Για μερικές γυναίκες, τα πρώιμα σημάδια και συμπτώματα της εγκυμοσύνης αρχίζουν τις πρώτες εβδομάδες μετά τη σύλληψη. 
Παρακάτω, μπορείτε να δείτε τι ακριβώς να περιμένετε ότι θα βιώσετε, από τη ναυτία και την ευαισθησία στο στήθος, μέχρι τις ζαλάδες και τις εναλλαγές της διάθεσης. 
  
Κλασικά συμπτώματα εγκυμοσύνης 
  
Εκτός από μια “χαμένη” περίοδο, τα πρώτα σημάδια και συμπτώματα της εγκυμοσύνης μπορεί να περιλαμβάνουν: 
  
- Ευαισθησία και πρήξιμο στο στήθος. Νωρίς στην εγκυμοσύνη οι ορμονικές αλλαγές στο σώμα σας μπορεί να κάνουν τα στήθη σας πιο ευαίσθητα σε κάθε άγγιγμα, ή και πιο ερεθισμένα. Επίσης μπορεί να αισθάνεστε το στήθος σας πιο μεγάλο και βαρύτερο από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες κύησης. 

- Ναυτία με ή χωρίς έμετο. Η πρωινή αδιαθεσία, η οποία μπορεί να χτυπήσει ανά πάσα στιγμή της ημέρας ή της νύχτας, αρχίζει μερικές φορές μετά από τρεις εβδομάδες μετά τη σύλληψη. Αν και η αιτία της ναυτίας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν είναι ξεκάθαρη, οι ορμόνες της εγκυμοσύνης ενδέχεται να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Οι έγκυες γυναίκες μπορεί επίσης να διαπιστώσετε ότι μυρωδιές που ποτέ στο παρελθόν δεν σας ενοχλούσαν, τώρα σας προκαλούν ναυτία. 

- Αυξημένη ούρηση. Μπορεί να αρχίσετε να πηγαίνετε στην τουαλέτα πολύ πιο συχνά απ' ότι συνήθως. 

- Κόπωση. Η κόπωση κατέχει επίσης υψηλή θέση μεταξύ των πρόωρων συμπτωμάτων της εγκυμοσύνης. Κατά τη διάρκεια της πρόωρης εγκυμοσύνης, τα επίπεδα της ορμόνης προγεστερόνης εκτοξεύονται στα ύψη, κάτι που μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε αυξημένη υπνηλία. 

- Απέχθεια για κάποιες τροφές και αυξημένη επιθυμία για άλλες. Όταν είστε έγκυος, μπορεί να βρείτε τον εαυτό σας να επιθυμεί ξαφνικά συγκεκριμένες τροφές. Η λαχτάρα για φαγητό είναι ένα πολύ κοινό σύμπτωμα της εγκυμοσύνης. Όπως τα περισσότερα άλλα συμπτώματα της εγκυμοσύνης, αυτές οι διατροφικές προτιμήσεις μπορεί επίσης να οφείλονται στις ορμονικές αλλαγές.
  
Άλλα συμπτώματα εγκυμοσύνης 
  
Μερικές φορές τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης είναι λιγότερο γνωστά ή προφανή. Εάν είστε έγκυος, μπορεί επίσης να αντιμετωπίσετε: 
  
- Ελαφρά αιμορραγία. Μερικές φορές μια μικρή ποσότητα κολπικής αιμορραγίας είναι ένα από τα πρώτα σημάδια της εγκυμοσύνης. Γνωστή ως η “αιμορραγία εμφύτευσης”, αυτό συμβαίνει όταν το γονιμοποιημένο ωάριο προσκολλάται στο τοίχωμα της μήτρας, περίπου 10 έως 14 ημέρες μετά από τη σύλληψη. Αυτή η αιμορραγία γενικά διαρκεί για ένα σύντομο χρονικό διάστημα και συμβαίνει περίπου τις ημέρες της κανονικής εμμήνου ρύσεως. Γι' αυτό και πολλές γυναίκες δεν αντιλαμβάνονται εγκαίρως ότι είναι έγκυες και απλά πιστεύουν ότι έχουν μια πολύ ελαφριά περίοδο. Η αιμορραγία εμφύτευσης είναι όντως πολύ ελαφρύτερη από την έμμηνο ρύση. 

- Πόνοι. Μερικές γυναίκες βιώνουν ήπιους πόνους (κράμπες) στην μήτρα νωρίς στην εγκυμοσύνη. 

- Αλλαγές διάθεσης. Η “πλημμύρα” των ορμονών στο σώμα σας στην αρχή της εγκυμοσύνης μπορεί να σας κάνουν ασυνήθιστα συναισθηματική, αλλά και... κυκλοθυμική. 

- Ζάλη. Η εγκυμοσύνη κάνει τα αιμοφόρα αγγεία σας να διαστέλλονται και την αρτηριακή σας πίεση να μειωθεί. Ως αποτέλεσμα, μπορείτε να έχετε συχνές ζαλάδε. 

- Δυσκοιλιότητα. Οι ορμονικές αλλαγές κάνουν το πεπτικό σας σύστημα να μειώνει ρυθμούς, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε δυσκοιλιότητα.
  
Πέραν αυτών, η βασική θερμοκρασία του σώματός σας(δηλαδή η θερμοκρασία σας, όταν ξυπνάτε το πρωί) θα μπορούσε να παρέχει πρώιμη ένδειξη για την εγκυμοσύνη. Η βασική θερμοκρασία του σώματος αυξάνεται ελαφρώς αμέσως μετά την ωορρηξία και παραμένει σε αυτό το επίπεδο μέχρι την επόμενη περίοδό σας. Εάν έχετε καταγράψει την δική σας βασική θερμοκρασία σώματος γενικά στην ζωή σας, για να καθορίσει πότε έχετε ωορρηξία, σε περίπτωση που συνεχίσει να ανεβαίνει για περισσότερο από δύο εβδομάδες, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι είστε έγκυος. 
  
Είσαι πραγματικά έγκυος; 
  
Δυστυχώς, όλα αυτά τα σημάδια και συμπτώματα δεν είναι μοναδικά για την εγκυμοσύνη. Μερικά μπορεί να υποδεικνύουν απλώς ότι έχετε αρρωστήσει ή ότι η περίοδός σας είναι έτοιμη να ξεκινήσει. Ομοίως, μπορεί να είστε έγκυος, χωρίς να αντιμετωπίσετε κάποιο από αυτά τα συμπτώματα. 
  
Επίσης, αν “χάσετε” μια περίοδό σας ή παρατηρήσετε κάποια από τα παραπάνω σημάδια, ίσως θα πρέπει κάνετε ένα τεστ εγκυμοσύνης στο σπίτι. Εάν είναι θετικό, κλείστε ένα ραντεβού με το γιατρό σας. Όσο πιο γρήγορα επιβεβαιωθεί η εγκυμοσύνη σας, τόσο πιο γρήγορα μπορείτε να αρχίσετε την κατάλληλη προγεννητική φροντίδα. 

Παράθεση

 

Τα νέα ευρήματα υποδηλώνουν ότι άντρες και γυναίκες που προσπαθούν να τεκνοποιήσουν πρέπει να κόψουν το κάπνισμα.

«Η μελέτη μας έδειξε ότι το κάπνισμα ασκεί αρνητική βιολογική επίδραση στην ακεραιότητα του DNA των σπερματοζωαρίων», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής της πρώτης μελέτης δρ Μωχάμεντ Ε. Χάμαντεχ, διευθυντής του Εργαστηρίου Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής στο Τμήμα Μαιευτικής & Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου του Σάαρλαντ, στο Σάαρ της Γερμανίας.

Ο δρ Χάμαντεχ και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν πως οι άντρες που καπνίζουν αρειμανίως (πάνω από 20 τσιγάρα την ημέρα) μπορεί να εκδηλώσουν προβλήματα γονιμότητας λόγω της μείωσης στα επίπεδα μιας πρωτεΐνης η οποία παίζει ζωτικό ρόλο στην ανάπτυξη των σπερματοζωαρίων. Ανακάλυψαν επίσης πως το κάπνισμα βλάπτει το γενετικό υλικό (DNA) των σπερματοζωαρίων.

Η δεύτερη μελέτη έδειξε πως οι γυναίκες που καπνίζουν κατά τις πρώτες εβδομάδες της κυήσεως υπονομεύουν τελικά την αναπαραγωγική υγεία των γιων τους.

Και οι δύο μελέτες δημοσιεύονται στο τεύχος της 8ης Σεπτεμβρίου της επιθεώρησης «Human Reproduction».

Μελέτη σε καπνιστές

Στην πρώτη μελέτη, ο δρ Χάμαντεχ και οι συνεργάτες του συνέκριναν το σπέρμα 53 μανιωδών καπνιστών με αυτό 63 μη καπνιστών.

Έπειτα από 3 έως 4 ημέρες σεξουαλικής αποχής, κάθε άντρας έδωσε ένα δείγμα σπέρματος, για να μετρηθούν τα επίπεδα δύο πρωτεϊνών του σπέρματος που λέγονται προταμίνες. Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι πρωταμίνες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη των σπερματοζωαρίων, διεγείροντας τον μηχανισμό με τον οποίο σχηματίζονται τα χρωμοσώματα κατά τον πολλαπλασιασμό (διαίρεση) των κυττάρων.

Στην ομάδα των καπνιστών, η μία πρωταμίνη βρισκόταν σε επίπεδα κατά 14% χαμηλότερα απ’ ό,τι στην ομάδα των μη καπνιστών. Η διαφορά αυτή ήταν αρκετή ώστε να θεωρούνται οι άντρες ως έχοντες «ανεπάρκεια πρωταμίνης» - μία διαταραχή που αυξάνει τον κίνδυνο υπογονιμότητας.

Επιπλέον, το κάπνισμα σχετίστηκε με αυξημένες βλάβες στο DNA των σπερματοζωαρίων.

Μελέτη σε εγκύους

Στην δεύτερη μελέτη επικεφαλής ήταν ο δρ Κλάους Ίντινγκ Άντερσεν, καθηγητής Φυσιολογίας της Ανθρώπινης Αναπαραγωγής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης, στην Δανία. Η μελέτη αυτή εστιάσθηκε στις επιπτώσεις που έχει στο αναπτυσσόμενο άρρεν έμβρυο το κάπνισμα της μητέρας κατά το πρώτο τρίμηνο της κυήσεως.

Οι ερευνητές ανέλυσαν ιστούς από τους όρχεις 24 εμβρύων, των οποίων οι μητέρες είχαν κάνει έκτρωση 37 έως 68 ημέρες έπειτα από τη σύλληψη.

Οι επιστήμονες ήρθαν σε επαφή με τις γυναίκες και κατέγραψαν τις καπνιστικές συνήθειές τους. Όπως διαπίστωσαν, ο αριθμός των γεννητικών κυττάρων (είναι τα κύτταρα από τα οποία θα προκύψουν τα σπερματοζωάρια στους άντρες και τα ωάρια στις γυναίκες) ήταν κατά 55% λιγότερα στα έμβρυα των καπνιστριών.

Η παρατήρηση αυτή παρέμεινε η ίδια, ακόμα και όταν οι ερευνητές διερεύνησαν άλλες παραμέτρους που θα μπορούσαν να τα επηρεάσουν, όπως η κατανάλωση καφέ και αλκοόλ.

Επιπλέον, τα επίπεδα των σωματικών κυττάρων (είναι αυτά από τα οποία δημιουργούνται οι υπόλοιποι ιστοί του σώματος) ήταν κατά 37% χαμηλότερα στις καπνίστριες.

Και στις δύο περιπτώσεις (στα γεννητικά και στα σωματικά κύτταρα), η μείωση των επιπέδων ήταν δοσοεξαρτώμενη: όσο περισσότερο κάπνιζε η γυναίκα όταν ήταν έγκυος, τόσο χαμηλότερα τα επίπεδα των κυττάρων στο έμβρυο που κυοφορούσε.

Βάσει αυτών των ευρημάτων, ο δρ Άντερσεν και οι συνεργάτες του κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το κάπνισμα πλήττει την κυτταρική παραγωγή – και αυτό μπορεί να συνεχίζεται έως το τέλος της κυήσεως και να αποτελεί προάγγελο προβλημάτων γονιμότητας στους γιους των καπνιστριών.

Προγενέστερη μελέτη των ίδιων ερευνητών, είχε δείξει και πως στα θήλεα έμβρυα προκαλεί το κάπνισμα της μητέρας μείωση του αριθμού των γεννητικών κυττάρων. Τα ευρήματα αυτά σε συνδυασμό μεταξύ τους υποδηλώνουν πως η έγκυος που καπνίζει πλήττει την γονιμότητα των εμβρύων, είτε είναι αγόρια είτε κορίτσια.

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως «αποκτούν ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα οι μαιευτήρες που προσπαθούν να πείσουν τις μέλλουσες εγκύους ή τις γυναίκες που μόλις έμειναν έγκυοι να κόψουν το κάπνισμα».

Τα δύο φύλα κλήθηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση "ποια θεωρούν ιδανική ηλικία για να κάνουν παιδί".

Η πλειοψηφία απάντησε ότι η ιδανική ηλικία είναι 25 ετών. Συγκεκριμένα το 58% θεωρεί ότι για τις γυναίκες η κατάλληλη ηλικία να αποκτήσουν παιδί είναι η ηλικία των 25 και νωρίτερα ενώ για τους άντρες η ηλικία των 26 και πάνω.

Σύμφωνα με τη γνώμη των ειδικών που φιλοξενείται στη συγκεκριμένη σελίδα, η ιδανική περίοδος βιολογικά για να αποκτήσει παιδί μια γυναίκα είναι η ηλικία των 20 ετών. Τότε οι πιθανότητες σύλληψης είναι μεγαλύτερες και το σώμα της γυναίκας είναι στην κατάλληλη περίοδο να κυοφορήσει ένα υγιές μωρό.

Η γνώμη αυτή ωστόσο είναι αντιφατική με τα σημερινά δεδομένα και οι ίδιοι τονίζουν ότι τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες δεν έχουν σταθεροποιηθεί οικονομικά και επαγγελματικά να κάνουν αυτό το βήμα. Επίσης δεν έχουν την ωριμότητα να επιλέξουν τον κατάλληλο σύντροφο και να αναλάβουν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις για να αναθρέψουν ένα παιδί.

Πάρ' όλα αυτά θα λέγαμε ότι η απόφαση να αποκτήσει κάποιος παιδί είναι καθαρά θέμα προσωπικό και εξαρτάται από μια σειρά παραγόντων που έχουν να κάνουν με την ηλικία, τον τρόπο ζωής, την οικονομική άνεση και, πάνω απ’ όλα, τη θέληση του καθενός.

Δείτε τους πίνακες της δημοσκόπησης:

Σαλπιγγικός παράγοντας

Ο σαλπιγγικός παράγοντας ευθύνεται για το 25-30% των περιπτώσεων υπογονιμότητας. Η συνάντηση του ωαρίου με το σπερματοζωάριο και η γονιμοποίηση πραγματοποιούνται στην σάλπιγγα και επομένως καταστάσεις που επηρεάζουν την φυσιολογική ανατομία ή λειτουργία των σαλπίγγων οδηγούν σε υπογονιμότητα.

Τέτοιες καταστάσεις είναι:

1) Οι σοβαρές λοιμώξεις του γεννητικού συστήματος της γυναίκας υπό την μορφή επεισοδίων σαλπιγγίτιδας ή γενικευμένης πυελικής φλεγμονής που μπορεί να προκαλέσουν απόφραξη των σαλπίγγων, καταστροφή της φυσιολογικής δομής του τοιχώματός τους, δημιουργία υδροσαλπίγγων (διατεταμένες σάλπιγγες που είναι γεμάτες από υγρό) ή δημιουργία συμφύσεων στην πύελο οι οποίες στραγγαλίζουν και αποφράσσουν τις σάλπιγγες.

2) Η ενδομητρίωση που μπορεί να οδηγήσει σε υπογονιμότητα μέσω πολλών μηχανισμών, μεταξύ των οποίων είναι και η διαταραχή της κινητικότητας και της μικροσκοπικής δομής των σαλπίγγων καθώς και η δημιουργία συμφύσεων στην πύελο.

3) Οι προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις στην κοιλιά της γυναίκας που είναι δυνατόν να προκαλέσουν την δημιουργία συμφύσεων δημιουργώντας προβλήματα στις σάλπιγγες.

Ωοθηκικός παράγοντας

Στο 15-20% των περιπτώσεων υπογονιμότητας αποκαλύπτεται πρόβλημα από την ομαλή λειτουργία των ωοθηκών.

Πρακτικά στην κατηγορία αυτήν υπάγονται:

1) Καταστάσεις ανωοθυλακιορρηξίας κατά τις οποίες δεν πραγματοποιείται η απελευθέρωση του ωαρίου της γυναίκας, που σε φυσιολογικές συνθήκες συμβαίνει στο μέσο κάθε κύκλου. Ενδεικτικά αναφέρονται, το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών, η πρώιμη έκπτωση της ωοθηκικής λειτουργίας, το έντονο stress, η υπερβολική σωματική άσκηση, η παχυσαρκία ή αντίθετα η μεγάλη αδυναμία και κακή θρέψη, διαταραχές και όγκοι του εγκεφάλου, καθώς και παθήσεις του ήπατος και των νεφρών.

2) Καταστάσεις κατά τις οποίες, παρατηρείται ορμονική ανεπάρκεια μετά την ωοθυλακιορρηξία, με αποτέλεσμα να μην εξασφαλίζονται οι ιδανικές συνθήκες για την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου στην μήτρα. Η διαταραχή αυτή ονομάζεται ανεπάρκεια της ωχρινικής φάσης.

Μητριαίος παράγοντας

Σε ένα 5-10% των περιπτώσεων υπογονιμότητας, το αίτιο εντοπίζεται στην μήτρα της γυναίκας. Εδώ περιλαμβάνονται τα ινομυώματα και οι ιδίως εκείνα που προβάλουν μέσα στην κοιλότητα της μήτρας, οι ενδομητρικές συμφύσεις που παρατηρούνται συνήθως σε γυναίκες που έχουν κάνει πολλές αποξέσεις, οι σοβαρές ή υποτροπιάζουσες φλεγμονές της μήτρας, και τέλος οι διαταραχές της τραχηλικής βλέννας, όπως είναι η ανεπάρκειά της, η αλλοιωμένη σύστασή της ή η ύπαρξη σε αυτήν αντισωμάτων που αδρανοποιούν τα σπερματοζωάρια.

Ενδομητρίωση

Πρόκειται για μια ιδιόμορφη πάθηση της γυναίκας κατά την οποίαν εστίες με σύσταση ενδομητρίου εμφανίζονται εκτός της φυσιολογικής τους θέσης (που είναι η κοιλότητα της μήτρας). Γενικά υπολογίζεται ότι στο 15-25% των υπογόνιμων γυναικών υπάρχει ενδομητρίωση, ενώ το 30-50% των γυναικών με ενδομητρίωση εμφανίζει προβλήματα γονιμότητας.Οι μηχανισμοί με τους οποίους η ενδομητρίωση μπορεί να προκαλέσει υπογονιμότητα, έχουν αποτελέσει αντικείμενο εντατικής μελέτης.

Εκτός από την επίπτωση στις σάλπιγγες που αναφέρθηκε παραπάνω, άλλοι πιθανοί μηχανισμοί είναι η καταστροφή του σπέρματος μετά την είσοδό του στο γεννητικό σύστημα της γυναίκας, η διαταραχή της ωοθηκικής λειτουργίας και ιδίως η παρεμπόδιση της ωοθυλακιορρηξίας (μια κατάσταση που ονομάζεται άτρητο ωχρινοποιημένο ωοθυλάκιο) και η τοπική διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος που οδηγεί στην απελευθέρωση δυσμενών για την αναπαραγωγή ουσιών.

Οι καθ' έξιν αποβολές παρουσιάζουν συχνότητα στο γενικό πληθυσμό 1:200. Αυτό σημαίνει ότι ένα στα διακόσια ζευγάρια που προσπαθούν να δημιουργήσουν οικογένειααντιμετωπίζουν αυτή την οδυνηρή εμπειρία.

Η αποβολή πρώτου τριμήνου αποτελεί τη συχνότερη επιπλοκή της κύησης και συμβαίνει στο 75% των γυναικών που συλλαμβάνουν. Η πλειονότητα των αποβολών (50% περίπου)παραμένει κλινικώς αδιάγνωστη, γιατί συμβαίνει πολύ πρώιμα, λίγο πριν ή κατά τη διάρκεια της κανονικής έμμηνου ρύσης. Σε ποσοστό 15% - 20% συμβαίνουν «αυτόματες» αποβολές και σε μικρό ποσοστόεξωμήτριες κυήσεις. Το 5% περίπου των γυναικών που προσπαθούν να συλλάβουν εμφανίζει 2 συνεχόμενες αποβολές, ενώ ποσοστό 1% περίπου εμφανίζει 3 ή και περισσότερες συνεχόμενες αποβολές.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν ανευρίσκεται συγκεκριμένη αιτία, αν και το 65%-70% θεωρείται αποτέλεσμα χρωματοσωμικών ανωμαλιών του εμβρύου. Η μεγάλη ηλικία της μητέρας (άνω των 40 ετών) αποτελεί επίσης σοβαρή αιτία αυτομάτων αποβολών πιθανόν λόγω χρωματοσωμικών ανωμαλιών.

Στις πρώιμες αποβολές η εκβολή του κυήματος συνδέεται κυρίως με τα αίτια τα οποία προκάλεσαν τον θάνατο του, ενώ στις όψιμες (2ου τριμήνου) προφανώς συνυπάρχουν και άλλες αιτίες οι οποίες προκαλούν την αποβολή ζώντων κυημάτων.

Τα αίτια μπορούν να προέρχονται:

Από το κύημα

Οι περισσότερες αυτόματες αποβολές σχετίζονται με ανωμαλίες της ανάπτυξης του γονιμοποιημένου ωαρίου, του εμβρύου και του πλακούντα. Υπολογίζεται ότι το 65%-70% των αυτομάτων αποβολών οφείλεται σε χρωματοσωμικές ανωμαλίες του εμβρύου. Οι ανωμαλίες αυτές αφορούν εκείνες με παθολογικό αριθμό χρωματοσωμάτων (ανευπλοειδία) και εκείνες με φυσιολογικό αριθμό (ευπλοειδία). Οι περισσότερες είναι αυτοσωματικές τρισωμίες, με συχνότερες τις τρισωμίες 13, 16, 18, 21 και 22. Λιγότερο συχνές είναι η μονοσωμία Χ (45, Χ) και η πολυπλοειδία (47, XXX ή 47, ΧΧΥ). Τα αίτια των αυτομάτων αποβολών με ευπλοειδικά έμβρυα είναι λιγότερο γνωστά και εμφανίζονται συνήθως σε γυναίκες ηλικίας μεγαλύτερης των 35 ετών. Πιο πιθανά αίτια θεωρούνται οι ισόρροπες μεταθέσεις, η επίδραση πολυγονιδιακών παραγόντων, μητρικών παραγόντων και πιθανότατα ορισμένων πατρικών παραγόντων.

Από την μητέρα

Πολλές παθολογικές καταστάσεις της μητέρας μπορούν να ευθύνονται για την πρόκληση αυτομάτων αποβολών.

Οι κυριότερες από αυτές είναι:

Ηλικία. Γυναίκες ηλικίας άνω των 35 ετών παρουσιάζουν αυξημένο ποσοστό αυτομάτων αποβολών, ακόμη και αν επιτευχθεί κύηση με τις μεθόδους της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Λοιμώξεις. Μικροβιακοί παράγοντες, όπως το Mycoplasma, το Ureaplasma urealyticum, το Toxoplasma gondii, τα Clamydia trachomatis, o Herpes simplex και ο CMV έχουν ενοχοποιηθεί για την πρόκληση αυτομάτων αποβολών.

Συστηματικά νοσήματα. Η αρτηριακή υπέρταση, η νεφρική ανεπάρκεια καθώς και νοσήματα του κολλαγόνου π.χ. ο ερυθηματώδης λύκος.

Ενδοκρινολογικές παθήσεις. Κυρίως ο υποθυρεοειδισμός, ο σακχαρώδης διαβήτης και η ανεπάρκεια έκκρισης προγεστερόνης από το ωχρό σωμάτιο ή τον πλακούντα.

Τρόπος διαβίωσης - Συνήθειες της μητέρας. Το κάπνισμα, η υπερβολική χρήση αλκοόλ, η λήψη φαρμάκων ή ναρκωτικών ουσιών, η κακή διατροφή και το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο προδιαθέτουν στην πρόκληση αυτομάτων αποβολών.

Ανοσολογικοί παράγοντες. Ο ρόλος του ανοσολογικού συστήματος είναι ιδιαίτερα σημαντικός, καθώς με αυτοάνοσους ή αλλοάνοσους μηχανισμούς το ανοσοποιητικό σύστημα συμμετέχει στην πρόκληση των αυτομάτων αποβολών.

Στους αυτοάνοσους μηχανισμούς συμπεριλαμβάνεται και το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, στο οποίο ανιχνεύονται αντικαρδιολιπινικά αντισώματα και τα αντιπηκτικά του λύκου. Τα αντισώματα αυτά στρέφονται εναντίον των αιμοπεταλίων και του ενδοθηλίου των αγγείων με αποτέλεσμα την θρόμβωση των αγγείων του πλακούντα και τελικά την αυτόματη αποβολή.

Οι αλλοάνοσοι μηχανισμοί προκαλούνται από παράγοντες που διαταράσσουν την φυσιολογική ισορροπία συνύπαρξης του εμβρύου και της μητέρας. Στους παράγοντες αυτούς συμμετέχουν τα αντιγόνα ιστοσυμβατότητας (HLA), οι ανασταλτικοί παράγοντες και τα αντιπατρικά αντιγόνα.

Παθήσεις της μήτρας. Συγγενείς ανωμαλίες της μήτρας όπως η δίκερη, η δίδελφυς και η μονόκερη μήτρα ενοχοποιούνται για το 15% περίπου των αυτομάτων αποβολών. Επίσης, άλλες παθήσεις όπως τα υποβλεννογόνιαινομυώματα, οι πολύποδες και οι ενδομήτριες συμφύσεις (σύνδρομο Ashermann) αποτελούν σημαντικά αίτια πρόκλησης αποβολών. Ακόμη, η ανεπαρκής αιμάτωση της μήτρας, όπως στο σύνδρομο των ωοθηκικών φλεβών, καθιστά δυσχερή την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου, τον σχηματισμό και την ανάπτυξη του πλακούντα. Τέλος, ορισμένες ανωμαλίες της αρχιτεκτονικής δομής του μυομητρίου, όπως η αδενομύωση, περιορίζουν σημαντικά την ανάπτυξη της μήτρας κατά την διάρκεια της κύησης.

Ανεπάρκεια έσω τραχηλικού στομίου. Δυνατόν να είναι συγγενούς αιτιολογίας ή συνηθέστερα αποτέλεσμα βιαίας διαστολής του τραχηλικού σωλήνα κατά την απόξεση της μήτρας. Τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως στο 2ο τρίμηνο της κύησης, με διαστολή του τραχήλου, προβολή του θυλακίου και τελικά ρήξη των εμβρυϊκών υμένων. Η κύηση οδηγείται αναπόφευκτα σε αυτόματη αποβολή. Στις μη εγκυμονούσες γυναίκες η διάγνωσητίθεται είτε με την υστεροσαλπιγγογραφία είτε με την εισαγωγή ενός κηρίου Hegar διαμέτρου 8mm. Στις εγκυμονούσες γυναίκες η διάγνωση τίθεται με την βοήθεια της υπερηχογραφίας. Η αντιμετώπιση της τραχηλικής ανεπάρκειας γίνεται με την περίδεση του τραχήλου, συνήθως με την τεχνική Shirodkar ή την τεχνική McDonald.

Από τον πατέρα

Ελάχιστα είναι γνωστά για την επίδραση των πατρικών παραγόντων στην αιτιολογία των αυτομάτων αποβολών. Το βέβαιο είναι ότι χρωματοσωμικές μεταθέσεις στα σπερματοζωάρια μπορεί να οδηγήσουν σε αποβολή.

Μικτής αιτιολογίας

Δυνατόν να υπάρχει συνδυασμός αιτιών.

Συμπτώματα αποβολής

Μεγάλη αύξηση των κολπικών εκκρίσεων ή αιμορραγία συνήθως είναι τα πρώτα συμπτώματα αποβολής. Έχετε υπόψη σαν ότι μια στις τέσσερις εγκυμοσύνες έχουν αιμορραγία στο 1ο τρίμηνο και παρόλα αυτά μόνο το 50% αποβάλλεται, ενώ οι υπόλοιπες συνεχίζουν και ολοκληρώνονται γεννώντας ένα υγιές μωρό.

Κοιλιακός πόνος που έχει τη μορφή του πόνου περιόδου ή άλλες φορές είναι πιο δυνατός σαν κράμπα και αντανακλά χαμηλά στη μέση πίσω μπορεί να είναι σύμπτωμα αποβολής. Ο συνδυασμός της αιμορραγίας με τον πόνο αυξάνουν τις πιθανότητες αποβολής.

Μια έκτοπη κύηση (κύηση εκτός μήτρας - εξωμήτριος) μπορεί να έχει τα ίδια συμπτώματα.

Παλίνδρομο κύηση ονομάζουμε την κύηση εκείνη που κατά τον υπερηχογραφικό έλεγχο δεν βρίσκουμεκαρδιάκή λειτουργία στο έμβρυο ή κάποιες φορές δεν βρίσκουμε έμβρυο στο σάκο κύησης.

Εφόσον μια γυναίκα αποβάλει 2 ή και περισσότερες φορές είναι σωστό να γίνεται:

- Αναλυτική λήψη ιστορικού

- Ενδελεχής κλινική εξέταση

- Πλήρης υπερηχογραφικός έλεγχος

- Υστεροσκόπηση

- Χρωμοσωματικός έλεγχος και των δύο γονέων

- Ορμονικός και αιματολογικός έλεγχος

- Έλεγχος για πιθανά ανοσολογικά προβλήματα της μητέρας

Πρέπει να γίνει σαφώς κατανοητό ότι ο έλεγχος αυτός περιλαμβάνει μια σειρά εξετάσεων, η οποία αποσκοπεί στο να αποδείξει αν η μητέρα χρειάζεται μια φαρμακευτική θεραπεία, που θα βελτιώσει τις πιθανότητές της να προχωρήσει η εγκυμοσύνη φυσιολογικά.

Η αντιμετώπιση των καθ' έξιν αποβολών θα πρέπει να γίνεται με έλεγχο του καρυοτύπου των γονέων, έλεγχο για επίκτητη και κληρονομική θρομβοφιλία, έλεγχο της λειτουργίας του θυρεοειδούς και έλεγχο των αιτιολογικών παραγόντων φλεγμονών.

Η κοιλότητα της μήτρας και το έσω τραχηλικό στόμιο θα πρέπει να ελέγχονται με απεικονιστικές μεθόδους, όπως με την υστεροσαλπιγγογραφία και με το υπερηχογράφημα, κυρίως όμως υστεροσκοπικά. Σε διαπιστωμένη ανεπάρκεια του τραχηλικού στομίου προτείνεται η συρραφή του έσω τραχηλικού στομίου με ειδική τεχνική. Σε περίπτωση ανεύρεσης θρομβοφιλίας η χορήγηση ηπαρινών χαμηλού μοριακού βάρους, ασπιρίνης και πιθανότατα κορτικοστεροειδών βοηθά στην αντιμετώπιση.

Συνυπολογίζοντας την μείωση της γονιμότητας με την ηλικία, κατέληξαν λ.χ. στο συμπέρασμα ότι η μέση 25χρονη που προσπαθεί επί 6 μήνες να μείνει έγκυος, έχει 15% πιθανότητες να τα καταφέρει στην επόμενη προσπάθεια.

Η μέση 30χρονη, όμως, έχει 13% πιθανότητες, η μέση 35χρονη κάτω από 10%, ενώ οι γυναίκες ηλικίας άνω των 35 ετών βλέπουν τις πιθανότητές τους να μειώνονται κατακόρυφα, επειδή η γονιμότητα φθίνει ραγδαία μετά τα 35.

Έτσι, η μέση 40χρονη που προσπαθεί επί 6 μήνες, έχει μόλις μία πιθανότητα στις 20 να καταφέρει να μείνει έγκυος.

Οι υπολογισμοί των ερευνητών δείχνουν επίσης ότι μια 25χρονη γυναίκα θα χρειαστεί προσπάθειες 13 μηνών για να μειωθούν κάτω από 10% οι πιθανότητες συλλήψεως.

Μια 35χρονη όμως έχει μόλις 6 μήνες καιρό πριν δει τις πιθανότητές της να μειώνονται τόσο πολύ.

Ο χρυσός κανόνας της υπογονιμότητας είναι όσοι προσπαθούν να κάνουν παιδιά, να προσπαθούν επί ένα χρόνο πριν ζητήσουν ιατρική βοήθεια. Ωστόσο, οι γιατροί αναγνωρίζουν ολοένα περισσότερο πόσο σημαντική είναι η επιρροή της ηλικίας στο όλο θέμα.

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Warwick και του φημισμένου LSE (London School of Economics), δημοσιεύουν τα συμπεράσματά τους στην επιθεώρηση «PLoS One».

Όπως αναφέρουν, οι λεπτομερέστεροι υπολογισμοί των πιθανοτήτων συλλήψεως μπορούν να βοηθήσουν τα ζευγάρια να προγραμματίσουν καλύτερα πότε πρέπει να ζητήσουν βοήθεια για θέματα υπογονιμότητας.

Τα νέα ευρήματα, εξάλλου, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργηθούν online αριθμομηχανές, που θα παρέχουν στα ζευγάρια εξατομικευμένες εκτιμήσεις για το πόσο πιθανό είναι να επιτευχθεί μια εγκυμοσύνη.

«Για πολλά ζευγάρια, η αποτυχία της προσπάθειας να μείνει η γυναίκα έγκυος αποτελεί αιτία έντονου στρες και αισθημάτων ντροπής, τα οποία δεν θέλουν καν να μοιραστούν με έναν γιατρό», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Τζέραλντιν Χάρτσχορν, καθηγήτρια Αναπαραγωγικής Υγείας στο Warwick. «Το να ξέρουν εκ των προτέρων έπειτα από πόσο καιρό προσπαθειών πρέπει να απευθύνονται σε έναν γιατρό, μπορεί να τους βοηθήσει».

Οι υπολογισμοί είναι χρήσιμοι και για τους ίδιους τους γιατρούς, οι οποίοι θα μπορούν να υπολογίσουν πότε ακριβώς πρέπει ένα ζευγάρι να αρχίσει εξετάσεις για υπογονιμότητα.

ΤΟΝΙΖΕΤΑΙεπίσης στην PLoS One ότι η πολύ μεγάλη καθυστέρηση στη σύλληψη ενδέχεται να υποδηλώνει πως η μελλοντική εγκυμοσύνη μπορεί να είναι ριψοκίνδυνη.

Οι ερευνητές έχουν καταθέσει την εργασία τους για έγκριση και ευρεία χρήση στο βρετανικό Εθνικό Ίδρυμα Υγείας & Κλινικής Υπεροχής (NICE) – τον κυβερνητικό οργανισμό που εκδίδει τις επίσημες συστάσεις για όλα τα θέματα Υγείας στη Βρετανία.

Οι πιθανότητες

Στον πίνακα που ακολουθεί παρατίθενται οι πιθανότητες (επί τοις εκατό) επιτυχούς σύλληψης μέσα στον επόμενο μήνα, για τα ζευγάρια που προσπαθούν να αποκτήσουν παιδιά. Οι ηλικίες αφορούν την γυναίκα, ενώ οι μήνες στην διάρκεια της προσπάθειας.

http://i.imgur.com/7szNTJp.png

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, το περιβάλλον, η παχυσαρκία, το κάπνισμα, το αλκοόλ και η καθιστική φύση εργασίας και ζωής είναι μερικοί από τους παράγοντες που επηρεάζουν την γονιμότητά μας. Η καλή σωματική και ψυχική υγεία είναι απαραίτητη για μια ευτυχή κατάληξη. Η διατροφή μας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην γονιμότητα. Είναι σημαντικό να ακολουθούμε μια ισορροπημένη διατροφή με ποικιλία τροφίμων υψηλής θρεπτικής αξίας έτσι ώστε να παίρνουμε τις απαραίτητες βιταμίνες και τα συστατικά.

Μια από τις πιο βασικές κατηγορίες τροφίμων που δεν πρέπει να λείπουν από το διαιτολόγιο μιας γυναίκας που επιθυμεί να γίνει μανούλα είναι τα φρούτα και τα λαχανικά. Η συγκεκριμένη ομάδα τροφίμων περιέχουν πολλές βιταμίνες (όσο πιο πολλά χρώματα διαλέγουμε τόσο μεγαλύτερη είναι η ποικιλία βιταμινών που λαμβάνουμε) όπως για παράδειγμα βιταμίνες C, E, A κτλ οι οποίες έχουν αντιοξειδωτική δράση. Αυτή η δράση τους έχει ως αποτέλεσμα την εξουδετέρωση ουδέτερων ριζών στον οργανισμό οι οποίες μειώνουν την πιθανότητα μιας υγιούς γονιμοποίησης καθώς και την ανάπτυξη ενός υγιούς εμβρύου.

Στη συνέχεια είναι πολύ σημαντικό το σώμα της μητέρας να έχει αποθέματα σιδήρου πριν την εγκυμοσύνη καθώς το έμβρυο έχει μεγάλες ανάγκες σε σίδηρο τις οποίες θα αντλεί από την μητέρα. Το πράσινα φυλλώδη λαχανικά και το μοσχάρι, φακές, σόγια, ξηρά βερύκοκα κτλ.

Η έλλειψη βιταμίνης Β12 έχει συνδεθεί με μεγαλύτερη πιθανότητα αποβολής και με μειωμένη πιθανότητα σύλληψης. Για αυτό καλό είναι να προτιμούμε πλούσιες πηγές της βιταμίνης όπως συκώτι, κόκκινο κρέας, ψάρια, αυγά, γαλακτοκομικά, κοτόπουλο, γαλοπούλα και όσπρια.

Καλό είναι να προτιμάμε ανεπεξέργαστους υδατάνθρακες καθώς έχουν χαμηλότερο γλυκαιμικό φορτίο, επηρεάζουν σημαντικά λιγότερο τα επίπεδα σακχάρου και σε αντίθεση με τους επεξεργασμένους υδατάνθρακες δεν δημιουργούν προβλήματα ωορρηξίας. Όταν επιλέγουμε επεξεργασμένους υδατάνθρακες όπως ρύζι, πατάτες, μακαρόνια αυξάνουμε σημαντικά τα επίπεδα σακχάρου και την έκκριση ινσουλίνης και με αυτό τον τρόπο προκαλείται ανισορροπία στις ορμόνες που είναι απαραίτητες για την αναπαραγωγή. Πηγές ανεπεξέργαστων υδατανθράκων είναι το μαύρο ρύζι, τα μακαρόνια ολικής άλεσης. Τα δημητριακά ολικής άλεσης και η μαύρη ζάχαρη.

Το σωματικό βάρος είναι ένας παράγοντας που μπορεί να ευνοήσει ή να μειώσει τις πιθανότητες μιας εγκυμοσύνης. Πρέπει να επαναφέρουμε το βάρος μας σε φυσιολογικά πλαίσια εάν είμαστε υπέρβαροι και να πάρουμε βάρος εάν είμαστε ελειποβαρείς. Το μη φυσιολογικό βάρος είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω είναι ανασταλτικός παράγοντας στην γονιμότητα και την σύλληψη. Το χαμηλότερο βάρος δυσκολεύει τα πράγματα καθώς ο οργανισμός της γυναίκας χρειάζεται περίσσεια ενέργειας κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης έτσι ώστε να είναι δυνατόν να αντλήσει από αυτόν τα συστατικά που είναι απαραίτητα στο μωρό για την ανάπτυξή του.

Στην περίπτωση που έχουμε μια υπέρβαρη ή παχύσαρκη μητέρα αυτό κάνει τον οργανισμό της πιο επιρρεπή στην ινσουλινοαντοχή και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πιθανότητα παρουσίασης του Συνδρόμου των Πολυκυστικών Οωθηκών το οποίο επηρεάζει δυσμενώς την γονιμότητα. Συνιστάται το σωματικό βάρος να είναι εντός των πλαισίων του ΔΜΣ μεταξύ 20 και 25. Υπολογίζουμε τον δείκτη μάζας σώματος διαιρώντας το βάρος μας/το ύψος μας στο τετράγωνο. ΔΜΣ χαμηλότερος του 18.5 και ανώτερος του 25 θεωρείται πως επηρεάζει αρνητικά την γονιμότητα. Έχει αποδειχτεί πως η απώλεια 10% του σωματικού βάρους είναι ικανή να αυξήσει την γονιμότητά μας.

Καλό είναι να αποφεύγουμε το κάπνισμα και το αλκοόλ εφόσον έχουμε ξεκινήσει τις προσπάθειες για εγκυμοσύνη. Το ίδιο ισχύει και για τον σύντροφό μας. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι η κατανάλωση αλκοόλ στην γυναίκα μειώνει τις πιθανότητες σύλληψης και αυξάνει την πιθανότητα αποβολής. Σημαντικό είναι επίσης να μετριάσουμε την κατανάλωση της καφεΐνης καθώς έχει κατηγορηθεί πως πιθανώς επηρεάζει την γονιμότητα αρνητικά.

Σύμφωνα με τις συστάσεις παγκοσμίως μια γυναίκα πρέπει να παίρνει συμπλήρωμα 400mg φολικού οξέως περίπου 3 μήνες πριν να ξεκινήσει τις προσπάθειες να μείνει έγκυος. Το φολικό οξύ είναι απαραίτητο στις πρώτες εβδομάδες ζωής του μωρού μας όπου τις περισσότερες φορές δεν έχουμε αντιληφθεί την εγκυμοσύνη. Το φολικό οξύ προστατεύει το μωρό μας από ανωμαλίες του νευρικού σωλήνα και σύμφωνα με κάποιες πρόσφατες έρευνες ευνοεί την γονιμότητά μας. Υπάρχουν επίσης αρκετές έρευνες οι οποίες καταλήγουν ότι ένα πολυβιταμινούχο συμπλήρωμα καθημερινά επηρεάζει θετικά την γονιμότητα και την σύλληψη.

Η φυσική δραστηριότητα είναι επίσης άλλη μια παράμετρος η οποία επηρεάζει την γονιμότητά μας και παράλληλα διευκολύνει τον έλεγχο του βάρους πριν, κατά την διάρκεια και μετά την εγκυμοσύνη. Είναι σημαντικό να υπάρχει φυσική δραστηριότητα στην καθημερινότητά μας σε μέτρια ένταση περίπου 3-5 φορές την εβδομάδα από 30 λεπτά την φορά. Το περπάτημα είναι άσκηση εξαιρετικής μορφής και αποτελεσματικότητας ακόμα και σε θέματα διαχείρισης άγχους που πολύ συχνά ταλαιπωρούν μια μέλλουσα μητέρα.

Στην διαχείριση του άγχους και του στρες που μπορούν να προκληθούν από την καθημερινότητά μας και από την προσπάθεια να αποκτήσουμε ένα παιδάκι βοηθούν επίσης ροφήματα όπως η βαλεριάνα ή το χαμομήλι καθώς είναι γνωστά για την καταπραϋντική τους δράση.

Θα έχουμε πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουμε γονείς σύντομα εάν κάνουμε μικρές αλλά σημαντικές αλλαγές στην διατροφή μας και στην φυσική μας κατάσταση περίπου 3 μήνες πριν ξεκινήσουμε τις προσπάθειες!

Τι μάθανε οι άντρες, από τότε που άρχισε η συζήτηση για τη γονιμότητα;

Σήμερα, η υπογονιμότητα αποτελεί παθολογική κατάσταση. Είναι, λοιπόν, σημαντικό να αναγνωριστεί ότι και ο άντρας και η γυναίκα θα πρέπει να παρακολουθούν την ικανότητά τους να πετύχουν μία εγκυμοσύνη αλλά και να λάβουν μέτρα, για να βελτιώσουν αυτήν την ικανότητά τους, ώστε ουσιαστικά να βελτιώσουν και τις πιθανότητές τους για σύλληψη.

Η μέχρι σήμερα έρευνα έχει δείξει ξεκάθαρα ότι τελικά… «αντρικοί» παράγοντες εμπλέκονται σε τουλάχιστον 40% όλων των προβλημάτων σύλληψης, και ένας συνδυασμός παραγόντων που αφορούν και στους δύο συντρόφους εξηγούν ακόμη ένα 20% των προβλημάτων, τα οποία αντιμετωπίζει ένα ζευγάρι που θέλει να πετύχει σύλληψη. Έτσι, είναι σημαντικό να αναγνωρίσει ο κάθε άντρας ότι δεν είναι μόνος ούτε και ο μόνος στην πιθανή ανησυχία του για τη γονιμότητά του! Αρκεί να κάνει το πρώτο βήμα.

Η βασική και αρχική εξέταση που μπορεί να δώσει στοιχεία για κάποιο τυχόν πρόβλημα είναι η εξέταση σπέρματος. Πρόκειται για μία εξέταση απλή για τον άντρα, καθόλου επώδυνη και φυσικά δεν θα γεννούσε προβληματισμούς, αν δεν υπήρχε το άγχος του αποτελέσματος και η φύση της διαδικασίας λήψης σπέρματος κατ' απαίτηση, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις –συχνά– αντιμετωπίζεται αήθως.

Η εξέταση σπέρματος, όπως ορίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Υπάρχει... φυσιολογικό;

Όπως ορίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (World Health Organization), που έχει εκδώσει συγκεκριμένες οδηγίες για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γίνεται η βασική αξιολόγηση του σπέρματος, απαιτείται ο έλεγχος να γίνεται τόσο μακροσκοπικά (δηλαδή χωρίς να απαιτείται η χρήση μικροσκοπίου) όσο και μικροσκοπικά. Επιπλέον, υπάρχουν και πιο ειδικές εξετάσεις, τις οποίες όμως καθορίζει ο ιατρός που παρακολουθεί το ζευγάρι σε αυτήν την προσπάθεια εντοπισμού και διάγνωσης (Ουρολόγος ή ενδοκρινολόγος ή και γυναικολόγος), ώστε να διαπιστώσει την αναμενόμενη λειτουργία των όρχεων αλλά και όλης της εκφορητικής οδού –του δρόμου δηλαδή μέσα στο αντρικό σώμα– που ακολουθούν τα σπερματοζωάρια.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, συνήθως εστιάζεται στην αξιολόγηση κυρίως πέντε μικροσκοπικών χαρακτηριστικών που καθορίζονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Αν και ένας μόνο από αυτούς τους παράγοντες είναι ανεπαρκής, μπορεί να επηρεάσει τις πιθανότητες σύλληψης (χωρίς, βέβαια, να υποτιμά κανείς την κλινική σημασία και των υπόλοιπων χαρακτηριστικών του δείγματος). Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί, ωστόσο, πως από το 1999 δεν υπάρχουν «φυσιολογικές τιμές», οι οποίες να καθορίζουν εάν κάποιος είναι γόνιμος ή όχι. Οι έρευνες δείχνουν πως πρέπει όλοι να αντιληφθούμε πως χρησιμοποιούμε «τιμές αναφοράς», όσο πιο κοντά προς τις οποίες είναι οι αντίστοιχες τιμές των παραμέτρων ενός δείγματος, τόσο περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να επιτύχει σύλληψη.

Ποιοι είναι, λοιπόν, αυτοί οι πέντε παράγοντες, για τους οποίους πολλές φορές θα χρειαστεί κανείς να μιλήσει, όταν συζητά για τη γονιμότητά του;

Η συγκέντρωση των σπερματοζωαρίων

– η παράμετρος αυτή αναφέρεται στο πλήθος του σπερματοζωαρίων που μπορούν να μετρηθούν (κάτω από το μικροσκόπιο) σε ένα μόνο χιλιοστό του λίτρου (ml) του υλικού της εκσπερμάτωσης. Για να υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες το σπέρμα να είναι γόνιμο, θα… θέλαμε σε 1 ml δείγματος σπέρματος να περιέχονται περισσότερα από 15 εκατομμύρια σπερματοζωάρια.

Ο ολικός αριθμός των σπερματοζωαρίων

– ο αριθμός αυτός μας δείχνει την ποσότητα των σπερματικών κυττάρων (ή αλλιώς σπερματοζωαρίων) που υπολογίζεται πως υπάρχουν στο δείγμα του σπέρματος. Όσο μεγαλύτερος είναι αυτός ο αριθμός, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι πιθανότητες του σπέρματος να προκαλέσει μια σύλληψη. Σύμφωνα με την τιμή αναφοράς που δίνει ο Π.Ο.Υ., το σπέρμα θα έχει περισσότερες πιθανότητες να …προκαλέσει εγκυμοσύνη αν διαπιστωθεί πως περιέχει πάνω από 40 εκατομμύρια σπερματοζωάρια.

Κινητικότητα:

επειδή τα σπερματοζωάρια πρέπει να πραγματοποιήσουν ένα πολύ μεγάλο, ειδικά για το εξαιρετικά μικρό μέγεθός τους, ταξίδι, διαθέτουν καταρχήν μία ουρά (μαστίγιο), ενώ, φυσικά, η ικανότητά τους να κινούνται παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Ακόμη και αν παράγονται από τους όρχεις εκατομμύρια σπερματοζωαρίων, στην περίπτωση όπου δεν μπορούν να κινηθούν ή κινείται ένα πολύ μικρό ποσοστό τους, τελικά δεν θα είναι μεγάλος ο αριθμός τους που θα καταφέρει να «κολυμπήσει» από τον κόλπο, διά μέσου του τραχήλου, μέσα στη μήτρα και προς τις σάλπιγγες (ωαγωγούς), για να συναντήσει το ωάριο που απελευθερώνεται από την ωοθήκη. Για να υπάρχουν συνεπώς περισσότερες πιθανότητες σύλληψης, είναι σκόπιμο σε ένα δείγμα σπέρματος περισσότερα από το 40% των σπερματοζωαρίων να μπορούν να κινούνται!

Ταχύτητα (ή βαθμός της κινητικότητας)

– Επειδή η ικανότητα της κίνησης δεν είναι αρκετή από μόνη της, είναι σημαντικό να μελετηθεί και ο τρόπος με τον οποίο κινούνται τα σπερματοζωάρια. Εάν κινούνται για παράδειγμα επί τόπου ή απλώς διαγράφουν μία τροχιά, π.χ. γύρω από τον εαυτό τους, δεν θα καταφέρουν να φτάσουν εύκολα (ίσως και ποτέ) στη σάλπιγγα της γυναίκας. Αντίθετα, εάν κινείται τουλάχιστον το 25% των σπερματοζωαρίων με γρήγορη και ευθεία κίνηση, υπάρχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να τα καταφέρουν και να επιτελέσουν τον στόχο τους. Ο τρόπος αυτός της κίνησης βαθμολογείται με μία τετραβάθμια κλίμακα από 4 (αντιστοιχεί στη γρήγορη προωθητική κίνηση) έως 0 (υπάρχει παντελής έλλειψη κίνησης).

Μορφολογία

– Η παράμετρος αυτή αφορά στην εμφάνιση των σπερματοζωαρίων, δηλαδή το μέγεθος και το σχήμα τους. Όσο πιο καλοσχηματισμένο είναι ένα σπερματοζωάριο, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να είναι υγιές, να μπορεί να κινηθεί εύκολα και γρήγορα μέσα στην αναπαραγωγική οδό της γυναίκας και, τελικά, να καταφέρει να εισχωρήσει μέσα στο ωάριο. Τα τελευταία χρόνια, και επειδή η παρατήρηση απαιτεί ειδική εκπαίδευση, έχουν αρχίσει να θεσπίζονται κριτήρια, βάσει των οποίων αξιολογείται η μορφολογία. Όσο πιο αυστηρά είναι αυτά τα κριτήρια, τόσο πιο πολλά σπερματοζωάρια μπορεί να βρεθεί πως φέρουν ανωμαλίες. Πάντως, το ποσοστό των φυσιολογικών μορφών με αυστηρά κριτήρια φάνηκε να έχει καλύτερη συσχέτιση με τη γονιμοποιητική ικανότητα των σπερματοζωαρίων. Σύμφωνα με τα κριτήρια Kruger (το όνομα του ερευνητή που τα έχει θεσπίσει), αρκεί σε ένα δείγμα σπέρματος και μόνο το 4% των σπερματοζωαρίων να έχει φυσιολογική μορφή!

Τελικά, τι πρέπει να προσέξει κανείς;

Η ικανότητα πραγματοποίησης μιας υψηλών προδιαγραφών εξέτασης σπέρματος ποικίλλει, τόσο σε διαφορετικές χρονικές στιγμές της ζωής ενός άντρα, λόγω πολλών παραγόντων, όσο και μεταξύ των εργαστηρίων. Προκειμένου να αποφευχθεί η ταλαιπωρία συνεχών επαναλήψεων του σπερμοδιαγράμματος, για να υπάρξει τελικά μία αξιόπιστη εκτίμηση, είναι πολύ βασικό για έναν άντρα να εμπιστευτεί επιστήμονες ειδικευμένους στην ανάλυση σπέρματος, που να πραγματοποιούν τις εξετάσεις, ακολουθώντας τις οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για την Ανθρώπινη Αναπαραγωγή και Εμβρυολογία.

Αν μιλάμε για τον καρκίνο του ενδομητρίου και τον καρκίνο των ωοθηκών, έχει αποδειχθεί ότι οι γυναίκες που κάνουν χρήση του "χαπιού" πάσχουν πολύ λιγότερο από αυτές που δεν παίρνουν το "χάπι" (κατά 40% περίπου). Αυτό σημαίνει ότι τα ορμονικά αντισυλληπτικά προστατεύουν από αυτές τις πολύ συχνές μορφές καρκίνου. 
Ο μαστός είναι ευαίσθητος στα ωοθηκικά στεροειδή. Η πιθανή συσχέτιση της αύξησης του καρκίνου του μαστού με την λήψη των αντισυλληπτικών οδήγησε σε επιδημιολογική μεταανάλυση 54 μελετών από 25 χώρες, όπου φαίνεται ότι ο σχετικός κίνδυνος από το 1ο έτος λήψης των αντισυλληπτικών ελαττώνεται μετα από 5 χρόνια διακοπής του φαρμάκου στο 1,16, και στα 15 χρόνια στο 0,98. Αυξανόμενης της ηλικίας ο σχετικός κίνδυνος για καρκίνο του μαστού δεν διαφέρει στις γυναίκες που έπαιρναν σε σχέση με αυτές που δεν έπαιρναν αντισυλληπτικά χάπια. 
Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας συσχετίζεται με τη σεξουαλική μετάδοση των ιών των κονδυλωμάτων HPV και τη σεξουαλική συμπεριφορά των γυναικών (αν χρησιμοποιούν ή όχι προφυλακτικό κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής). Ήδη έχει κυκλοφορήσει εμβόλιο για μερικά στελέχη αυτού του ιού. Το εμβόλιο αυτό γίνεται στις πολύ νέες γυναίκες, πριν να ξεκινήσουν τη σεξουαλική τους ζωή.

Tα οφέλη όμως από τα αντισυλληπτικά χάπια, είναι πολύ περισσότερα από τους κινδύνους.



Μπορεί μια πολύ νέα γυναίκα να πάρει αντισυλληπτικά χάπια;



Τα αντισυλληπτικά χάπια της 4ης γενιάς έχουν πολύ χαμηλά οιστρογόνα και δεν επηρεάζουν την ανάπτυξη των εφήβων. Οι νεαρές γυναίκες έχουν ανάγκη μόνιμης αντισύλληψης γιατί μπορούν να μείνουν έγκυοι από την πρώτη κιόλας σεξουαλική επαφή. 
Τα αντισυλληπτικά χάπια 4ης γενιάς είναι σχεδιασμένα με χαμηλή περιεκτικότητα σε οιστρογόνα και το πιο σύγχρονο προγεσταγόνο (τη Δροσπιρενόνη), για να ταιριάζουν στις ανάγκες των νέων ανεξάρτητων γυναικών. 
Φυσικά είναι πολύ σημαντικό για κάθε νέα γυναίκα να χρησιμοποιεί και προφυλακτικό για την προφύλαξη από τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα. Επειδή στη νεαρή ηλικία ο έρωτας είναι πολύ αυθόρμητος και οι νεαρές γυναίκες ντρέπονται πολλές φορές, στην πρώτη γνωριμία, να απαιτήσουν τη χρήση του προφυλακτικού , είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει τουλάχιστον η αντισυλληπτική κάλυψη για την αποφυγή της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.



Μπορεί μια γυναίκα μετά τα 40 να παίρνει αντισυλληπτικά χάπια;

Μια γυναίκα που έχει περάσει την ηλικία των 40 ετών είναι δυνατόν να επιλέξει την αντισυλληπτική μέθοδο που της ταιριάζει ανάλογα με την οικογενειακή της κατάσταση και τις σεξουαλικές της συνήθειες. Αν καπνίζει και θέλει να πάρει το αντισυλληπτικό χάπι, πρέπει να διακόψει το κάπνισμα, πριν τη λήψη του. Και αυτό γιατί το κάπνισμα είναι ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για τις καρδιαγγειακές νόσους , που αρχίζουν να εμφανίζονται πιο συχνά μετά τα 40. Η διακοπή του καπνίσματος είναι μια σημαντική απόφαση για την υγεία της γυναίκας και πρέπει να την πάρει το συντομότερο. Ένας έλεγχος υγείας που θα αποκλείσει άλλους παράγοντες κινδύνου για την ηλικία αυτή, ενδείκνυται πριν συνεχίσει η γυναίκα να παίρνει αντισυλληπτικά χάπια , μέχρι την εμμηνόπαυση της.



Οι συνθετικές ορμόνες είναι επικίνδυνες;



Οι συνθετικές ορμόνες παρασκευάζονται στα εργαστήρια και είτε είναι 100% όμοιες με τις φυσικές, είτε διαφέρουν κατ' ελάχιστο. Η διαφορά αυτή είναι απαραίτητη γιατί οι συνθετικές ορμόνες πρέπει να αντέχουν στη χορήγηση από το στόμα και το μεταβολισμό τους από το συκώτι. Αν κάνεις χρήση ορμονικών σκευασμάτων πρέπει να συμβουλεύεσαι πάντα το γυναικολόγο σου.



Μπορεί το αντισυλληπτικό χάπι να επηρεάσει τη γονιμότητά μου; 



Η αντισύλληψη με το "χάπι" είναι μια απόλυτα αναστρέψιμη μέθοδος. Όταν σταματήσεις τη λήψη των αντισυλληπτικών χαπιών, μπορείς να μείνεις αμέσως έγκυος, αν το επιθυμείς. Η ωορρηξία επανεμφανίζεται, η βλέννα ακολουθεί τις φυσιολογικές της εναλλαγές για να διευκολύνει τη διέλευση του σπέρματος και το ενδομήτριο υπακούει στα μηνύματα των ορμονών σου για να αλλάζει κατάλληλα όποτε πρέπει να υποδεχτεί το γονιμοποιημένο ωάριο, για εμφύτευση.

Το αντισυλληπτικό χάπι 4ης γενιάς με δροσπιρενόνη παχαίνει; Όχι. Η δροσπιρενόνη μοιάζει με την φυσική προγεστερόνη και δεν προκαλεί κατακράτηση ύδατος. Έτσι δεν υπάρχουν τα πρηξίματα και κατακράτηση ύδατος που προκαλούσαν τα παλαιά αντισυλληπτικά.



Πρέπει να σταματάω τη λήψη του "χαπιού" κάθε τόσο, για να "ξεκουράζεται" ο οργανισμός μου;



Το γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα, δεν κουράζεται με τη λήψη του "χαπιού" γιατί έχει μικρότερη δραστηριότητα (δεν έχει ωορρηξία και πολλές εναλλαγές στο ενδομήτριο). Άρα δεν πρέπει να σταματάς για αυτό το λόγο. 
Η διακοπή των 7 ημερών για να σου έρθει η περίοδος, δεν είναι οπωσδήποτε απαραίτητη. 
Αν θέλεις κάποιους μήνες να μην έχεις περίοδο (π.χ. το καλοκαίρι, σε ένα μεγάλο αθλητικό event, κλπ) μπορείς να πάρεις τα αντισυλληπτικά χάπια 4ης γενιάς συνεχόμενα, χωρίς να διακόψεις για 7 ημέρες. Η περίοδος μπορεί να μετατεθεί με ασφάλεια μέχρι 3 μήνες.

Πρόκειται για την αντισύλληψη ανάγκης ή επείγουσα αντισύλληψη ή, όπως έχει γίνει ευρύτερα γνωστό, το «χάπι της επόμενης ημέρας».

Με την επείγουσα αντισύλληψη οι γυναίκες έχουμε πλέον τη δυνατότητα επιλογής στην εγκυμοσύνη, αφού μπορούμε να αντιδράσουμε σωστά και γρήγορα, ανάλογα με την επιθυμία μας.

Τι είναι το «χάπι της επόμενης ημέρας»

Στο «χάπι της επόμενης ημέρας» είναι συγκεντρωμένη η απαιτούμενη ποσότητα ορμόνης -και συγκεκριμένα προγεστερόνης- που απαιτείται για να αποτραπεί μια εγκυμοσύνη. Στην Ελλάδα, αυτήν τη στιγμή κυκλοφορούν δύο τέτοια σκευάσματα, τα οποία, όμως, είναι ίδιας σύστασης και δράσης. Αυτό που θα πρέπει να γνωρίζουμε και να μην παραβλέπουμε είναι πως το χάπι της επόμενης ημέρας θα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο στην περίπτωση που η αντισυλληπτική μέθοδος, την οποία είχαμε επιλέξει, για κάποιο λόγο δεν λειτούργησε. Μπορεί να παραλείψαμε να πάρουμε τα αντισυλληπτικά μας ή να έσπασε το προφυλακτικό ή η διακοπή της συνουσίας να μην έγινε την κατάλληλη στιγμή. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, είναι χρήσιμο να ληφθεί το «χάπι της επόμενης ημέρας» για να αποφευχθεί η εγκυμοσύνη.

Ποια είναι η δράση του...

Στόχος της επείγουσας αντισύλληψης είναι να αποφευχθεί η εγκυμοσύνη. Η δράση του χαπιού της επόμενης ημέρας εξαρτάται από τη φάση του κύκλου στην οποία βρισκόμασταν, όταν το χρησιμοποιήσαμε. Στην αρχή του κύκλου μας, για παράδειγμα, η επιπλέον ποσότητα προγεστερόνης θα δράσει εμποδίζοντας τις ωοθήκες μας να απελευθερώσουν ωάρια. Αν η ωορρηξία έχει ήδη γίνει, τότε το χάπι θα εμποδίσει το σπερματοζωάριο να γονιμοποιήσει το ωάριο, ενώ ακόμη και αν έχει προλάβει να γίνει η γονιμοποίηση, το χάπι δεν θα επιτρέψει στο γονιμοποιημένο ωάριο να εμφυτευτεί στη μήτρα.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Το χάπι δεν προκαλεί έκτρωση!

Το χάπι της επόμενης ημέρας αποτελεί μέθοδο αντισύλληψης. Εξ ορισμού, λοιπόν, καταλαβαίνουμε ότι η δράση του περιορίζεται μέχρι να γίνει η σύλληψη. Από τη στιγμή, όμως, που το γονιμοποιημένο ωάριο εμφυτευφθεί στη μήτρα, το «χάπι» δεν μπορεί να προσφέρει ή να προκαλέσει τίποτα. Αν, λοιπόν, υπάρχει ήδη εγκυμοσύνη, τότε το χάπι δεν θα τη διακόψει, καθώς δεν μπορεί να προκαλέσει αποβολή, και γι' αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως εκτρωτικό χάπι.

Επίσης, το χάπι δεν θα προκαλέσει πρόβλημα στο έμβρυο. Έτσι, ακόμη κι αν το πάρουμε χωρίς να έχουμε γνώση για την εγκυμοσύνη μας, δεν σημαίνει ότι η εγκυμοσύνη δεν μπορεί να συνεχιστεί με απόλυτη ασφάλεια.

Πότε πρέπει να το πάρω

Απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτελεσματικότητα της επείγουσας αντισύλληψης είναι να ληφθεί το συντομότερο δυνατό μετά την «ύποπτη» σεξουαλική επαφή.

Τις πρώτες 24 ώρες η επιτυχία του χαπιού φτάνει το 95%, στις 48 ώρες πέφτει στο 85%, ενώ αν ληφθεί από 49-72 ώρες μετά την επαφή τα ποσοστά επιτυχίας κυμαίνονται στο 58%. Αν πάρουμε το χάπι μετά τις 72 ώρες, δεν θα έχουμε κανένα αποτέλεσμα.

Κάθε συσκευασία επείγουσας αντισύλληψης περιέχει δύο χάπια. Θα πρέπει να πάρουμε άμεσα το πρώτο και 12-16 ώρες μετά να πάρουμε και το δεύτερο.

Υπάρχουν επικίνδυνες παρενέργειες;

Η επείγουσα αντισύλληψη είναι μια απόλυτα ασφαλής μέθοδος, η οποία δεν κρύβει κανένα σοβαρό κίνδυνο. Μερικές φορές παρατηρούνται ενοχλητικά συμπτώματα, όπως ναυτία, ζάλη, εμετός και αίσθημα κούρασης. Λιγότερο συχνά οι γυναίκες αναφέρουν ευαισθησία στο στήθος και πονοκέφαλο. Τα συμπτώματα αυτά είναι προσωρινά και υποχωρούν μόνα τους τις επόμενες ημέρες.

Εξαιτίας της απουσίας των παρενεργειών, το χάπι της επόμενης ημέρας μπορεί να χρησιμοποιηθεί άφοβα απ' όλες τις γυναίκες, ανεξαρτήτως ηλικίας. Μόνη εξαίρεση αποτελούν οι γυναίκες που αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά προβλήματα με το πεπτικό τους σύστημα.

ΠΡΟΣΟΧΗ: αν τις 2-3 πρώτες ώρες μετά τη λήψη του πρώτου χαπιού κάνουμε εμετό, τότε είναι πιθανό το χάπι να μην έχει προλάβει να δράσει. Για το λόγο αυτό, χρειάζεται να πάρουμε άμεσα το δεύτερο της συσκευασίας. Στη συνέχεια πρέπει να προμηθευτούμε ακόμη μία συσκευασία, ώστε μετά από 12-16 ώρες να πάρουμε ένα ακόμη.

Μέθοδος επείγουσας αντισύλληψης και όχι αντισύλληψη

Ένα από τα στοιχεία που επιμένουν να διευκρινίζουν και να τονίζουν οι ειδικοί είναι πως το «χάπι της επόμενης ημέρας» πρέπει να λαμβάνεται στις ειδικές εκείνες περιπτώσεις που παρουσιάστηκε πρόβλημα στη χρησιμοποιούμενη αντισυλληπτική μέθοδο. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ελεύθερα έρωτα και μετά να ακολουθούμε την επείγουσα αντισύλληψη. Καλό είναι το χάπι της επόμενης ημέρας να μη χρησιμοποιείται περισσότερες από μία φορά κατά τη διάρκεια ενός κύκλου. Όχι γιατί κρύβει κινδύνους, αλλά γιατί δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Η συχνότερη λήψη της επείγουσας αντισύλληψης μπορεί να γίνει αιτία να αδιαθετήσουμε τρεις με τέσσερις ημέρες νωρίτερα ή αργότερα από την αναμενόμενη ημερομηνία. Ουσιαστικά, λοιπόν, η επείγουσα αντισύλληψη δεν ήρθε για να υποκαταστήσει καμία άλλη μέθοδο. Για σταθερή και αποτελεσματική αντισύλληψη υπάρχουν τα κλασικά αντισυλληπτικά δισκία, τα οποία επίσης περιέχουν προγεστερόνη (αυτά σε συνδυασμό με οιστρογόνα) και, όπως έχουν δείξει οι μέχρι σήμερα έρευνες, δρουν θετικά γενικότερα στην υγεία της γυναίκας.

Μπορώ, αντί για το χάπι της επόμενης ημέρας, να πάρω περισσότερα του ενός από τα κλασικά αντισυλληπτικά μου χάπια;

Είναι αλήθεια ότι τόσο τα αντισυλληπτικά χάπια όσο και το χάπι της επόμενης ημέρας αποτελούνται από προγεστερόνη (τα αντισυλληπτικά έχουν και οιστρογόνα). Θα μπορούσατε, λοιπόν, να πάρετε περισσότερα αντισυλληπτικά δισκία για να δράσουν σαν το χάπι της επόμενης ημέρας. Δεν υπάρχει, όμως, κανένας λόγος να το κάνετε αυτό. Με το χάπι της επόμενης ημέρας θα πάρετε πολύ πιο εύκολα την απαιτούμενη ποσότητα προγεστερόνης και θα ξέρετε με σιγουριά ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένας λόγος να πειραματιστείτε.

Αν έχουν περάσει οι 72 ώρες και εγώ πάρω τη διπλή δόση της επείγουσας αντισύλληψης, θα αποφύγω την εγκυμοσύνη;

Έπειτα από 72 ώρες η επείγουσα αντισύλληψη δεν έχει δράση, όποια κι αν είναι η ποσότητα των χαπιών που θα πάρετε. Αν υπάρχει εγκυμοσύνη θα διατηρηθεί, ενώ αν δεν υπάρχει, η μεγάλη πρόσληψη προγεστερόνης είναι πιθανό να προκαλέσει διαταραχές στον κύκλο σας.

Μπορώ να πάρω το χάπι της επόμενης ημέρας αν θηλάζω;

Δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Αν και η ουσία του χαπιού έχει ανιχνευτεί στο μητρικό γάλα, αυτό δεν το καθιστά επικίνδυνο για την υγεία του βρέφους. Για να νιώσετε μεγαλύτερη ασφάλεια, μπορείτε να πάρετε το χάπι αμέσως μετά το γεύμα του μωρού σας και ίσως να αποφύγετε να το ξαναθηλάσετε την ίδια ημέρα. Όχι, όμως, ότι αυτό είναι απαραίτητο.

Μία νέα μελέτη, όμως, δείχνει πως με ή χωρίς σεξ, το μωρό θα γεννηθεί όποτε θέλει αυτό.

Όπως γράφουν στην «Βρετανική Επιθεώρηση Μαιευτικής-Γυναικολογίας» (BJOG) ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Malaya, στη Μαλαισία, χώρισαν σχεδόν 1.100 εγκύους σε δύο ομάδες, ενθαρρύνοντας εκείνες της πρώτης ομάδας να κάνουν συχνά σεξ με στόχο να επιταχύνουν τον τοκετό.

Στις υπόλοιπες εθελόντριες είπαν πως αν ήθελαν μπορούσαν να κάνουν σεξ, διότι είναι ασφαλές, αλλά είναι άγνωστη η πιθανή επίδρασή του στον τοκετό.

Όλες οι γυναίκες διένυαν την 35η έως 38η εβδομάδα της κυήσεως (η εγκυμοσύνη διαρκεί 40 εβδομάδες).

Στη συνέχεια, οι ερευνητές παρακολούθησαν τις εθελόντριές τους έως ότου γέννησαν, για να καταγράψουν πόσο θα διαρκούσε κάθε κύηση και εάν θα χρειάζονταν τελικά ιατρικές παρεμβάσεις για να αρχίσει ο τοκετός ή θα γεννούσαν φυσιολογικά.

Το 85% των γυναικών της πρώτης εβδομάδας ακολούθησαν τη σύστασή τους και έκαναν σεξ τρεις φορές κατά μέσον όρο έως ότου γεννήσουν, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στις εθελόντριες της δεύτερης ομάδας ήταν 80%, αν και έκαναν σεξ δύο φορές κατά μέσον όρο μέχρι να γεννήσουν.

Τα ποσοστά προκλητού τοκετού, όμως, ήταν παρόμοια στις δύο ομάδες: 22% για την ομάδα που ενθαρρύνθηκε να κάνει σεξ και 20,8% για την άλλη ομάδα – μία διαφορά τόσο μικρή, ώστε μπορεί και να είναι τυχαίο εύρημα, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Επιπλέον, και στις δύο ομάδες η μέση διάρκεια των κυήσεων ήταν 39 εβδομάδες.Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι με ή χωρίς σεξ, δεν υπάρχει διαφορά στον χρόνο του τοκετού, γράφουν οι ερευνητές. Από την πλευρά του, ο δρ Τζόναθαν Σάφιρ, από το Κολέγιο Ιατρικής του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο ο οποίος έχει μελετήσει επισταμένα για τις λαϊκές δοξασίες για τον τοκετό, εκτιμά ότι τα νέα ευρήματα υποστηρίζουν την επιστημονική άποψη πως το σεξ δεν επιταχύνει τον τοκετό.

«Αν και η νέα μελέτη είναι η πρώτη προσπάθεια να καταγραφεί προσεκτικά η συσχέτιση σεξ και τοκετού, ανάλογα ευρήματα είχαν και προγενέστερες μελέτες στις οποίες οι γυναίκες κλήθηκαν να θυμηθούν τις σεξουαλικές εμπειρίες τους στη διάρκεια της κυήσεως», είπε. Και πρόσθεσε: «Τουλάχιστον η μελέτη επιβεβαίωσε ότι το σεξ είναι ασφαλές κατά το τέλος της κυήσεως, εφ’ όσον βεβαίως δεν υπάρχει ιατρική αντένδειξη γι’ αυτό».

ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΤΟ ΜΗΤΡΙΚΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ…..ΚΙ ΟΜΩΣ…..

Όλοι μας πιστεύουμε στο μύθο που έχει αναπτυχθεί γύρω από το μητρικό ένστικτο-ένα μύθο που λέει ότι η αγάπη της μάνας για το παιδί της είναι αίσθημα έμφυτο, άμεσο, ακαριαίο και αναπόφευκτο. Μπορεί όμως ένα συναίσθημα όπως είναι η αγάπη, να εξισωθεί με μια εγγενή παρόρμηση, όπως είναι το ένστικτο; Και μπορεί ένα συναίσθημα, όπως είναι η αγάπη, να αναπηδήσει, άμεσα και ακαριαία, από το άγνωστο, δηλαδή το ξένο;

Το μητρικό ένστικτο θα λειτουργήσει σε κάθε μητέρα-έστω και σε διαφορετικό χρόνο-μόλις συνδεθεί με το μωρό της, μόλις δημιουργήσει μια εικόνα για αυτό, μόλις μάθει να το αναγνωρίζει ανάμεσα σε όλα τα παιδιά του κόσμου. Μόλις γίνει δικό της. Και τότε, μέσα από μια αυθεντική "έμφυτη παρόρμηση", θα είναι σε θέση να διαισθανθεί κάθε κίνδυνο που ελλοχεύει γύρω από το παιδί της, για να τον προλάβει και να τον εξουδετερώσει. Γιατί το "μητρικό ένστικτο", το ότι είσαι μητέρα δηλαδή-έτσι το ερμηνεύω εγώ, υπάρχει,το αισθάνεται η γυναικα. Ίσως όχι αμέσως αλλά έρχεται με τον πρώτο καιρό που ζεις μαζί με το παιδί της. Οταν μία γυναίκα γίνεται μητέρα, αλλάζουν πολλά στη συμπεριφορά της ώστε να μπορεί να φροντίζει και να προστατεύει το μικρό της. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στα ζώα. Αυτές οι συμπεριφορές οφείλονται κυρίως σε αλλαγές στον εγκέφαλο και όχι μονο στο λεγόμενο μητρικό ένστικτο, λένε οι επιστήμονες.

Γνωρίζουμε πως συγκεκριμένες μεταβολές στον εγκέφαλο συνδέονται με τη μητρότητα, όμως είναι άγνωστος ο ρόλος τους στην επεξεργασία των αισθήσεων και την εκδήλωση νέων μητρικών συμπεριφορών.

Μεγαλώνει το μέγεθος του εγκεφάλου στις γυναίκες που μόλις έχουν γεννήσει. Η αύξηση παρατηρείται στις εγκεφαλικές περιοχές που ελέγχουν τη συμπεριφορά και τα κίνητρα που ωθούν τις πράξεις και τις συμπεριφορές.

Οι ειδικοί πιστεύουν πως αυτό οφείλεται στις ορμονικές αλλαγές που παρατηρούνται αμέσως μετά τη γέννα, όπως είναι η αύξηση των οιστρογόνων, της οξυτοκίνης και της προλακτίνης, και οι οποίες κάνουν πιο εύκολο τον ανασχηματισμό του εγκεφάλου, ως απάντηση στα ερεθίσματα τα οποία δέχονται από το μωρό τους.

Οι αλλαγές αυτές παρουσιάζονται τους πρώτους τρεις με τέσσερις μήνες μετά τη γέννα και αφορούν περισσότερο τα τμήματα που σχετίζονται με την ανταμοιβή, την επεξεργασία των συναισθημάτων, την αλληλεπίδραση μεταξύ των αισθήσεων, την κρίση και τη λήψη αποφάσεων.

Μάλιστα, όσο περισσότερο εξυμνούσαν τα μωρά τους, τόσο περισσότερο άλλαζαν οι περιοχές που ελέγχουν την επεξεργασία των συναισθημάτων και της ανταμοιβής.