Τώρα, φανταστείτε να νιώθετε αυτό το ίδιο ακριβώς συναίσθημα, αλλά να είστε μόλις 4 ετών.

Σήμερα πρέπει να μιλήσουμε για μια από τις πιο συνηθισμένες πρακτικές που πολλές από εμάς φέραμε από τη δική μας παιδική ηλικία: την «τιμωρία της σιωπής» ή, όπως συχνά λέμε, το «του κάνω μούτρα».

Ας το συζητήσουμε ανοιχτά, χωρίς καμία απολύτως κριτική, γιατί όλοι οι γονείς έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση από καθαρή κούραση και απόγνωση.

Το Σκηνικό που Όλοι Γνωρίζουμε

Φανταστείτε το εξής:

Είναι ένα απόγευμα γεμάτο ένταση.

Το τετράχρονο παιδί σας, πάνω στον ενθουσιασμό ή τον εκνευρισμό του, ρίχνει το ποτήρι με τον χυμό στο καθαρό χαλί, φωνάζει δυνατά ή ξεπερνά ένα όριο που –ας είμαστε ειλικρινείς– δεν έχει καν κατανοήσει πλήρως ακόμα. Εσείς έχετε ήδη εξαντληθεί από τη μέρα.

Και ξαφνικά, το σύστημά σας «κλείνει».

Ο άνθρωπος που αποτελεί το απόλυτο, ασφαλές καταφύγιο του παιδιού, γίνεται πάγος.

Καμία οπτική επαφή. Καμία απάντηση. Καμία τρυφερότητα. Μόνο ένα βαρύ τείχος απόστασης.

Το παιδί στέκεται εκεί, νιώθοντας την αλλαγή στην ατμόσφαιρα. Ψελλίζει «Μαμά;» ή «Μπαμπά;».

Προσπαθεί να σας πλησιάσει, ίσως σας αγγίζει δειλά στο πόδι. Και συναντά έναν τοίχο.

Ο Μύθος της «Αγνόησης της Κακής Συμπεριφοράς»

Ως ενήλικες, έχουμε μάθει να ονομάζουμε αυτή την τακτική «αγνοώ την κακή συμπεριφορά για να μην την ενισχύσω».

Πιστεύουμε (επειδή έτσι μάθαμε) πως με το να αποσυρθούμε, δίνουμε στο παιδί τον χρόνο να σκεφτεί το λάθος του και του μαθαίνουμε ένα μάθημα.

Όμως, η επιστήμη γύρω από την παιδική ψυχολογία και την ανάπτυξη του εγκεφάλου μας λέει μια εντελώς διαφορετική αλήθεια:

Το νευρικό σύστημα ενός παιδιού δεν καταλαβαίνει από περίπλοκες στρατηγικές πειθαρχίας. Λειτουργεί καθαρά με βάση την επιβίωση.

Για ένα μικρό παιδί, εσείς είστε η επιβίωσή του. Είστε ο ρυθμιστής του κόσμου του.

Όταν, λοιπόν, εσείς γίνεστε «αόρατοι» συναισθηματικά, η σιωπή σας δεν μεταφράζεται ως «Αχά, αυτό είναι το όριο, τώρα κατάλαβα τι έκανα λάθος».

Στο μυαλό του, η σιωπή σημαίνει:

• «Δεν είμαι ασφαλής.»

• «Έκανα ένα τόσο τεράστιο λάθος που έγινα ανάξιος αγάπης.»

• «Μπορεί να χάσω τον άνθρωπό μου για πάντα.»

Όταν η συναισθηματική σύνδεση χάνεται τόσο απότομα, το παιδί δεν γίνεται πιο δυνατό, ούτε πιο «συνεργάσιμο».

Γίνεται απλώς πιο μικρό. Πιο φοβισμένο. Πιο αγχωμένο και απεγνωσμένο να κερδίσει ξανά τη ζεστασιά σας.

Ίσως σταματήσει την κακή συμπεριφορά εκείνη τη στιγμή, αλλά το κάνει από καθαρό φόβο εγκατάλειψης, όχι επειδή πήρε το μάθημα.

Είναι Κακό να Θυμώνουμε; (Η Απενοχοποίηση)

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό: Έχετε κάθε δικαίωμα να θυμώνετε.

Έχετε κάθε δικαίωμα να νιώθετε ότι πνίγεστε από τα νεύρα σας και ότι δεν θέλετε να μιλήσετε σε κανέναν.

Η μητρότητα και η πατρότητα είναι συχνά υπερβολικά διεγερτικές εμπειρίες .

Το ζητούμενο δεν είναι να καταπιέσετε τον θυμό σας ή να προσποιείστε ότι είστε χαρούμενοι όταν θέλετε να ουρλιάξετε.

Το ζητούμενο είναι να αλλάξουμε τον τρόπο που διαχειριζόμαστε αυτόν τον θυμό μπροστά τους.

Τι Μπορούμε να Κάνουμε Αντί για τη Σιωπή

Την επόμενη φορά που θα νιώσετε ότι θέλετε απλώς να γυρίσετε την πλάτη και να μην τους μιλήσετε, δοκιμάστε αυτό:

Πάρτε τον χώρο σας, αλλά κάντε το με λόγια.

Διδάξτε τους τη συναισθηματική ρύθμιση –το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να τους κάνετε– εκφράζοντας με λέξεις αυτό που σας συμβαίνει. Πείτε τους:

"Είμαι πολύ θυμωμένη αυτή τη στιγμή με αυτό που συνέβη. Νιώθω το σώμα μου γεμάτο ένταση και χρειάζομαι ένα λεπτό μόνη μου για να ηρεμήσω. Σε αγαπάω πολύ, δεν φεύγω, και θα επιστρέψω μόλις νιώσω καλύτερα για να το συζητήσουμε."

Με αυτή την απλή φράση, κάνετε θαύματα:

1. Δείχνετε στο παιδί πώς μοιάζουν τα υγιή όρια.

2. Του μαθαίνετε ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά (ακόμα και ο θυμός).

3. Του επιβεβαιώνετε ότι, παρά τον θυμό σας, η αγάπη σας παραμένει ακλόνητη.

Η Αγάπη Δεν Είναι Βραβείο

Η δουλειά μας είναι να διορθώνουμε τη συμπεριφορά.

Να κρατάμε σταθερά τα όρια.

Να διδάσκουμε το σωστό.

Αλλά η μεγαλύτερη ευθύνη μας είναι να μην κάνουμε ποτέ την αγάπη να μοιάζει υπό όρους.

Η αγάπη μας δεν είναι ένα βραβείο που κερδίζουν μόνο όταν είναι «καλά παιδιά».

Γιατί όταν η φωνή και η τρυφερότητα σας εξαφανίζονται, το παιδί δεν αμφισβητεί μόνο το τι έκανε.

Αρχίζει να αμφισβητεί το ποιο είναι.

Ας δημιουργήσουμε σπίτια όπου τα λάθη συζητιούνται, τα όρια είναι ξεκάθαρα, αλλά η αγάπη δεν μπαίνει ποτέ, μα ποτέ, σε παύση. 🤍

Αυτά είναι τα εξής:

1 έτους: Λέει 2-3 λέξεις, καταλαβαίνει απλές εντολές, ανταποκρίνεται όταν ακούει το όνομά του και κουνάει το χέρι του για να χαιρετήσει.

1 ½ ετών: Δείχνει ακουστική προσοχή σε εντολές που εκφράζονται απ’ ευθείας σε αυτό, χρησιμοποιεί περίπου 20 λέξεις, ενώ κατανοεί περισσότερες. Παρουσιάζει βρεφική ηχολαλία σε λέξεις ή στην τελευταία λέξη μικρών φράσεων που του απευθύνονται, ζητάει  ένα αντικείμενο που επιθυμεί δείχνοντας το, με τη συνοδεία κραυγών ή λέξεων.

Του αρέσουν παιδικά τραγουδάκια και προσπαθεί να τα τραγουδήσει, δείχνει οικεία αντικείμενα, εκτελεί απλές εντολές, δείχνει πάνω του διάφορα μέλη του σώματος. Αναγνωρίζει και δείχνει ζωάκια μινιατούρες ή σε εικόνες.

2 ετών: Χρησιμοποιεί 50 λέξεις και κατανοεί περισσότερες, αντιλαμβάνεται και κατανοεί απλές συζητήσεις, δημιουργεί φράσεις (προτάσεις 2-3 λέξεων), ρωτάει ονόματα αντικειμένων και ονομάζει αντικείμενα αυθόρμητα, όταν του ζητηθεί. Εκτελεί απλές εντολές καθώς επίσης κινείται με εντολές στο χώρο (πάνω, κάτω, μέσα, έξω…).

Αναγνωρίζει και δείχνει μέλη του σώματος, μιμείται ήχους ζώων και συμμετέχει σε παιδικά τραγούδια. Καταλαβαίνει απλές ερωτήσεις και οδηγίες, κάνει ερωτήσεις, ακούει ιστορίες και παραμύθια. Φτιάχνει προτάσεις με άρνηση (π.χ.: όχι πάω) και αρχίζει να σχηματίζει κάποιους πληθυντικούς.

2 ½ ετών: Χρησιμοποιεί περίπου 200 λέξεις, μιλάει λογικά και αναφέρεται σε γεγονότα που αφορούν το παρόν. Κάνει πολλές ερωτήσεις με το “τι”, λέει τραγουδάκια και παίζει με νόημα.

3 ετών: Αναγνωρίζει τα βασικά χρώματα, έχει λεξιλόγιο περίπου 1.000 λέξεων, φτιάχνει προτάσεις 3-4 λέξεων, λέει το όνομα, το επίθετο και συχνά την ηλικία του, χρησιμοποιεί σωστά προσωπικές και κτητικές αντωνυμίες (εγώ, εσύ, δικό μου). Χρησιμοποιεί πληθυντικό αριθμό και αρκετές προθέσεις, ρωτάει συχνά “τι”, “πού”, “ποιος”, μετράει ασυνείδητα, αλλά έχει μικρή κατανόηση της ποσότητας, εκτελεί συνδυασμό 2 εντολών (πρώτα… μετά). Επαναλαμβάνει προτάσεις πέντε λέξεων, ακούει με προσοχή ιστορίες και παραμύθια, γνωρίζει αρκετά τραγούδια, τα οποία επαναλαμβάνει.

4 ετών: Η ομιλία του είναι γραμματικά σωστή και τελείως κατανοητή. Συχνά ρωτάει “γιατί”, “ποιος”, “πότε”, “πώς”, “τι σημαίνει αυτό”. Ακούει και επαναλαμβάνει μεγάλες ιστορίες (μερικές φορές μπερδεύει το γεγονός με την φαντασία). Μετράει δείχνοντας με το δάχτυλο 4 ως 5, κατανοεί αστεία, αντιλαμβάνεται και εκτελεί σύνθετες εντολές, χρησιμοποιεί προτάσεις 6 -7 λέξεων, χρησιμοποιεί πάνω από 1.000 λέξεις. Αναγνωρίζει βασικά σχήματα.

5 Ετών: Μιλάει με ευχέρεια και παρουσιάζει κανονική ροή ομιλίας. Η ομιλία είναι γραμματικά και συντακτικά σωστή. Εξηγεί τη χρήση αντικειμένων (και αντίστροφα, από την περιγραφή της χρήσης ονομάζει το αντικείμενο). Λέει ποιήματα και τραγουδάκια. Εντοπίζει και τοποθετεί αντικείμενα στο χώρο χρησιμοποιώντας τις προθέσεις πίσω- πλάι-μπροστά (προσανατολισμός χώρου).

Εκτελεί τρεις διαδοχικές εντολές. Το λεξιλόγιο ανέρχεται στις 2.000 λέξεις. Γνωρίζει βασικές αντίθετες έννοιες (“μεγάλο”/“μικρό”, “μαλακό”/’’σκληρό”). Κάνει ερωτήσεις για να αποκομίσει πληροφορίες. Χρησιμοποιεί τους γραμματικούς χρόνους μέλλοντα, αόριστο, ενεστώτα.

6 ετών: Ο προφορικός λόγος φτάνει στις 2.500 λέξεις. Περιγράφει εικόνες από παραμύθια. Μπορεί να κάνει ακουστική διαφοροποίηση των ήχων. Γνωρίζει τη χρονική αλληλουχία γεγονότων. Έχει καλή ακουστική αντίληψη και μνήμη. Κατανοεί συγκριτικό βαθμό των εννοιών (πιο μεγάλο, πιο μικρό). Γνωρίζει ποσοτικές έννοιες (γεμάτο, άδειο, περισσότερο, λιγότερο).

Παρότι το κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό ανάπτυξης, δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε στο ότι το παιδί μας είναι μικρό και θα μιλήσει αργότερα. Αν υπάρχει υποψία για κάποια διαταραχή στην επικοινωνία και τον λόγο του παιδιού, θα ήταν πολύ χρήσιμο να λάβει μια λογοθεραπευτική αξιολόγηση, για να διαπιστωθούν τυχόν αποκλίσεις.

Η έγκαιρη παρέμβαση σε καθυστέρηση ή διαταραχή του λόγου, θα βοηθήσει το παιδί να αποφύγει δευτερογενείς συνέπειες, όπως χαμηλή αυτοεκτίμηση, μειωμένη κοινωνική δραστηριότητα, φόβο για επικοινωνία και μαθησιακές δυσκολίες.

Χρήσιμες συμβουλές για να διευκολυνθεί η εξέλιξη του λόγου στο παιδί:

● Μιλήστε του ήρεμα και ζεστά.

● Χρωματίστε διαφορετικά τη φωνή σας όταν του μιλάτε.

● Πείτε του τι κάνετε κατά τη διάρκεια μιας δραστηριότητας π.χ όταν το ντύνεται ή όταν του πλένετε τα χέρια

● Μιλήστε του σωστά χρησιμοποιώντας απλές λέξεις και όχι μωρουδίστικες.

● Μιμηθείτε ήχους και φωνές της καθημερινότητας (ζώα, αυτοκίνητα κ.ά).

● Ακούστε προσεχτικά αυτά που έχει να σας πει και δώστε του το χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί.

● Προσπαθήστε να εμπλουτίσετε το λεξιλόγιό του.

● Πείτε του τραγούδια και παίξτε παιχνίδια με κίνηση μαζί του.

● Εξηγήστε του τις λέξεις που δεν καταλαβαίνει.

● Χρησιμοποιείτε χρονικές (τώρα, μετά, πριν) και τοπικές έννοιες (πάνω, κάτω, πίσω) ώστε να αντιλαμβάνεται το παιδί το χώρο και το χρόνο.

● Ενθαρρύνετε τη ζωγραφική.

● Διηγηθείτε ιστορίες ο ένας στον άλλο

● Το παιδί χρειάζεται να το ενθαρρύνουμε και να το επαινούμε για κάθε μικρή πρόοδο που σημειώνει.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να καλέσετε στην «Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα παιδιά SOS

Ξεχνούν πως αύριο το πρωί έχουν σχολείο.

Το παιδί κλαίει και δεν θέλει να κοιμηθεί και εσείς μην θέλοντας να ακούτε τα κλάματα και τις φωνές του το αφήνετε να μείνει μέχρι αργά. Παρόλα αυτά, εάν αυτό γίνεται σε καθημερινή βάση τότε θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στις σχολικές του επιδόσεις.

Δεν το ρωτάτε πως πήγε το σχολείο ή τι μαθήματα έχει να διαβάσει.

Πιθανόν να θεωρείτε πως μπορεί από μόνο του να διαβάσει και να λύσει τις ασκήσεις καθώς επίσης και να πετύχει καλύτερους βαθμούς χωρίς τη δικιά σας συμβολή.

Δεν ανησυχείτε για τους βαθμούς των διαγωνισμάτων.

Δεν έχετε χρόνο μιας και είστε απασχολημένοι με τη δουλειά σας και έτσι δεν δείχνετε ενδιαφέρον κατά πόσο έχει γράψει στο διαγώνισμα ή αν έχει πάρει καλό ή κακό βαθμό.

Φωνάζετε στο παιδί σας μέχρι να τελειώσει την εργασία του.

Γιατί δεν προσπαθείτε να «διώξετε» όλους τους κινδύνους που μπορούν να του αποσπούν την προσοχή όπως για παράδειγμα η τηλεόραση ή το κινητό τηλέφωνο. Παρά να φωνάζετε στο παιδί σας να τελειώσει τα μαθήματά του γιατί δεν κάθεστε δίπλα του με υπομονή ώστε να το βοηθήσετε να ολοκληρώσει τις εργασίες του.

Δεν συμμετέχετε στις συναντήσεις γονέων και δασκάλων.

Σε αρκετές περιπτώσεις γονείς δεν έχουν χρόνο να συναντήσουν τους δασκάλους των παιδιών τους ώστε να μάθουν περισσότερα για την επίδοση των τελευταίων. Έτσι δεν μπορούν να έχουν μια καθαρή εικόνα για τις δυνατότητες ή και τις ελλείψεις των παιδιών τους.

Βάζετε τα ραντεβού στον γιατρό ή στον οδοντίατρο τις ώρες και μέρες που έχει σχολείο.

Δεν μιλάμε φυσικά για περιπτώσεις που θα συμβούν μια φορά στα χρονικά. Άλλα εάν δεν δίνετε στο σχολείο τη βαρύτητα που πρέπει τότε μην περιμένετε από τα παιδιά σας να το κατανοήσουν.

Δεν φροντίζετε να φτιάξετε το κατάλληλο πρωινό για αυτό.

Είναι σημαντικό να τρώει ένα σωστό πρωινό μιας και αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική αλλά και εγκεφαλική λειτουργία.

Δεν επαινείτε το παιδί σας όταν κάνει κάτι καλό στο σχολείο.

Η έγνοια σας είναι να του θυμώσετε όταν κάνει κάτι κακό. Όμως ένα παιδί χρειάζεται τον έπαινο όταν πετύχει έναν στόχο.

Δεν γίνεστε εσείς παράδειγμα για αυτό.

Για παράδειγμα του λέτε συνεχώς να διαβάζει λογοτεχνικά βιβλία ή να μην ασχολείται συνεχώς με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Όμως, εσείς δεν διαβάζετε λογοτεχνικά βιβλία και είστε συνεχώς μπροστά από τον υπολογιστή.

Πότε ο θυμός όμως γίνεται βία;

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς για να διαχειριστούν το θυμό των παιδιών τους αλλά και τον δικό τους;

Τι μπορεί να «κρύβεται» πίσω από τον θυμό του παιδιού; Ποια είναι τα λάθη που κάνουν οι γονείς όταν έχουν μπροστά τους ένα θυμωμένο παιδί;

Χρήσιμες συμβουλές για τη σωστή αντιμετώπιση του προβλήματος δίνει στους γονείς η ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια Άννα Καλυμνιού, η οποία μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, επισημαίνει ότι ο θυμός είναι ένα παρεξηγημένο συναίσθημα, αλλά και μια φυσιολογική αντίδραση.

«O θυμός είναι ένα συναίσθημα αρκετά παρεξηγημένο είτε επειδή συχνά συνδέεται και συγχέεται με βίαιη συμπεριφορά, είτε είναι συνυφασμένο στο νου των περισσοτέρων με σύγκρουση, ρήξη, διάλυση μίας σχέσης, εγκατάλειψη …και αυτό είναι που μας τρομάζει. Ας σκεφτούμε τι μας συμβαίνει, όταν αισθανθούμε ότι κάποιος μας αδικεί ή μας προσβάλλει ή όταν η ανάγκες μας και οι επιθυμίες μας ματαιώνονται.

Αυτό που θα παρατηρήσουμε είναι ότι ο οργανισμός μας μπαίνει σε μία κατάσταση “έκτακτης ανάγκης”, σε μία “ετοιμότητα” για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, τα όριά του.

Αυτό συνοδεύεται από μία σειρά σωματικών αντιδράσεων, όπως ταχυπαλμία, εφίδρωση, αυξημένη πίεση, κ.λπ.

Άρα, λοιπόν, ο θυμός είναι μια φυσιολογική αντίδραση που έχουμε όλοι μπροστά σε κάτι που πιστεύουμε ότι “απειλεί” την ακεραιότητά μας, το “είναι” μας.

Όσον αφορά τα παιδιά, αρκετές φορές ακούμε ενήλικες να λένε: “παιδί πράμα και έχει νεύρα;”.

Κι, όμως, ο θυμός είναι μία υγιής αντίδραση των παιδιών, όταν νιώθουν να τα αδικούν, όταν ζηλεύουν ή όταν ματαιώνεται μία επιθυμία τους.

Όταν ένα παιδί επιμένει, ουρλιάζει, κάνει σκηνή για κάτι, επιβεβαιώνει την επιθυμία του και αυτό είναι σημαντικό.

Λέει “είμαι εδώ, έχω οντότητα και έχω δικαίωμα να επιθυμώ”.

Στο σημείο αυτό αξίζει να διευκρινίσουμε ότι ο θυμός δεν είναι συνώνυμος με βία, αλλά μπορεί πολλές φορές να συνεπάγεται βία.

Ο θυμός είναι εποικοδομητικός, ενώ η βία έχει σκοπό να βλάψει ή να καταστρέψει» εξηγεί η κ. Καλυμνιού.

– Πότε ο θυμός μετατρέπεται σε βίαιη/καταστρεπτική συμπεριφορά;

O θυμός ποτέ δεν εξαφανίζεται από μόνος του. Χρειάζεται κάποιο τρόπο για να εκφραστεί.

Όταν αυτό δεν συμβαίνει, τότε συνήθως απωθείται, όμως συσσωρεύεται, γίνεται χρόνιος και μετουσιώνεται σε επιθετικότητα προς τον εαυτό ή τους άλλους.

Η επιθετικότητα προς τον εαυτό εκφράζεται στην «ψυχή» με τη μορφή κατάθλιψης, ενοχής, έντονου φόβου και διάφορων ψυχικών παθήσεων.

Ο χρόνιος θυμός διοχετεύεται όμως και στο σώμα, το οποίο «θυμώνει» και νοσεί.

Έρευνες δείχνουν ότι ο συσσωρευμένος, χρόνιος θυμός συνδέεται με διαταραχές στη μνήμη, ημικρανίες, καρδιαγγειακές παθήσεις, διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος, κ.ά.

Η επιθετικότητα προς τους άλλους μπορεί να εκφράζεται άμεσα με προσβολές, κατηγορίες, σωματική βία ή και, έμμεσα, με τη μορφή για παράδειγμα ειρωνείας.

– Τι κάνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις; Υπάρχει μια «μαγική» συνταγή που να ισχύει για όλους;

Το θέμα είναι να μην φτάσει να γίνει επιθετικότητα.

Γι” αυτό χρειάζεται ο θυμός να εκφράζεται.

Ούτε μαγική συνταγή υπάρχει ούτε όμως μπορούμε να διαχειριστούμε τον θυμό ενός παιδιού, εάν πρώτα δεν διαχειριστούμε το δικό μας.

Συνήθως, ο θυμός μεταξύ γονέων και παιδιών έχει να κάνει με τη διαφορετικότητα των αναγκών τους.

Ο ενήλικας -για παράδειγμα- έχει συνήθως ανάγκη από ηρεμία, τα παιδί αντίθετα θέλει να τρέξει, να φωνάξει.

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε κατ” αρχήν ποια είναι η πραγματική αιτία του θυμού μας.

Η συμπεριφορά του παιδιού είναι η αφορμή, αλλά ποια είναι η αιτία; Νιώθουμε ανίσχυροι;

Έχουμε κουραστεί να κάνουμε τα πάντα στο σπίτι, ενώ ο/η σύζυγος δεν συμμετέχει τόσο;

Είμαστε εξουθενωμένοι και θέλουμε να κάνουμε κάτι;

Θεωρούμε ότι το παιδί δεν πρέπει να θυμώνει και αν συμβαίνει αυτό αισθανόμαστε ανεπαρκείς ή θα μας κρίνουν οι συγγενείς ως ανεπαρκείς; Συχνά η απλή συνειδητοποίηση της αιτίας του θυμού μας, θα αναπροσανατολίσει την ενέργειά μας εκεί που χρειάζεται.

Στην περίπτωση που έχουμε θυμώσει πραγματικά με το παιδί, είναι σημαντικό να του το εκφράσουμε με ιδιαίτερη προσοχή, διατυπώνοντας την ανάγκη μας, χωρίς να του εκτοξεύουμε κατηγορίες.

Μπορούμε να του εκφράσουμε πώς νιώθουμε εμείς με μία συγκεκριμένη συμπεριφορά του και γιατί, και να του ζητήσουμε αυτό που θα θέλαμε.

Εάν, ωστόσο, αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε το θυμό μας, καλό είναι να αλλάξουμε ίσως και χώρο μέχρι να ηρεμήσουμε, ενημερώνοντας το παιδί ότι είμαστε θυμωμένοι και ότι θα επιστρέψουμε σε λίγο που θα είμαστε πιο ήρεμοι.

Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε τον δικό μας θυμό μας θα επηρεάσει το πώς παιδί θα μάθει να διαχειρίζεται τον θυμό του.

δεν χρειάζεται πάντα να ικανοποιούνται οι επιθυμίες του παιδιού, αλλά να ακούσουμε τις ανάγκες του.

Θα μάθει να εκφράσει τον θυμό του, όταν βρει «χώρο» κατ” αρχήν να «ακουστεί» αυτός ο θυμός.

– Τι «κρύβεται» πίσω από τον θυμό του παιδιού;

Είναι σημαντικό να αποκωδικοποιήσουμε πρώτα τι ανάγκη υπάρχει πίσω από το θυμό του παιδιού.

Γιατί αντιδράει υπερβολικά; ....

Μήπως είναι κουρασμένο; ....

Μήπως φοβάται κάτι; ....

Μήπως ζηλεύει το αδερφάκι του; ....

Χρειάζεται να δείξουμε συμπαράσταση, να δεχτούμε το συναίσθημά του.

Ο θυμός που «ακούγεται» διαρκεί συνήθως μερικά λεπτά. Δείχνουμε την παρουσία μας με την αναπνοή μας, το βλέμμα μας.

Κατόπιν μπορούμε να ονομάσουμε το συναίσθημα του παιδιού και να το βοηθήσουμε να το εκφράσει, να βάλουμε λέξεις.

Για παράδειγμα «πράγματι είναι άδικο», «καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένος», «θύμωσες επειδή ήθελες να έρθεις μαζί μου».

Με αυτό τον τρόπο δείχνουμε στο παιδί ότι είμαστε κοντά του και ότι του επιτρέπεται να θυμώνει.

Όταν το παιδί ηρεμήσει, μπορούμε να δώσουμε θέση στον λόγο.

Είναι επίσης σημαντικό κάποια στιγμή που το παιδί θα είναι ήρεμο να συζητήσουμε για το θυμό (π.χ. «είναι ένα συναίσθημα που το βιώνουμε όλοι, αλλά δεν επιτρέπεται να κάνουμε κακό στον εαυτό μας ή στους άλλους»), καθώς και για τεχνικές που μπορεί να χρησιμοποιεί -ανάλογα με την ηλικία- όταν είναι θυμωμένο (π.χ. σάκος του μποξ, μαξιλάρια, ζωγραφική, δυνατή μουσική και χορός, κουβέντα με φίλους, βόλτα με το ποδήλατο, άθλημα κ.ά.).

Όταν βιώνουμε εύκολα και επαναλαμβανόμενα συναισθήματα έντονου θυμού, χάνοντας τον αυτοέλεγχο μας και όταν τίποτα από αυτά που δοκιμάζουμε δεν φαίνεται να βοηθά, είναι σημαντικό να ζητήσουμε τα βοήθεια κάποιου ειδικού.

– Ποια είναι τα λάθη που κάνουν οι γονείς, όταν έχουν μπροστά τους ένα θυμωμένο παιδί;

Λάθη θα κάνουν ούτως ή άλλως.

Το συνηθέστερο λάθος είναι ότι είναι ανυπόμονοι και βιαστικοί στους χειρισμούς τους.

Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο, σταθερότητα και ασφάλεια για να αρχίσουν να ανταποκρίνονται στην αλλαγή που ξεκινάει από τη συμπεριφορά των γονιών.

Άλλο λάθος είναι η προτεραιότητα που δίνουν στο «τι θα πει ο κόσμος» ή «τι θα σκεφτούν για μας», με αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζονται από το παιδί και να αισθάνονται απόγνωση και ακόμη περισσότερο θυμό.

Και το βασικότερο λάθος είναι το να χρησιμοποιούν οι ίδιοι βία προς το παιδί, λεκτική ή σωματική, και ουσιαστικά έτσι να «νομιμοποιούν» τη βία σαν τρόπο διαχείρισης του θυμού.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι επιβάλλοντας οι γονείς  ήρεμα και σταθερά την πειθαρχία, ουσιαστικά το παιδί νιώθει ασφάλεια και μεγαλώνει χωρίς φόβους.

Από τον 9ο μήνα το μωρό αρχίζει να επικοινωνεί μαζί σας και να εξερευνά το περιβάλλον του.

Σε ό,τι λέτε λέει συνέχεια «όχι» χωρίς να ξέρει απόλυτα τη σημασία της λέξης.

Στην προσπάθειά του να εξερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα διάφορα πράγματα γύρω του κάνει απαγορευμένες πράξεις και περιμένει από τη δική σας αντίδραση να αντιληφθεί τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται.

Για παράδειγμα επιχειρεί συχνά να βάζει το δαχτυλάκι του στις πρίζες και εσείς οφείλετε να το σταματήσετε με τον τόνο της φωνής σας να είναι επιτακτικός.

Είναι σίγουρο ότι θα το ξανακάνει και εσείς πρέπει να  δείξετε τη δυσαρέσκειά σας, χωρίς όμως  εκνευρισμό και φωνές.

Όταν το παιδί σας σβήσει το πρώτο του κεράκι και μετά το παιδί θα δοκιμάζει τα όρια δράσης του προκειμένου να αντιληφθεί και το ίδιο τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, ενώ εσείς πρέπει να είστε σταθερή και να επαναλαμβάνετε τους κανόνες συμπεριφοράς.

Με την επιβράβευση για την καλή του συμπεριφορά και το μάλωμα για την κακή θα αρχίσει σιγά σιγά να καταλαβαίνει τη διαφορά του σωστού και του λάθους.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάτε πως το παιδί σας σε αυτή την ηλικία διακρίνεται από εγωκεντρικές  συμπεριφορές και επιθυμεί μόνο την ικανοποίηση των «θέλω» του αδιαφορώντας για τις συνέπειές τους.

Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να θέσετε τα πρώτα θεμέλια για τους κανόνες πειθαρχίας που θα το στηρίξουν στο μέλλον.

Είναι σημαντικό να είστε απόλυτα συνεπείς και σταθερές.

Όταν πρόκειται για τη σωματική του ακεραιότητα πρέπει να είστε απόλυτα σαφείς και να μην του επιτρέπετε αυτό που θέλει να κάνει,ακόμα και αν κλαίει για ώρα, αν γιατί δεν έχει το ίδιο αίσθηση του κινδύνου.

Μπορεί να συμμορφώνεται με τις εντολές σας αλλά ξεχνά αμέσως το λόγο για τον οποίο συγκρουστήκατε γιατί δεν καταλαβαίνει πως γίνεται να μην του ικανοποιείτε τις ανάγκες του, όποιες και αν είναι αυτές.

Ο δεύτερος χρόνος είναι ιδιαίτερα επαναστατικός.

Το παιδί ξεκινά να αυτονομείται και να διεκδικεί τα θέλω του κάτι που το κάνει επίμονο και μερικές φορές πεισματάρικο. Θυμηθείτε πως αυτή είναι η ηλικία των πρώτων εκρήξεων.

Το παιδί θέλει να κάνει αυτό που το ευχαριστεί χωρίς να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες που έχουν οι γονείς του.

Σε αυτήν την ηλικία είναι σημαντικό να συνεχίσετε να του μιλάτε και να του εξηγείτε τα πρέπει και τα μη, ξανά και ξανά.

Θα χρειαστεί αρκετός καιρός και αρκετά ξεσπάσματα και κλάματα μέχρι να καταλάβει και να είναι σε θέση να ελέγξει τα πείσματα και τις εκρήξεις του.

Το τρίχρονο παιδί διανύει μια φάση αντίδρασης και σε αυτή την ηλικία συνέχεια αρνείται να συμμορφωθεί με τους κανόνες και τα όρια που του θέτετε στη συμπεριφορά του.

Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία έχουν άποψη για πολλά.

Αρνούνται να κάνουν μπάνιο, να φορέσουν παπούτσια, να ντυθούν ή να φάνε κάποιο φαγητό.

Μπορεί να ξεκινήσει και να λέει «κακές» λέξεις δοκιμάζοντας τα όρια του και στη λεκτική επικοινωνία.

Το παιδί σας τώρα πρέπει να είναι σε θέση να καταλαβαίνει τι σημαίνει κοινωνική συμπεριφορά και ότι υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθεί.

Το παιδί σε αυτή την ηλικία ξεκινά και εμπεδώνει ότι οι κακές συμπεριφορές έχουν τις ανάλογες επιπτώσεις (π.χ. στέρηση αγαπημένου παιχνιδιού, απομάκρυνση από το χώρο παιχνιδιού κ.ο.κ.)

Το παιδί σας όσο μεγαλώνει τόσο συνειδητά επαναστατεί και να αντιστέκεται στις δικές σας προτροπές, όταν δεν ταιριάζουν και δεν ικανοποιούν τα δικά του θέλω.

Θα ξεκινήσει να επιδεικνύει μια τεράστια επιμονή, μια που τώρα είναι περισσότερο ικανό να σκεφτεί αυτό που θέλει και να το υπερασπιστεί  με σθένος.

Κάποιες φορές μπορεί να λέει ψέματα, χωρίς όμως να έχει πρόθεση αλλά επειδή έχει μια περίεργη αίσθηση της αλήθειας και δεν καταλαβαίνει ότι το να λέει ψέματα είναι κακό.

Ωστόσο από δω και στο εξής γνωρίζει καλά ποια είναι τα πρέπει και ποιες οι επιπτώσεις των ανεπίτρεπτων πράξεών του, διακρίνοντας  το σωστό από το λάθος.

Δεδομένων μάλιστα των προβλημάτων που παρουσιάζονται στα σχολεία της χώρας, με τις ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και αναλώσιμα, είναι βέβαιον ότι κάθε ευχάριστος συνειρμός και κάθε κίνητρο που μπορούν να δώσουν οι γονείς στα παιδιά τους για να «ξαναθυμηθούν» τη σχολική καθημερινότητα είναι καλοδεχούμενα.

Τι λένε οι ειδικοί για την πρώτη εβδομάδα στα σχολεία;

Η κυρία Μαρίνα Ψιλούτσικου, συγγραφέας, διδάκτορας στη Στρατηγική των Επιχειρήσεων και συνεργάτρια του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, προσεγγίζει το θέμα από όλες τις πλευρές.

Όπως αναφέρει μιλώντας στο «Βήμα», «η μόρφωση ενός ανθρώπου δεν επηρεάζεται από έναν μόνον παράγοντα ώστε φροντίζοντας αυτόν να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Δεν μπορεί να υπάρχει μια απλή απάντηση για ένα τόσο σύνθετο ερώτημα».

Μπροστά στην... αποτυχία

Αναφέροντας μερικές κλασικές «παγίδες» στον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι γονείς τη σχολική ζωή των παιδιών τους αναφέρει χαρακτηριστικά ότι πολλοί θα έχουν ακούσει πολλές φορές - ίσως να το έχουν πει κιόλας - το «δεν πειράζει, η μανούλα σ' αγαπάει» όταν ένα παιδί αποτυγχάνει σε μια σχολική δοκιμασία.

«Κάθε φορά που ένα παιδί κάνει κάτι "κακό" ή έχει μια "αποτυχία", οι γονείς σπεύδουν να το διαβεβαιώσουν ότι εξακολουθούν να το αγαπούν παρά το "λάθος" του» αναφέρει.

«Σκεφθείτε την περίπτωση ενός χαμηλού βαθμού σε ένα διαγώνισμα ή στον έλεγχο ενός τριμήνου.

Για να "παρηγορήσουν" το παιδί οι γονείς (χωρίς να ρωτήσουν αν πράγματι χρειάζεται παρηγοριά και δηλώνοντας εμμέσως πως κατά τη γνώμη τους θα έπρεπε να είναι συντετριμμένο και να χρειάζεται παρηγοριά) σπεύδουν με τις καλύτερες των προθέσεων να το διαβεβαιώσουν ότι η επίδοση (ένα 12 ας πούμε) δεν θα έχει καμία επίπτωση στον τρόπο που θα το αντιμετωπίζουν και βέβαια κανέναν αντίκτυπο στην αγάπη τους, που παραμένει αναλλοίωτη και ακέραια» συνεχίζει.

«Καλό φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Και θα ήταν καλό αν πράγματι το παιδί είχε θεωρήσει ότι μπορεί ένας χαμηλός βαθμός να του στερήσει την αγάπη των γονέων του. Αλλά από μόνο του ένα παιδί δεν θα το σκεφτόταν ποτέ.

Όταν το σκέφτεται, κάποια προηγούμενη συμπεριφορά το έχει οδηγήσει να το σκεφθεί.

Τι λόγο θα είχε να το σκεφθεί άλλωστε;

Η αγάπη των γονέων είναι δεδομένη, ακλόνητη και παντοτινή.

Δεν επηρεάζεται από τίποτα. Δεν περνάει από το μυαλό ενός παιδιού ότι μπορεί να μην το αγαπάνε οι γονείς του επειδή δεν έγραψε καλά σε ένα διαγώνισμα. Οι γονείς το κάνουν να το σκεφθεί» λέει χαρακτηριστικά.

Και αναφέρει ότι ένα παιδί που έχει συνδέσει την αγάπη των γονιών του με τις επιτυχίες (σχολικές ή όχι) εξελίσσεται σε έναν άνθρωπο που δεν λέει ποτέ «όχι», «που γίνεται χίλια κομμάτια για να ικανοποιήσει τους πάντες (γονείς, προϊσταμένους, συναδέλφους, φίλους, ερωτικούς συντρόφους, παιδιά) επειδή τρέμει στην ιδέα ότι διαφορετικά δεν θα τον αγαπάνε, ότι αν δεν είναι τέλειος θα στερηθεί την αγάπη των άλλων.

Ή αλλιώς εξελίσσεται σε έναν άνθρωπο που βάζει όλους τους προαναφερθέντες (γονείς, προϊσταμένους, συναδέλφους, φίλους, ερωτικούς συντρόφους, παιδιά) σε συνεχή τεστ αγάπης, τους ζητάει συνεχώς να αποδεικνύουν πως τον αγαπούν, ότι θα συνεχίσουν να τον αγαπούν, όσο άσχημη και αν είναι η συμπεριφορά του».

Όνειρα στην κρίση

Ακόμη η κυρία Ψιλούτσικου αναφέρει ότι πρόσφατα άκουσε «παιδιά 12 και 13 ετών να θεωρούν δεδομένο πως δεν θα βρουν δουλειά όταν μεγαλώσουν, ότι λόγω κρίσης δεν θα μπορέσουν να σπουδάσουν και ότι η μόνη τους επιλογή είναι να σκάβουν στα χωράφια!

Ο,τι και αν έχει προηγηθεί σε επίπεδο εκφοβισμού (όλες οι γενιές το περάσαμε), αυτή η πλήρης απογοήτευση, αυτή η ακύρωση της προσωπικής προσπάθειας δεν έχει προηγούμενο.

Δεν φοβούνται τα σημερινά παιδιά ότι αν δεν προσπαθήσουν δεν θα τα καταφέρουν.

Είναι πεπεισμένα πως, ανεξάρτητα από αυτά που θα κάνουν, δεν θα έχουν καμία ευκαιρία να καταφέρουν τους στόχους τους.

Είναι πεπεισμένα πως έχουν καταδικαστεί».

«Μην φοβίζετε τα παιδιά σας, δεν είναι καλή επιλογή. Μην τα κάνετε να αισθάνονται αδύναμα, είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο. Και είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που οφείλουν να κάνουν οι γονείς.

Οι γονείς οφείλουν να παίρνουν τον φόβο των παιδιών τους, να είναι η προστασία τους για να αναπτυχθούν ελεύθερα» καταλήγει.

Ο δεκάλογος

1. Κάντε σημείο αναφοράς τις ερωτήσεις και τις ιδέες. Όταν το παιδί σας επιστρέφει από το σχολείο, μη ρωτάτε «τι σε ρώτησε η δασκάλα;» αλλά «τι ρώτησες εσύ τη δασκάλα;». Είναι μακράν διασκεδαστικότερο και μακράν χρησιμότερο.

2. Αντισταθείτε στον πειρασμό να αντικαταστήσετε το παιδί σας, να μπείτε στη θέση του και να κάνετε πράγματα αντί αυτού. Ο ρόλος σας είναι επικουρικός και συμβουλευτικός. Χρησιμοποιήστε ενικό αριθμό. Το πρώτο πληθυντικό («εμείς διαβάζουμε έτσι», «στο διαγώνισμα δεν τα πήγαμε καλά», «η δασκάλα μάς έβαλε πολλά») δεν είναι δόκιμο.

3. Κάντε μια λίστα για όλα τα θετικά του σχολείου στο οποίο πηγαίνει το παιδί σας. Μόνο με τα θετικά. Ζητήστε και από το ίδιο μια αντίστοιχη. Ναι, υπάρχουν. Περισσότερα από όσα νομίζετε.

4. Στο τέλος κάθε σχολικής ημέρας ζητήστε από το παιδί σας να σας αναφέρει δυο-τρία πράγματα για τα οποία νιώθει ότι άξιζε η ενασχόλησή του με το σχολείο (η παρουσία του εκεί και ο χρόνος μελέτης). Ναι, θα βρει. Και θα αποτελέσουν σημαντικό κίνητρο.

5. Ζητήστε από το παιδί σας να αποφασίσει τα βασικά της χρονιάς. Πότε θα μελετάει, με ποια σειρά, με ποιον τρόπο. Ζητήστε του να φτιάξει το πρόγραμμά του ώστε να είναι πιο ταιριαστό για το ίδιο και πιο εύκολο να το τηρήσει. Μην το κάνετε εσείς. Αφήστε να το κάνει μόνο του.

6. Γνωρίστε τους ανθρώπους που θα συναναστρέφεται το παιδί σας. Δασκάλους, συμμαθητές, γονείς συμμαθητών. Μιλήστε μαζί τους, παρατηρήστε από κοντά τις ώρες των διαλειμμάτων, ρωτήστε το ίδιο το παιδί σας. Είναι οι σύμμαχοί σας.

7. Μη διακρίνετε τα μαθήματα σε πρωτεύοντα και δευτερεύοντα. Κανένα δεν βρίσκεται τυχαία στο πρόγραμμα σπουδών, για καθένα υπάρχει λόγος. Ανακαλύψτε τον.

8. Μιλήστε λιγότερο και παραδειγματίστε περισσότερο. Δημιουργήστε τις συνθήκες που θα διευκολύνουν το παιδί σας να πετύχει τους στόχους του. Μην απαιτείτε να κλείσει την τηλεόραση, βρείτε του μια πιο ελκυστική εναλλακτική.Μην το υποχρεώνετε να διαβάζει για τη γλώσσα, παίξτε μαζί του Scrabble.Μην του λέτε να κάνει το σωστό, κάντε το πρώτοι.

9. Βεβαιωθείτε ότι είστε συνεπείς απέναντι στα παιδιά σας. Οι επιλογές σας, οι συμβουλές σας, οι αντιρρήσεις σας, η συμπεριφορά σας και τα λεγόμενά σας πρέπει να βρίσκονται διαχρονικά σε αρμονία και συμφωνία μεταξύ τους. Δεν είναι καθόλου εύκολο.

10. Είναι βέβαιο πως τα παιδιά σας έχουν την αγάπη σας. Βεβαιωθείτε πως έχουν και τον σεβασμό σας. Τον χρειάζονται και είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουν να τον τρέφουν και τα ίδια.

Πηγή: Το Βήμα

Η αλήθεια είναι πως αυτό δεν ισχύει, γιατί η μητρότητα κρύβει πολλές καινούργιες εμπειρίες όσον αφορά τη φροντίδα του μωρού, που η μαμά πελαγώνει μέχρι να αποκτήσει τη σχετική εμπειρία.

Σίγουρα τους πρώτους μήνες οι μπαμπάδες μπορεί να δυσκολεύονται να περιποιηθούν το νεογέννητο μωράκι και να αισθάνονται πως είναι «εύθραυστο».

Καθώς όμως προχωρούν οι μήνες καλό θα είναι οι μπαμπάδες να αναλαμβάνουν όλο και περισσότερο ενεργό ρόλο στην φροντίδα και στην περιποίηση του νηπίου ισχυροποιώντας τους δεσμούς μεταξύ τους και δίνοντας ανάσες ξεκούρασης σε εσάς.

Εάν ανήκετε στην πλειονότητα των γυναικών που παραπονιούνται ότι ο σύντροφός τους ελάχιστα ασχολείται με το μωρό σας, τότε θα πρέπει να προετοιμάσετε το σύντροφό σας για το ρόλο του.

Ο μπαμπάς αναλαμβάνει τις ευθύνες του

Φροντίστε να είναι κάποιες φορές ο μπαμπάς παρόν σε δραστηριότητες που έχουν να κάνουν με τη φροντίδα και το τάισμα του μωρού.

Μη δείχνετε ότι είστε εσείς η πλέον κατάλληλη να ταΐσετε ή να αλλάξετε την πάνα του μωρού σας, γιατί έτσι δεν αφήνετε στο σύντροφό σας να αναλάβει και αυτός με τη σειρά του τις ευθύνες που του αναλογούν.

Ξεκινήστε, λοιπόν, να  περιγράφετε τη διαδικασία και μην περιμένετε να εκδηλώσει ο σύντροφος σας ενθουσιασμό για αυτά τα μίνι σεμινάρια βρεφικής φροντίδας αλλά σίγουρα, όταν θα έρθει η στιγμή να αναλάβει εκείνος δράση τότε κάτι θα ξέρει να κάνει.

Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο

Είναι αδύνατο ο μπαμπάς να κάνει όλα τα πράγματα που αφορούν το μωρό σας το ίδιο όπως εσείς.

Ο καθένας σας είναι μοναδικός.

Σταματήστε να είστε υπερπροστατευτικές με το παιδί σας και όποτε βρίσκετε κάτι αρνητικό που θα πρέπει να επισημάνετε, κάντε το εφόσον έχει να κάνει με την ασφάλεια του μωρού και όχι με το υπερβολικό άγχος σας.

Αλλά πρέπει να  το κάνετε με όμορφο τρόπο και χωρίς να ακυρώνετε την προσπάθειά του.

Με λίγα λόγια μπορείτε να δείξετε στο μπαμπά πώς να αλλάξει τις πάνες, να ντύνει το παιδί, να το ταΐζει, να αποστειρώνει το μπιμπερό κ.α. αλλά ταυτόχρονα, να σέβεστε τον τρόπο που το κάνει και να μην αγχώνεστε ή θυμώνετε αν δεν τα κάνει ακριβώς όπως εσείς.

Όπως επισημαίνει η επιστημονική κοινότητα διαρκώς, ο ρόλος του πατέρα είναι σημαντικός για την υγεία των παιδιών και της οικογένειας. Αφήστε τον λοιπόν να έχει ρόλο, στην φροντίδα και στην ανατροφή των παιδιών.

Μην είστε αυστηρή στις κρίσεις σας

Μην είστε υπερπροστατευτική με το παιδί σας όπως είπαμε, και προσπαθήστε να μην είστε αυστηρή και να κρίνετε συνεχώς τις προσπάθειες του συντρόφου σας να φροντίσει το μωρό σας.

Η αρνητική κριτική αποθαρρύνει το σύντροφό σας να προσπαθήσει παραπάνω καθώς νιώθει ότι δεν είναι αυτός ο κατάλληλος για τη φροντίδα του μωρού.

Μην πανικοβληθείτε, λοιπόν, αν ανακαλύψετε πως ο μπαμπάς έχει φορέσει στο μωρό την πάνα… ανάποδα!

Μην πείτε τίποτα στον πατέρα που, ενώ κατόρθωσε να κάνει το παιδί να φάει τη φρουτόκρεμά του, το έντυσε σαν κρεμμύδι.

Ίσως δεν είναι εύκολο να αποφύγετε τα αρνητικά σχόλια, αλλά είναι αναγκαίο να το κάνετε, προκειμένου να ενθαρρύνετε τον μπαμπά και να ενισχύσετε την προσπάθειά του.

Μην επιδιώκετε να έχετε τον απόλυτο έλεγχο σε όλα

Πρέπει να απαλλαγείτε από αισθήματα ανασφάλειας γιατί η ανάγκη σας να τα ελέγχετε όλα θα σας οδηγήσει στο να επιβάλλετε τον δικό σας τρόπο στη διευθέτηση των θεμάτων, γεγονός αδύνατο.

Φροντίστε να δίνετε αρμοδιότητες στο σύντροφό σας και να δέχεστε τη βοήθεια του.

Με αυτόν τον τρόπο του επιτρέπεται να έχει κίνητρα ανάληψης περισσότερων πρωτοβουλιών.

Άλλωστε σύμφωνα με έρευνα οι μπαμπάδες έχουν την ικανότητα να τα καταφέρουν εξίσου καλά με τις μητέρες, αλλά χρειάζεται να εμπλέκονται σε τακτά χρονικά διαστήματα με καθημερινές δραστηριότητες φροντίδας του μωρού, προκειμένου να πυροδοτήσουν  τον εγκέφαλό τους και να συμπεριφέρονται και αυτοί μητρικά.

Η γονεϊκότητα έχει αλλάξει πολύ τις τελευταίες δεκαετίες.

Αν στο παρελθόν οι γονείς σε μεγάλη ηλικία αποτελούσαν την εξαίρεση, σήμερα όλο και πιο συχνά συναντάμε γυναίκες και άνδρες που αποφασίζουν να αποκτήσουν παιδί μετά τα 40.

Οι λόγοι ποικίλλουν: καριέρα, προσωπική ανάπτυξη, οικονομική σταθερότητα ή απλώς η επιθυμία να βιώσουν την εμπειρία της γονεϊκότητας όταν αισθάνονται έτοιμοι.

Η επιστήμη πλέον δείχνει ότι η μητρότητα σε μεγαλύτερη ηλικία δεν είναι απαραίτητα επικίνδυνη.

Οι προχωρημένες μέθοδοι υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, οι καλύτερες ιατρικές πρακτικές και η πληρέστερη ενημέρωση για τη σωματική και ψυχική υγεία έχουν μειώσει τους κινδύνους.

Ωστόσο, η γονεϊκότητα μετά τα 40 δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Η ενέργεια, η σωματική αντοχή και η αντοχή στην καθημερινή φροντίδα ενός παιδιού δεν είναι στα ύψη όπως στην εικοσαετία ή τη δεκαετία των τριάντα.

Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε τα πλεονεκτήματα και τις προκλήσεις της γονεϊκότητας σε μεγάλη ηλικία και θα δώσουμε πρακτικές συμβουλές για να δημιουργήσετε αρμονική σχέση με το παιδί σας, χωρίς να εξαντλείστε ή να αισθάνεστε ένοχοι για τη διαφορά ηλικίας.

Τα Πλεονεκτήματα της Γονεϊκότητας σε Μεγάλη Ηλικία

Παρά τις σωματικές προκλήσεις, η γονεϊκότητα σε μεγαλύτερη ηλικία έχει σημαντικά πλεονεκτήματα:

1. Συναισθηματική ωριμότητα: Οι γονείς άνω των 40 συνήθως διαθέτουν μεγαλύτερη ψυχική ωριμότητα, υπομονή και εμπειρία ζωής, στοιχεία που βοηθούν στη διαχείριση των καθημερινών προκλήσεων της ανατροφής.

2. Οικονομική σταθερότητα: Οι περισσότεροι γονείς σε μεγαλύτερη ηλικία έχουν καταφέρει να έχουν επαγγελματική και οικονομική σταθερότητα, γεγονός που μειώνει το άγχος και προσφέρει περισσότερες δυνατότητες για δραστηριότητες και εκπαίδευση του παιδιού.

3. Εστίαση στην ποιότητα της σχέσης: Η ενέργεια και η διάθεση επικεντρώνονται περισσότερο στην ουσία της γονεϊκότητας – τη σύνδεση με το παιδί – παρά στη διαρκή ανησυχία για καριέρα ή κοινωνικές συγκρίσεις.

4. Συνειδητή επιλογή: Η απόφαση να αποκτήσει κανείς παιδί σε μεγαλύτερη ηλικία είναι συνήθως πιο στοχευμένη και συνειδητή, βασισμένη σε προσωπική θέληση και προετοιμασία, παρά σε κοινωνικές πιέσεις.

Οι Προκλήσεις της Γονεϊκότητας σε Μεγάλη Ηλικία

Παρά τα πλεονεκτήματα, υπάρχουν προκλήσεις που πρέπει να ληφθούν υπόψη:

• Σωματική κούραση: Οι δραστηριότητες ενός μικρού παιδιού απαιτούν ενέργεια. Η συνεχής επαγρύπνηση, το παιχνίδι στο πάτωμα και η φυσική κούραση μπορεί να είναι πιο απαιτητικά για γονείς άνω των 40.

• Διαφορά ηλικίας με συνομήλικους γονείς: Αυτό μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα κοινωνικής πίεσης ή συγκρίσεις με άλλους γονείς που είναι νεότεροι και πιο ενεργητικοί.

• Συχνά μεγαλύτερη ανησυχία: Η συνειδητοποίηση ότι η γονεϊκή περίοδος είναι περιορισμένη σε χρόνο μπορεί να προκαλέσει άγχος και πίεση να «περάσουν τα πάντα σωστά».

• Επιπλέον υγειονομικοί κίνδυνοι: Παρόλο που η επιστήμη έχει μειώσει πολλούς κινδύνους, μια μητέρα σε μεγάλη ηλικία πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική με την υγεία της πριν και μετά τη γέννα.

Πώς να Δημιουργήσετε Αρμονία με το Παιδί Σας

Για να αντιμετωπίσετε με επιτυχία τις προκλήσεις της γονεϊκότητας σε μεγαλύτερη ηλικία, υπάρχουν πρακτικές στρατηγικές που μπορούν να κάνουν τη διαφορά:

1. Αφήστε το παιδί να έχει παρέες με συνομηλίκους: Η κοινωνικοποίηση βοηθά το παιδί να αναπτύξει δεξιότητες ανεξαρτησίας και να νιώσει μέρος μιας κοινότητας. Για έναν γονέα μεγαλύτερης ηλικίας, αυτό σημαίνει ότι το παιδί δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον γονέα για παιχνίδι και ψυχαγωγία.

2. Δημιουργήστε μοντέρνο και νεανικό χώρο: Το παιδικό δωμάτιο ή ο χώρος παιχνιδιού πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της ηλικίας του παιδιού και να είναι σύγχρονος. Αυτό βοηθά τον γονέα να αισθάνεται πιο «συντονισμένος» με το παιδί, παρά με τη διαφορά ηλικίας.

3. Ξοδέψτε ποιοτικό χρόνο με το παιδί: Παρά τη φυσική κόπωση, οι δραστηριότητες όπως το παιχνίδι, οι βόλτες ή η ανάγνωση βιβλίων ενισχύουν τη σχέση και προσφέρουν ενέργεια και χαρά.

4. Αποφύγετε να λέτε ότι είστε μεγάλοι για κάτι: Η φράση «είμαι πολύ μεγάλος για να παίξω μπάλα» μπορεί να μεταφέρει στο παιδί το μήνυμα ότι υπάρχει περιορισμός λόγω ηλικίας. Αντίθετα, η ενεργή συμμετοχή ενισχύει τη σύνδεση και ενθαρρύνει το παιδί.

5. Αντλήστε ενέργεια από το παιδί: Τα παιδιά έχουν απεριόριστη ενέργεια και ζωντάνια. Αντί να βλέπετε τη διαφορά ηλικίας ως πρόβλημα, αφεθείτε στις στιγμές παιχνιδιού και διασκέδασης.

6. Φροντίστε τη σωματική σας κατάσταση: Η άσκηση, η σωστή διατροφή και η φροντίδα του σώματος είναι απαραίτητες για να αντιμετωπίσετε τις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Γυμναστήριο, περπάτημα, τρέξιμο ή γιόγκα μπορούν να αυξήσουν την αντοχή και την ευεξία.

7. Σκεφθείτε και συμπεριφερθείτε με μοντέρνο τρόπο: Η γονεϊκότητα σε μεγαλύτερη ηλικία απαιτεί ευελιξία και ανοχή στις νέες τάσεις, την τεχνολογία και τα ενδιαφέροντα των παιδιών. Η προσαρμοστικότητα είναι κλειδί για να νιώθετε κοντά στο παιδί σας.

8. Μην προσπαθείτε να φαίνεστε νεότεροι: Η υπερβολική προσπάθεια να δείχνετε είκοσι χρονών μπορεί να δημιουργήσει ψευδείς προσδοκίες και πίεση. Κρατήστε την προσωπικότητά σας ακέραια και αποδεχτείτε τη φυσική σας ηλικία.

Η Σχέση με το Παιδί και η Διαφορά Ηλικίας

Η διαφορά ηλικίας μπορεί να είναι τόσο πλεονέκτημα όσο και πρόκληση.

Οι γονείς μεγαλύτερης ηλικίας έχουν συνήθως περισσότερη εμπειρία ζωής και μπορούν να διδάξουν σημαντικά μαθήματα στα παιδιά τους.

Από την άλλη πλευρά, μπορεί να χρειαστεί να βρουν τρόπους να «συντονιστούν» με τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των παιδιών, ώστε να αποφευχθεί η ψυχολογική απόσταση.

Η σύνδεση δεν εξαρτάται από την ηλικία, αλλά από τη στάση, την ενέργεια και την ποιότητα του χρόνου που περνάτε μαζί.

Με την κατάλληλη προσαρμογή, η σχέση μπορεί να είναι βαθιά και ουσιαστική, ακόμα και με διαφορά 20 ή 25 ετών.

Συμπέρασμα

Η απόφαση να γίνετε γονέας σε μεγάλη ηλικία δεν είναι ούτε απλή ούτε εύκολη, αλλά μπορεί να είναι ιδιαίτερα ικανοποιητική και ουσιαστική.

Η επιστήμη έχει μειώσει πολλούς κινδύνους, ενώ η ψυχική ωριμότητα, η εμπειρία και η συνειδητή επιλογή κάνουν την εμπειρία πιο σταθερή και γεμάτη νόημα.

Οι πρακτικές στρατηγικές – όπως η κοινωνικοποίηση του παιδιού, η ποιότητα χρόνου μαζί του, η φροντίδα του σώματος και η διατήρηση της προσωπικότητας – μπορούν να εξασφαλίσουν ότι η γονεϊκότητα θα είναι αρμονική, γεμάτη χαρά και δημιουργικότητα.

Η ηλικία δεν είναι εμπόδιο για να γίνετε γονέας που απολαμβάνει την καθημερινότητα, συνδέεται ουσιαστικά με το παιδί του και προσφέρει ό,τι καλύτερο μπορεί να δώσει.

Το μυστικό βρίσκεται στην αποδοχή, την προσαρμογή και την αγάπη – στοιχεία που δεν μετριούνται με χρόνια, αλλά με ποιότητα και αφοσίωση

Η φράση «τα παιδιά φέρνουν ευτυχία» ακούγεται παντού. Από την κοινωνία μέχρι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι γονείς συχνά παρουσιάζονται σαν να ζουν ένα συνεχές παραμύθι γεμάτο χαρά και γέλια.

Αλλά η πραγματικότητα, όπως δείχνουν οι επιστημονικές μελέτες, είναι πιο σύνθετη και με πολλές αποχρώσεις.

Είναι αληθινά ευτυχισμένοι οι γονείς σήμερα;

Ποιοι βιώνουν περισσότερη χαρά με τον ερχομό ενός παιδιού και πότε η γονεϊκή ευτυχία φτάνει στο ζενίθ της;

Στο άρθρο αυτό θα εξετάσουμε επιστημονικά δεδομένα, μελέτες, αλλά και πρακτικά συμπεράσματα για το πώς η γονεϊκότητα επηρεάζει την ευτυχία και ποιες συνθήκες μπορούν να κάνουν αυτήν την εμπειρία πιο θετική και ισορροπημένη.

Οι πρώτες έρευνες: ποιοι γονείς είναι πιο ευτυχισμένοι;

Μια πρόσφατη μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 6.906 άτομα ηλικίας 26 έως 62 ετών αναδείκνυε μια ενδιαφέρουσα τάση: ο ερχομός του παιδιού φαίνεται να δίνει περισσότερη ευτυχία στους μπαμπάδες σε σχέση με τις μαμάδες.

Για τις γυναίκες, οι πρώτες μέρες, εβδομάδες και μήνες της μητρότητας συνδέονται συχνά με υψηλά επίπεδα άγχους και κούρασης.

Οι καθημερινές ευθύνες της φροντίδας ενός νεογέννητου, οι διακυμάνσεις ύπνου και η προσαρμογή στις νέες απαιτήσεις μπορούν να μειώσουν τη γονεϊκή ευτυχία, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια.

Αντίθετα, οι πατέρες συχνά βιώνουν μια σχετικά πιο «ισορροπημένη» εμπειρία, καθώς η κοινωνική τους λειτουργία μπορεί να τους επιτρέπει να συνδέονται με το παιδί τους χωρίς να φέρουν όλη την καθημερινή φροντίδα.

Αυτό εξηγεί γιατί πολλοί μπαμπάδες αναφέρουν υψηλότερα επίπεδα ευτυχίας με τον ερχομό του παιδιού.

Ο ρόλος της ηλικίας του παιδιού στην ευτυχία των γονιών

Τα αποτελέσματα άλλων μελετών δείχνουν ότι η ευτυχία των γονιών δεν είναι σταθερή με την πάροδο του χρόνου.

Οι γονείς είναι περισσότερο ευτυχισμένοι τα πρώτα πέντε χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού.

Τα πρώτα χρόνια συχνά φέρνουν χαρά, ενθουσιασμό και τη δύναμη της σύνδεσης με το παιδί.

Ωστόσο, καθώς μεγαλώνει το παιδί, οι ευθύνες αυξάνονται: σχολικές υποχρεώσεις, κοινωνικές δραστηριότητες, οικονομική πίεση και συναισθηματικές προκλήσεις.

Όλα αυτά οδηγούν σε μείωση της γονεϊκής ευτυχίας με την πάροδο του χρόνου.

Η ανατροφή ενός παιδιού δεν είναι μια γραμμική διαδικασία ευτυχίας· είναι ένα ταξίδι με σκαμπανεβάσματα, όπου οι απαιτήσεις και η καθημερινή κούραση επηρεάζουν άμεσα τη διάθεση και την ψυχολογική κατάσταση των γονιών.

«All Joy And No Fun»: Η αλήθεια για την ανατροφή των παιδιών

Η ερευνήτρια Jennifer Senior στο βιβλίο της All Joy And No Fun καταγράφει ένα παράδοξο: η ανατροφή των παιδιών μειώνει συχνά την οικογενειακή ευτυχία, ακόμα κι αν προσφέρει σημαντική ικανοποίηση και νόημα.

Η Senior επισημαίνει ότι οι γονείς νοιάζονται πολύ περισσότερο για τη φροντίδα των παιδιών τους παρά για τη δουλειά τους, και η ανατροφή ενός παιδιού είναι συχνά πολύ πιο εξαντλητική από οποιαδήποτε επαγγελματική δραστηριότητα.

Σύμφωνα με την υπηρεσία Bureau of Labor Statistics’ American Time Use Survey:

• Για το 62% των γονιών, η ανατροφή του παιδιού είναι πιο σημαντική και ανεκτίμητη από τη δουλειά τους.

• Το 36% δίνει προτεραιότητα στον επαγγελματικό τομέα.

• Το 12% θεωρεί ότι η φροντίδα των παιδιών σε μικρή ηλικία είναι πιο δύσκολη από την εργασία, ενώ μόνο το 5% πιστεύει ότι η δουλειά τους είναι πιο κουραστική.

Αυτά τα ποσοστά δείχνουν ξεκάθαρα ότι η γονεϊκότητα είναι μια εμπειρία που απαιτεί μεγάλη ενέργεια, αφοσίωση και ψυχική αντοχή.

Τι φέρνει πραγματική ευτυχία στους γονείς;

Παρά τις δυσκολίες, η φροντίδα των παιδιών μπορεί να προσφέρει βαθιά χαρά και αίσθημα εκπλήρωσης. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα:

• Το 35% των γονιών δηλώνει ότι η φροντίδα και η ανατροφή του παιδιού τους κάνει πραγματικά ευτυχισμένους.

• Μόλις το 19% θεωρεί ότι η εργασία τους είναι η κύρια πηγή ευτυχίας.

Αυτό δείχνει ότι, παρά την κούραση, οι περισσότεροι γονείς βρίσκουν νόημα και συναισθηματική ικανοποίηση στην καθημερινή φροντίδα των παιδιών τους.

Η ευτυχία, λοιπόν, δεν προκύπτει μόνο από την προσωπική άνεση ή τον ύπνο, αλλά από την αίσθηση σκοπού και σύνδεσης που φέρνει η γονεϊκή εμπειρία.

Η ψυχολογική διάσταση της γονεϊκότητας

Οι γονείς συχνά βιώνουν ένα μίγμα συναισθημάτων:

• Χαρά και υπερηφάνεια: κάθε επίτευγμα του παιδιού γίνεται πηγή ικανοποίησης.

• Άγχος και υπερκόπωση: οι καθημερινές ευθύνες είναι πολλές και απαιτητικές.

• Αμφιθυμία: η συνειδητοποίηση ότι η φροντίδα του παιδιού απαιτεί θυσίες και παραμελείται προσωπικός χρόνος.

Η ψυχολογική αυτή φόρτιση είναι φυσιολογική και επηρεάζει άμεσα την αίσθηση ευτυχίας.

Οι γονείς που μαθαίνουν να διαχειρίζονται το άγχος και να δημιουργούν ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική ζωή και τη φροντίδα του παιδιού, βιώνουν υψηλότερα επίπεδα ικανοποίησης.

Πρακτικές συμβουλές για περισσότερη γονεϊκή ευτυχία

1. Μοιραστείτε τις ευθύνες: Όταν οι γονείς μοιράζονται εξίσου τη φροντίδα, μειώνεται η κόπωση και αυξάνεται η χαρά.

2. Βρείτε χρόνο για τον εαυτό σας: Η προσωπική φροντίδα και η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαία για ψυχική ευεξία.

3. Απολαύστε τις μικρές στιγμές: Η καθημερινή σύνδεση, τα χαμόγελα και οι αγκαλιές έχουν τεράστια σημασία για την ευτυχία.

4. Ρεαλιστικές προσδοκίες: Η γονεϊκότητα δεν είναι συνεχές παραμύθι· η αποδοχή των δυσκολιών μειώνει το άγχος και την απογοήτευση.

5. Στήριξη από το κοινωνικό περιβάλλον: Οικογένεια, φίλοι ή ομάδες γονέων μπορούν να προσφέρουν σημαντική ανακούφιση και υποστήριξη.

Με αυτά τα βήματα, οι γονείς μπορούν να μεγιστοποιήσουν τα θετικά στοιχεία της γονεϊκότητας και να μειώσουν τις πηγές άγχους και κόπωσης.

Συμπέρασμα

Η ευτυχία των γονιών δεν είναι δεδομένη και δεν έρχεται αυτόματα με τη γέννηση ενός παιδιού.

Επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι οι πρώτα χρόνια μετά τη γέννηση είναι γεμάτα χαρά, αλλά η καθημερινότητα, οι ευθύνες και οι δυσκολίες μπορούν να μειώσουν τη γονεϊκή ευτυχία με την πάροδο του χρόνου.

Ωστόσο, παρά τις προκλήσεις, η γονεϊκότητα προσφέρει βαθιά ικανοποίηση, αίσθημα σκοπού και σύνδεση.

Οι γονείς που μαθαίνουν να ισορροπούν την προσωπική ζωή, να μοιράζονται τις ευθύνες και να απολαμβάνουν τις μικρές στιγμές, βιώνουν μεγαλύτερη και πιο ουσιαστική ευτυχία.

Η γονεϊκότητα δεν είναι μόνο χαρές ή μόνο δυσκολίες· είναι ένα ταξίδι με σκαμπανεβάσματα, γεμάτο μαθήματα, αγάπη και προσωπική ανάπτυξη.

Η πραγματική ευτυχία έρχεται όταν οι γονείς μαθαίνουν να αποδέχονται την εμπειρία όπως είναι, με όλες τις προκλήσεις και τις ανταμοιβές της.

Αυτό θέλει να δείξει ο σκηνοθέτης Po Chou Tsi στο παρακάτω ολιγόλεπτο συγκινητικό βίντεο με τίτλο ο "Φάρος".

Το βίντεο έχει κερδίσει 27 διεθνή βραβεία και προβάλλει τον κύκλο της ζωής του ανθρώπου που από μικρό παιδί γίνεται γονιός.

Απολαύστε το...

https://youtu.be/MQzldrC870s

«Μην πίνεις κρύο νερό, θα πάθεις το λαιμό σου!»

Όχι το κρύο νερό δεν μπορεί να προκαλέσει φαρυγγίτιδα, πονόλαιμο ή άλλα προβλήματα στο λαιμό σε ένα υγιές άτομο, υποστηρίζουν οι ειδικοί.

Παλιότερα επικρατούσε η θεωρία ότι θα πρέπει επίσης να αποφεύγουμε τα δροσερά ροφήματα όταν μας πονάει (ήδη) ο λαιμός μας.

Ωστόσο η άποψη αυτή έχει πάψει να αποτελεί έναν απαράβατο κανόνα και τα δροσερά ροφήματα, όχι μόνο δεν απαγορεύονται, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις συνίστανται.

Πολλοί παιδίατροι, για παράδειγμα, προτείνουν την κατανάλωση παγωτού, παγωμένου χυμού ή γιαουρτιού με το σκεπτικό ότι μπορούν να ανακουφίσουν τον πονόλαιμο στην περίπτωση που το παιδί έχει φλεγμονή στις αμυγδαλές.

Από την άλλη πλευρά τα καυτά αφεψήματα ερεθίζουν το λαιμό και μπορεί να επιδεινώσουν το βήχα.

Για το λόγο αυτό αν θέλετε να ανακουφίσετε το πονόλαιμο πρέπει να πίνετε χλιαρά και όχι καυτά αφεψήματα.

«Ντύσου καλά, μην κρυώσεις»

Κι όμως: το υπερβολικά βαρύ ντύσιμο δεν είναι πάντα καλό τώρα το χειμώνα γιατί στην πραγματικότητα δεν σας προστατεύει από το να αρρωστήσετε.

Απεναντίας το ντύσιμο δεν πρέπει να είναι πολύ βαρύ, ώστε να αποφεύγεται η εφίδρωση.

Αν περπατάτε στο δρόμο ή κάνετε μια σωματική εργασία, είναι πολύ πιθανό να ιδρώσετε αν είστε βαριά ντυμένοι.

Όταν εκτεθείτε στο κρύο και ιδιαίτερα όταν είσαστε ιδρωμένοι, οπότε πέφτει σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα η θερμοκρασία του σώματός σας, μειώνεται η άμυνα του οργανισμού, με αποτέλεσμα να είστε πιο επιρρεπείς στους ιούς.

Οι ειδικοί λένε: ξεχάστε τις συμβουλές των γονιών σας

Επιπλέον, ο κρύος καιρός δεν ευθύνεται άμεσα για τα κρυολογήματα, τα οποία -ως γνωστόν- προκαλούνται από ιό.

Πρόκειται για ένα μύθο, που προέρχεται μάλλον από το γεγονός ότι τα κρυολογήματα είναι πιο συχνά το χειμώνα.

Αυτό όμως συμβαίνει επειδή οι συνθήκες που επικρατούν (π.χ. συνωστισμός σε κλειστούς χώρους) ευνοούν τη διάδοση των ιώσεων.

Στην πραγματικότητα οι ιοί, ανάμεσα τους και ο ιός του κοινού κρυολογήματος, μεταδίδονται μέσω της ανθρώπινης επαφής (π.χ. με τη χειραψία), τα σταγονίδια από βήχα ή φτέρνισμα κλπ.

Ακόμη, όταν έχει κρύο, ο οργανισμός μας είναι πιο επιρρεπής στα κρυολογήματα καθώς οι χαμηλές θερμοκρασίες ρίχνουν την άμυνα του οργανισμού.

«Μην διαβάζεις στα σκοτεινά, θα χαλάσεις τα μάτια σου»

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι αν διαβάζουν με λίγο φως αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να «χαλάσουν» τα μάτια τους.

Πράγματι αυτή η συνήθεια μπορεί να είναι κουραστική για τα μάτια μας καθώς προκαλεί οπτική κόπωση που εκδηλώνεται με διάφορα συμπτώματα όπως πονοκέφαλο ή ερεθισμό των ματιών, ωστόσο δεν μπορεί να προκαλέσει μυωπία, μόνιμη βλάβη ή κάποια διαθλαστική ανωμαλία.

Επίσης δεν υπάρχουν επιστημονικές έρευνες που να δείχνουν ότι το διάβασμα με λίγο φως μπορεί να αυξήσει τους βαθμούς μυωπίας σε όσους έχουν ήδη.

«Κλείσε το παράθυρο, θα πάθεις ψύξη»

Πολλοί, ίσως ενθυμούμενοι και την συμβουλή των γονιών τους, πιστεύουν ότι η ψύξη προκαλείται από την έκθεση στον κρύο αέρα.

Στην πραγματικότητα όμως η ψύξη προκαλείται κυρίως από τις απότομες εναλλαγές της θερμοκρασίας.

Ο μυϊκός σπασμός που ευθύνεται δηλαδή για τις ενοχλήσεις και τον πόνο δεν αποτελεί τόσο αντίδραση του οργανισμού στις χαμηλές θερμοκρασίες, αλλά στην εναλλαγή ζεστού – κρύου.

Αυτό μπορεί, για παράδειγμα, να συμβεί αν βρεθούμε από το πολύ ζεστό εσωτερικό περιβάλλον του σπιτιού μας, έξω στο κρύο.

pathfinder.gr

Όταν γίνεσαι γονιός χάνεις την αίσθηση του χρόνου

http://i.imgur.com/lMw6iQ8.jpg

Μερικά αθώα αντικείμενα γίνονται τώρα πολύ επικίνδυνα

http://i.imgur.com/k1EWXk9.jpg

Ακόμα και οι προτιμήσεις μου στα βιβλία άλλαξαν. Ανακάλυψα ακόμα κάτι παράδοξο στην παιδική λογοτεχνία...

http://i.imgur.com/cfXXFku.jpg

...Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς δεν είχαν δικά τους παιδιά!

Η απόκτηση ενός παιδιού δεν επηρέασε την κοινωνική μου ζωή

http://i.imgur.com/1V0nt1D.jpg

Μετά από έναν χρόνο ως γονιός, ένα πράγμα είναι βέβαιο:

http://i.imgur.com/cIH7CI4.jpg

Ο κόσμος μου έγινε άνω-κάτω!