Ο πρώτος χρόνος γάμου έχει πάψει, εδώ και δεκαετίες, να είναι και ο πρώτος χρόνος της συγκατοίκησης, πόσο μάλλον της ίδιας της σχέσης. Παρόλα αυτά, αυτό δεν αναιρεί το -απόλυτα φυσικό- γεγονός ότι θα προκύψουν εντάσεις και τσακωμοί.

Το πρόβλημα δεν είναι αυτό, αλλά το να μην κάνετε τίποτα για να τους ξεπεράσετε.

Το να παντρευτεί κανείς είναι καλό, το να μην παντρευτεί είναι ακόμα καλύτερο έλεγε ο Δανός φιλόσοφος Κίρκεργκαρντ, αλλά σήμερα δεν μαζευτήκαμε εδώ για να μηδενίσουμε την εις γάμο κοινωνία, αλλά για να της προσδώσουμε αξία.

Φυσικά και θα υπάρξουν εντάσεις μεταξύ σας-είστε δύο μυαλά, δύο δαιδαλώδη συστήματα ψυχολογίας που πρέπει να συνδυαστούν και να βρουν σημεία τομής- αλλά ίσως και να είναι μονόδρομος αν θέλετε να προκύψει μια ειλικρινή και σταθερή ένωση.

To θέμα είναι να μη τις αφήνετε να διαιωνίζονται. Και πως γίνεται αυτό;

Όταν, αμφότεροι, τόσο εσείς, όσο και ο σύντροφός σας δεν ξεχνάτε να «ποτίσετε» τη σχέση σας. Και λέω «ποτίσετε» γιατί η σχέση είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχώς αναπτύσσεται και που, αν σταματήσουμε να το φροντίζουμε, θα μαραθεί.

Για την καθαριότητα

http://imgur.com/7xxATQg.jpg

Πολλοί θα συμφωνήσουν ότι πρόκειται για ευτελή υπόθεση, ότι το να γίνεστε έξαλλη μαζί του επειδή όταν κάνει ντουζ, κάνει το μπάνιο να μοιάζει με τον Σαρωνικό κόλπο, είναι μικροπρέπεια.

Θα διαφωνήσουμε. Οι ενοχλητικές συνήθειες του άλλου (ή οι δικές μας για τον άλλον) δεν είναι πάντα εύκολα διαχειρίσιμες.

Επιπλέον, μη ξεχνάτε ότι είναι ο πιο εύκολος στόχος όταν θέλουμε, έστω και ασυνείδητα, να ξεσπάσουμε κάπου την πίεση και τα νεύρα της ημέρας.

Η λύση είναι απλή: επικοινωνήστε.

Αν δεν εκφράσετε αυτά που σας ενοχλούν (όχι με φωνές, αλλά με ήπιο τόνο και λογικά επιχειρήματα), θα αρχίσετε να «τρώγεστε» με τον εαυτό σας.

Και κάτι ακόμα:

Αποφύγετε να γίνετε δεικτική μαζί του την ώρα που έχετε νεύρα γιατί θα είναι 400 φορές πιο δύσκολο να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας και να μη γίνετε επιθετική ή ειρωνική (δύο συμπεριφορές που δημιουργούν στάση άμυνας στον άλλον).

Προτιμήστε να το επισημάνετε όταν θα έχετε πάρει μια χρονική απόσταση από αυτό.

Για τα οικονομικά

Ένας γάμος είναι και μια οικονομική συγχώνευση.

Κάνετε μαζί τη φορολογική σας δήλωση, αποκτάτε κοινό λογαριασμό, πληρώνετε από κοινού ενοίκιο, λογαριασμούς και σούπερ μάρκετ και όλα αυτά απαιτούν καλή συνεργασία, αλλά δεν παύουν να είναι πιο πεζά σε σύγκριση με τα πρώτα σας ραντεβού.

Όπως λέγαμε και πιο πάνω οι χειρότεροι καυγάδες προκύπτουν ως αποτέλεσμα ανυπομονησίας και κακού timing.

Έτσι, είναι προτιμότερο να μιλήσετε για τα οικονομικά σας και τους λογαριασμούς κάποια στιγμή που θα νιώθετε και οι δύο χαλαροί, π.χ. το σαββατοκύριακο, παρά τη στιγμή που επιστρέφετε στο σπίτι από τη δουλειά ώστε να είστε πιο ανοιχτοί να ακούσετε τις ανάγκες του άλλου και να μετριάσετε το άγχος.

http://imgur.com/ToHG79b.jpg

Για τα πεθερικά σας

Κάτι μας λέει ότι αυτή τη στιγμή ήδη έχετε αναπαράγει στο μυαλό σας «επικές» στιγμές που έχετε ζήσει (αλλά θα προτιμούσατε να μην είχατε) μαζί τους.

Όπως και να το κάνουμε, είναι η φυσική προέκταση του συντρόφου σας, πράγμα που δεν αλλάζει, οπότε το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να το αποδεχτείτε και να προσπαθήσετε να βρείτε σημεία επικοινωνίας μαζί τους.

Ακόμα κι αν δεν τα πηγαίνετε καλά μαζί τους (ή εκείνος μαζί με τους γονείς σας), όταν προκύπτουν διαφορές ή εντάσεις μαζί τους, προσπαθήστε να τις αντιμετωπίζετε σαν ζευγάρι και όχι παίρνοντας ο καθένας το μέρος των δικών του γονιών.

Σίγουρα ο καθένας έχει τη δική του οικογένεια, αλλά, πλέον, προτεραιότητα έχει η οικογένεια που φτιάχνετε εσείς οι δύο μαζί.

Για το χρόνο που περνάτε μαζί

Διόρθωση: Τον ποιοτικό χρόνο που περνάτε μαζί.

Ναι δεν είναι πάντα εύκολο, όταν τρέχουν υποχρεώσεις και ζητήματα που απαιτούν το 100% του παραγωγικού σας εαυτού στη δουλειά, σκεπάζουν οποιαδήποτε διάθεση για έξοδο και διασκέδαση.

Η λύση δεν είναι φυσικά η παθητική επιθετικότητα με δηλώσεις τύπου «Από πότε έχεις να με πας ένα σινεμά;», αλλά να φτιάξετε από κοινού μια ολόδική σας ρουτίνα που θα συμπεριλαμβάνει πράγματα που αρέσουν και στους δύο.

Για το σεξ

Είναι κουρασμένος. Είστε κουρασμένη.

Και, χωρίς να το καταλάβετε, μια μέρα ξυπνάτε και συνειδητοποιείτε ότι έχουν περάσει εβδομάδες (ίσως και μήνες;) από την τελευταία φορά που ήρθατε πιο κοντά.

Ακόμα και έτσι να είναι, αρχικά μη νιώθετε ενοχές (άνθρωποι είστε) και δεύτερον μη κρύβεστε πίσω από το δάχτυλό σας.

Με το να υποκρίνεστε ότι δεν συμβαίνει τίποτα, το μόνο θα καταφέρετε είναι να απομακρυνθείτε και να απομονωθείτε.

Συζητήστε το.

Εξηγήστε τους λόγους που μπορεί να έχετε απομακρυνθεί σεξουαλικά (είτε είναι κούραση, είτε κάτι που σας ενοχλεί), μπορεί ακόμα και να αστειευτείτε με αυτό (το χιούμορ είναι καταλυτικό και σε αυτές τις περιπτώσεις).

http://imgur.com/BNmsucU.jpg

Πηγή

Πώς έρχεται αυτό το παιδί;

Το θέλουν και οι δυο ή είναι απόφαση μόνο του ενός;

Πώς είναι η σχέση του ζευγαριού λίγο πριν την εγκυμοσύνη;

Ποιες είναι οι συνθήκες ζωής τους;

Είναι πολλά χρόνια σε αυτή τη σχέση;

Είναι ψυχικά ώριμοι και οι δύο;

Ποια η σχέση του καθένα με την δική του παιδική ηλικία και τους γονείς του, ιδιαίτερα με τον γονιό του ίδιου φύλου;

Ποια είναι η αυτοεκτίμηση των μελών του ζευγαριού; 

Αυτές είναι μόνο κάποιες από τις ερωτήσεις που χρειάζεται να απαντηθούν για να δούμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά για να βγει μία ασφαλής πρόγνωση για το πώς θα βιωθεί η εγκυμοσύνη και η είσοδος νέου μέλους στη σχέση.

Ανάλογα με το πώς συνδυάζονται οι παραπάνω παράγοντες μπορούμε να δούμε τι αντίκτυπο θα έχει στη σχέση τους η εγκυμοσύνη και να προλάβουμε τυχόν δυσάρεστες συνέπειες. 

Ανάμεσα στους δύο συντρόφους βρίσκεται ήδη ένα μικρό πλασματάκι που είναι ο καρπός τους.

Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι η σχέση τους είναι δημιουργική, αφού γεννά μία νέα ζωή, ακόμη κι αν οι ίδιοι δεν το αντιλαμβάνονται. 

Η γυναίκα αναπτύσσει γρηγορότερα σχέση με το παιδί που κυοφορείται, αφού το φέρει στο σώμα της.

Ο άντρας θα αισθανθεί σε μεγαλύτερη έκταση την δική του πατρότητα όσο μεγαλώνει το παιδί.

Αυτό το γεγονός φέρει μία μικρή ανισότητα για κάποιο μικρό διάστημα ανάμεσα στους δύο, που αν είναι ώριμοι και έχουν καλή σχέση και επιθυμία για το μωρό θα συμφιλιωθούν με αυτή την ιδέα. 

Για πολλές γυναίκες ωστόσο ιδιαίτερα αν η σχέση τους με τον σύντροφό τους δεν είναι ικανοποιητική, η εγκυμοσύνη βιώνεται ως κάλυψη αυτού του κενού.

Έτσι, μπορεί να απέχουν από τη σεξουαλική επαφή, παρόλο που ο γιατρός τους δεν τους το απαγορεύει.

Φαίνεται να αισθάνονται τόσο έντονη την ευθύνη της μητρότητας, ή και πληρότητα, που απέχουν από τη σεξουαλικότητά τους με συνήθως δυσάρεστες συνέπειες στη σχέση τους.

Μοιάζει να απαρνούνται τη σεξουαλικότητά τους μπροστά στη μητρότητα, λες και πρέπει να επιλέξουν ένα από τα δύο.

Αυτή η αποχή συνήθως συνοδεύεται από αμφιθυμικά συναισθήματα που προσβάλλουν και την αυτοεκτίμηση της κοπέλας και αποθαρρύνουν τον άντρα. 

Σε αυτές τις περιπτώσεις λέμε οι ψυχολόγοι ότι το μωρό μετατρέπεται από τη μητέρα ως ο συμβολικός φαλλός της.

Δηλαδή μέσω της μητρότητας αυτή η γυναίκα αισθάνεται ότι αποκτά εξουσία απέναντι στον άντρα της και αισθάνεται ότι μπορεί να τον ελέγχει. 

Αυτή είναι μία περίπτωση που ο άντρας μπορεί να στραφεί κατά το διάστημα της εγκυμοσύνης προς μια εξωσυζυγική σχέση, που συνήθως διατηρεί κρυφή.

Ιδιαίτερα αν το μωρό είναι αγόρι, τότε αισθήματα αντιζηλίας, συνήθως ασυνείδητα, μπορεί να εμφανιστούν στον σύντροφο που αισθάνεται ότι χάνει τη γυναίκα του και να αναζητήσει αλλού παρηγοριά.

Αυτό όμως μπορεί να συμβεί και σε ανώριμους άντρες, ακόμη κι αν η σύντροφος δεν διακατέχεται από τέτοια ναρκισσιστική προσκόλληση προς το βρέφος, κι ούτε αρνείται την σεξουαλική επαφή. 

Ωστόσο, η ζωή του ζευγαριού αλλάζει τόσο με την εγκυμοσύνη, αλλά κυρίως κατά τα πρώτα 2 χρόνια γέννησης του μωρού.

Αν έχουν δομήσει ένα καλό σχέδιο για το μέλλον, αν είναι ώριμοι και έχουν καλή σχέση, αυτή την αλλαγή την βιώνουν χαρμόσυνα. 

Αντίθετα, αν είναι ανώριμοι και με χαμηλή αυτοεκτίμηση, την αλλαγή στη ζωή τους που φέρει το μωρό την βιώνουν συχνά αρνητικά. 

Ο γονεϊκός ρόλος είναι από τους πιο ενήλικες ρόλους.

Αν η προσωπικότητα των δύο συζύγων είναι υπολειμματική, δεν πιστεύουν ότι μπορούν να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες υποχρεώσεις του νέου ρόλου, τότε συχνά το ζευγάρι περνά κρίση.

Μία κρίση που αν την αξιοποιήσουν δημιουργικά μπορεί να τους ωριμάσει, να λειτουργήσει θετικά για την αυτοεκτίμησή τους και να τους κάνει να ζήσουν μαζί για πολλά χρόνια ακόμη. 

Άλλωστε, τ’ ότι έβαλε κάποτε λάδι στο παιδί δεν έχει σημασία αν δεν καταφέρει ν’ αναπτύξει ουσιαστική σχέση μαζί του ή αν επιλέξει να ‘ναι απών, όταν τον χρειάζεται.

Σ’ αυτήν τη σχέση τα μικρά έχουν αξία.

Η ανυπομονησία για τη λαμπάδα και το σοκολατένιο αυγό κάθε Πάσχα κρύβει μια βαθύτερη λαχτάρα για να συναντηθούν ξανά.

Να περάσουν χρόνο μαζί και να πούνε τα δικά τους.

Να χορέψουν σαν τρελοί μακαρένα, πάνω στο καλό τραπεζάκι του σαλονιού, κι ας φωνάζει η μαμά.

Αυτή η σχέση έχει ρίζες βαθιές.

Αρχίζει μ’ ένα πλασματάκι μικρό κι ένα μεγάλο φίλο. Ίσως κάτι παραπάνω από φίλο.

Όσο μεγαλώνει το παιδί, καταλαβαίνει πως αυτός ο άνθρωπος είναι πλέον η δεύτερη οικογένειά του.

Κι ας μην τον βλέπει τόσο συχνά, κι ας βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά.

Ξέρει πως μπορεί να βασιστεί πάνω του, να του εκμυστηρευτεί όλα όσα τ’ αγχώνουν και το φοβίζουν.

Κι αυτός είναι πάντα εκεί. Δίνει συμβουλές, μα πάνω απ’ όλα ακούει.

Ξέρει πως αυτός είναι ο ρόλος του. Να στηρίζει το πνευματικό του παιδί και ποτέ να μην το κρίνει.

Ίσως μόνο να το επαναφέρει στην πραγματικότητα, όταν χάνεται κάπου ανάμεσα σε νεφελώματα και διάττοντες αστέρες.

Είναι κρίμα όταν τυχαίνει παιδί και νονός ν’ απομακρύνονται τελείως.

Είναι κρίμα, γιατί ποτέ δε φταίει το ίδιο το παιδί.

Κι όμως, αυτό είναι που αισθάνεται πληγωμένο και προδομένο.

Συνήθως, ένας τσακωμός με τους γονείς είναι ο λόγος που οι νονοί εγκαταλείπουν τα βαφτιστήρια τους.

Η σχέση, όμως, με το παιδί δεν πρέπει ν’ αλλάζει.

Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, είναι απαραίτητο να κρατηθούν τα προσχήματα για χάρη του.

Έτσι κι αλλιώς, κανένας νονός δε θέλει το πνευματικό του παιδί να αισθάνεται τύψεις για κάτι στ’ οποίο δεν έχει καν μερίδιο ευθύνης.

Υπάρχουν βέβαια κι οι νονοί, που απ’ την αρχή δεν μπορούν να πάρουν στα σοβαρά αυτήν τη σχέση.

Εμφανίζονται όποτε τους καπνίσει και μπορεί ακόμα και να εξαφανιστούν για χρόνια.

Είναι σημαντικό το παιδί να γνωρίζει πως δε φταίνε τα ίδια γι’ αυτό, απλώς κάποιοι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι ν’ αναλάβουν αυτόν το ρόλο.

Γιατί πρόκειται για ένα ρόλο με πολλές ευθύνες, αλλά κι ανείπωτες χαρές και συγκινήσεις.

Είναι μια σχέση τόσο ιδιαίτερη, που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί είναι τόσο δυνατή και γιατί η απουσία της προκαλεί τόσο μεγάλο πόνο.

Ίσως γιατί χρειαζόμαστε κάποιον άνθρωπο σαν βράχο δίπλα μας, που κοντά του να αισθανόμαστε ασφάλεια.

Κάποιον άνθρωπο που ούτε θ’ ανήκει στην άμεση οικογένειά μας, αλλά ούτε θα ‘ναι και φίλος μας απ’ το σχολείο.

Έναν άνθρωπο που θα μπορούμε να καταφεύγουμε όταν τα πράγματα στο σπίτι σκουραίνουν.

Να του γκρινιάζουμε, να λέμε αστεία και να μας κάνει όλα τα χατίρια.

Ή σχεδόν όλα. Γνωρίζει τα όρια κι αν τα περνάει, καμιά φορά, είναι γιατί ξέρει πως το χρειαζόμαστε πού και πού.

Ακόμα κι όταν μεγαλώσουμε, για τους νονούς μας θα ‘μαστε πάντα τα μωρά τους.

Θα μας φροντίζουν σαν παιδιά κι αλίμονο σ’ όποιον πάει να μας πειράξει.

Αυτό ξέρουν να κάνουν καλά.

Τα συναισθήματα δε σπουδάζονται σε σχολεία κι ανώτατες σχολές.

Και για να γίνεις νονός, χρειάζεται μόνο ένα συναίσθημα.

Η αγάπη.

Στην πραγματικότητα, όμως, τα μικρά πράγματα είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά σε μία μακροχρόνια σχέση.

Ζητήσαμε από τους αναγνώστες της HuffPost να μοιραστούν μαζί μας, τα δικά τους μικρά μυστικά και τρικ που κάνουν μεγάλη διαφορά σε έναν γάμο και μας είπαν τα εξής.

1. Μία μεγάλη αγκαλιά μπορεί να κάνει την διαφορά
«Τουλάχιστον μία φορά την ημέρα, ειδικά μετά την δουλειά, στεκόμαστε και δίνουμε ο ένας στον άλλον μία αγκαλιά. Χωρίς να μιλάμε ή να φιλιόμαστε ή να κινούμαστε. Στέκομαι με τα χέρια μου ανοιχτά και εκείνος το ίδιο και πέφτουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Είναι μία όμορφη, ήσυχη στιγμή στην οποία μπορούμε να αποσυμπιέσουμε ο ένας τον άλλον.»- Michelle Gold

2. Φροντίστε να βρείτε κάτι αστείο και γλυκό για να κάνετε τον/ την σύντροφό σας να χαμογελάσει
«Κρύβω πράγματα όπως το αγαπημένο του σνακ ή μία υπενθύμιση για κάτι χαρούμενο που κάναμε πρόσφατα, στο παπούτσι του ή στο αυτοκίνητό του μαζί με μικρά σημειώματα με χαζές ατάκες για να τον κάνω να γελάσει.»- Lacey Marie

3. Μην ξεχνάτε να λέτε “ευχαριστώ” ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα
«Ακόμα και μετά από 12 χρόνια, ο άντρας μου πάντα μου λέει μετά από κάθε γεύμα “ευχαριστώ, για το υπέροχο φαγητό”, ακόμα κι αν είναι κάτι πρόχειρο. Με κάνει να νιώθω ότι με εκτιμά.»- Debbie Wagner

4. Δημιουργήστε ένα βραδινό τελετουργικό μόνο για τους δυο σας
«Τρώμε ένα σνακ στο κρεβάτι, είτε λίγο παγωτό, είτε σοκολάτα, χωρίς να το ξέρουν τα παιδιά.»- Humi K.

5. Μην λέτε απλά “σ’ αγαπάω”. Πείτε και για ποιο λόγο
«Κάθε βράδυ πριν πέσουμε για ύπνο λέμε ο ένας στον άλλον “σ’ αγαπάω σήμερα γιατί…” Το κάνουμε ανεξάρτητα με το τι έχει γίνει εκείνη τη μέρα. Ακόμα κι όταν τύχει να μην κοιμηθούμε μαζί παίρνουμε τηλέφωνο ή στέλνουμε μήνυμα.»- Jae Russell

6. Αποχαιρετίστε ο ένας τον άλλον με ένα φιλί, ανεξάρτητα με ό,τι γίνει κάθε μέρα
«Κάθε πρωί, όταν φεύγω για την δουλειά, είναι ακόμα στο κρεβάτι. Και κάθε μέρα όταν του λέω ότι φεύγω, μου δίνει ένα φιλί.»- Steffanie Anne

7. Τα αστεία που καταλαβαίνετε μόνο οι δυο σας είναι απαραίτητα
«Ο σύζυγός μου κι εγώ λέμε ατάκες από ταινίες συνέχεια, ακόμα και κατά τη διάρκεια του σεξ.»- Lindsey Lipp

8. Σκεφτείτε πως μπορείτε να κάνετε τη μέρα του άλλου πιο εύκολη, και κάντε το
«Ο σύζυγός μου ανάβει τη μηχανή του αυτοκινήτου μου για να ζεσταθεί και βγάζει τον πάγο από πάνω του τον χειμώνα, ακόμα κι αν πηγαίνω στη δουλειά πολύ νωρίτερα από εκείνον και μπορώ να ζεστάνω και μόνη μου το αυτοκίνητο. Σημαίνει πολλά για εμένα το γεγονός ότι σηκώνεται τόσο πρωί και ξεπαγιάζει για να μην το κάνω εγώ.»- Wendy Griffith

9. Το να περνάτε χρόνο χωριστά μπορεί να σας φέρει πιο κοντά
«Μπορεί να σας φανεί λίγο ανάποδο αλλά είναι σημαντικό για τη σχέση μου με τον άντρα μου να έχουμε ο καθένας τα δικά του ενδιαφέροντα. Θα πάω για γιόγκα ή φαγητό με φίλους και εκείνος θα παίξει χαρτιά. Αυτός ο χρόνος που περνάμε χωριστά, μας δίνει την ευκαιρία να λείψουμε ο ένας στον άλλον και έτσι έχουμε περισσότερες ιστορίες να μοιραστούμε.»- Sarah Goodier

10. Μην υποτιμάτε τη σημασία του αγγίγματος
«Κοιμόμαστε πάντα γυμνοί και ακουμπάμε ο ένας τον άλλον στο κρεβάτι, ακόμα κι αυτό σημαίνει να ακούμπαμε λίγο το δάχτυλό μας στο πόδι του άλλου ή να έχουμε το χέρι μας στο μηρό του.»- Lauren East

11. Ακόμα και όταν έχετε πολλά να κάνετε, δώστε στον/στην σύντροφό σας να καταλάβει ότι είναι πάντα προτεραιότητα
«Προγραμματίζω υπενθυμίσεις στο κινητό του άντρα μου, όπως μία ειδοποίηση που να γράφει “σε σκέφτομαι” ή αναμνήσεις, όπως για παράδειγμα την ημέρα που γνωριστήκαμε.»- Kasey Christine St. John

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στην αμερικάνικη έκδοση της HuffPost

HuffPost Greece - akappatou.gr

 Έτσι από τον έβδομο μήνα οι σχέσεις αλληλοσυμπληρώνονται και η σπουδαιότητα της ύπαρξης και των δυο γονιών στην ζωή του παιδιού είναι ισάξια. 

Μεγάλη σημασία έχει να καταλάβουμε ότι οι δυο γονείς δεν λειτουργούν διαφορετικά ή ξεχωριστά και δεν αντιπροσωπεύουν αποκλειστικές λειτουργίες. Δεν υπάρχουν δηλαδή πράγματα που μόνο ο ένας μπορεί να κάνει.

Για το παιδί η επίδραση του μπαμπά και της μαμάς είναι θεμελιώδης ήδη από την βρεφική ηλικία.

Ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Η τέχνη της αγάπης» του Erich Fromm

«Ο ρόλος της μητέρας είναι να δώσει στο παιδί ασφάλεια και σιγουριά, και ο ρόλος του πατέρα είναι να οδηγήσει και να διδάξει το παιδί πώς να αντιμετωπίσει τα προβλήματα εκείνα που η συγκεκριμένη κοινωνία στην οποία γεννήθηκε το φέρνουν αντιμέτωπο.

Στην ιδανική περίπτωση, η αγάπη της μητέρας δεν .....προσπαθεί να εμποδίσει την ωρίμανση του παιδιού, ούτε να διαιωνίσει την αδυναμία του.

Η μητέρα οφείλει να έχει πίστη στη ζωή και να μην καταλαμβάνεται από αγωνία ούτε να μεταδίδει στο παιδί την αγωνία της.

Ένα στοιχείο της ζωής της πρέπει να είναι η επιθυμία της να γίνει το παιδί ανεξάρτητο και τελικά να αποχωριστεί από την ίδια.

Η αγάπη του πατέρα πρέπει να καθοδηγείται από αρχές και προσδοκίες.

Πρέπει να είναι υπομονετική και ανεκτική και όχι απειλητική και αυταρχική.

Θα πρέπει να δίνει στο παιδί που μεγαλώνει μια ολοένα και μεγαλύτερη συναίσθηση ικανότητας και τελικά να του επιτρέψει να γίνει κύριος του εαυτού του και να απαλλαγεί από την ηγεσία του πατέρα.»

Προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα, για να τους δώσουμε τα πάντα.

Αυτό όμως που πραγματικά θέλουν τα παιδάκια μας είναι αυτή η αγάπη.

Τη νιώθουν και την χρειάζονται κάθε στιγμή!

Πολλές φορές προσπαθώντας να αναπληρώσουμε το κενό της απουσίας μας πέφτουμε στην παγίδα των υλικών αγαθών και χάνουμε την ουσία!

Η μεγαλύτερη χαρά κρύβεται σε πολύ μικρά και απλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε καθημερινά για να μεταδώσουμε την αγάπη μας στο παιδί...κρύβεται στην ουσιαστική ύπαρξη μας:

Αφήστε τις δουλειές του σπιτιού και καθίστε δίπλα του διαβάζοντας του ένα παραμύθι μέχρι να αποκοιμηθεί.

Κλείστε το κινητό/υπολογιστή και ασχοληθείτε μόνο μαζί του. 

Αφεθείτε στο παιχνίδι. Γίνετε κι εσείς ένα μικρό παιδί!

Συζητήστε και φροντίστε να το ακούτε προσεκτικά!

Δώστε του μια μεγάλη αγκαλιά και ένα τεράστιο φιλί πριν αποχωρηστείτε!

Όταν σας χρειάζεται πηγαίνετε κοντά του αμέσως και αποφύγετε τη φράση "σε λίγο"!

Μην αφήσετε να περάσει μέρα χωρίς να του πείτε σ'αγαπώ!

Μετά από μια διαφωνία πλησιάστε το και δείξτε του έμπρακτα και λεκτικά ότι το συγχωρήσατε!

Όταν σας μιλάει κατεβείτε στο ύψος του! Γονατίστε στο ύψος των ματιών του και δώστε του την προσοχή σας!

Δείξτε του ότι η σκέψη σας είναι μαζί του! Ένα μικρό σημείωμα στην τσάντα του, μια φωτογραφία, μια ζωγραφιά, ένα λουλούδι είναι μερικά απλά πράγματα που όμως έχουν μεγάλη αξία!

Μην αναβάλλετε κάτι και μη σκέφτεστε το αύριο! Κάντε το τώρα και απολαύστε τη κάθε στιγμή με το παιδί σας στα άκρα!

Κάντε μια μικρή χειρονομία που του προκαλεί γέλιο και χαμόγελο. Μια αστεία γκριμάτσα, ένα γαργαλητό, ένα τραγούδι!

Προσπαθήστε να δείτε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του και συμμεριστείτε τα όνειρα, τη φαντασία του και τις επιθυμίες του!

Κάθε μέρα να σκέφτεστε και να λέτε "Σ'ευχαριστώ θεέ μου για αυτή τη ζωή!"

Αγάπη παντοτινή και αιώνια από αυτή που ευχόμαστε να συμβεί σε όλους!

Αξίζει να δείτε αυτό το φανταστικό animation με τις πιο γλυκές στιγμές του ψηφιακού ζευγαριού, του Carl και της Ellie.

Μια σύντομης διάρκειας ρομαντική ιστορία, μια αγάπη βαθιά και αληθινή που μας συγκινεί!

Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από υλικά αγαθά. Χρειάζονται την αγάπη μας, τον χρόνο μας και την αφοσίωση μας.

Όλα αυτά μπορούμε να τα προσφέρουμε απλόχερα μέσα από καθημερινές, μικρές και απλές πράξεις!

*Ένα χαμόγελο!

Το χαμόγελο μας είναι η καλύτερη επιβράβευση για το παιδί.

Το παιδί, μας χαρίζει καθημερινά χίλιους λόγους να χαμογελάμε. Δεν αρκεί όμως απλά να χαιρόμαστε...θα πρέπει να του το δείχνουμε με κάθε ευκαιρία! Είναι πολύ όμορφο να ξέρει ότι είναι ο λόγος που το πρόσωπο σας φωτίζεται με χαμόγελο!

*Ο χρόνος!

Το καθημερινό δύσκολο πρόγραμμα μας εμποδίζει να δούμε και να μείνουμε με τα παιδιά μας όσο θα θέλαμε. Οι υποχρεώσεις μας πολλές και ο χρόνος ελάχιστος. Το μεγαλύτερο θέμα, σε πολλές περιπτώσεις αναπόφευκτο, που γεμίζει με τύψεις κάθε γονιό. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι έστω και αυτός ο ελάχιστος χρόνος που μπορούμε να αφιερώσουμε στο παιδί μας είναι πολύτιμος. Δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία η ποσότητα, αλλά η ποιότητα. Αρκεί να είμαστε δίπλα του με σώμα, πνεύμα και καρδιά.

*Δείξτε του ότι το σκέφτεστε! Και αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να επιστρέφετε από τη δουλειά με τα χέρια γεμάτα δώρα! Ένα μεγάλο λάθος που κάνουμε όλοι οι γονείς στην προσπάθεια μας να του δείξουμε πόσο το σκεφτόμαστε! Υπάρχουν πολλά απλά πράγματα που μπορούν να το κάνουν να χαμογελάσει και να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι για εμάς και πόσο μας λείπει. Κολλήστε σημειωματάκια στην τσάντα του, στην κασετίνα του, στο ψυγείο και όπου αλλού μπορείτε να φανταστείτε.. Γράψτε του ένα προσωπικό μήνυμα, ένα σ'αγαπώ, μια φάτσα, μια καλημέρα! Δε φαντάζεστε πόσο θα χαρεί με μια τέτοια κίνηση!

*Αφήστε το να σας συμβουλέψει! Τα παιδιά είναι πράγματι οι καλύτεροι δάσκαλοι. Ζητήστε τη γνώμη του για κάτι που απασχολεί εκείνο ή εσάς και κάντε το να νιώσει σημαντικό!

*Δείξτε του εμπιστοσύνη. Η φράση "πιστεύω σε σένα" θα το γεμίσει με δύναμη και ανακούφιση. Ένα παιδί αισθάνεται σίγουρο όταν ξέρει ότι θα είστε το στήριγμα του και στα εύκολα και στα δύσκολα. Έχει ανάγκη να είστε δίπλα του όχι μόνο στα σωστά αλλά και στα λάθη! Κάποια σοφά λόγια λένε "Όταν τα παιδιά ξέρουν ότι πιστεύουμε σε αυτά, νιώθουν έτοιμα να ανοίξουν τα φτερά τους και να κατακτήσουν τον κόσμο."

*Όταν μας χρειάζεται, να είμαστε εκεί. Κάθε φορά που θέλει να μας μιλήσει να του δείχνουμε προθυμία να το ακούσουμε. Ακόμα κι αν είμαστε απασχολημένοι με κάτι άλλο, καλό είναι να διακόψουμε για λίγο αυτό που κάνουμε, και να πάμε δίπλα στο παιδί μας! Να το αφήνουμε να μιλήσει, να το ακούμε προσεκτικά και να το κοιτάμε μέσα στα μάτια!

*Κλείστε κινητά, τηλεοράσεις και ταμπλετ! Δυστυχώς έχουν μπει στην καθημερινότητα μας και έχουν γίνει μια συνήθεια που χωρίς να το καταλάβουμε μας στερούν πολύτιμο χρόνο! Έστω και για λίγη ώρα την ημέρα ας προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τελείως κουδουνίσματα. ειδοποιήσεις και μηνύματα που μας αποσπούν την προσοχή από το παιδί μας!

*Παιχνίδι!

Μετά το τέλος των καθημερινών υποχρεώσεων, ξεκλέψτε λίγο χρόνο για παιχνίδι και ανεμελιά. Απλά διασκεδάστε και γελάστε με την ψυχή σας!

*Να λέτε ασταμάτητα "σ' Αγαπώ"!

Είναι το Α και το Ω γα το παιδί! Τα παιδιά έχουν ανάγκη να το νιώθουν, να το ξέρουν και να το ακούν! Γεμίστε τη μέρα τους με πολλά σ'αγαπώ, τρυφερά λόγια, αγκαλιές και φιλιά!

Η Ρομάνοβα επέλεξε να φωτογραφίσει νέα ζευγάρια που μένουν στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα και έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό το ότι περιμένουν να γίνουν γονείς.

Η Ρομάνοβα ήθελε να απαθανατίσει τις στιγμές που στην πραγματικότητα οι άνθρωποι δεν μπορούν και δεν θέλουν να προσέξουν την εμφάνισή τους: Τις πρώτες πρωινές ώρες στην κρεβατοκάμαρά τους, λίγο πριν ξυπνήσουν.

Σκοπός της είναι να ερευνήσει όχι μόνο το πώς φέρεται ο ένας στον άλλο έναν, 2 ή 3 μήνες πριν φέρουν στον κόσμο το παιδί τους, αλλά και πώς οι νέες οικογένειες ζουν πλέον στις μεγάλες πόλεις της σύγχρονης Ρωσίας, 20 χρόνια μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, μιας χώρας που πλέον θα γίνει γνωστή στα μελλοντικά παιδιά μόνο μέσα από τις σελίδες των βιβλίων της Ιστορίας.

Το μεγαλόπνοο project, που φέρει τον τίτλο «Waiting» («Περιμένοντας»), περιέχει 40 φωτογραφίες, όσες ακριβώς και οι 40 εβδομάδες της κύησης, και τραβήχτηκε στο διάστημα 2009-2012.

http://i.imgur.com/kaF57eV.jpg

http://i.imgur.com/k2ybht3.jpg

http://i.imgur.com/9lAVIsZ.jpg

http://i.imgur.com/p5nl5Ov.jpg

http://i.imgur.com/hmi3yIx.jpg

http://i.imgur.com/H6YeRTc.jpg

http://i.imgur.com/LFEX6Nm.jpg

http://i.imgur.com/ltGI0Uf.jpg

Πηγή : iefimerida.gr

Αυτό που θα πρέπει να σκεφτούμε πριν ξεσπάσουμε από θυμό και νεύρα είναι να προσπαθήσουμε πρώτα να κατανοήσουμε το παιδί μας και να μπούμε στη δική του ψυχολογία χωρίς να το ακυρώσουμε ή να το μειώσουμε.

Είναι πολύ σημαντικό να του υποδείξουμε τη σωστή συμπεριφορά με αγάπη και αποδοχή και όχι με φωνές και ακραίες καταστάσεις.

Πρέπει να μάθουμε να ακούμε το παιδί μας και να του δίνουμε τα περιθώρια να μας μιλήσει.

Αν δείξετε πρόθυμοι να το κατανοήσετε θα μπορέσει να σας εμπιστευτεί και τα αρνητικά του συναισθήματα.

Το να το κατανοήσετε συναισθηματικά δε σημαίνει ότι υποστηρίζετε τη συμπεριφορά του.

Όταν τα πράγματα ηρεμήσουν, συζητήστε για πιο λόγο το έκανε, με επιχειρήματα αποδείξτε του πως αυτή η συμπεριφορά του δεν είναι η σωστή, βάλτε του όρια και κάντε μια συζήτηση για το πως αλλιώς μπορεί να διαχειριστεί την επόμενη φορά μια τέτοια δύσκολη κατάσταση.

Πρέπει να βρούμε τη δύναμη να διατηρούμε τη ψυχραιμία μας για να διαχειριστούμε το θυμό μας.

Είναι πολύ δύσκολο στην πράξη για κάθε γονιό να δείξει αγάπη και αποδοχή όταν το παιδί του με την κακή του συμπεριφορά τον έχει βγάλει από τα ρούχα του.

Έτσι συνήθως. εξοργίζεται, θυμώνει, νευριάζει και φωνάζει.

Παρά το θυμό φυσικά εξακολουθεί να αγαπάει το παιδί του, όμως το ίδιο το παιδί την ώρα αυτή πιθανόν να μη το αντιλαμβάνεται έτσι.

Πιθανόν να νομίζει ότι το απορρίπτουμε και να βάζει με το μυαλό του τα χειρότερα.

Η ακραίες συμπεριφορές πληγώνουν και μάλιστα διδάσκουν στο παιδί να εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο.

Αφού πάρετε μερικές βαθιές και χαλαρωτικές ανάσες προσπαθήστε να βάλετε όρια με ψυχραιμία, ηρεμία και νηφαλιότητα.

Να δείξετε με λίγα λόγια ότι είσαστε δίπλα στο παιδί ακόμα και σε αυτή την άσχημη κατάσταση.

Χρειάζεται βέβαια μεγάλη υπομονή και εξάσκηση να μάθουμε να αντιλαμβανόμαστε με τον συγκεκριμένο τρόπο τα πράγματα για να φτάσουμε στο σημείο να διαχειριζόμαστε σωστά τέτοιες καταστάσεις.

Αξίζει τον κόπο όμως γιατί τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και μάλιστα με τον καιρό αυτή η συμπεριφορά θα σας ανταμείψει.

Η συμπεριφορά του παιδιού θα αλλάξει και θα βελτιωθεί, η σχέση μεταξύ σας θα γίνει ακόμα πιο δυνατή και το παιδί θα μάθει ότι είναι καλό, αγαπητό και αποδεκτό έτσι όπως είναι.

Αυτό θα πει έμπρακτη απόδειξη αληθινής αγάπης...μιας αγάπης άνευ όρων!

Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να πνίγει το παιδί, να νιώθει ότι δε μπορεί να πατήσει στα πόδια του χωρίς την συμβολή σας και να νιώθει ανίκανο να πάρει μια πρωτοβουλία.

Το παιδί έχει ανάγκη να εξερευνά, να ανακαλύπτει, να γνωρίσει νέα πράγματα.

Αν απλά πράγματα της καθημερινότητας τα βάλουμε σε καλούπια ίσως στην προστατευτική αγκαλιά σας να νιώθει εγκλωβισμένο και αργότερα μεγαλώνοντας θα καταλήξει να είναι συναισθηματικά δεμένο μαζί σας με αποτέλεσμα να φοβάται να αναπτύξει τη δική του προσωπικότητα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς οι γονείς γίνονται υπερπροστατευτικοί τις περισσότερες φορές από ανασφάλεια, στην προσπάθεια τους να αποδείξουν ότι είναι σωστοί και καλοί στο ρόλο του γονιού.

Έτσι με ακραίες συμπεριφορές προστασίας προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι μπορούν να τα καταφέρουν και ότι ανταποκρίνονται στις ανάγκες του παιδιού τους.

Υπερπροστατευτικός είναι ο γονιός που ανησυχεί συνέχεια ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα στην καθημερινότητα του παιδιού και προσπαθεί να το προστατεύει αδιάκοπα για να μη πληγωθεί, απογοητευτεί, πιεστεί...για να μη του συμβεί τίποτα κακό.

Κανένα παιδί δε μπορεί να μεγαλώσει χωρίς αγάπη και φροντίδα.

Όταν όμως αυτοί οι πολύτιμοι σύμμαχοι σωστής ανάπτυξης εκφράζονται στην υπερβολική τους μορφή, είναι πολύ πιθανό να επηρεάσουν αρνητικά τόσο την ψυχική όσο και τη σωματική εξέλιξη του παιδιού.

Για να αποτρέψετε να συμβεί κάτι τέτοιο ο κυριότερος κανόνας είναι να υπάρχει μέτρο, να είστε δίπλα στο παιδί και παράλληλα να του αφήνεται να περιθώρια να νιώθει σίγουρο και ανεξάρτητο.

Συμβουλές

- Να γνωρίζετε τις δραστηριότητες και τις παρέες των παιδιών σας χωρίς να εμπλέκεστε συνεχώς σε αυτές

- Φροντίστε τα παιδιά σας να γνωρίζουν σταθερούς κανόνες της οικογένειας και να είναι ενήμερα για τις συνέπειες τους.

- Δείξτε στο παιδί με λόγια και με πράξεις ότι το εμπιστεύεστε. Έτσι θα το βοηθήσετε να γίνει πραγματικά πιο δυνατό.

- Δώστε χώρο στα παιδιά σας!

- Μην το κάνετε να νιώθει μικρότερο από ότι είναι εξαιτίας της υπερπροστασίας.

- Ελέγξτε την υπερπροστασία σας αν θέλετε το παιδί σας να είναι στο μέλλον ένας ώριμος με εμπιστοσύνη στον εαυτό του ενήλικας.

- Δείξτε εμπιστοσύνη στις ικανότητες του και ενθαρρύνετε το ακόμα κι αν κάτι κάνει λάθος. Δείξτε του τον σωστό δρόμο χωρίς να επιβάλλετε τους δικού σας κανόνες.

- Συμβουλεύετε και καθοδηγείτε αλλά μη δίνετε λύση στο πρόβλημα μόνοι σας.

- Δώστε του την ευκαιρία να μπορεί να αποφασίζει για πράγματα δικά του.

Οι γονείς αποτελούν δύο από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή των παιδιών και η επιρροή τους είναι αναμφισβήτητα μεγάλη στην εξέλιξη της προσωπικότητας και της ζωής τους.

Δεν χωρά αμφιβολία πως όλοι οι γονείς κάνουν όνειρα για τα παιδιά τους στα οποία τα βλέπουν να είναι υγιή, ευτυχισμένα και να διαπρέπουν επαγγελματικά.

Τα όνειρα, όμως, δημιουργούν ελπίδες οι οποίες με τη σειρά τους προκαλούν προσδοκίες που μπορούν να καταντήσουν θηλιά στο λαιμό των παιδιών καθώς τα ίδια θα προσπαθούν συνεχώς να ανταποκριθούν στα υψηλά πρότυπα που έχουν θέσει οι γονείς τους.

Από την εφηβεία στην ενηλικίωση, το παιδί έχει να οραματιστεί τα προσωπικά του όνειρα και να διαχειριστεί τις προσδοκίες των γονέων, τα οποία αρκετές φορές δεν συνάδουν.

Όταν οι επιθυμίες των γονιών συμβαδίζουν με των παιδιών τότε το παιδί νιώθει αποδεκτό από το οικογενειακό περιβάλλον και αισθάνεται ασφάλεια και αυτοπεποίθηση να συνεχίσει σε αυτό που θέλει.

Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις οικογενειών που τα μέλη τους συγκρούονται καθώς τα όνειρα των γονέων έρχονται αντιμέτωπα με τα θέλω των παιδιών.

Τότε, οι γονείς γίνονται χειριστικοί και επιβάλλουν στο παιδί τους να ζήσει μία ζωή όπως οι ίδιοι έχουν ονειρευτεί.

Βασισμένοι στο πρόσχημα της γνώσης λόγω εμπειρίας, οι γονείς, εξυπηρετώντας εγωιστικά κίνητρα, δημιουργούν αισθήματα άγχους, θλίψης, πίεσης και απογοήτευσης στο παιδί το οποίο μπαίνει σε έναν φαύλο κύκλο όπου προσπαθεί να ζήσει μία ζωή βασισμένη στα θέλω των άλλων.

Ως ενήλικας όμως πλέον, το άτομο αρχίζει να συνειδητοποιεί τη ζωή του και την πορεία της, με αποτέλεσμα να αντιδρά και να έχει απωθημένα τα οποία, όμως, δυσκολεύεται να εκπληρώσει λόγω χαμηλής αυτοπεποίθησης και υποτίμησης των δυνατοτήτων του.

Τα συγκεκριμένα άτομα φαίνεται να είναι επιρρεπείς σε συμπτώματα κατάθλιψης, κρίσεων πανικού και διαταραχών άγχους καθώς δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το αίσθημα ανεκπλήρωτου που έχουν λόγω υπέρμετρης ανασφάλειας.

Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να αποδέχονται το παιδί τους όπως ακριβώς είναι και να μην προσπαθούν να το “μεταμορφώσουν” σε μία νεότερη εκδοχή του εαυτού τους η οποία καλείται να καταφέρει σε ότι απέτυχε η παλαιότερη εκδοχή-γενιά.

Αυτό δεν σημαίνει πως οι γονείς παύουν να προσπαθούν για την εξέλιξη του παιδιού τους αλλά αυτή η προσπάθεια θα είναι προσαρμοσμένη στα μέτρα της προσωπικότητας του απογόνου.

Η κριτική των γονέων απέναντι στις πράξεις των παιδιών τους είναι αναμενόμενη όμως καλό θα ήταν να είναι εποικοδομητική και όχι απόλυτη και αφοριστική καθώς μέσω της υγιούς συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων πετυχαίνονται καλύτερα αποτελέσματα.

Η όποια προσωπική επιλογή του παιδιού (ακόμα και αντίθετη με τις προσδοκίες των γονέων) είναι άσχετη με τα συναισθήματα που τρέφει για τους γονείς του οπότε δεν πρέπει να συγχέονται.

Ο σεβασμός στα όνειρα του παιδιού υποδηλώνει και εκτίμηση της προσωπικής του αξίας από τους γονείς οπότε καλλιεργείται η ιδέα πως οι επιθυμίες του είναι σημαντικές και αξίζουν προσοχή από τους άλλους.

Έχοντας πλέον αυτοπεποίθηση, πίστη στον εαυτό του και αποδοχή από την οικογένεια το παιδί ή ο ενήλικας προχωρά στη ζωή με δυνατά εφόδια δίχως δεκανίκια αλλά βασιζόμενο στις δικές του δυνάμεις.

Όταν οι γονείς ωθούν τα παιδιά τους στην εξέλιξη των δυνατοτήτων τους και στην καλλιέργεια των επιθυμιών τους τότε το παιδί γίνεται ένας ευτυχισμένος, χαρούμενος και ικανός ενήλικας.

Η ευτυχία έρχεται μέσα από τη δημιουργία και την επίτευξη και όχι μέσα από τη μίμηση και την καταπίεση.

Πηγή: boro.gr