Το σημερινό σχολείο χρησιμοποιεί αναποτελεσματικές μεθόδους μάθησης, ωστόσο δεν βοηθούν το παιδί να καλλιεργήσει τη φαντασία του και την κριτική σκέψη.

Έχοντας περάσει τη μισή του μέρα στο σχολείο, το παιδί έχει ανάγκη στον ελεύθερο χρόνο του να ασχοληθεί με δραστηριότητες στις οποίες μπορεί να παίξει και να δημιουργήσει ελεύθερα.

Γι’ αυτό, ως γονείς καλείστε να του παρέχετε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ποικιλία ερεθισμάτων και δραστηριοτήτων προκειμένου να μπορέσει το παιδί να ανακαλύψει το δυναμικό των ικανοτήτων και δεξιοτήτων του αλλά και να μάθει να χρησιμοποιεί τη φαντασία του για να βρίσκει πρωτότυπες και δημιουργικές λύσεις.

Πρωτίστως, είναι καλό να δοκιμάσουν πολλές εξωσχολικές αθλητικές δραστηριότητες, όπως μπάσκετ, βόλεϊ, τένις, κολύμβηση, ποδόσφαιρο, μπαλέτο, ποδηλασία.

Εκτός από τα κλασικά αθλήματα, που σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό όλα τα παιδιά έχουν δοκιμάσει, καλό θα είναι να ασχοληθούν και με πιο «ασυνήθιστα» είδη αθλητισμού, όπως πατινάζ, (θαλάσσιο) σκι, ιππασία, κωπηλασία, πολεμικές τέχνες, γιόγκα κ.ά.

Πέρα από τα σωματικά τους οφέλη, οι περισσότερες από αυτές τις δραστηριότητες πραγματοποιούνται σε ομαδικό πλαίσιο και συμβάλλουν στην καλλιέργεια της συνεργατικότητας και της αλληλεγγύης.

Πρωτότυπες κατασκευές

Πολλές είναι και οι ενασχολήσεις που μπορούν να γίνουν στο εσωτερικό του σπιτιού, τόσο παίζοντας μαζί γονείς και παιδιά όσο και αφήνοντας τα παιδιά μόνα τους.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε πολύ απλά υλικά με διαφορετικούς τρόπους από αυτούς που έχουμε συνηθίσει και να δημιουργήσετε με τα παιδιά σας πρωτότυπες κατασκευές και όχι μόνο. Μερικές ιδέες που μπορείτε να αξιοποιήσετε όπως θέλετε, τροποποιώντας τες και εμπλουτίζοντάς τες, είναι οι εξής:

• Φτιάξτε κεριά, βιολογικά σαπούνια και άλλα καλλυντικά και διακοσμήστε τα με διάφορα υλικά (χρυσόσκονη, στρας, χάντρες κλπ.) - συνταγές μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο.

• Χρησιμοποιήστε τενεκεδάκια, πλαστικά/γυάλινα μπουκάλια ή βάζα, γεμίστε τα με όσπρια, ζυμαρικά, άμμο, πέτρες, οδοντογλυφίδες ή οποιοδήποτε άλλο «θορυβώδες υλικό». Διακοσμήστε τα δοχεία με χρωματιστά σχέδια και έχετε καινούρια μουσικά όργανα!

• Γράψτε κάρτες για να χαρίσετε σε φίλους χρησιμοποιώντας συνηθισμένα (χαρτόνια, αυτοκόλλητα, μπογιές, χάντρες, πούλιες) αλλά και περίεργα υλικά (πούπουλα, κουμπιά, υφάσματα, κορδέλες, αποξηραμένα λουλούδια).

• Πάρτε τα παλιά κάδρα από φωτογραφίες ή πίνακες και στολίστε τα με τον ίδιο τρόπο. Χρησιμοποιήστε κοχύλια, βότσαλα, αυτοκόλλητα, κουμπιά κ.ά.

• Φτιάξτε διάφορες σφραγίδες χρησιμοποιώντας ως βάση φελλούς, σφουγγάρια, πατάτες, μήλα και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε!

• Ζωγραφίστε χρησιμοποιώντας πέρα από τα κλασικά υλικά ζωγραφικής σφουγγάρια, βούρτσες διαφόρων ειδών, άμμο, αφρό, κόλλα, και πειραματιστείτε με διαφορετικές επιφάνειες εκτός από χαρτί/ακουαρέλα, καμβά, ξύλο, νήμα, πέτρες, ειδικό γυαλί κ.ά.

• Φτιάξτε κέικ, τούρτες, μπισκότα (χριστουγεννιάτικα και όχι μόνο) και διακοσμήστε τα με ζαχαρόπαστα και χρωματιστά ζαχαρωτά.

• Μαζέψτε τα ξυλάκια από τα παγωτά του καλοκαιριού, χρωματίστε τα, διακοσμήστε τα και μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε για σελιδοδείκτες!

• Φτιάξτε πρωτότυπους πίνακες ανακοινώσεων με κομμάτια ξύλου, παλιές κορνίζες χωρίς το τζάμι, οποιοδήποτε ξύλινο ή μεταλλικό αντικείμενο που μπορεί να κρεμαστεί στον τοίχο, ένα κομμάτι από φελιζόλ ντυμένο με ύφασμα ή χαρτί, φελλό με το μέτρο, αυτοκόλλητο χαρτί για μαυροπίνακα ή αντίστοιχη ειδική μπογιά, πινέζες, μαγνητάκια, κορδέλες, λάστιχο, δίσκους και οτιδήποτε άλλο σκεφτείτε!

• Φτιάξτε σπιτική πλαστελίνη χρησιμοποιώντας μόνο αλεύρι και νερό και μετά όλες τις κατασκευές που θέλετε με βάση την πλαστελίνη.

Αυτά είναι λίγα μόνο από τα άπειρα πράγματα που μπορείτε να φτιάξετε μαζί με το παιδί σας!

Ψάξτε στο διαδίκτυο, πάρτε ιδέες, εμπνευστείτε, εμπλουτίστε, πειραματιστείτε και αφήστε το παιδί σας να πάρει πρωτοβουλίες!

Ψάξτε για υλικά και αντικείμενα στο σπίτι που δεν χρησιμοποιείτε και σκεφτείτε πώς θα μπορούσατε να τα αξιοποιήσετε με εναλλακτικούς τρόπους.

Το αποτέλεσμα θα σας αποζημιώσει.

Τόσο το παιδί όσο και εσείς θα αισθανθείτε περήφανοι που μπορείτε να φτιάξετε τόσο όμορφα «θαύματα» με τόσο απλούς τρόπους.

Όλες αυτές οι δραστηριότητες έχουν ψυχοπαιδαγωγικά οφέλη για τα παιδιά που μαθαίνουν παίζοντας, αλλά το κυριότερο είναι ότι καλλιεργούν τη φαντασία τους και γίνονται εξυπνότερα.

ΝΙΚΗ ΛΙΩΤΗ

Ψυχολόγος

Blog: nikipsychology.blogspot.com

Πάρ’ το μέσα δεν αντέχω άλλο.

Το παιδί δεν έχει τη δυνατότητα να μπει στη θέση σου, να νοιώσει τα αισθήματά σου και να σε καταλάβει.

Περιμένει από εσένα να ικανοποιήσεις τις δικές του ανάγκες. Αν είσαι κουρασμένος, εξαντλημένος ή νευριασμένος το παιδί δεν μπορεί να σε βοηθήσει.

Προσπάθησε να οργανώσεις με τέτοιο τρόπο τις δουλειές σου ώστε να έχεις το χρόνο και τη διάθεση να παίξεις μαζί του.

Αφιέρωσε του ποιοτικό χρόνο. Δείχνε του αγάπη, άγγιζε το, παίξε μαζί του.

Αν δεν κουραστείς βοηθώντας το να παίξει δημιουργικά θα εκνευριστείς από την φασαρία και την αταξία του.

Η αδιαφορία όπως και η υπερπροστασία των μεγάλων ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τις αταξίες και την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών.

Δε με νοιάζει τι κάνουν τα άλλα παιδάκια εσύ θα είσαι στην αγκαλίτσα μου.

Άστο να ζήσει, να είναι ο εαυτός του, να πειραματιστεί.

Όταν βγάλεις το παιδί βόλτα σε ένα χώρο για παιχνίδι επέτρεψε του να κινηθεί ελεύθερα και να αυτενεργήσει.

Αν δεν κινδυνέψει δεν θα μάθει.

Εξήγησε στο παιδί ότι είναι καλό να απομακρύνεται από κοντά σου και ότι είναι αναπόφευκτο να πέφτει ή να χτυπά ή να συγκρούεται με τα άλλα παιδάκια.

Πρόσεχε το από απόσταση και μην επεμβαίνεις συνέχεια για να το προστατεύεις από τους επικείμενους κινδύνους. Το παιδί που αναγκαστικά κάθεται ήσυχα δεν ωφελείται και δεν ωριμάζει.

Παρότρυνε το να ασχολείται όσο περισσότερο γίνεται με δημιουργικές δραστηριότητες.

Δεν πειράζει ας’ το να το χαλάσει.

Το παιδί χρειάζεται σταθερά όρια.

Όπως του βάζεις όρια για να διαφυλάξεις τη σωματική του ακεραιότητα το παιδί χρειάζεται όρια στη συμπεριφορά για να μπορέσει να προσαρμοσθεί στην κοινωνική ζωή.

Αν δεν μάθει να συντονίζεται στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος θα έχει πάντοτε στη μετέπειτα ζωή του δυσκολίες προσαρμογής.

Χρειάζεται σταθερότητα στα όρια αρκεί η επιβολή των κανόνων να μη φθείρει τη σχέση αγάπης μέσα από συνεχείς συγκρούσεις.

Μου έτυχε δουλειά ρε παιδάκι μου δε μπορώ.

Να είσαι συνεπής με τις υποσχέσεις σου.

Το παιδί έχει μεγάλη ανάγκη να διαπιστώνει ότι υπάρχει μια τάξη στο περιβάλλον του και ότι μπορεί να εμπιστεύεται τους άλλους.

Αν δεν τηρείς το λόγο σου το παιδί ζει σε ένα άτακτο περιβάλλον που δεν μπορεί να εμπιστευτεί.

Δημιουργούνται μέσα του αισθήματα ανασφάλειας και επιπλέον μαθαίνει να είναι το ίδιο ανεύθυνο.

Γιαννάκη ο μπαμπάς με απατάει με τη Νονά.

Μην φορτώνεις το παιδί με τα δικά σου προβλήματα.

Το παιδί δεν είναι φίλος σου παρά το ότι είναι σημαντικό να έχεις φιλικές σχέσεις μαζί του.

Το παιδί δεν ωφελείται με το να μαθαίνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στις διαπροσωπικές σου σχέσεις και τις επαγγελματικές σου δραστηριότητες.

Το κριτήριο για το αν είναι σωστό να πεις κάτι στο παιδί δεν είναι το να ξελαφρώσεις εξωτερικεύοντας αυτό που συμβαίνει μέσα σου αλλά το να ωφεληθεί το παιδί από την επικοινωνία σας.

Όχι έτσι ρε βλάκα…κοίτα πως το κάνει το κοριτσάκι.

Μη ξεχνάς ότι δεν θα σου άρεσε να συγκρίνουν τις επιδόσεις σου με τις επιδόσεις των άλλων και μάλιστα για να σου υπογραμμίσουν ότι δεν τα καταφέρνεις όσο οι άλλοι.

Το παιδί δεν θα βελτιώσει τη συμπεριφορά του μέσα από την σύγκριση, απλά θα μειώσει την εμπιστοσύνη που έχει στον εαυτό του.

Μη ξεχνάς ότι κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του χαρίσματα και αξιοποιεί τις δυνατότητές του στο βαθμό που μπορεί.

Αντί να συγκρίνω το παιδί μου με άλλα παιδιά είναι προτιμότερο να ενισχύω κάθε φορά αυτό που μπορεί να πετύχει.

Στηρίζω τις προσπάθειες του παιδιού χωρίς να περιμένω να ικανοποιήσει τις προσδοκίες μου.

Μου τη δίνει να το βγάζω βόλτα.

Φρόντισε να παίζει πολύ κάθε μέρα.

Δώσε ραντεβού με γονείς που έχουν παιδιά στην ίδια ηλικία με το δικό σου ώστε να συναντηθείτε για να παίξουν.

Μην τρέχεις συνεχώς πίσω από το παιδί για να το προσέχεις.

Η υπερπροστατευτική σου διάθεση σε κουράζει περισσότερο από τις αταξίες του παιδιού.

Πήγαινε το παιδί να παίξει σε χώρους που του παρέχουν κάποια στοιχειώδη ασφάλεια και είναι ειδικά διαμορφωμένοι για παιχνίδι.

Αν πας με το παιδί σε κάποιο χώρο που αρέσει μόνο σ’ εσένα το πιθανότερο είναι να περάσεις άσχημα.

Αν το παιδί δεν μπορέσει να βρει κάποια ενδιαφέρουσα απασχόληση θα σε βασανίσει με τη γκρίνια και τις αταξίες του.

Ρίξ’ του για να μάθει.

Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο.

Το ξύλο εκφράζει τη δική μας κόλαση.

Συνήθως δεν χτυπάμε για να παιδαγωγήσουμε αλλά για να εκφράσουμε την αναστάτωση και το θυμό μας.

Κανείς δεν γίνεται καλύτερος με τη βία.

Το ξύλο δεν εμπνέει σεβασμό αλλά φόβο. Ακόμη και όταν είναι αποτελεσματικό έχει πολλές παρενέργειες.

Τραυματίζει την αυτοπεποίθηση, διαταράσσει τις προσωπικές σχέσεις, διδάσκει τη βία και όχι τον αυτοέλεγχο.

Όταν χτυπήσεις το παιδί προσπάθησε να αποδεχτείς ειρηνικά το λάθος σου.

Συγχώρεσε τον εαυτό σου και προσπάθησε να βρεις τρόπους εκφόρτισης και χαλάρωσης.

Αν σου έχει γίνει συνήθεια να χτυπάς το παιδί σου και νοιώθεις να μην ελέγχεις τα νεύρα σου αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν βαθύτερες αλλαγές στις συνθήκες διαβίωσής σου.

Δεν είμαι σωστή μάνα (πατέρας).

Πως είναι δυνατόν να φέρομαι με τόσο άσκημο τρόπο στο παιδί μου ενώ το αγαπώ τόσο πολύ;

Αν συμπεριφέρεσαι με άσχημο τρόπο στο παιδί και δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα νεύρα σου.

Αν του μιλάς άσχημα, είσαι συνεχώς εκνευρισμένος και έχεις βίαιες εκρήξεις θυμού μη προσπαθείς να αλλάξεις με το ζόρι τη συμπεριφορά σου.

Οι προσπάθειες σου να συγκρατηθείς θα αποτύχουν και νοιώσεις περισσότερες ενοχές.

Για να μην θυμώνεις πρέπει να μπορείς να διαμορφώσεις μια πιο όμορφη καθημερινότητα.

Αντί να κατηγορείς τον εαυτό σου χρειάζεται να προσπαθήσεις να αλλάξεις τον τρόπο της ζωής σου.

Ίσως χρειάζεται να ξεκουράζεσαι περισσότερο, να βρεις ελεύθερο χρόνο, να βελτιώσεις την επικοινωνία με τον (την) σύζυγο ή να αναζητήσεις νόημα ζωής σε δημιουργικές δραστηριότητες έξω από το σπίτι.

Οι ατομικές μας προσπάθειες δεν μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα κάτω από δυσβάσταχτες συνθήκες.

Όταν δεν είμαστε ευχαριστημένοι από τη ζωή μας είναι δύσκολο να εφαρμόζουμε τους σωστούς κανόνες της παιδαγωγικής που θα θέλαμε.

Βάλτου πιπέρι στο στόμα.

Το παιδί βρίζει για να προκαλέσει το ενδιαφέρον σου ή γιατί έμαθε να εκφράζει με άσχημες λέξεις τα αρνητικά του αισθήματα.

Προσπάθησε να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου.

Αν κάποτε γέλασες με τη βρισιά που είπε τώρα δεν ωφελεί να θυμώνεις.

Μάθε του να χρησιμοποιεί εναλλακτικές λέξεις με ουδέτερο φορτίο ως βρισιές. (π.χ. το λαγό σου, πίσω Κίτσο).

Οι βρισιές δεν βλάπτουν τόσο το παιδί όσο οι συνεχείς και έντονες επιπλήξεις.

Όλο ψέματα λες.

Όταν είναι πολύ μικρό δεν λέει ψέματα με τον τρόπο που το κάνει κάποιος μεγάλος απλά καλλιεργεί τη φαντασία του.

Το μικρό παιδί δεν έχει την πρόθεση να αποκρύψει την αλήθεια για να εξαπατήσει τους άλλους.

απλά δυσκολεύεται ακόμη να διαχωρίσει το φανταστικό από το πραγματικό.

Έτσι συχνά δεν λέει τα πράγματα έτσι όπως είναι αλλά έτσι όπως θα ήθελε να είναι ή όπως θα φοβόταν ότι θα μπορούσε να είναι.

Εξήγησε του ευγενικά ότι όταν λέει “ψέματα” οι άλλοι δεν θα το πιστεύουν ακόμη και όταν λέει αλήθεια και δεν θα το εμπιστεύονται.

Επιβράβευσε το όταν λέει την αλήθεια και μην δίνεις προσοχή και ενδιαφέρον στα ψέματα.

Φύγε θα το χαλάσεις. Άσε να το φτιάξω εγώ.

Μη ζητάς από το παιδί να κάνει τα πράγματα όπως εσύ. Χρειάζονται πολλές δοκιμές και πολλά λάθη για να μάθει το παιδί να κάνει κάτι σωστά. Επιβράβευσε την προσπάθεια του παιδιού ακόμα και όταν αποτυγχάνει.

Απόφυγε να του λες μη, σταμάτα, όχι, δεν μπορείς, δεν ξέρεις.

Ενίσχυσε τις πρωτοβουλίες του.

Είναι προτιμότερο να κάνει κάτι με λάθος τρόπο παρά να μην τολμά να δοκιμάσει τις ικανότητές του.

Ενώ είναι πιο εύκολο και πιο ασφαλές να κάνεις κάτι από μόνο σου είναι προτιμότερο να ζητήσεις από το παιδί να σε βοηθήσει για να μπορέσεις να το ενισχύσεις.

Δεν είναι καταπληκτικό το καινούργιο μας μωράκι;

Ένα νέο μωρό στην οικογένεια είναι πάντα μια απειλή για το μεγαλύτερο παιδί διότι το εκθρονίζει και γίνεται αυτό το κέντρο της προσοχής των μεγάλων.

Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχουμε όλο τον απαραίτητο χρόνο για να καλλιεργήσουμε στο μεγαλύτερο παιδί αισθήματα αγάπης και συμπάθειας για το μωρό που πρόκειται να γεννηθεί.

Μετά τη γέννηση του μωρού είναι καλύτερα να αποφεύγουμε τα πολλά καλά λόγια για το μικρό μπροστά στο μεγάλο.

Είναι σημαντικό να υπογραμμίζουμε συχνά την αγάπη και την εκτίμησή μας στο μεγαλύτερο παιδί και να το παροτρύνουμε ευγενικά να συμβάλλει ενεργά στην φροντίδα του μωρού.

Τέλος θα μας βοηθήσει να έχουμε πάντοτε υπόψη μας ότι το μεγαλύτερο παιδί είναι μεν μεγαλύτερο αλλά δεν προϋποθέτει την ωριμότητα του ενήλικα συνεπώς δεν έχει αυτό την ευθύνη για κάθε σύγκρουση ή αταξία που αφορά και στα δύο παιδιά.

Σταμάτα να χτυπιέσαι.

Μην το αφήνεις να χτυπιέται δείχνοντας αδιαφορία.

Μην το δέρνεις.

Μην του κάνεις το χατίρι.

Μη ζητάς τη λύση μέσα από επίμονο διάλογο.

Μείνε ήρεμος, πάρε το αγκαλιά, πήγαινε το σε ένα ήσυχο μέρος και με αγάπη εξήγησε του ότι μόλις νιώσει καλύτερα μπορεί να σηκωθεί.

Προσπάθησε να καταλάβεις τι έγινε.

Εξήγησε του αργότερα ότι αυτός δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος για να διαμαρτύρεται και πως αν επαναληφθεί θα έχει συνέπειες.

Που έχεις το μυαλό σου;

Το παιδί δεν μπορεί να είναι προσεκτικό όποτε εμείς θέλουμε και στο βαθμό που το θέλουμε.

Όταν το αναγκάζουμε να κάνει πράγματα που δεν το ενδιαφέρουν είναι φυσικό να μη προσέχει και να αφαιρείται.

Συχνά αυτό που είναι σημαντικό για το παιδί είναι ασήμαντο για τους μεγάλους και αυτό που είναι σημαντικό για τους μεγάλους είναι ασήμαντο για το παιδί.

Σταμάτα τα κλάματα.

Είναι φυσικό ένα μικρό παιδί να χρησιμοποιεί το κλάμα σαν όπλο για να πετύχει το στόχο του.

Επέτρεψε στο παιδί να κλάψει όσο θέλει.

Μην επιμένεις να σταματήσει αμέσως το κλάμα του. Βεβαίωσε το παιδί ότι το αγαπάς.

Εξήγησε του με σαφήνεια ότι δεν πρόκειται να γίνει αυτό που θέλει.

Προσπάθησε να του αποσπάσεις την προσοχή με κάτι άλλο που το ενδιαφέρει.

Θύμισε του ότι ενώ είναι αλήθεια ότι το αγαπάς δεν πρόκειται να υποχωρήσεις.

Κάτσε σε ένα μέρος επιτέλους.

Ένα άτακτο παιδί είναι εξίσου καλό με ένα ήσυχο παιδί.

Μερικά φυσιολογικά παιδιά αισθάνονται την ανάγκη να είναι συνεχώς σε κίνηση.

Δεν επιλέγουν επίτηδες αυτή τη συμπεριφορά αλλά συγκεκριμένες νευρο-ορμονικές λειτουργίες του σώματος σε συνδυασμό με καταπιεστικές συνθήκες του περιβάλλοντος τα εξωθούν στην υπερκινητικότητα.

Τα παιδιά αυτά που διαθέτουν περισσή ενεργητικότητα χρειάζονται κατάλληλο χώρο και άφθονο χρόνο για να εκτονωθούν.

Είναι μάταιο και ανώφελο να απαιτούμαι από ένα παιδί γεμάτο ζωτικότητα να παραμένει ήσυχο μέσα στο διαμέρισμα.

Ενώ συνήθως πιστεύουμε ότι μια έως δύο ώρες παιχνίδι σε ανοιχτό χώρο είναι αρκετό για το παιδί στην πραγματικότητα 1 έως 2 ώρες μέσα στο διαμέρισμα, ιδιαίτερα όταν ο καιρός είναι καλός, είναι ήδη πολύ για το παιδί.

Το φυσικό περιβάλλον για τον άνθρωπο είναι η φύση και όχι οι στενοί χώροι των διαμερισμάτων.

Νικήτας Καυκιός – Ψυχολόγος

Ποιος γονιός δεν έχει νιώσει αυτήν την ενδόμυχη ανασφάλεια όταν το παιδί του κοιμάται για πρώτη φορά στον κολλητό του, χάνεται τρέχοντας στην παιδική χαρά ή όταν για πρώτη φορά διασχίζει μόνο του το δρόμο;

Το μόνο σίγουρο γεγονός είναι πως όλα τα παιδιά κάποια στιγμή θα μεγαλώσουν και θα φύγουν από την προστατευμένη μας φωλίτσα.

Αυτό όμως χρειάζεται δουλειά από πολύ νωρίς μας λέει η ψυχοθεραπεύτρια Gael Lindenfield στο βιβλίο της Confident Children: Help children feel good about themselves.

Το να δείχνουμε στο παιδί μας την αγάπη μας και να προσπαθούμε να του διδάξουμε την εμπιστοσύνη δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται οπωσδήποτε να του μάθουμε και πως θα γίνει ανεξάρτητο, μαθαίνοντας του παράλληλα τα όρια του.

1. Διδάξτε του την υπευθυνότητα

Η ανεξαρτησία συνδέεται άμεσα με την υπευθυνότητα. Τα υπεύθυνα παιδιά συνεργάζονται με τους άλλους ανεξάρτητα από την αντίδραση του ατόμου απέναντι τους, ή την αποδοχή. Συνεργάζονται γιατί είναι περίεργα, για την ικανοποίηση ότι τελείωσαν μία δουλειά, για τη χαρά της μάθησης, ή για να έχουν πρόσβαση σε κάποια σημαντική δραστηριότητα ή πλεονέκτημα μέσα από αυτό που κάνουν. Τα υπεύθυνα παιδιά έχουν εμπιστοσύνη στο ένστικτο τους και στην ικανότητά τους να φροντίσουν τον εαυτό τους χωρίς να θέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο, απλά να αποφύγουν κάποιος ή κάποιοι να τους γελοιοποιήσουν ή να τους εγκαταλείψουν αβοήθητους. Με λίγα λόγια, τα υπεύθυνα παιδιά μπορούν να ελέγξουν την ζωή τους. Και βέβαια αυτό είναι και το πρώτο μάθημα ανεξαρτησίας.

2. Δείξτε υπομονή

Η υπομονή είναι η λέξη κλειδί για την ανεξαρτησία του νηπίου, τόσο σε σχέση με σας, όσο και με εκείνο. Όσες φορές και να προσπαθήσει να ανεβεί στην καρέκλα, άλλες τόσες θα πρέπει να προσπαθήσετε να το αφήσετε μόνο του. Σε αυτό το δύσκολο κύκλο της επανάληψης κι εκείνο αντίστοιχα δοκιμάζει τη δική σας υπομονή τα δικά σας όρια. Ίσως χρειαστεί να πείτε δεκάδες εκατοντάδες φορές όχι και τις αντίστοιχες να το ακούσετε και από αυτό. Το όχι άλλωστε είναι η πιο συνηθισμένη και δημοφιλής λέξη στο λεξιλόγιο των νηπίων.

3. Δώστε του επιλογές

Αλλά όχι και πολλές. Όταν το ρωτάτε αν πεινάει θα πρέπει ήδη να έχετε προαποφασίσει πως έχει μόνο δύο επιλογές. Οι περισσότερες μπορούν να το μπερδέψουν, αλλά και να το κάνουν να πιστεύει πως μπορεί να –σας- κάνει ότι θέλει.

4. Δώστε του ευθύνες

Αν από μικρά μάθουν να ακολουθούν οδηγίες, να βοηθούν σε μικροδουλειές του σπιτιού και να αναλαμβάνουν τη φροντίδα του κατοικίδιου σίγουρα θα μπορούν να αναπτύξουν γρήγορα ένα ανεξάρτητο και δομημένο χαρακτήρα

5. Προτρέψτε το σε δημιουργικές δραστηριότητες

Αφήστε τα να εκτονώσουν την ενεργητικότητα τους στο παιχνίδι, στη ζωγραφική, σε ένα σπορ. Αφήστε τα να νιώσουν ελεύθερα χωρίς να ξεχνάτε να τους υπενθυμίζετε πως δεν είναι ίδιοι όλοι οι χώροι ούτε και όλες οι ώρες.

6. Ενθαρρύνετε την κοινωνικότητα και τις φιλίες

Οι φίλοι είναι ο πιο άμεσος τρόπος για να περάσει ένα παιδί στη φάση της ανεξαρτησίας. Η συνενοχή, η τρυφερότητα, η αγάπη, το δέσιμο είναι χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ανεξάρτητη φύση ενός ανθρώπου. Από τα δύο και μετά το παιδί αισθάνεται έντονη την ανάγκη να ανήκει κάπου. Τους φίλους του τους επιλέγει με βάση τα κοινά τους ενδιαφέροντα, ενώ πολλές φορές επιδιώκει να κάνει παρέα με παιδιά τα οποία θαυμάζει και θέλει να τους μοιάσει. Με αυτά συνάπτει πιο στενές και ουσιαστικές σχέσεις κι αρχίζει να συνειδητοποιεί ποιες συμπεριφορές το κάνουν δημοφιλές και ποιες προκαλούν αρνητικά σχόλια.

7. Αφήστε το να φοβηθεί

Η ανεξαρτησία πάντα πάει μαζί με νέους φόβους. Ο φόβος είναι ένα προστατευτικό συναίσθημα. Το παιδί πρέπει να το βγάλει κι ο γονιός να παρέμβει όταν χρειαστεί. Αυτό που δεν πρέπει να κάνετε είναι να κοροϊδέψετε τους φόβους του. Κλισέ όπως «οι άντρες δεν κλαίνε» ή «τα παιδιά δε φοβούνται», είναι όχι μόνο περιττά, αλλά μπορούν να δώσουν και αντίστροφα αποτελέσματα. Για ένα παιδί πάντα υπάρχει ένα τέρας στη ντουλάπα. Το θέμα δεν είναι να του αποδείξετε πως δεν υπάρχει, αλλά να το εξαφανίσει από μόνο του.

8. Διδάξετε του την αισιοδοξία

Επειδή καθώς το παιδί μεγαλώνει, δε μπορούμε να είμαστε κάθε στιγμή δίπλα του για να το προστατεύουμε από προβλήματα και στεναχώριες, είναι σημαντικό από μικρή ηλικία να το μάθουμε να βλέπει από μόνο του την ζωή με θετικό μάτι. Γιατί με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρνει να τα ξεπερνά πιο εύκολα και γρήγορα. Και σε αυτήν την περίπτωση ισχύει η θεωρία της μίμησης του παιδιού προς τον γονιό. Είναι δεδομένο πως όσο πιο χαμογελαστοί, φιλικοί και πρόσχαροι είναι οι γονείς, άλλο τόσο θα είναι και το παιδί αν μάθει έτσι από μικρό.

9. Υποστηρίξτε τα ενδιαφέροντά του

Όσο παράξενα και να μας φαίνονται, χωρίς να ασκούμε κριτική. Ένα ανεξάρτητο και υγιές παιδί θα μπορέσει να αποκρούσει τα πειράγματα των συμμαθητών του επειδή πχ κάνει μαθήματα μαγειρικής ή χορού.

10. Δείξτε διακριτικότητα

Όσο κι αν σας φαίνεται παράλογο, το νήπιο έχει κι αυτό «προσωπική ζωή», μια που μεγαλώνοντας διαμορφώνει ανεξάρτητο πλέον από εσάς τις δικές του σχέσεις με άλλα παιδιά. Όταν λοιπόν καλεί φίλους στο δωμάτιό του για να παίξουν, θέλει την πόρτα κλειστή και όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο. Το δωμάτιό τους είναι η δική τους επικράτεια. Θυμηθείτε να χτυπάτε πάντα την πόρτα πριν μπείτε στο δωμάτιό του και μην εισβάλλετε αδιάκριτα. Παράλληλα, μην έχετε την απαίτηση να έχει την πόρτα συνεχώς ανοιχτή.

Από: Ελένη Χαδιαράκου

diakonima

2. Κατεβαίνουν στο ύψος του

Όταν σας μιλάει, «κατεβείτε» στο ύψος του, γονατίστε στο ύψος των ματιών του και ακούστε το προσεκτικά.

3. Κρατούν την ψυχραιμία τους

Αν είστε πολύ θυμωμένοι λόγω μιας συμπεριφοράς ή κάποιου περιστατικού, αποφύγετε να επικοινωνήσετε, μέχρι να ανακτήσετε την ψυχραιμία και την ηρεμία σας, γιατί είναι αδύνατον να είστε αντικειμενικοί διαφορετικά.

Είναι καλύτερα να σταματήσετε και να μιλήσετε στο παιδί αργότερα.

4. Επιβραβεύουν το παιδί τους

Να θυμάστε τα λόγια ενός πιτσιρικά: « Όταν τα κάνω θάλασσα, κανένας δεν το ξεχνάει.

Όταν τα πάω καλά, κανένας δεν το βλέπει». Να θυμάστε να λέτε καλά λόγια και να επιβραβεύετε τις σωστές συμπεριφορές, γιατί δεν είναι αυτονόητες.

5. Επιβραβεύουν το παιδί τους για τους σωστούς λόγους

Αυτά για τα οποία τα επιβραβεύετε, τους δείχνουν τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή.

6. Δεν χρησιμοποιούν σκληρή κριτική

Μη χρησιμοποιείτε ποτέ φράσεις όπως: «Είσαι τεμπέλης», «... χαζός», «... ανίκανος», «Μην κάνεις σαν μωρό». Μην τις χρησιμοποιείτε ούτε όταν μιλάτε για άλλα παιδιά!

7. Αποφεύγουν τις σκληρές συμπεριφορές

Τα παιδιά πάντα αντιγράφουν τις δικές μας συμπεριφορές. Αν τους φωνάζετε, θα φωνάξουν, αν τα χτυπάτε, θα χτυπήσουν, αν είστε αγχώδεις, θα είναι κι αυτά.

8. Δεν τους μεταδίδουν τους δικούς τους φόβους και ανασφάλειες

9. Δεν κάνουν κατάχρηση των απαγορεύσεων

Παρόλο που η ύπαρξη κανόνων στο σπίτι είναι χρήσιμη και απαραίτητη, δεν πρέπει να επιβάλλετε πολλούς στο παιδί σας, γιατί δεν θα μπορέσει να τους απομνημονεύσει.

10. Δεν κρατούν μούτρα στο παιδί

Μετά από μια διαφωνία, εσείς πρέπει να πλησιάσετε το παιδί. Αυτό δεν έχει την ωριμότητα ενός ενηλίκου, γι’ αυτό ο γονέας πρέπει να διατηρήσει το διάλογο.

11. Δεν κάνουν κατάχρηση εξουσίας

Η εξουσία σας πρέπει να προστατεύει το παιδί, γνωρίζοντας ότι είστε πιο δυνατοί από αυτό, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να στρέψετε αυτή τη δύναμη εναντίον του, κι ότι υπάρχει μόνο για να το καθησυχάζει.

12. Αγαπούν το παιδί τους γι’ αυτό που είναι και όχι για αυτά που πετυχαίνει

Αν δίνουμε αξία κυρίως στις ικανότητές του, το παιδί μαθαίνει να λειτουργεί για να γοητεύσει και να ευχαριστήσει τους άλλους.

Πηγή: Yahoo

Για το παιδί η μητέρα είναι πρότυπο και πιστεύει όλα όσα του λέει.

Τέτοια λόγια μπορεί να το στεναχωρήσουν πολύ και νιώθει ότι η μαμά πραγματικά τα εννοεί και δεν αξίζει άλλο την αγάπη της.

Όταν η μαμά προσβάλλει και αποσύρει την αγάπη της έστω και λεκτικά το παιδάκι γίνεται ευάλωτο, ανασφαλή και χάνει την αυτοεκτίμηση του.

Μια ακόμα λάθος τακτική της μαμάς είναι να χρησιμοποιεί την αγάπη ως εκβιαστικό μέσο.

"Αν μ'αγαπάς θα τελειώσεις όλο το φαΐ σου". Το μόνο σίγουρο είναι πως εκείνο σας αγαπά και θέλει να σας βλέπει να χαμογελάτε και πάντα να κερδίζει την αγάπη σας.

Η αγάπη μεταξύ μητέρας και παιδιού δε μπορεί να μπει σε καλούπια, δε μετριέται, δεν αποσύρεται και δεν χρειάζεται επιβεβαίωση με προτροπές και εκβιασμούς.

Όταν φωνάζουμε, ουρλιάζουμε και καταφεύγουμε σε επιπλήξεις δημιουργούμε μια ένταση που τραυματίζει ψυχικά και συναισθηματικά το παιδάκι.

Κάποια σκληρά λόγια μπορεί να μείνουν χαραγμένα στη μνήμη του και δύσκολα θα μπορέσουμε να τα σβήσουμε.

Ο ακραίος αυτός τρόπος ξεσπάσματος της μητέρας με τιμωρία και φωνές δημιουργεί φόβο και φυσικά εμποδίζει την επικοινωνία και τη συνεργασία με το παιδάκι.

Μια ακόμα τακτική που πολλές μανούλες ακολουθούν είναι αυτή της στέρησης. "Αν δε φας όλο το φαΐ σου, δε θα πάμε βόλτα" "Αν δε συμμαζέψεις το δωμάτιο σου, δε θα σου πάρω παγωτό".

Είναι μερικές από τις συνηθισμένες εκφράσεις που οι μανούλες χρησιμοποιούν για να συνετίσουν το παιδάκι τους.

Καλό είναι όμως να μη χρησιμοποιούμε τη στέρηση επιφανειακά.

Θα πρέπει πρώτα να του εξηγήσουμε τους λόγους για να μπορέσει να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει το λάθος του.

Η καλύτερη μέθοδος για να συνετίσουμε το άτακτο μπομπιράκι μας είναι η επιμονή και υπομονή να καταλάβει τις λογικές συνέπειες των πράξεων του και ο καλύτερος τρόπος είναι η καλή και σωστή επικοινωνία.

Θα πρέπει να καταλάβει ότι η στέρηση ή ο περιορισμός δεν είναι μέσο εκδίκησης αλλά μια δίκαιη συμπεριφορά.

Αν νιώσετε λοιπόν ότι η υπομονή σας αρχίζει να εξαντλείται και έχετε ξεπεράσει τα όρια σας ακολουθήστε την παλιά καλή συμβουλή:

Πάρτε μια βαθιά ανάσα, κλείστε τα μάτια σας, μετρήστε ως το 10 και επανεκτιμήστε την κατάσταση προσπαθώντας να ηρεμήσετε πριν καταφύγετε σε φωνές και ακραίες αντιδράσεις.

Να θυμάστε ότι η σωστή διαπαιδαγώγηση είναι πολύ πιο σημαντική από το αν έφαγε όλο του το φαγητό, αν κοιμήθηκε το μεσημέρι και αν ήπιε όλο το γάλα του.

Οι γονείς που ανησυχούν υπερβολικά να μη νιώσει το παιδί τους το αίσθημα της ματαίωσης και της απόρριψης είναι και αυτοί που το κρατούν “δέσμιο” των ανησυχιών τους.

Είναι σημαντικό το παιδί να εκπαιδεύεται στη ρεαλιστική αντιμετώπιση της ζωής, που λέει ότι η προσπάθεια είναι αυτή που δίνει τις μεγαλύτερες πιθανότητες για να κατακτήσουμε το στόχο μας.

Παιδί ελεύθερο και ανεξάρτητο είναι αυτό που θα ξέρει να ανταπεξέλθει στις κυρώσεις που ενδεχομένως θα έχει μια συμπεριφορά του.

Η εμπειρία της αποτυχίας βοηθά το παιδί να ωριμάσει και του δίνει κίνητρα για να προσπαθήσει περισσότερο.

Πότε λοιπόν πρέπει να ανησυχείς ότι ο προστατευτικός κλοιός που φτιάχνεις γύρω από το παιδί σου είναι πολύ σφιχτός;

- Όταν χωρίς το παιδί σου να έχει κάποια πιστοποιημένη δυσκολία μάθησης έχει παραπάνω εκπαιδευτές από ότι πραγματικά χρειάζεται που το βοηθούν στα μαθήματα του σχολείου.

- Όταν φαντασιώνεσαι πως το παιδί σου μπορεί να γίνει επαγγελματίας αθλητής, μουσικός ή οτιδήποτε άλλο έστω και αν κανείς προπονητής ή ειδικός του θέματος δεν έχει προβλέψει κάτι τέτοιο.

- Όταν για ένα διαγώνισμα που θα έχει στο σχολείο το έχεις υποβάλλει σε διάφορα χρονοβόρα τεστ προετοιμασίας στο σπίτι.

- Όταν αφού σε καλέσουν από το σχολείο για την αποβολή που χρέωσαν στο παιδί σου, επειδή έκανε κάτι ανάρμοστο, εσύ φτάσεις με όλα τα μετάλλια και τις καλές κριτικές που έχει πάρει από το νηπιαγωγείο για να τους πείσεις ότι δεν φταίει σε τίποτα.

- Όταν συστηματικά αναλαμβάνεις τις δικές του ευθύνες και λύνεις τα δικά του προβλήματα πχ. ζητάς να δέσει τα παπούτσια του και επειδή αργεί αποτελειώνεις τη δουλειά.

- Όταν είσαι διατεθειμένος να κάνεις ολόκληρο ταξίδι μέχρι το σχολείο για να του δώσεις το βιβλίο που ξέχασε στο σπίτι ώστε να μην το ανακαλύψει ο δάσκαλος του.

- Όταν λύνεις εσύ τις “δύσκολες” ασκήσεις ή είσαι διατεθειμένος και ελαστικός στο να αντιγράψει από το βιβλίο με τις απαντήσεις μόνο και μόνο για να μην εκτεθεί στη δασκάλα του ότι δεν ξέρει.

- Όταν αφού τσακωθεί με κάποιον στο σχολείο, πηγαίνεις να ζητήσεις το λόγο από το άλλο παιδί ή από τους γονείς του παιδιού.

- Όταν παρεμβαίνεις χωρίς να υπάρχει λόγος στο χώρο του και τα πράγματα του με τη δικαιολογία ότι ψάχνεις στοιχεία για να προλάβεις πιθανές “απειλές” που φαντάζεσαι ότι μπορεί να προκύψουν.

- Όταν παρουσιάζεις αναληθή στοιχεία για τα κατορθώματα του παιδιού σου ώστε να ανεβάσεις το “κύρος” και την “αξία” του στους φίλους σου. Ότι και να έχει καταφέρει ένα παιδί είναι σημαντικό έστω και αν στα μάτια μας φαίνεται λίγο και ασήμαντο.

Oι γονείς πολλές φορές χρεώνονται τις επιτυχίες και αποτυχίες των παιδιών τους ως προσωπικές.

Με αυτό το τρόπο ξεκινά ο φαύλος κύκλος: “όσο πιο πολλά πετύχει το παιδί μου τόσο πιο καλός γονιός είμαι εγώ”.

Αυτό οδηγεί πολλές φορές σε αδιέξοδα και καλλιεργεί μηχανισμούς ελέγχου και εξουσίας που βαραίνουν την οικογένεια και τη σχέση παιδιού – γονιού.

Η αυτοπεποίθηση ενός παιδιού ενισχύεται μόνο μέσα από τα βιώματα του και για αυτό είναι πολύτιμο να δείχνουμε υπομονή μέχρι να τα καταφέρει μόνο του. Το μέλλον του βρίσκεται μόνο στα δικά του χέρια.

Άσπα Μητρακάκη

Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος

ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολίων/δυσλεξίας

email: amitrakaki@gmail.com

http://dyslexiaathome.blogspot.gr/2011/11/10_24.html

Όπως κάθε άτομο είναι μοναδικό, έτσι και κάθε οικογένεια.

Ο τύπος γονεϊκότητας αναφέρεται στο σύνολο των συμπεριφορών των γονέων προς τα παιδιά τους, στις πρακτικές που υιοθετούν για να μεγαλώσουν το παιδί τους.

Σημαντικές διαστάσεις είναι ο έλεγχος και η συναισθηματική ζεστασιά.

Ο γονεϊκός έλεγχος αναφέρεται στις απαιτήσεις των γονιών προς τα παιδιά, να ενσωματωθούν στην οικογένεια και να ωριμάσουν, επιθεωρώντας, ελέγχοντας και τιμωρώντας τα όταν δεν υπακούουν.

Η συναισθηματική ζεστασιά αναφέρεται στο βαθμό που οι γονείς ενθαρρύνουν την ατομικότητα, την αυτορύθμιση και την αυτοπεποίθηση, όντας υποστηρικτικοί και ευαίσθητοι στις ιδιαίτερες ανάγκες των παιδιών τους.

Ο γονεϊκός έλεγχος και η συναισθηματική ζεστασιά των γονέων επηρεάζουν άμεσα την επιθετικότητα και την προκοινωνική συμπεριφορά των παιδιών, την αυτοαντίληψή τους, την εσωτερίκευση των ηθικών αξιών και την ανάπτυξη της κοινωνικής επάρκειας.

Οι ερευνητές έχουν κατηγοριοποιήσει τέσσερις τύπους γονεϊκότητας:

1. αυστηρός/ δημοκρατικός/αυθεντικός τύπος γονεϊκότητας

2. αυταρχικός τύπος γονεϊκότητας

3. επιτρεπτικός τύπος γονεϊκότητας

4. αδιάφορος τύπος γονεϊκότητας

Πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι αυτοί οι τύποι αποτελούν γενικές και όχι απόλυτες τάσεις.

- αυστηρός τύπος γονεϊκότητας:

Οι γονείς είναι ανοιχτοί στην επικοινωνία με τα παιδιά και έχουν σταθερούς αλλά όχι άκαμπτους κανόνες.

Οι αυστηροί γονείς αναγνωρίζουν την ανάγκη του παιδιού τους για έλεγχο και ατομικότητα, θεωρούν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των γονέων και των παιδιών συμπληρωματικές και χαρακτηρίζονται από ευαισθησία στις ικανότητες των παιδιών και κατανόηση για τα αναπτυξιακά βήματα που πρέπει να κάνουν.

Οι μέθοδοι πειθαρχίας τους είναι περισσότερο υποστηρικτικές παρά τιμωρητικές.

Επιθυμούν τα παιδιά τους να είναι υπεύθυνα και συνεργάσιμα.

Έχει βρεθεί ότι τα παιδιά τους έχουν ικανοποιητική λειτουργικότητα ως προς τις περισσότερες πλευρές της ζωής. Είναι καλύτερα προσαρμοσμένα, πιο αυτάρκη, βασίζονται περισσότερο στον εαυτό τους, έχουν αυτοέλεγχο, είναι κοινωνικά επαρκή, με καλύτερη σχολική επίδοση και περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

-αυταρχικός τύπος γονεϊκότητας:

Οι γονείς δίνουν διαταγές και περιμένουν από τα παιδιά να τις υπακούσουν χωρίς να δίνουν εξηγήσεις. Αυτοί οι γονείς δημιουργούν οικογένειες με οργάνωση και ξεκάθαρους κανόνες.

Οι γονείς έχουν λίγη επικοινωνία με τα παιδιά τους και άκαμπτους κανόνες. Επιτρέπουν ελάχιστη ανεξαρτησία.

Τα παιδιά τα πάνε μέτρια στο σχολείο, δεν εκδηλώνουν προβλήματα συμπεριφοράς, έχουν φτωχότερες κοινωνικές δεξιότητες, χαμηλότερη αυτοεκτίμηση και αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης.

Συχνά είναι αποσυρμένα, φοβισμένα, δύσθυμα, μη διεκδικητικά και ευερέθιστα. Μπορεί να επαναστατούν και να εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά.

-επιτρεπτικός τύπος γονεϊκότητας:

Δεν είναι παραδοσιακοί γονείς, δεν επιδιώκουν την ωριμότητα και αποφεύγουν τους τσακωμούς με τα παιδιά τους.

Οι γονείς θέτουν λίγους ή κανέναν περιορισμό στο παιδί και προσφέρουν αγάπη άνευ όρων.

Προσφέρουν ελευθερία αλλά περιορισμένη καθοδήγηση.

Δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά να επικοινωνήσουν μαζί τους. Αν και η επιτρεπτικότητα είναι το αντίθετο του περιορισμού, δεν φαίνεται να προκαλεί πάντα αντίθετα αποτελέσματα.

Τα παιδιά επιτρεπτικών γονέων συχνά χαρακτηρίζονται ως «δύσκολα».

Τείνουν να είναι επιθετικά και επαναστατημένα, έχουν δύσκολη κοινωνική προσαρμογή, δείχνουν επιείκεια προς τον εαυτό τους και είναι παρορμητικά.

Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να είναι δραστήρια, φιλικά και δημιουργικά.

-αδιάφορος τύπος γονεϊκότητας:

Οι γονείς κρατούν σε απόσταση τα παιδιά τους και ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις τους μόνο για να σταματήσουν αυτά να ζητούν.

Δεν θέτουν όρια και λείπει η στοργή για τα παιδιά.

Είναι συναισθηματικά απόμακροι, επικεντρώνονται στις δικές τους δυσκολίες και δεν απομένει ενέργεια για τα παιδιά τους.

Στην περίπτωση που οι γονείς συμπεριφέρονται με εχθρότητα προς τα παιδιά αυτά τείνουν να εκδηλώνουν έντονες καταστρεπτικές παρορμήσεις και παραβατική συμπεριφορά.

Η μελέτη των τύπων γονεϊκότητας στηρίχτηκε σε μελέτες που έγιναν σε οικογένειες λευκών μεσαίας τάξης κυρίως δυτικού τύπου κοινωνιών.

Έχει βρεθεί ότι οι επιπτώσεις του τύπου γονεϊκότητας στα παιδιά μπορεί να διαφέρουν σημαντικά από πολιτισμό σε πολιτισμό και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ένας τύπος είναι οικουμενικά ο καλύτερος.

Βιβλιογραφική πηγή: Παππά Β. (2006). Επάγγελμα γονέας. Ψυχολογικοί τύποι γονέων και συμπεριφορά παιδιών και εφήβων, Εκδόσεις Καστανιώτη.

http://enarthro.blogspot.gr

Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους.

Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές.

Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα:

Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα.

Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης.

Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.

1. Όταν σταμάτησα να ουρλιάζω, ένιωσα καλύτερος άνθρωπος

Σταμάτησα να πηγαίνω για ύπνο με έναν κόμπο στο στομάχι, επειδή ένιωθα «η χειρότερη μαμά του κόσμου».

Σταμάτησα να ακούω από τα παιδιά μου «είσαι η χειρότερη μαμά του κόσμου».

Σταμάτησα να νιώθω ενοχές επειδή ο σύντροφός μου με κοίταζε σα να ήμουν «η χειρότερη μαμά του κόσμου».

Και η χειρότερη σύντροφος και η χειρότερη ερωμένη.

2. Τα παιδιά είναι το (μόνο) κοινό που θέλουμε να μας αποδέχεται

Όλες οι μαμάδες κρύβουμε μέσα μας ένα Δόκτωρ Τζέκιλ και έναν Κύριο Χάιντ.

Μπροστά στους ξένους κάνουμε τις καλές και τις υπομονετικές, προκειμένου να μην μας κρίνουν αρνητικά και όταν γυρίζουμε σπίτι γινόμαστε αληθινές μέγαιρες.

Ωστόσο αυτό, από τη μια μπερδεύει τα παιδιά από την άλλη μπερδεύει εμάς τις ίδιες.

Η συνέπεια στην συμπεριφορά δεν είναι μόνο καλό παράδειγμα για τα παιδιά αλλά θετικό και για εμάς τις ίδιες.

3. Τα παιδιά είναι παιδιά, αλλά επίσης είναι και άνθρωποι

Όπως εγώ, έτσι και τα παιδιά, έχουν τις καλές και τις κακές τους μέρες.

Κάποιες μέρες είναι αξιαγάπητα, γλυκά και υπάκουα και άλλες είναι στριμμένα, ανόρεχτα και ανυπάκουα.

Άλλωστε αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, είναι ότι τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν μαθαίνουν.

Και έχουν δικαίωμα στο λάθος. Και κανείς δε θέλει να του ουρλιάζουν όταν κάνει λάθος. Εσείς θέλετε;

4. Δεν μπορώ να ελέγχω πάντα τις πράξεις των παιδιών μου, αλλά μπορώ πάντα να ελέγχω τις αντιδράσεις μου

Αντί κάθε φορά που σκοντάφτω σε ένα lego, να του βάλω τις φωνές, μήπως να πάρω μια βαθιά ανάσα και να του επαναλάβω (για χιλιοστή φορά)….«δεν είπαμε να μαζεύουμε τα παιχνίδια μας;»

5. Τα ουρλιαχτά δεν «πιάνουν»

Θα το έχετε διαπιστώσει και εσείς.

Όταν ζητάτε κάτι με ευγένεια το αποκτάτε πολύ πιο εύκολα.

Αντίθετα όταν ζητάτε κάτι με αγένεια, ο απέναντι σας αντιδράει αρνητικά.

Επίσης συνήθως μαζί με την υστερία που μας πιάνει αρχίζουμε και κάνουμε πολύπλοκες τις εντολές μας προς τα παιδιά: «βιάσου, πιες το γάλα σου, δέσε τα κορδόνια σου, πάρε το μπουφάν σου, αργήσαμε…»

Κανένα παιδί δε μπορεί να αποθηκεύσει τόσες εντολές και να τις ακολουθήσει βέβαια.

6. Όταν σταματήσεις να φωνάζεις μπορεί να σου συμβούν υπέροχα πράγματα

Όταν είσαι ήρεμος απολαμβάνεις σαφώς πιο έντονα τις όμορφες στιγμές. Ακόμη και το «μαμά σ’ αγαπώ» παίρνει μια άλλη διάσταση τότε. Θυμηθείτε τις στιγμές που βάζετε τα παιδιά για ύπνο. Αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές της ημέρας και οι στιγμές που τα παιδιά μπορούν να μοιραστούν μαζί μας τα πιο όμορφα συναισθήματα. Ξέρετε γιατί; Διότι τότε δεν ουρλιάζουμε.

7. Κάποιες φορές το να σταματήσεις να φωνάζεις είναι μια πρόκληση, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό.

8. Πολύ συχνά το πρόβλημα βρίσκεται σε εμένα και όχι στα παιδιά μου

Είναι μια αλήθεια που συχνά οι μαμάδες τη βιώνουν και ως ενοχή: Φωνάζω στα παιδιά, γιατί είχα στρες στη δουλειά, γιατί «περιμένω περίοδο», ή γιατί με σύγχυσε ένας οδηγός στο δρόμο.

Φταίει κάποιος άλλος και την πληρώνει κάποιος άλλος.

Πόσο άδικο είναι αυτό;

9. Όταν φροντίζω τον εαυτό μου με βοηθάει να μη φωνάζω

Όταν νιώθετε απίστευτα χαλαρωμένη από τη γιόγκα, όταν έχετε μόλις βγει από ένα ζεστό μπάνιο, όταν έχετε γυρίσει μόλις από το κομμωτήριο, ή από μια έξοδο με τις φίλες σας, έχετε προσέξει πως δεν έχετε όρεξη για φωνές;

Απόλυτα φυσιολογικό.

Όταν φροντίζετε μόνο τους άλλους και αφοσιώνεστε σε αυτούς ψυχή και σώμα, είναι φυσικό να έχετε νεύρα και κάποιες φορές να ξεσπάτε άσχημα.

Όταν φροντίζετε και τον εαυτό σας είναι φυσικό να νιώθετε πιο ήρεμη, πιο χαλαρή και πιο αξιαγάπητη.

Τα παιδιά σας θα συμφωνήσουν σ’ αυτό.

10. Όταν δε φωνάζω νιώθω υπέροχη

Εκτός από πιο ήρεμη, πιο αξιαγάπητη και πιο χαλαρή, νιώθω και πιο λαμπερή.

Πηγαίνω για ύπνο χωρίς ενοχές και ξυπνάω πιο χαρούμενη.

Νιώθω πιο όμορφη και πιο καλή.

Και τα παιδιά μου το βλέπουν.

Και μ’ αγαπούν γι’ αυτό.

- Άκουγε το παιδί σου με προσοχή. Κοίτα το στα μάτια όταν σου μιλάει.

- Η γλώσσα που χρησιμοποιείς, οι λέξεις και ο τόνος της φωνής σου να είναι αυτά που θα αποδεχόσουν κι εσύ αν σου μιλούσε το παιδί σου.

- Δώσε στο παιδί σου το χώρο να έχει απόψεις και προτιμήσεις διαφορετικές από τις δικές σου (ή από αυτές των άλλων μελών της οικογένειας).

- Να εκτιμάς την ανάγκη του παιδιού σου για ιδιωτικότητα. Μην ανοίγεις τα γράμματά του και μην κρυφακούς τις τηλεφωνικές του συνομιλίες.

- Χτύπα την πόρτα πριν μπεις στο δωμάτιο του παιδιού σου, ειδικά όταν είναι κλειστή.

- Ζήτα του την άδεια για να χρησιμοποιήσεις ή να δανειστείς κάτι δικό του.

- Άφησε το παιδί σου να αντιδρά στις καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο απ’ οτι θα έκανες εσύ, χωρίς να το κρίνεις, να το ταπεινώνεις ή να το γελοιοποιείς.

- Να φωνάζεις το παιδί σου έτσι όπως θέλει να το φωνάζεις. Να αντιστέκεσαι στον πειρασμό να χρησιμοποιείς ονόματα ή παρατσούκλια που του προκαλούν αμηχανία ή χαϊδευτικά ονόματα που νιώθει ότι έχει ξεπεράσει.

- Όταν κάποιος ρωτάει κάτι το παιδί σου, άφησέ το να απαντήσει μόνο του. Αντιστάσου στον πειρασμό να μιλήσεις εσύ για λογαριασμό του, ειδικά όταν είναι παρόν.

- Σύστησε το παιδί σου σε κάποιον που συναντάει για πρώτη φορά.

Το κλειδί για να "χαμηλώσετε τον ήχο" είναι να συνειδητοποιήσετε πως όσο περισσότερο υψώνετε τη φωνή σας, τόσο λιγότερο σας ακούει το παιδί σας!

Επιπλέον, φωνάζοντας χάνετε το κύρος σας, καθώς η συμπεριφορά σας τείνει να θυμίζει περισσότερο νήπιο παρά έναν υπεύθυνο ενήλικα που συμπεριφέρεται με ηρεμία και αποφασιστικότητα!

Ένας από τους πιο συνηθισμένους λόγους που καταλήγετε στις φωνές είναι η έλλειψη χρόνου.

Εάν δε θέλετε οτιδήποτε χρονοβόρο να οδηγεί σε εντάσεις, η λύση είναι ο σωστός προγραμματισμός.

Για παράδειγμα, τακτοποιήστε από το βράδυ την τσάντα του παιδιού και αποφασίστε τα ρούχα που θα φορέσει στο σχολείο.

Επίσης, φροντίστε να σηκωθείτε 15 λεπτά νωρίτερα, έτσι θα έχετε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή σας και δε θα αγχωθείτε!

Ωστόσο, αυτό που θα σας βοηθήσει περισσότερο στο να αποβάλλετε τις φωνές από τη ζωή σας, είναι η συνήθεια.

Σίγουρα θα έχετε πιάσει τον εαυτό σας να φωνάζετε ακόμα και αν δεν είσαστε θυμωμένη.

Για παράδειγμα, δοκιμάστε να πείτε στο παιδί σας ότι το φαγητό είναι έτοιμο χωρίς να φωνάξετε από την κουζίνα, αλλά προτιμήστε να πάτε κοντά του και να του το πείτε.

Με αυτόν τον τρόπο υιοθετείτε μια πιο ήπια στάση και συμπεριφορά, η οποία μπορεί να περάσει και στο παιδί σας.

Στην επικοινωνία σας απαραίτητα στοιχεία είναι να μιλάτε με τα μάτια, τα χέρια, τα λόγια, με αγάπη και σεβασμό.

Δεν πρέπει να το κρίνετε συνεχώς για τις πράξεις του αλλά να το ακούτε προσεκτικά και να προσπαθήσετε να το βοηθήσετε να εκφράσει αυτά που θέλει να πει σε περίπτωση που δυσκολεύεται να το κάνει.

Το παιδάκι πρέπει να αισθάνεται ότι όποτε το χρειάζεται, μπορεί να σας μιλήσει και έχει την ανάγκη να νιώθει πως ότι είναι για εκείνο σημαντικό, είναι και για εσάς.

2. Εξηγήστε στο παιδάκι σας τους κανόνες, αναλύστε του τι είναι το σωστό και το λάθος σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, βάλτε του όρια και κυρίως μιλήστε και εξηγείστε τους λόγους που του έχετε θέσει αυτούς τους κανόνες.

Όταν κάνει κάτι λάθος, ακόμα και άθελά του, εξηγήστε με πολύ υπομονή και ηρεμία τους λόγους που πρέπει να αποφεύγει την πράξη αυτή και να μην το ξανακάνει. Φροντίστε τα λόγια σας να είναι απλά, κατανοητά και με σαφήνεια.

Να είστε ξεκάθαροι και να προσπαθείτε να του εξηγείτε το λάθος του μέχρι να καταλάβετε ότι το έχει συνειδητοποιήσει και το ίδιο.

3. Οι κανόνες που θα βάλετε πρέπει να προσαρμόζονται σύμφωνα με την ηλικία του παιδιού.

Τους κανόνες αυτούς θα προσπαθείτε να τους εφαρμόζετε συνέχεια και με συνέπεια και να τους επαναλαμβάνετε συχνά για να εντυπωθούν στη μνήμη του παιδιού σας.

4. Ποτέ μην είστε απόλυτη και αυταρχικοί.

Κάθε φορά που θα ζητήσετε από το παιδάκι σας να κάνει κάτι, θα πρέπει πρώτα να το αιτιολογήσετε. Αν δεν το κάνετε, το παιδάκι χωρίς να ξέρει την αιτία δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει την οδηγία και δεν θα καταλάβει τίποτα από όσα του λέτε.

5. Πρέπει πάντα για το παιδί, εσείς να είστε το παράδειγμα. Εσείς πρώτη θα υπακούσετε στους κανόνες που έχετε ορίσει.

Για παράδειγμα αν έχετε ζητήσει από το παιδί σας να κάθετε και να δένεται με τη ζώνη στο καρεκλάκι αυτοκινήτου, θα πρέπει να κάνετε κι εσείς το ίδιο (να φοράτε δηλαδή τη ζώνη ασφαλείας).

Το παιδάκι μαθαίνει συνέχεια από εσάς και μιμείται τις πράξεις σας, γι'αυτό θα πρέπει να φροντίζετε να του δίνεται το καλό παράδειγμα.

6. Μην καταπιέσετε το παιδί σας και μη του λέτε συνεχώς τι πρέπει να κάνει.

Αντίθετα δώστε του την ευκαιρία να παίρνει πρωτοβουλίες μόνο του.

Αν το διορθώνεται συνέχεια για όσα λέει και ότι κάνει, θα πάψει να σκέφτεται μόνο του και θα περιμένει πάντα τις δικές σας οδηγίες γιατί θα συνηθίσει να το κατευθύνετε εσείς.

7. Να είστε αρκετά διπλωματικοί.

Το να το παροτρύνετε να κάνει κάτι με μια πρόκληση είναι μια πολύ αποτελεσματική μέθοδος.

Για παράδειγμα μπορείτε να του πείτε " Θα μαζέψεις τα παιχνίδια σου μέχρι εγώ να τακτοποιήσω τα ψώνια. Για να δούμε ποιος θα τελειώσει πρώτος?"

8. Να είστε εκδηλωτικοί. Είναι πολύ σημαντικό να καταλαβαίνει το παιδί τη χαρά και τον ενθουσιασμό σας όταν κάνει κάτι.

Να μη διστάζετε να το επιβραβεύετε όταν σας ακούει. Το παιδάκι χαίρεται να σας ευχαριστεί κι έτσι θα του δώσετε το κίνητρο να το ξανακάνει. Αν δεν αισθάνεται ότι έχει την έγκρισή σας, δεν μπορεί να συνεργαστεί.

9. Δώστε την ευκαιρία στο παιδάκι σας να αρχίζει να συμμετέχει σιγά σιγά στις δουλειές του σπιτιού.

Η καθαριότητα του σπιτιού και το συμμάζεμα είναι υποχρέωση όλων.

Ο μπαμπάς ξεπλένει τα πιάτα, η μαμά τα βάζει στο πλυντήριο και το παιδάκι μπορεί να βοηθήσει να τα τακτοποιήσετε στα ντουλάπια.

Το μικρούλη σας που όπως είπαμε παραπάνω σας μιμείται, θα αντιδράσει ευχάριστα σε αυτή την πρώτη γεύση ευθύνης και υποχρέωσης.

10. Ενθαρρύνετε το παιδάκι να μαζεύει τα παιχνίδια του όταν έχει τελειώσει.

Ποτέ όμως στη μέση του παιχνιδιού. Στην αρχή θα μοιράζεστε τη δουλειά. Ένα τουβλάκι εσείς, ένα το παιδί.

Το μικρούλη πρέπει μέσα από ευχάριστες διαδικασίες να μάθει τις υποχρεώσεις του και τις ευθύνες του.

Με αυτό τον τρόπο θα είναι περισσότερο πρόθυμο να κάνει κάτι και δεν θα νιώθει ότι κάνει αγγαρεία.

Βάλτε μαζί την κουκλίτσα για ύπνο ή το αυτοκίνητο στο γκαράζ.

Είναι όμως και μια μοναδική ευκαιρία για μάθηση.

"Εσύ θα μαζέψεις όλα τα μπλε τουβλάκια κι εγώ τα κίτρινα".

Με αυτό τον τρόπο θα αρχίσει να ξεχωρίζει τα χρώματα και σιγά σιγά να τα μαθαίνει.

Στο τέλος πάντα να το ευχαριστείται για τη βοήθεια.