προλάβει να φτάσει στο μαιευτήριο, το πρωί της Τετάρτης έφερε στον κόσμο το πέμπτο της παιδί και πάλι με την πολύτιμη βοήθεια του ίδιου ταξιτζή !!

Παραθέτουμε απόσπασμα από την είδηση που μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

Μία πραγματικά εντυπωσιακή ιστορία, που είχε την ευτυχέστερη δυνατή κατάληξη, ένα υγιέστατο κοριτσάκι!