Τα οικονομικά προβλήματα, τα νεύρα της δουλειάς και το άγχος της επιβίωσης μας κάνει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο.

Ποιο είναι αυτό;

Ο τρόπος μας και η συμπεριφορά μας απέναντι στο παιδί μας. Διαβάστε το συγκλονιστικό κείμενο της Κατερίνας Μάλλιου.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι...

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις...

Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα...

Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου...

Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν...

Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω...

Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ...

Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου...

Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ' αγαπάς πια...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω...

Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα...

Πόσα ζευγάρια θα παντρεύονταν;

Πόσα θα αποκτούσαν παιδιά; Κυρίως, όμως, τι γίνεται όταν μια σχέση που ξεκινά με τις καλύτερες προϋποθέσεις καταλήγει σε πλήξη, απογοήτευση και θυμό;

Το υπέροχο βίντεο που ακολουθεί δίνει τις πιο ρεαλιστικές απαντήσεις.

Η προσαρμογή στα νέα καθήκοντα, το συνεχές άγχος για την φροντίδα του μωρού, η επιλόχεια κατάθλιψη, οι ορμόνες αλλά και η σωματική κούραση ''ρίχνουν'' την ερωτική διάθεση με συνέπεια το σεξ να έρχεται τελευταίο στο πλάνο.

Σύμφωνα με έρευνα του Baby Center σε 20.000 άτομα, που δημοσίευσε το iatropedia.gr, ο ερχομός ενός παιδιού αλλάζει τη σεξουαλική ζωή των ζευγαριών.

Όπως αναφέρουν οι ειδικοί επιστήμονες μετά τον τοκετό, το γυναικείο σώμα έχει υποστεί καταπόνηση και χρειάζεται αρκετό χρονικό διάστημα να αναρρώσει και να επανέλθει στην πρότερη κατάστασή του.

Ιδιαίτερα εάν υπάρχει κάποια τομή στο περίνεο,τότε μια ερωτική συνεύρεση σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά τον τοκετό μπορεί να είναι οδυνηρή.

Παρόλα αυτά νέες επιστημονικές μελέτες, που έγιναν στο πανεπιστήμιο του Ντένβερ στις ΗΠΑ, με υπεύθυνο τον καθηγητή ψυχολογίας Σκοτ Στάνλεϊ απέδειξαν ότι το "σεξ βοηθά τη μήτρα να επανέλθει πιο γρήγορα στη φυσιολογική της κατάσταση.

”Δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος, αν επιχειρήσετε να κάνετε έρωτα δέκα με 14 ημέρες μετά τον τοκετό.

Η πρώτη φορά θα είναι ίσως δύσκολη, αλλά αξίζει τον κόπο να την αποτολμήσετε, γιατί έτσι θα αποκατασταθεί γρηγορότερα η ερωτική σας ζωή” .

Στην ερώτηση της έρευνας που πραγματοποίησε το Baby Center “Μετά από πόσο καιρό μετά τη γέννα κάνατε σεξ;”

- Το 48% απάντησε στο δεύτερο μήνα μετά τη γέννηση του μωρού τους.

- Το 21,2% απάντησε ότι έκαναν έρωτα μέσα στον πρώτο μήνα μετά τη γέννα.

- Το 18,6% απάντησε ότι έκαναν έρωτα μεταξύ του 3ου και 4ου μήνα μετά τη γέννα.

- Το 2,8% περίμενε για περισσότερους από 5-6 μήνες

- Ενώ ένα 2,5% των ερωτηθέντων καθυστέρησε να ξεκινήσει πάλι την ερωτική του ζωή για περισσότερους από 6 μήνες.

Τρώγοντας έρχεται η όρεξη

Σίγουρα κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα αλλά και η όρεξη για σεξ.

Προετοιμαστείτε ψυχολογικά και μπείτε σε δράση.

Πριν οτιδήποτε άλλο ακολουθήστε κάποια μέθοδο αντισύλληψης.

Ο πρώτοι μήνες μετά τον τοκετό μπορεί να αποδειχθούν πολύ … “καρπεροί”, κι αν δεν έχετε πρόθεση να κάνετε άλλο μωρό σύντομα, “τα μάτια σας δεκατέσσερα”.

Επισκεφτείτε το γυναικολόγο σας και συζητήστε το θέμα.

Ο θηλασμός μπορεί να προκαλέσει ξηρότητα στον κόλπο και πιθανόν να χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε κάποιο λιπαντικό.

Είναι πιθανόν το στήθος να βγάλει γάλα κατά τη διάρκεια της επαφής.

Φροντίστε από πριν να έχετε ταΐσει το μωρό ή να το έχετε αφαιρέσει.

Πάντα δίνω αξία στα γράμματα που μου γράφουν τα παιδιά μου, ακόμα κι αν πρόκειται για δυο λέξεις πάνω σε μια χαρτοπετσέτα.

Όμως το ποίημα που μου έγραψε η 9 ετών κόρη μου, με αφορμή την Γιορτή της Μητέρας είχε ιδιαίτερη σημασία για εμένα.

Από τον πρώτο κιόλας στίχο τα μάτια μου πλημμύρισαν δάκρυα: «Το σημαντικότερο που έχει η μαμά μου είναι ότι είναι πάντα εκεί για εμένα, ακόμα και όταν δημιουργώ προβλήματα».

Βλέπετε... δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα.

Την περίοδο που η ζωή μου βρισκόταν σε μία έξαλλη κατάσταση, ξεκίνησα να έχω μία συμπεριφορά, η οποία διέφερε πολύ από το πώς συνήθιζα να φέρομαι μέχρι τότε. Άρχισα να φωνάζω.

Δεν γινόταν συχνά, αλλά ήταν πολύ έντονο –σαν ένα παραγεμισμένο μπαλόνι που ξαφνικά σκάει και κάνει όποιον είναι παρών να πανικοβάλλεται από τρόμο.

Τι μου είχαν κάνει τα τότε τριών και έξι ετών παιδιά μου και είχα χάσει το μυαλό μου;

Ήταν ότι μια ζωή αργούσαμε να φύγουμε από το σπίτι γιατί ήθελαν να κουβαλούν μαζί όλα τους τα παιχνίδια;

Ήταν ότι άδειαζαν κάθε πρωί όλο το κουτί των δημητριακών μέσα στο μπολ με το γάλα (και στο πάτωμα);

Ήταν ότι μου έσπασαν δύο φορές τα γυαλιά της μυωπίας μου (ενώ τους είχα πει να μην τα πειράζουν);

Ήταν ότι αρνούνταν να κοιμηθούν, ιδιαίτερα τα βράδια που ήμουν πραγματικά εξαντλημένη;

Ήταν ότι τσακώνονταν μεταξύ τους για γελοία πράγματα, όπως το ποιος θα βγει πρώτος από το αυτοκίνητο ή ποιος θα πάρει τη μεγαλύτερη μπάλα παγωτού;

Ναι, ήταν τέτοια πράγματα. Μικρά, φυσιολογικά. Τυπική συμπεριφορά κάθε παιδιού στον κόσμο, η οποία όμως με έβγαζε από τα όρια μου, πέρα από κάθε έλεγχο.

Δεν μου είναι εύκολο να τα γράφω αυτά, ούτε ήταν τότε μια εύκολη εποχή της ζωής μου, για να θέλω να την ξαναθυμάμαι –μισούσα τον εαυτό μου τις στιγμές εκείνες.

Τι μου είχε συμβεί; Γιατί έπρεπε να ουρλιάζω σαν αγρίμι στα δύο πολύτιμα αγγελούδια μου, τα οποία αγαπούσα και αγαπάω περισσότερο και από την ίδια μου την ζωή;

Επιτρέψτε μου να σας πω τι μου είχε συμβεί. Είχα περισπασμούς.

Ήμουν διαρκώς σε ένα τηλέφωνο, είχα αμέτρητες δεσμεύσεις, λίστες με όσα έπρεπε να κάνω.

Και το κυνήγι της τελειότητας με είχε στοιχειώσει.

Το να φωνάζω στους ανθρώπους που αγαπούσα ήταν άμεσο αποτέλεσμα της απώλειας ελέγχου που ένιωθα στην ζωή μου.

Αναπόφευκτα, έπρεπε κάπου να ξεσπάω. Και ξεσπούσα πίσω από κλειστές πόρτες, παρουσία των ανθρώπων που σήμαιναν για εμένα περισσότερα από τον καθένα.

Μέχρι που κάποια μέρα...

Η μεγάλη μου κόρη είχε ανέβει σε ένα σκαμπό και προσπαθούσε να πιάσει κάτι στο πάνω ντουλάπι της κουζίνας, όταν κατά λάθος έριξε μια ολόκληρη σακούλα με ρύζι στο πάτωμα.

Καθώς οι εκατομμύρια μικροσκοπικοί κόκκοι έπεφταν στο πάτωμα σαν βροχή, τα μάτια του παιδιού πλημμύρισαν δάκρυα. Και τότε το είδα:

Τον τρόμο στα μάτια της, καθώς προετοιμαζόταν για το ξέσπασμα της μητέρας της!

«Με φοβάται», σκέφτηκα. Και αυτό που συνειδητοποίησα μου προκάλεσε πανικό.

Η 6χρονη κόρη μου τρέμει την αντίδρασή μου σε ένα αθώο λάθος της.

Με βαθιά θλίψη συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω να είμαι αυτή η μαμά για τα παιδιά μου, ούτε ήθελα να ζήσω έτσι την υπόλοιπη ζωή μου.

Λίγες εβδομάδες μετά το επεισόδιο αυτό άρχισα να αλλάζω τρόπο σκέψης και ζωής.

Η στιγμή της επίπονης αυτής συνειδητοποίησης με είχε οδηγήσει στο να εγκαταλείψω τους περισπασμούς μου και να αφοσιωθώ σε όσα έχουν πραγματικά σημασία.

Αυτό έγινε πριν δυόμιση χρόνια. Δυόμιση χρόνια σταδιακής απεξάρτησης από την υπερβολική χρήση ηλεκτρονικών περισπασμών, δυόμιση χρόνια απελευθέρωσης από την ανεπίτευκτη επιταγή της τελειότητας, του να πρέπει να κάνω «τα πάντα».

Καθώς άφηνα πίσω μου τους εσωτερικούς και εξωτερικούς περισπασμούς μου, το άγχος και το στρες άρχισαν να καταλαγιάζουν μέσα μου.

Με πιο ελαφρύ φορτίο μπορούσα να αντιδρώ στα λάθη και τις αταξίες των παιδιών μου με πιο ήρεμο, συμπονετικό και λογικό τρόπο.

Άρχισα να λέω πράγματα όπως «εντάξει, λίγο σιρόπι είναι.

Μπορείς να το σκουπίσεις από τον πάγκο και ούτε γάτα, ούτε ζημιά!» (αντί να ξεφυσάω και να 'ξινίζω' την έκφρασή μου).

Πρόσφερα την βοήθειά μου, κάθε φορά που τους έπεφταν φαγητά κάτω, για να τα καθαρίσουν (αντί να στέκομαι από πάνω τους και να τα κοιτάζω με ενόχληση και απογοήτευση).

Βοηθούσα την κόρη μου να βρει το παιχνίδι που έψαχνε (αντί να την κατηγορώ για ανευθυνότητα).

Και τις στιγμές που η εξάντληση και η αδιάκοπη γκρίνια άρχιζαν να με καταβάλουν, έμπαινα στο μπάνιο, έκλεινα την πόρτα, και άφηνα τον εαυτό μου να πάρει βαθιές ανάσες και να σκεφτεί ότι είναι απλά παιδιά. Και τα παιδιά κάνουν λάθη.

Όπως κάνω και εγώ.

Σταδιακά, ο φόβος που κατέκλυζε τα παιδιά μου κάθε φορά που έκαναν κάποιο λάθος εξαφανίστηκε.

Και, ευτυχώς, έγινα καταφύγιο για αυτά στις δύσκολες στιγμές τους, όχι εχθρός από τον οποίον έπρεπε να τρέξουν να κρυφτούν.

Δεν ξέρω αν θα έγραφα το παραπάνω, αν δεν μου είχε συμβεί το εξής περιστατικό την περασμένη Δευτέρα:

Ήμουν στον υπολογιστή και τελείωνα το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου μου, όταν ξαφνικά ο υπολογιστής πάγωσε.

Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.

Τον έκλεισα τον άνοιξα ξανά και είχαν χαθεί τα πάντα!

Έψαξα σε κάθε πιθανό δίσκο, να δω τι θα μπορούσα να ανακτήσω, αλλά είχαν σβηστεί όλα. Αναφέρομαι σε πολλές ώρες δουλειάς!

Όταν συνειδητοποίησα ότι θα έπρεπε να τα γράψω όλα ξανά από την αρχή, ήθελα να κλάψω! Αλλά ακόμα πιο πολύ, ήθελα να ξεσπάσω!

Αλλά δεν μπορούσα.

Γιατί είχε έρθει η ώρα να πάρω τα παιδιά από το σχολείο και μετά να τα πάω στο κολυμβητήριο.

Με μεγάλη δυσκολία, έκλεισα το λάπτοπ και θύμισα στον εαυτό μου ότι υπάρχουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα στην ζωή από το να ξαναγράψω μερικές σελίδες.

Έπειτα, αποφάσισα πως την συγκεκριμένη στιγμή δεν μπορούσα να κάνω τίποτα παραπάνω.

Όταν τα παιδιά μπήκαν στο αυτοκίνητο, κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά και με ρώτησαν.

Τους είπα ότι έχασα 3 μέρες δουλειάς, εξαιτίας του υπολογιστή.

Το αυτοκίνητο ήταν το τελευταίο μέρος που ήθελα να βρίσκομαι εκείνη τη στιγμή.

Ήθελα να γυρίσω στο σπίτι, να ασχοληθώ με το πρόβλημά μου.

Αντίθετα, τους είπα ήρεμα ότι δεν ένιωθα πολύ καλά για να το συζητήσω εκείνη την στιγμή.

Ότι ένιωθα πολύ θυμωμένη και ήθελα λίγο χρόνο για να ηρεμήσω.

«Λυπόμαστε μαμά», μου είπε μόνο η μεγάλη μου κόρη. Και για την υπόλοιπη διαδρομή, σαν να ένιωσαν τι ακριβώς χρειαζόμουν, δεν έβγαλαν κουβέντα.

Η μέρα πέρασε, ήρθε το βράδυ. Έβαλα τα παιδιά στο κρεβάτι.

Πήγα να καληνυχτίσω τη μικρή μου κόρη και με ρώτησε τι θα κάνω με την δουλειά που έχασα.

Τότε άρχισα να κλαίω.

Όχι τόσο για την δουλειά που έχασα, όσο επειδή δεν είχα ξεσπάσει όλη την ημέρα.

Η κόρη μου άπλωσε το χέρι της και μου χάιδεψε το κεφάλι.

Μου είπε «οι υπολογιστές είναι μεγάλο πρόβλημα» και «θα ζητήσουμε αύριο από τον μάστορα να το φτιάξει» και «μαμά, ξέρω ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Είσαι η καλύτερη συγγραφέας. Θα σε βοηθήσω όπως μπορώ.»

Αν είχα παραμείνει μια μαμά που όλο φωνάζει, η κόρη μου δεν θα είχε γίνει τόσο συμπονετική.

Γιατί οι φωνές κόβουν κάθε δίαυλο επικοινωνίας. Αναγκάζουν τους ανθρώπους να χωρίσουν, από το να έρθουν πιο κοντά.

Όπως έγραψε και η κόρη μου στο ποίημά της, το σημαντικό είναι ότι δεν είναι ποτέ αργά για να σταματήσει κανείς να φωνάζει.

Το σημαντικό είναι ότι τα παιδιά συγχωρούν, ειδικά όταν βλέπουν κάποιον που αγαπούν να προσπαθεί να αλλάξει.

Το σημαντικό είναι ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να θυμώνεις επειδή το σπίτι λερώθηκε ή δεν είναι τακτοποιημένο.

Το σημαντικό είναι ότι ό,τι κι αν έγινε χθες, σήμερα είναι μια νέα μέρα. Σήμερα μπορούμε να επιλέξουμε να απαντήσουμε με ηρεμία.

Και μιλώντας στα παιδιά ήρεμα τα μαθαίνουμε ότι έτσι χτίζουμε γέφυρες.

Τις γέφυρες που μας κουβαλούν στις δύσκολες στιγμές μας.

yahoo.com

Μετά τη γέννηση ενός παιδιού οι ευτυχείς γονείς αφιερώνουν όλη τους την προσοχή στο μικρό πλασματάκι που μπήκε στη ζωή τους.

Αρχίζουν να τους απασχολούν ζητήματα όπως το αν τρώει και κοιμάται καλά, τι όνομα θα του δώσουν κ.ά.

Το σεξ φαίνεται πως είναι το τελευταίο πράγμα που υπάρχει στο μυαλό των ζευγαριών μετά την απόκτηση ενός παιδιού, με έναν στους τέσσερις νέους γονείς να… εγκαταλείπουν το «άθλημα» για πάντα!

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, την οποία επικαλείται η βρετανική εφημερίδα Daily Mail, οι νέοι γονείς αποκάλυψαν ότι το σεξ έγινε κάτι σαν «ο ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο».

Ένας στους πέντε άντρες παραδέχεται ότι δυσκολεύεται ακόμη και να σκεφτεί την ιδέα να κάνει σεξ με τη σύντροφό του, μετά τη γέννηση ενός παιδιού.

Οι γυναίκες, από την πλευρά τους, είναι πιο ανήσυχες γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, με το ποσοστό σε αυτές να ανέρχεται σε 44%.

Ο πόνος κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής απασχολεί το 38% των γυναικών και πάνω από το ένα τρίτο αυτών ανησυχούν ότι δε θα απολαμβάνουν το σεξ το ίδιο, όπως στο παρελθόν.

Άλλωστε, μετά τη γέννηση ενός παιδιού οι γυναίκες ανησυχούν περισσότερο για το πώς και πότε θα καταφέρουν να κοιμηθούν λιγάκι παραπάνω, πώς θα φροντίσουν καλύτερα το μωρό τους και πώς θα καταφέρουν να νιώσουν ξανά αυτοπεποίθηση σε σχέση με το σώμα τους, αναφέρει η έκθεση της Kegel8.

«Το σεξ για πρώτη φορά μετά την απόκτηση ενός μωρού είναι ένα δύσκολο θέμα συζήτησης για πολλά ζευγάρια» είπε, σχολιάζοντας την έρευνα η Jane Wake, ειδική σε θέματα fitness πριν και μετά την εγκυμοσύνη.

«Οι μπαμπάδες δε θέλουν να πιέσουν τις συντρόφους τους και οι νέες μαμάδες ίσως να μην νιώθουν ακόμη έτοιμες» συνέχισε και κατέληξε:

«Είναι πολύ σημαντικό τα ζευγάρια να επικοινωνούν καλά και να είναι ανοιχτοί ως προς τις ανάγκες, τις ανησυχίες και τα άγχη τους».

newsbeast.gr

Αυτό που πολλές φορές ξεχνάνε οι περισσότεροι γονείς είναι ότι τα παιδιά έρχονται στον κόσμο έχοντας ανάγκη από την καθοδήγησή τους και όχι τις φωνές τους, όπως επισημαίνει η Laura Markham, ψυχολόγος και συγγραφέας του βιβλίου “Peaceful Parent, Happy Kids: How To Stop Yelling and Start Connecting”.

Σίγουρα η διαδικασία του Positive parenting-Θετική διαπαιδαγώγηση δεν είναι εύκολη υπόθεση, αλλά με την υιοθέτηση των παρακάτω βασικών κανόνων κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης με το παιδί, μπορεί να δώσουν μαθήματα συμπεριφοράς και στις δύο πλευρές.

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας

Στην προσπάθειά τους να διαμορφώσουν το χαρακτήρα τους τα παιδιά υιοθετούν πρότυπα συμπεριφοράς μέσω της διαδικασίας της μίμησης.

Αν λοιπόν κατά τη διάρκεια ενός διαπληκτισμού ή μιας σύγκρουσης με το παιδί εσείς συνήθως χάνετε την ψυχραιμία σας, αρχίζετε να φωνάζετε και φέρεστε σαν να είτε εκτός ελέγχου, το πιο πιθανόν είναι ότι το παιδί θα μάθει να φέρεται με πανομοιότυπο τρόπο.

Αν νιώθετε λοιπόν έτοιμοι να εκραγείτε, εκφράστε τη δυσαρέσκεια σας με ήπιο τρόπο και απομακρυνθείτε από το παιδί-πηγαίνοντας για παράδειγμα σε άλλο δωμάτιο και επισημαίνοντάς του ότι θα επανέλθετε για να το συζητήσετε σε λίγο, αντί να το βάλετε αμέσως τιμωρία χωρίς καμία περαιτέρω εξήγηση.

Αναγνωρίστε τα συναισθήματά τους

Μπορεί να διαφωνείτε με το παιδί σας και να θέλετε να του θέσετε κάποια όρια σε ό,τι αφορά στη συμπεριφορά του αλλά θα πρέπει να αναγνωρίσετε παράλληλα τα θέλω και τα συναισθήματά του.

Αυτό που θέλετε εξάλλου να πετύχετε είναι η συνεργασία με το παιδί σας και όχι η επιβολή. Ένα συνηθισμένο σκηνικό σε παιδιά από 7-12 ετών είναι ότι συχνά δεν επιθυμούν να κάνουν το βραδινό τους μπάνιο, καθώς αυτό διακόπτει το παιχνίδι τους πριν πέσουν για ύπνο.

Αντί να υψώσετε λοιπόν τη φωνή σας για να επιβληθείτε, μπορείτε να τους πείτε κάτι όπως:

«Ξέρω δε θέλεις να σταματήσεις να παίζεις, το παιχνίδι είναι το πιο ωραίο στον κόσμο αλλά ποιος είπε ότι δεν μπορούμε να παίξουμε και στην μπανιέρα;».

Η τοποθέτηση μερικών παιχνιδιών στο μπάνιο και η μετατροπή της διαδικασίας από αγγαρεία σε παιχνίδι θα δώσει κίνητρο στο παιδί το οποίο όσο μεγαλώνει θα θέλει να ολοκληρώνει μόνο του το μπάνιο.

Όταν το παιδί νιώσει ότι έχει απέναντί του κάποιον που τον καταλαβαίνει είναι πιο πιθανό να συνεργαστεί μαζί του, αντίθετα η ανάπτυξη συγκρουσιακών σχέσεων επανατροφοδοτεί τη σύγκρουση και την αντιδραστική συμπεριφορά ακόμη και για τα πιο απλά.

Επανασύνδεση, τελευταίο και πιο σημαντικό

Τα παιδιά αισθάνονται συχνά άσχημα μετά από μία σύγκρουση και θέλουν να γνωρίζουν πώς μπορούν να διορθώσουν τα πράγματα.

Από τη δική σας πλευρά αυτό που σίγουρα δε θέλετε να κάνετε είναι να μετατρέψετε τον εκνευρισμό και την ένταση που μπορεί να προκαλέσει μία σύγκρουση σε αίσθημα πικρίας και επιπλέον στενοχώριας.

Θα πρέπει να δώσετε την ευκαιρία στο παιδί να αναλογιστεί τις πράξεις του και να κατανοήσει γιατί αντέδρασε έτσι σε κάποια κατάσταση. Κάντε το πρώτο βήμα και συζητείστε με το παιδί σχετικά με τα συναισθήματά του για το γεγονός.

Μη διστάσετε να εκφράσετε και τα δικά σας συναισθήματα και να προτείνετε ένα τρόπο συμφιλίωσης.

Λέγοντας π.χ. «Δεν μου αρέσει όταν δε μιλάμε μεταξύ μας. Δεν είναι πιο ωραίο όταν κάνουμε πράγματα μαζί;…

Θέλεις να με βοηθήσεις να φτιάξουμε ένα κέικ;”

Θα εκπλαγείτε από τη συνεργατικότητα που επιδεικνύουν τα παιδιά μετά από ένα περιστατικό διαπληκτισμού.

Αρκεί βέβαια να τους δοθεί η ευκαιρία να αναγνωρίσουν το λάθος τους από ανθρώπους που τους κατανοούν.

iatronea.gr

Tο ζώδιό σας μπορεί να επηρεάζει αρκετά τον τρόπο που μεγαλώνετε τα παιδιά σας, αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει η Marilyn Webb, αστρολόγος και δημιουργός του αστρολογικού site Urban Astrologer.

Κριός

Οι Κριοί γονείς έχουν απύθμενη ενέργεια και λατρεύουν να εξερευνούν νέα πράγματα, άρα είναι πολύ πρόθυμοι στο να...

συμμετέχουν στα ενδιαφέροντα των παιδιών τους. Αυτό, φυσικά, είναι υπέροχο για τα παιδιά, αφού βρίσκουν ακόμα περισσότερη ενθάρρυνση στο να ανακαλύπτουν διαφορετικά πράγματα. Οι γονείς αυτοί είναι κατά κανόνα αυστηροί και, ενώ μπορεί κάποιες στιγμές να χάνουν την υπομονή τους, ηρεμούν γρήγορα και καταφέρνουν να προσπερνούν τις εντάσεις. Αυτό είναι, ίσως, και το μοναδικό τους μειονέκτημα: Δεν έχουν μεγάλη υπομονή. Μπορεί να εκνευριστούν όταν τα παιδιά «χαζολογούν» ή σκόπιμα καθυστερούν π.χ. να πάνε για ύπνο, ή ακόμα και όταν αργούν στο να μάθουν νέα πράγματα.

Ταύρος

Οι Ταύροι γονείς είναι υπομονετικοί, σταθεροί και ειλικρινείς. Δημιουργούν, δηλαδή, για τα παιδιά τους συνθήκες σταθερότητας, το οποίο είναι από τα πολύτιμα δώρα που μπορεί να προσφέρει ένας γονιός. Οι Ταύροι είναι, επίσης, εξαιρετικοί στο να βάζουν στόχους και να βρίσκουν, μεθοδικά, τον τρόπο να τους πετύχουν, ενώ την ικανότητά τους αυτή την διδάσκουν και στα παιδιά. Το μειονέκτημα με τους γονείς Ταύρους είναι ότι, ως ζώδια της Γης, είναι υπερβολικά πεισματάρηδες. Τους είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν γνώμη όταν έχουν ήδη αποφασίσει κάτι και έτσι συχνά έρχονται σε αντιπαράθεση με τα παιδιά, αν αυτά θέλουν άλλα πράγματα. Στην εφηβεία των παιδιών, μάλιστα, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα –εκτός κι αν το παιδί έχει πιο υποχωρητικό χαρακτήρα.

Δίδυμος

Εύστροφοι και φιλομαθείς, οι Δίδυμοι είναι εξαιρετικοί στον λόγο και στο πνεύμα, στοιχεία που κληροδοτούν και στα παιδιά τους. Οι Δίδυμοι φέρνουν τα παιδιά τους σε επαφή με ποικίλες νέες εμπειρίες, ειδικά με όσες έχουν να κάνουν με τη διανόηση. Το παιδί ενός Διδύμου θα επισκέπτεται συχνά τη βιβλιοθήκη, τα μουσεία και τον ζωολογικό κήπο. Το μειονέκτημα των γονιών Διδύμων είναι ότι, ενώ μπορεί να έχουν πολλά και διαφορετικά ενδιαφέροντα, συνήθως δεν εμβαθύνουν σε αυτά. Χρειάζεται να μάθουν να αναζητούν ασχολίες με περισσότερο βάθος και όχι να γνωρίζουν λίγο από όλα. Και επειδή μερικές φορές έχουν την τάση να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις επιφανειακά, μπορεί να μη δώσουν την απαραίτητη σημασία όταν ένα παιδί απευθυνθεί σε αυτούς για κάποιο σοβαρό πρόβλημα.

Καρκίνος

Το παιδί με γονιό Καρκίνο είναι τυχερό, γιατί ο γονιός αυτός θα του αφοσιωθεί και θα φροντίσει να καλύψει κάθε του ανάγκη. Τα μωρά με γονείς Καρκίνους είναι αυτά που δέχονται τις περισσότερες αγκαλιές, τα παιδιά είναι τα πιο προστατευμένα και οι έφηβοι αυτών των γονιών οι πιο καλά αναθρεμμένοι. Το μειονέκτημα των γονιών Καρκίνων είναι ότι, αν και πολύ επιμελείς ως γονείς, έχουν την τάση να θυμίζουν ξανά και ξανά στα παιδιά τους τις «θυσίες» που έχουν κάνει για αυτά. Ειδικά όταν έρχονται στιγμές ανεξαρτητοποίησης του παιδιού, μπορεί να το «χτυπήσουν» στο φιλότιμο, λέγοντάς του φράσεις όπως «μετά από όσα έχω κάνει εγώ για εσένα!»

Λέων

Οι γονείς Λέοντες είναι αφοσιωμένοι στα παιδιά και την οικογένειά τους. Είναι γενναιόδωροι και γεμάτοι αγάπη, αλλά έχουν και πολλές απαιτήσεις από τα παιδιά, τα οποία έχουν μόνο να κερδίσουν από τα ηγετικά χαρακτηριστικά των γονιών τους. Οι γονείς αυτοί καθοδηγούν γεμάτοι ενθουσιασμό τα παιδιά σε πάσης φύσης ασχολία και ενδιαφέρον που μπορούν αυτά να έχουν. Το μειονέκτημα του Λέοντα γονιού, ωστόσο, είναι ότι μπορεί να αφοσιωθεί τόσο πολύ στο παιδί του και να νιώσει τόσο έντονα την ανάγκη να του προσφέρει τα πάντα που μπορεί να το κακομάθει. Γι’αυτό αποφύγετε να ενδίδετε σε κάθε επιθυμία και «καπρίτσιο» του παιδιού…

Παρθένος

Χάρη στις εκπληκτικές οργανωτικές ικανότητες των γονιών τους, τα παιδιά των Παρθένων δεν θα χρειαστεί να ψάξουν για το ποια παπούτσια ταιριάζουν με ποια ρούχα. Το πιθανότερο είναι ότι οι γονείς τους τα έχουν ήδη έτοιμα, ταιριασμένα στην ντουλάπα. Είναι, μάλιστα, σχεδόν βέβαιο ότι και τα παιδιά των Παρθένων θα γίνουν εξίσου μεθοδικά και καλά προσανατολισμένα στους στόχους τους. Θα μάθουν από πολύ μικρά το πώς να είναι οργανωτικά, να διαχειρίζονται καλά τον χρόνο, να είναι αποτελεσματικά και να κάνουν πρόγραμμα. Το μειονέκτημα των γονιών Παρθένων είναι ότι, ως τελειομανείς, μπορεί να απογοητευτούν από τα παιδιά τους, όταν δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες τους. Μπορεί, μάλιστα, να πουν σκληρά λόγια, τα οποία να αποτυπωθούν στο μυαλό των παιδιών. Και επειδή τα παιδιά πάντα μαθαίνουν είναι αναπόφευκτο ότι θα κάνουν λάθη, οπότε αντί για την κριτική σας, είναι προτιμότερο να τους δώσετε την συμπαράσταση και την εμψύχωσή σας.

Ζυγός

Οι γονείς Ζυγοί είναι κατά κανόνα ευχάριστοι και χαλαροί, ενώ τους αρέσει να διατηρούν ήρεμη και γαλήνια ατμόσφαιρα στο σπίτι. Είναι πολύ συχνά τρυφεροί με τα παιδιά τους, ενώ επειδή είναι κοινωνικοί τύποι, τα παιδιά τους μαθαίνουν εύκολα καλούς τρόπους και έχουν εξαιρετικές επικοινωνιακές ικανότητες. Το μειονέκτημα των γονιών αυτών είναι έχουν ένα τέλειο παρουσιαστικό όταν βρίσκονται εκτός σπιτιού -είναι πάντα περιποιημένοι, ντύνονται άψογα- ενώ μέσα στο σπίτι μπορεί να επικρατεί χάος. Τα παιδιά, όμως, έχουν ανάγκη και από λίγη τάξη, όχι μόνο στο φαίνεσθαι αλλά και στο παρασκήνιο. Μάθετε, λοιπόν, στα παιδιά ότι χρειάζεται να υπάρχει οργάνωση συνολικά στη ζωή και ότι η εμφάνιση δεν είναι το μοναδικό πράγμα που μετρά στη ζωή.

Σκορπιός

Οι Σκορπιοί είναι τρομερά αφοσιωμένοι γονείς. Είναι ευαίσθητοι και συναισθηματικοί, ενώ έχουν διαίσθηση όποτε κάτι δεν πάει καλά στη ζωή του παιδιού. Ωστόσο, δεν είναι υποχωρητικοί στις απαιτήσεις των παιδιών. Μέσα από παραδείγματα μαθαίνουν στα παιδιά να επιμένουν σε κάτι, μέχρι να το πετύχουν. Μάλιστα, καθώς δεν είναι καθόλου επιδεικτικοί τύποι, μαθαίνουν και στα παιδιά να μην αναζητούν διαρκώς επαίνους. Είναι, δηλαδή, της άποψης ότι πρέπει πρώτα να πετύχεις κάτι, και μετά να το πεις στους άλλους. Το μειονέκτημα των γονιών Σκορπιών είναι ότι έχουν μία συγκεκριμένη και ιδιαίτερη φιλοσοφία ζωής, η οποία συνοψίζεται ως εξής: Το λάθος είναι ανθρώπινο, η συγχώρεση δεν είναι δικό μας θέμα. Είναι άτομα που, αν τα πληγώσουν, μπορεί να το «κρατήσουν» για πολύ καιρό. Όμως, αν το παιδί κάνει κάποιο σοβαρό λάθος -που φυσικά κάποτε θα κάνει- ο Σκορπιός θα πρέπει να το συγχωρέσει. Θα πρέπει, επίσης, να μάθει να ελέγχει τα λόγια του, γιατί μερικές φορές, όταν έχει νεύρα, μπορεί να πει βαριές κουβέντες που πληγώνουν βαθιά τα παιδιά.

Τοξότης

Οι Τοξότες είναι ελεύθερα πνεύματα και άτομα που θέλουν πάντα να μαθαίνουν και να εξερευνούν νέα πράγματα. Το πάθος τους αυτό το μεταφέρουν και στα παιδιά τους, προτείνοντάς τους διαρκώς να δοκιμάσουν κάτι νέο ή να επισκεφθούν καινούργια μέρη. Έχουν, επίσης, πολλή ενέργεια, οπότε μπορούν να συμβαδίσουν τόσο με τα υπερκινητικά πιτσιρίκια όσο και με τους δραστήριους έφηβους. Το μειονέκτημα του να είσαι Τοξότης και γονιός είναι ότι, καθώς τα άτομα αυτά πιστεύουν ότι οι κανόνες δημιουργήθηκαν για άλλους, μερικές φορές δεν αποτελούν ορθά παραδείγματα προς μίμηση για τα παιδιά. Ακόμα, λοιπόν, κι αν απεχθάνεστε τη ρουτίνα, μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά χρειάζονται δομές στη ζωή τους. Μπορεί να είναι διασκεδαστικό, για παράδειγμα, να μένετε ξύπνιοι μέχρι αργά και να παίζετε επιτραπέζια, όμως δεν θα είναι τόσο όταν την επόμενη μέρα θα είστε όλοι άυπνοι και τα παιδιά θα πρέπει να πάνε στο σχολείο.

Αιγόκερως

Αυτό που χαρακτηρίζει τους Αιγόκερους και τους διακρίνει από τα άλλα ζώδια είναι ότι αγαπούν να προγραμματίζουν μακροπρόθεσμα. Βάζουν στόχους, μοχθούν και δημιουργούν εξαιρετικές δομές και παραδείγματα για τα παιδιά τους. Το μειονέκτημα των Αιγόκερων γονιών είναι ότι συνήθως είναι εργασιομανείς. Μπορεί να πάθουν τέτοια εμμονή με την κάλυψη των υλικών αναγκών των παιδιών τους, με το να τους αγοράζουν πράγματα και να τους παρέχουν ποιοτικό επίπεδο ζωής, που να ξεχνούν ότι πρέπει να βρουν χρόνο για να συνδεθούν και συναισθηματικά μαζί τους. Άλλωστε, πρόκειται για άτομα που έτσι κι αλλιώς δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους –όμως για τα παιδιά αξίζει να προσπαθούν περισσότερο.

Υδροχόος

Οι Υδροχόοι είναι ειδικοί στο να αναγνωρίζουν τους ανθρώπινους πόρους. Έχουν, δηλαδή, έμφυτη την ικανότητα να αντιλαμβάνονται από πολύ νωρίς τις ικανότητες των παιδιών τους και να τα βοηθούν να τις εξελίσσουν στο μέγιστο. Είναι, επίσης, αντικομφορμιστές, ένα χαρακτηριστικό που γοητεύει τα παιδιά. Επίσης, είναι ιδιαίτερα σκεπτόμενα άτομα, τα οποία διδάσκουν τα παιδιά να σκέφτονται λιγότερο συμβατικά και να μη δέχονται αλόγιστα ό,τι υπαγορεύει η κοινωνία, ενώ δεν έχουν κανένα πρόβλημα αν τα παιδιά τους ανεβαίνουν ανάποδα στην τσουλήθρα ή πέφτουν στην θάλασσα με τα ρούχα. Το μειονέκτημα των Υδροχόων γονιών; Μπορεί να είναι υπερβολικά χαλαροί και ίσως λίγο απόμακροι με τα παιδιά. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προσέξουν, αν δεν θέλουν να χάσουν τη συναισθηματική επαφή μαζί τους.

Ιχθύς

Πρόκειται για πολύ συναισθηματικά ζώδια. Οι περισσότεροι γονείς Ιχθείς παθαίνουν εμμονή με τα παιδιά τους. Έχουν, άλλωστε, από τη φύση τους έντονη διαίσθηση και αν κάτι δεν πηγαίνει καλά στη ζωή του παιδιού τους, το νιώθουν αμέσως. Όσο πιο προσωπικό είναι το θέμα, ή αν το παιδί έχει πληγωθεί ή τρομοκρατείται στο σχολείο, τόσο πιο υποχρεωμένοι νιώθουν να δράσουν. Το μειονέκτημα με τους γονείς Ιχθείς είναι ότι πολλές φορές, ίσως και άθελά τους, χρησιμοποιούν το συναίσθημα για να χειραγωγήσουν τα παιδιά ή ακόμα και για να τα εκβιάσουν συναισθηματικά. Μπορεί ακόμα και να αρχίσουν τα δράματα για να πετύχουν τον σκοπό τους. Τα παιδιά, όμως, πρέπει να μάθουν ότι οι συναισθηματικές «απειλές» σπάνια θα τα βοηθούν να πετυχαίνουν αυτό που θέλουν στη ζωή τους...

Πηγή : yahoo.com

Απολαύστε το!

Λένε ότι μετά το πρώτο παιδί τίποτα στη ζωή του ζευγαριού δεν είναι πια το ίδιο, ακόμα και η ευχαρίστηση του σεξ ή και η φυσική προσπάθεια για την αύξηση των μελών της οικογένειας.

Με το θέμα αυτό ασχολήθηκε έρευνα που δημοσιεύτηκε στο αγγλικό περιοδικό Family Process.

Η έρευνα επικεντρώθηκε στη Νορβηγία, μια χώρα με σταθερή οικονομία και εξαιρετική στήριξη (και ψυχολογική, αν χρειαστεί) στα νέα ζευγάρια, και το δείγμα ήταν πολύ μεγάλο, σχετικά ρωτήθηκαν 71.000 γυναίκες που μόλις είχαν φέρει στον κόσμο το πρώτο τους παιδί.

Πολλές απ’ αυτές τις γυναίκες απέκτησαν το παιδί τους εκτός γάμου, αλλά όπως αποδείχτηκε από την έρευνα αυτό δεν επηρέασε καθόλου την πορεία της σχέσης τους με το σύντροφό τους.

Η οποία μπορεί να έγινε περισσότερο συντροφική και τρυφερή με την παρουσία του παιδιού, όμως το 76% των γυναικών παραδέχτηκε ότι η παρουσία του παιδιού στο σπίτι αφαίρεσε, ακόμα και υποσυνείδητα, πολλή από τη σεξουαλική ευχαρίστηση που απολάμβανε το ζευγάρι πριν τεκνοποιήσει.

Το σεξ μετά το παιδί Τι συμβαίνει, λοιπόν;

Είναι τόσο συγκεκριμένα τα πράγματα που τα ζευγάρια πρέπει να το πάρουν απόφαση πως δεν θα έχουν πια την ίδια ευχαρίστηση;

Κάθε άλλο, προσθέτει η έρευνα. Και προτείνει τέσσερα «βήματα» ώστε να αναθερμανθεί για τα καλά το σεξουαλικό ενδιαφέρον ακόμα και τον δεύτερο μήνα ζωής του παιδιού.

1. Κάντε την κρεβατοκάμαρα «ιερό» μέρος

Φυσικά και δεν προτείνετε να παρατάτε το παιδί μόνο του στο σαλόνι ή το δωμάτιό του και να επιδίδεστε σε αχαλίνωτο σεξ όλο το βράδυ, αγνοώντας το κλάμα του.

Αλλά η δεδομένη παρουσία του παιδιού δίπλα στο κρεβάτι σας αφαιρεί, και σαν εικόνα, όλη τη σεξουαλικότητα.

Όσο κι αν είναι βολικό να μην μετακινείστε πολύ όταν ξυπνάτε το βράδυ για να θηλάσετε, προσπαθήστε να μην μάθετε το παιδί να κοιμάται δίπλα σας.

Είναι μία συνήθεια που δύσκολα θα κοπεί και όταν μεγαλώσει.

Κοιμίζετε το έστω και κατά τη διάρκεια της ημέρας στο δικό του δωμάτιο, στο κρεβατάκι του. Ετσι θα έχετε περισσότερη ώρα, ενώ αυτό κοιμάται, να αναθερμάνετε τη σχέση σας χωρίς να φοβάστε ότι θα το ξυπνήσετε.

2. Ένα χάδι, χίλιες λέξεις

Η μητρότητα (και η πατρότητα) απορροφά σχεδόν όλη μας τη διάθεση να αγκαλιάσουμε, να αγγίξουμε, να φιλήσουμε.

Το μωρό, βέβαια, κι όχι τον/την σύντροφό μας. Λάθος.

Το παιδί έχει το δικό του ρόλο και φυσικά θα το κοιτάζουμε και θα χαζεύουμε, όμως το ίδιο οφείλουμε να κάνουμε και με τον άνθρωπό μας.

Κι όχι μόνο «συμβατικές» αγκαλιές την ώρα που ετοιμάζουμε το γάλα ή κατευθυνόμαστε με την λερωμένη πάνα στον σκουπιδοτενεκέ.

Μη φοβάστε τα φευγαλέα και… πολλά υποσχόμενα σεξουαλικά χάδια, ακόμα και μπροστά στο παιδί, δεν έχει ακόμα τη νοημοσύνη να καταλάβει τι βλέπει.

Φυσικά δεν πρέπει να το παρακάνετε, ούτε να… δίνετε παράσταση πάνω από το κρεβατάκι, αλλά ένα χάδι μπορεί να ανάψει τα αίματα ακόμα και τις στιγμές που δεν πάει το μυαλό σας.

3. Όρεξη παρά την κούραση

Αν ρωτήσει κανείς ζευγάρια με νεογέννητο παιδί τι τους λείπει περισσότερο, η μόνιμη επωδός είναι «ο ύπνος».

Πολλές φορές η εξάντληση που αισθάνεται και η μητέρα και ο πατέρας από τα μικρά διαστήματα ύπνου (ειδικά το διάστημα του θηλασμού) αποβαίνει εναντίον του σεξ, είναι από τα πρώτα πράγματα που «εξοικονομεί» το ζευγάρι για να σπαταλήσει αλλού τις δυνάμεις του.

Κι όμως, το σεξ είναι το ίδιο απαραίτητο με την ετοιμασία του φαγητού, την καθημερινή εργασία ή την επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ.

Πράγματα κουραστικά, τα οποία όμως κανείς δεν μπορεί να θυσιάσει για χάρη του παιδιού.

Τολμήστε το. Θα διαπιστώσετε ότι, ακόμα κι αν αισθάνεστε πτώμα, η όρεξη για σεξ μπορεί να σας δώσει δυνάμεις που δεν πιστεύατε ότι είχατε.

4. Πάμε ραντεβού;

Πολλοί γονείς δεν αφήνουν το παιδί από τα μάτια τους για μήνες ολόκληρους.

Κι όταν το κάνουν είναι συνήθως για μια υποχρέωση που δεν μπορούν να αποφύγουν, και το μυαλό τους ταξιδεύει συνεχώς στο πώς είναι το παιδί χωρίς αυτούς.

Η ζωή του ζευγαριού, όμως, οφείλει να έχει και μια αυτόνομη πορεία.

Και δεν χρειάζονται «αναγκαστικές» δικαιολογίες.

Αφήστε το παιδί στους γονείς σας ή σε κάποιον που εμπιστεύεστε και… βγείτε ραντεβού.

Δεν χρειάζεται ούτε να ξενυχτήσετε, ούτε να ξεφαντώσετε στα μπουζούκια ή σε κλαμπ.

Κάντε έναν περίπατο μαζί, δειπνήστε σ’ ένα εστιατόριο, αισθανθείτε και πάλι ζευγάρι κι όχι ως φροντιστές της νέας ζωής.

Η διάθεση θα έλθει από μόνη της…

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μη συμπεριφορά.

Δηλαδή, κανείς δεν μπορεί να μη συμπεριφέρεται.

Αν, λοιπόν, αποδεχτούμε ότι κάθε συμπεριφορά σε μια κατάσταση αλληλεπίδρασης έχει αξία μηνύματος, δηλαδή είναι επικοινωνία, συνεπάγεται ότι όσο και να προσπαθήσει κανείς, δεν μπορεί να μην επικοινωνεί.

Η δραστηριότητα ή η απραξία, τα λόγια ή η σιωπή, έχουν όλα αξία μηνύματος: επηρεάζουν άλλους και αυτοί οι άλλοι με τη σειρά τους δεν μπορούν να μην ανταποκριθούν σε αυτές τις επικοινωνίες και, συνεπώς, επικοινωνούν και οι ίδιοι.

Η απλή απουσία συζήτησης ή το να μη δίνουμε σημασία στον άλλο δεν αποτελούν εξαιρέσεις.

Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που τρώει σε ένα εστιατόριο και κοιτάζει κατευθείαν μπροστά του, ο επιβάτης σε ένα τρένο που κάθεται με μάτια κλειστά, επικοινωνούν το ίδιο μήνυμα:

ότι δεν θέλουν να μιλήσουν σε κανέναν ούτε να τους μιλήσει κανείς και οι διπλανοί τους συνήθως «παίρνουν το μήνυμα» και ανταποκρίνονται κατάλληλα, αφήνοντάς τους ήσυχους.

Αυτό είναι μια ανταλλαγή επικοινωνίας στον ίδιο το βαθμό που είναι και μια ζωηρή συζήτηση!

Επίσης, δεν μπορούμε να πούμε ότι επικοινωνία υπάρχει μόνο όταν είναι ηθελημένη, συνειδητή ή επιτυχής, δηλαδή όταν έχει ως συνέπεια την αμοιβαία κατανόηση.

Το αν το μήνυμα που στέλνει κάποιος λαμβάνεται από κάποιον άλλο δεν αποτελεί παράγοντα που καθορίζει τη μη ύπαρξη επικοινωνίας.

Επομένως: Κανείς δεν μπορεί να μην επικοινωνεί ή όλα είναι επικοινωνία.

Επιπλέον, μια επικοινωνία όχι μόνο μεταβιβάζει πληροφορίες, αλλά, ταυτόχρονα, επιβάλλει συμπεριφορά.

Δηλαδή, η επικοινωνία έχει δύο λειτουργίες, την πλευρά της «αναφοράς» και την πλευρά της «εντολής».

Η πλευρά της «αναφοράς» ενός μηνύματος μεταβιβάζει πληροφορίες και αποτελεί το περιεχόμενο του μηνύματος, δηλαδή τι λέμε.

Από την άλλη, η πλευρά της «εντολής» αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο πρέπει να εκληφθεί το μήνυμα και αναφέρεται στη σχέση των ατόμων που επικοινωνούν.

Για παράδειγμα, όταν μαθαίνουμε οδήγηση, τα μηνύματα:

«Είναι σημαντικό να αφήνεις το συμπλέκτη του αυτοκινήτου σιγά και μαλακά» και «

Άφησε απλώς το συμπλέκτη, θα αναπτύξεις αμέσως ταχύτητα» έχουν κατά προσέγγιση το ίδιο πληροφοριακό περιεχόμενο (πλευρά της αναφοράς), ωστόσο, προφανώς και ορίζουν πολύ διαφορετικές σχέσεις μεταξύ των ατόμων που επικοινωνούν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι σχέσεις σπάνια ορίζονται εσκεμμένα ή με πλήρη επίγνωση.

Με λίγα λόγια, όταν οι άνθρωποι επικοινωνούν, σχολιάζουν αναπόφευκτα τη σχέση τους.

Συνεπώς:

Κάθε επικοινωνία έχει δύο πλευρές:

την πλευρά του περιεχομένου και την πλευρά της σχέσης.

Μια άλλη βασική διάσταση της επικοινωνίας είναι ότι συντελείται ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα: το ψηφιακό επίπεδο και το αναλογικό επίπεδο.

Το ψηφιακό επίπεδο αφορά το λεκτικό κομμάτι της επικοινωνίας και το αναλογικό επίπεδο συνδέεται με το μη λεκτικό κομμάτι της επικοινωνίας.

Το λεκτικό κομμάτι της επικοινωνίας αφορά το τι λέγεται και το αναλογικό/μη-λεκτικό τον τρόπο με τον οποίο λέγεται.

Τι είναι όμως αναλογική επικοινωνία;

Η απάντηση είναι απλή: είναι ουσιαστικά κάθε μη λεκτική επικοινωνία.

Ωστόσο, ο όρος αυτός είναι παραπλανητικός, επειδή συχνά ταυτίζεται μόνο με τις κινήσεις του σώματος.

Ξέρουμε, ωστόσο, όμως ότι στοιχεία όπως, η στάση του σώματος, οι χειρονομίες, η έκφραση του προσώπου, η διαβάθμιση και η ένταση της φωνής, ο ρυθμός της ομιλίας, η σειρά/ακολουθία όσων λέγονται εμπλουτίζουν σημαντικά το περιεχόμενο όσων λέμε εμείς ή ο συνομιλητής μας.

Μάλιστα, φαίνεται ότι συχνά η αναλογική επικοινωνία παραπέμπει πιο άμεσα σε αυτό που αντιπροσωπεύει.

Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε με το εξής παράδειγμα:

Αν ακούσουμε κάποιον να μιλά μια ξένη γλώσσα στο ραδιόφωνο, δεν θα επιτύχουμε την κατανόησή της.

Ωστόσο, αν βλέπουμε κάποιον να μιλά μια ξένη γλώσσα, είναι πιθανότερο να μπορέσουμε να αντλήσουμε κάποιες βασικές πληροφορίες από την παρακολούθηση της «αναλογικής» γλώσσας.

Επομένως: Οι άνθρωποι επικοινωνούν ψηφιακά (λεκτικά) & αναλογικά (μη λεκτικά).

από την Άννα Ιωαννίδου, MSc Σχολική & Εξελικτική Ψυχολόγο

Παραπομπές:

Ivey, Gluckstern & Ivey «Συμβουλευτική μέθοδος πρακτικής προσέγγισης» Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα.

Watzlawick, Bavelas & Jackson «Ανθρώπινη επικοινωνία και οι επιδράσεις της στη συμπεριφορά» Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα.

http://enarthro.blogspot.gr/

Ωστόσο, η απόφαση αυτή συνδέεται κυρίως με τις περιπτώσεις εκείνες που αισθανόμαστε ότι τα γεγονότα αυτά μας έχουν καταβάλει, νιώθουμε αδύναμοι, με κακή διάθεση, κουρασμένοι, εξαντλημένοι, με έντονη ανησυχία ή/και φόβους, προβλήματα στον ύπνο, σωματικές ενοχλήσεις, πονοκεφάλους και ιδέες ή/και σκέψεις που είναι έντονες και ενοχλητικές.

Με λίγα λόγια, η απόφαση να πάμε σε έναν ψυχολόγο σχετίζεται κυρίως με ότι μπορεί να αισθανόμαστε ότι η καθημερινότητά μας έχει επηρεαστεί σημαντικά και η λειτουργικότητά μας έχει περιοριστεί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δυσκολίες που προαναφέρθηκαν μπορεί να ξεπεραστούν και χωρίς εξωτερική βοήθεια, ωστόσο, η ειδοποιός διαφορά είναι ο βαθμός που μπορεί να νιώθουμε ότι η ζωή μας έχει επηρεαστεί από τα παραπάνω.

Αξίζει να επισημανθεί ότι οι λόγοι που μας ωθούν στο γραφείο ενός ψυχολόγου δεν σχετίζονται πάντα με σοβαρές ψυχικές διαταραχές.

Ας σκεφτούμε, για παράδειγμα, κάποιον που αποφασίζει να επισκεφτεί έναν ειδικό με στόχο να γίνει περισσότερο αποτελεσματικός σε συγκεκριμένους τομείς της ζωής του, ή να αποκτήσει μια περισσότερο θετική ιδέα για τον εαυτό του και τα επιτεύγματά του ή απλά αναζητά ένα διαφορετικό τρόπο ζωής.

Θέλω να επισκεφτώ έναν ψυχολόγο, αλλά…

Οι επιφυλάξεις σχετικά με την επίσκεψη σε έναν ψυχολόγο μπορούν να έχουν πολλές πηγές.

Αναμφίβολα, πολλοί από εμάς μπορεί να δυσκολεύονται να ομολογήσουν σε φίλους ή συγγενείς την απόφασή τους αυτή, καθώς φοβούνται ότι θα αντιμετωπίσουν κυρίως αρνητικές αντιδράσεις.

Έχουμε μεγαλώσει σε μια παράδοση λόγου που θέλει να είμαστε δυνατοί και να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της ζωής μόνοι.

Η αναζήτηση βοήθειας μπορεί να εκληφθεί από τους άλλους ως ένδειξη αδυναμίας ή ακόμα χειρότερα ως σημάδι σοβαρής ψυχικής ασθένειας, που μπορεί ακόμα και να μας στιγματίσει.

Συμβαίνει συχνά οι άνθρωποι που αποφασίζουν να επισκεφτούν κάποιον ψυχολόγο να θεωρούν ότι η απόφασή τους αυτή συνδέεται με το είναι αδύναμοι να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες και ότι έχουν αποτύχει στη ζωή τους.

Η ιδέα αυτή συνδέεται ασφαλώς με τις επιταγές της εποχής μας που απαιτεί από εμάς να μην είμαστε τίποτα λιγότερο του τέλειου.

Η αλήθεια είναι ότι το να πάρει κάποιος μια απόφαση να συζητήσει για τα θέματα που τον απασχολούν χρειάζεται πολύ περισσότερο κουράγιο, τόλμη, αποφασιστικότητα και δύναμη.

Πέρα από τα στερεότυπα

Είναι πολύ ανθρώπινο να μην έχουμε όλοι μια σαφή εικόνα για το πώς μπορεί να είναι η συνάντηση με έναν ψυχολόγο, δεδομένου ότι μπορεί να προερχόμαστε από πολύ διαφορετικούς χώρους και δεν έχουμε παρόμοια εμπειρία ή εκπαίδευση.

Συχνά, οι άνθρωποι για να αντιμετωπίσουμε άγνωστες εμπειρίες προσπαθούμε να φανταστούμε πώς θα είναι ή ζητάμε πληροφορίες από φίλους και οικείους.

Ωστόσο, συχνά φαίνεται να υπερισχύει μια διαστρεβλωμένη εικόνα σχετικά με το τι είναι η θεραπεία.

Αυτή η εικόνα μπορεί να συνδέεται με στερεότυπα για το επάγγελμα και τους επαγγελματίες του είδους.

Για παράδειγμα, οι άνθρωποι μοιάζει να πιστεύουν ότι ο ψυχολόγος είναι για άτομα με σοβαρά ψυχικά προβλήματα και συχνά θεωρούν ότι και ο ίδιος μπορεί να αντιμετωπίζει ψυχολογικές δυσκολίες.

Τέτοιες προκαταλήψεις είναι πιθανό να μας γεμίσουν με φόβο, ενοχή και δυσπιστία και να αποδυναμώσουν την επιθυμία να επισκεφτούμε έναν ειδικό.

Το να λάβουμε πληροφορίες από τον περίγυρό μας μπορεί να είναι ένας τρόπος για να ενημερωθούμε, ωστόσο, περισσότερο σημαντικό είναι να ζητήσουμε πληροφορίες από τον ίδιο τον ειδικό σχετικά με το τι είναι θεραπεία, εξηγώντας του την όποια ανησυχία μας.

Είναι μέλημα του ψυχολόγου να μας εξοικειώσει με τη διαδικασία, να απαντήσει στις απορίες μας, αλλά και να μας κρατά ενήμερους καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας μας.

Μπορούμε να ζητήσουμε πληροφόρηση σχετικά με την εκπαίδευση του ψυχολόγου, το είδος θεραπείας, τη διαδικασία, τα πρακτικά ζητήματα και οτιδήποτε άλλο δεν κατανοούμε.

Είναι σημαντικό να είμαστε καλά πληροφορημένοι, καθώς αυτό θα συμβάλει στο να εξοικειωθούμε με τη διαδικασία και να συμμετέχουμε ενεργά σε αυτή.

Ως ένα σημείο είναι φυσιολογικό να βιώνουμε φόβο ή ανησυχία σχετικά με το είδος της σχέσης στην οποία θα εμπλακούμε με έναν ειδικό.

Το να εμπιστευτούμε σε ένα άγνωστο άτομο την ιστορία της ζωής μας, τις δυσκολίες, τα άγχη και τις αδυναμίες μας δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση.

Αυτό είναι κάτι που ένας ψυχολόγος γνωρίζει πολύ καλά.

Η δημιουργία μιας σχέσης εμπιστοσύνης είναι εξαιρετικής σημασίας και ο ψυχολόγος είναι εκεί για να συζητάμε ακόμα και τις διαφωνίες και τις ενστάσεις μας.

Χρειάζεται να αισθανόμαστε σημαντικοί, ότι μας ακούει και ότι λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα όσα λέμε.

Συνοπτικά, είναι πιθανό όλοι μας να βιώσουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας μια κατάσταση που μπορεί να μας ωθήσει να επισκεφτούμε έναν ψυχολόγο.

Η απόφαση αυτή, ωστόσο, είναι προσωπική, αλλά, αναμφίβολα, δεν είναι απλή.

Συχνά, μπορεί να έχουμε δεύτερες σκέψεις και επιφυλάξεις, γεγονός απόλυτα κατανοητό.

Μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να έχει τις αμφιβολίες του, αλλά καλό θα ήταν να λάβουμε περισσότερη πληροφόρηση σχετικά με τη δουλειά ενός ψυχολόγου πριν καταλήξουμε σε βεβιασμένα συμπεράσματα.

Από την Άννα Ιωαννίδου, MSc

Σχολική-Εξελικτική Ψυχολόγο

http://enarthro.blogspot.gr/

Οι αλλαγές όμως που επιφέρει το νέο μέλος στην καθημερινότητα είναι μεγάλες και οι μέχρι τότε ανέμελοι εραστές πρέπει να ρυθμίσουν τη ζωή τους με βάση τα νέα δεδομένα.

Τι κίνδυνοι για τον γάμο παραμονεύουν ειδικά τον πρώτο χρόνο μετά την γέννηση του παιδιού;

1. Η αδυναμία του να σκεφτείς καθαρά ενώ σου λείπει ύπνος

Ο εκνευρισμός που προκαλεί η νύστα φέρνει συγκρούσεις ακόμα κ για ασήμαντες αφορμές. «Δεν χρειάζεται να πάτε σε σύμβουλο γάμου, φροντίστε να βρείτε χρόνο να απολαύστε τον ύπνο χωρίς ενοχλήσεις», συμβουλεύει η Cathy O’ Neill, συν-συγγραφέας του βιβλίου Babyproofing your marriage.

2. Οι ατελείωτες στοίβες ρούχων για σιδέρωμα

Οι δουλειές που πρέπει να γίνουν για το σπίτι συσσωρεύονται καθώς η φροντίδα του παιδιού κερδίζει την μερίδα του λέοντος. Συχνές είναι οι συγκρούσεις για το ποιος πρέπει να κάνει τι και οι οποίες οδηγούν σε φαύλο κύκλο. Η O’ Neill τονίζει «Θυμήσου ότι ο εχθρός είναι τα άπλυτα, όχι ο σύντροφος σου».

3. Ο εγκέφαλος της μαμάς

Γεγονός είναι οι νέες μαμάδες έχουν στο μυαλό τους άπειρα πράγματα. Σκέφτεσαι ταυτοχρόνως αν υπάρχει επάρκεια από πάνες στο σπίτι, αν πρέπει να πάρεις από τώρα τη κουβερτούλα που θα χρησιμοποιήσει το μωρό κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αν ο παιδικός σταθμός που βρίσκεται στο επόμενο τετράγωνο είναι ο ιδανικός για το παιδί σου άσχετα αν θα τον χρειαστεί βέβαια μετά από κάποια χρόνια. Οι μπαμπάδες από την άλλη δεν μπορούν εύκολα να παρακολουθήσουν αυτό το γυναικείο μυαλό που βρίσκεται σε εγρήγορση λόγω ορμονών και όχι μόνο. Υπομονή και προς τα δύο μέλη συνιστά η O’ Neill.

4. Άγχος στα όρια του πανικού

Όταν ο μπαμπάς επιστρέφει στη δουλειά και εσύ μένεις πίσω να φροντίζεις το απαιτητικό μικρό ένα νέο δράμα ξεσπά στο σπίτι. Οι μαμάδες θεωρούν ότι οι άντρες τους ξεφεύγουν έτσι από τη δύσκολη καθημερινότητα του μωρού ενώ οι μπαμπάδες νιώθουν καινούργιο βάρος ευθύνης στους ώμους τους καθώς πλέον δουλεύουν για να προσφέρουν τα απαραίτητα και για ένα ακόμη άτομο. Όσο κι αν φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά το αυξημένο άγχος που αισθάνονται οι νέοι γονείς είναι πέρα για πέρα αληθινό και ο δρόμος προς την ηρεμία και την κατανόηση παραμένει μακρύς.

5. Κάθε φορά που ακούς έναν συγγενή και όχι τον σύντροφο σου

Οι ρόλοι αλλάζουν και είναι δύσκολο να παραμείνουν όλοι ικανοποιημένοι. Οι νέες συνθήκες απαιτούν αυστηρούς κανόνες για να αποφευχθούν οι δυσάρεστες συγκρούσεις. Οι σύντροφοι έρχονται πρώτοι.

6. Όταν δεν ακούς κανένα άλλο συγγενή εκτός από τον σύντροφό σου

Είστε ομάδα και αυτό είναι θαυμάσιο. Αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι δεν μπορείτε να τα καταφέρετε όλα μόνοι σας. Ζητείστε τη συνδρομή των δικών σας όχι μόνο για βοήθεια σε ό,τι δεν καταφέρνετε αλλά και για να απολαύσετε και λίγες ώρες ύπνου.

7. Να σκέφτεστε ότι ο άλλος δεν νοιάζεται επειδή δε δίνει τη σημασία που θέλετε σε λεπτομέρειες ή μικροπροβλήματα

Το πιθανότερο είναι να νοιάζεται ή έστω να τον ρωτήσεις αν νοιάζεται. Αν αποφασίζεις μόνη σου για το ποιο μάρκα πάνας θα αγοράσετε ή τι ώρα το παιδί θα κάνει μπάνιο θα καταλήξεις να αγοράζεις μόνη σου τις πάνες και κάνεις μόνη το παιδί μπάνιο. Σίγουρα όχι μια σοφή επιλογή.

8. Να μην έχεις βγει από σπίτι για πάνω από μία εβδομάδα

Όλοι χρειάζονται αλλαγή παραστάσεων. Θα σε βοηθήσει να σκεφτείς καθαρά και να διαχωρίσεις μέσα σου τις σοβαρές διαφορές από τα ανόητα καβγαδάκια.

9. Να μη μιλάς για σεξ

«Όταν ρωτήσαμε νέους μπαμπάδες και μαμάδες πότε έκαναν τελευταία φορά σεξ, οι γυναίκες δεν αισθανόντουσαν σίγουρες να απαντήσουν, οι άντρες όμως ήξεραν με ακρίβεια να μας πουν», λέει η O’ Neill. Για τους άνδρες το σεξ τη συγκεκριμένη περίοδο δεν είναι μόνο μια πρωταρχική ανάγκη αλλά ένας τρόπος να νιώσουν αποδεκτοί. Τα φιλιά και οι αγκαλιές δεν είναι αρκετά και κάνουν τον άντρα να σκέφτεται πως πλέον έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. «Οι γυναίκες πρέπει να ανακαλύψουν πώς αισθάνονται οι άντρες σχετικά με το σεξ και οι άντρες πρέπει να μιλήσουν. Είναι ο καλύτερος δρόμος για να επανέλθει σταδιακά η ομαλότητα στην ερωτική ζωή», τονίζει η O’ Neill.

10. Να σκέφτεσαι όλα τα παραπάνω ενώ θα μπορούσατε αγκαλιασμένοι να παρακολουθείτε το μωρό σας να κοιμάται. Ευτυχία.